II GSK 2099/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "G. Sz. Z." z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 699/12 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 685/11 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "G. Sz. Z." z siedzibą w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 699/12 odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 685/11 w sprawie ze skargi S. "G. Sz. Z." z siedzibą w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. I Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Postanowieniem z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 685/11 WSA w K. pozostawił bez rozpatrzenia skargę S. "G. Sz. Z." z siedzibą w K. (dalej S.) na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] maja 2011 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd uznał, że skarga była niekompletna, gdyż nie dołączono do niej pełnej dokumentacji, w tym wniosku o dofinansowanie realizacji projektu i pomimo wezwania Sądu, nie uzupełniono skargi o wymagane prawem dokumenty. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2206/11 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną S. na to postanowienie z powodu jej sporządzenia i wniesienia osobiście przez stronę. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. S. złożyło skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem WSA w K. z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 685/11. Skargę oparło na art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". S. wskazało, że Sąd sam mógł pozyskać od organu brakujące dowody w sprawie tj. dokumenty stanowiące załączniki do skargi oraz mógł na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w tym zakresie. S. wskazało, że pozyskało wymagane w sprawie dowody w trybie przepisów o dostępie do informacji publicznej w dniu [...] kwietnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r. WSA w K. działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę o wznowienie postępowania, jako nie opartą na ustawowej podstawie wznowienia. W pierwszej kolejności Sąd wskazał na swoją właściwość do rozpatrzenia skargi o wznowienie postępowania, stwierdzając, że skoro NSA postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2206/11 odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia WSA w K. z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 685/11, to skarga kasacyjna nie została merytorycznie rozpoznana, więc NSA nie jest "sądem, który ostatnio orzekał w sprawie" w rozumieniu art. 275 zd. 2 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że S. jako podstawę wznowienia wskazało art. 273 § 2 p.p.s.a., stanowiący, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Istotą powołanej przez S. przesłanki wznowienia postępowania jest fakt późniejszego ujawnienia okoliczności faktycznych lub środków dowodowych istniejących w dacie wydania orzeczenia kwestionowanego w drodze wznowienia postępowania, lecz nieznanych organowi orzekającemu i stronie, która nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, a które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu powyższa przesłanka nie została spełniona. Nie ma wobec tego podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem WSA w K. z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 685/11. Dokumenty powoływane przez S., których brak stanowił podstawę pozostawienia skargi bez rozpatrzenia w poprzednim postępowaniu sądowym, nie stanowią nowego dowodu w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. Chodziło bowiem o wniosek strony do organu o przyznanie dofinansowania oraz załączniki do wniosku, które strona mogła i powinna była dołączyć do skargi. Oznacza to, że podnoszone przez S. okoliczności nie stanowiły podstawy wznowienia w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a. nie były bowiem później wykorzystanymi środkami dowodowymi, z których strona nie mogła wcześniej skorzystać, gdyż były jej nieznane. II Skargę kasacyjną złożyło S., zaskarżając postanowienie w całości. Wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, przywrócenie terminu do uzupełnienia kompletnej dokumentacji skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania za I i II instancję. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 i 48 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., art. 2 i 45 Konstytucji RP, ponadto art. 183 § 2 pkt 6, art. 275, art. 185 § 1, art. 186, art. 273 § 2 p.p.s.a. Uzasadniając zarzuty wnoszące skargę kasacyjną S. uznało, że właściwym dla rozpoznania skargi o wznowienie postępowania jest NSA, ponieważ w tej sprawie orzekały już sądy obu instancji: WSA i NSA. Zatem zasada szybkości postępowania nie może być przedkładana ponad podstawowe uprawnienie strony do kontroli sądowoadministracyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa M. wniósł o jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 pkt 2-6 tego przepisu. Nieważność postępowania w tej sprawie nie zaistniała. Nieuzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów o właściwości sądu w sprawie niniejszej. W myśl art. 275 p.p.s.a. do wznowienia postępowania z przyczyn nieważności właściwy jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów obu instancji, właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Do wznowienia postępowania na innej podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. W sprawie niniejszej jako podstawę wznowienia wskazano art. 273 § 2 p.p.s.a., zatem właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2206/11 odrzucił skargę kasacyjną na postanowienie WSA w K. z dnia 22 września 2011 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia skargi S. Odrzucenie skargi kasacyjnej przez NSA było jednak tylko rozstrzygnięciem procesowym, zaś merytorycznie NSA w sprawie nie orzekał i w ogóle nie oceniał trafności rozstrzygnięcia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia z powodu niepełnej dokumentacji. Zatem uznać należy, że "sądem, który ostatnio orzekał w sprawie" nie był NSA, który odrzucił skargę kasacyjną S. bez merytorycznej oceny, tylko WSA w K., który wydał postanowienie z dnia 22 września 2011 r., i którego działania strona uważa za przyczynę uzasadniającą wznowienie postępowania. Jedynym sądem właściwym do wznowienia postępowania w tej sprawie był więc WSA w K. Pogląd, że właściwy w sprawie wznowienia jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie merytorycznie został już wyrażony w orzecznictwie i należy go uznać za trafny (por. postanowienie NSA z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1047/08, niepublik.). Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej wskazać należy, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie S. wskazało tylko jedną podstawę kasacyjną tj. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na tę podstawę S. wymieniło jednostki redakcyjne kilku przepisów prawa, w jego ocenie naruszonych przez Sąd I instancji, jednak nie określiło, na czym naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tak sformułowana skarga kasacyjna nie spełnia wymogów prawem przewidzianych. Skarga kasacyjna jest pismem procesowym o znacznej doniosłości prawnej, które zmierza do podważenia orzeczenia sądu I instancji, zaś Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej oraz podstawami kasacyjnymi wskazanymi przez stronę, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika. Zatem niezbędne jest prawidłowe, jednoznaczne i niebudzące wątpliwości zredagowanie podstaw kasacyjnych tj. wskazanie, które przepisy prawa i w jaki sposób zostały naruszone przez sąd I instancji, a w przypadku, gdy zarzucono naruszenie prawa procesowego także wskazanie, jaki to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Samo przytoczenie numerów artykułów oraz określenie, że wymienione przepisy zostały naruszone przez WSA w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy jest niewystarczające, ponieważ nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zrekonstruować treści zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma ustawą nadanej kompetencji do odtwarzania treści zarzutu kasacyjnego z samych tylko przytoczonych przepisów prawa, zwłaszcza gdy uzasadnienie skargi kasacyjnej jest szczątkowe i nieprecyzyjne, a także zupełnie oderwane od treści przepisów wymienionych jako naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do formułowania podstaw i zarzutów kasacyjnych zamiast kasatora, zaś skarga kasacyjna, która ich nie precyzuje w sposób jasny i jednoznaczny nie może być skuteczna, bowiem podstawy niejasne i niedookreślone muszą być uznane za nieusprawiedliwione. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej wymieniono jako naruszone art. 6 i 48 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., art. 2 i 45 Konstytucji RP, ponadto art. 183 § 2 pkt 6, art. 275, art. 185 § 1, art. 186, art. 273 § 2 p.p.s.a., bez sprecyzowania na czym polegało ich naruszenie. Takie sformułowanie skargi kasacyjnej jest wystarczające do jej oddalenia jako nieusprawiedliwionej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.