I SAB/Wa 100/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński (spr.) WSA Maria Tarnowska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wniosku o sprzedaż lokalu na rzecz najemcy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej T. S. wpis w kwocie 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia 4 lutego 2012 r. T. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie jej wniosku z dnia 10 maja 2008 r. o wykup lokalu nr [...] położonego w W. przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] nieruchomość przekazana została do Zarządu Mienia Skarbu Państwa, natomiast protokolarne przekazanie lokalu mieszkalnego Skarbu Państwa pomiędzy Ministerstwem Edukacji Narodowej a Zarządem Mienia Skarbu Państwa nastąpiło w październiku 2011 r. Z uwagi na opieszałość Zarządu Mienia Skarbu Państwa w załatwieniu powyższego wniosku skarżąca wystąpiła w dniu 22 października 2011 r. z zażaleniem do Prezydenta, na które nie otrzymała odpowiedzi, jak również sprawa wykupu lokalu pozostaje niezałatwiona. Odpowiadając na skargę Prezydent W. podniósł, że zarządzeniem z dnia [...] lutego 2009 r. powyższa nieruchomość lokalowa została powierzona w zarząd i administrowanie Zarządowi Mienia Skarbu Państwa. Następnie z dniem [...] listopada 2011 r. przejęta została przez Zarząd od poprzedniego zarządcy i administratora – Ministerstwa Edukacji Narodowej. Zatem przedmiotowa skarga na bezczynność organu w sprawie wykupu przedmiotowej nieruchomości lokalowej jest nieuzasadniona. Nadto organ wyjaśnił, że informował skarżącą o jej statusie prawnym oraz o konieczności podjęcia działań umożliwiających realizację jej wniosku o wykup zajmowanego lokalu. Brak reakcji skarżącej na pisma organu i brak jej stanowiska zarówno w sprawie zaktualizowania umowy najmu, jak i w sprawie wnoszenia czynszu i innych opłat za zajmowany lokal, stanowią merytoryczną przeszkodę do wszczęcia procedury sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na rzecz skarżącej. Obecna na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2012 r. skarżąca oświadczyła do protokołu rozprawy, że domaga się zawarcia umowy sprzedaży przez Prezydenta W. zajmowanego przez nią lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się wykupienia lokalu mieszkalnego stanowiącego własność Skarbu Państwa. Lokal nr [...] przy ul. [...] został wynajęty skarżącej, jako lokal zamienny, przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, które uprzednio nabyło ten lokal na rzecz Skarbu Państwa, uzyskując do niego z mocy ustawy prawo trwałego zarządu. Zarząd ten został wygaszony decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2008 r., a następnie wspomnianym wyżej zarządzeniem z dnia [...] lutego 2009 r. przekazany Zarządowi Minia Skarbu Państwa. Wniosek o wykup lokalu nr [...] przy ul. [...] skarżąca złożyła w dniu 10 maja 2008 r., kiedy był on jeszcze w trwałym zarządzie MEN. We wniosku skarżąca powołała się na uprawnienia wynikające z ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24 ze zm.). Art. 10 tej ustawy przewiduje m. in., że mieszkanie stanowiące własność Skarbu Państwa, będące w trwałym zarządzie jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, może być zbyte osobie uprawnionej na jej wniosek po cenie pomniejszonej stosownie do art. 6, co wymaga uprzedniego wygaszenia trwałego zarządu. Sprzedaż lokali mieszkalnych w budynkach stanowiących własność Skarbu Państwa, poza preferencjami dotyczącymi ceny sprzedaży, wynikającymi z art. 6 wspomnianej ustawy z 15 grudnia 2000 r., odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) i co do zasady ma charakter cywilny, a zatem nie zawiera elementu administracyjnego – władczego. W zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się natomiast tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, gdyż zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Zawarcie umowy cywilnej, przewidzianej w powołanym przepisie, nie należy do sfery administracji publicznej, a naruszenia przepisów w tym zakresie mogą być dochodzone przed sądem powszechnym (zob. postanowienie NSA z dnia 5.05.2000 r. I SAB 8/00, LEX nr 77627). W związku powyższym sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa może nastąpić jedynie w drodze umowy cywilnoprawnej, a więc sprawa ma charakter cywilnoprawny i z tych względów nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 23.03.2010 r. I OSK 442/10, LEX nr 606371). Sąd w niniejszym składzie w całości podziela te poglądy. Skoro Prezydent W. nie był zobligowany do załatwienia sprawy T. S. ani w drodze decyzji administracyjnej, ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to również nie przysługuje skarga na bezczynność organu, bowiem zakres skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle których zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. "W sytuacji gdy skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy wskazany przez stronę organ, a która ponadto nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, lecz w drodze umowy, właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej (art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm., obecnie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (zob. wyrok NSA z dnia 6.07.2004 r. OSK 547/04, ONSAiWSA 2004/3/51, OSP 2006/5/62). W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.