I SAB/Wa 271/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. C., K. C., M. C., Z. C. i Z. C. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [....] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), oznaczoną dawnym numerem hipotecznym "Nº [...]" – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących J. C., K. C., M. C., Z. C. i Z. C. solidarnie kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. C., K. C., M. C., Z. C. i Z. C. , reprezentowani przez adw. R. P., pismem z dnia 31 maja 2012 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), oznaczoną dawnym numerem hipotecznym "Nº [...]". Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. wystąpili do Prezydenta W. o przyznanie, w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), odszkodowania za ww. nieruchomość, objętą działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279), w części gruntu o pow. [....] m², odnośnie którego Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Na podstawie dokumentacji ustalono, że aktualnie nieruchomość hip. nr [...] wchodzi w skład działek ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], oraz nr [...] i [...] w obrębie [...], i stanowi własność Skarbu Państwa – co do gruntu o pow. [...] m² wchodzącego w skład działki ewid. nr [...] w obrębie [...] oraz Miasta W. – co do pozostałej powierzchni. Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku dekretowego z 1948 r.: 1) ustanowił na rzecz J. C., K. C., M.C., Z.C., T.C., i S. C. prawo użytkowania wieczystego zabudowanego przedwojennym budynkiem mieszkalnym i budynkiem garażowym gruntu o pow.[...] m², pochodzącego z nieruchomości hip. nr [...] ozn. jako działki ewid. nr [...] [...] [...], [...] i [...] z obrębu [...], oraz 2) odmówił ustanowienia na rzecz wyżej wymienionych prawa użytkowania wieczystego gruntu o pow. [...] m², pochodzącego z nieruchomości hip. nr [...], ozn. jako działki ewid. nr [...] z obrębu [...], oraz nr [...], [...], [...], [...] [...], [...] i [...] z obrębu [...], stanowiących własność Miasta W.. W wyniku wykonania powyższej decyzji (pkt 1 decyzji) w dniu [...] czerwca 2005 r. zawarto umowę o oddaniu w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. [...] m² (akt notarialny Rep. Nr [...]). W odniesieniu zaś do części nieruchomości hip. nr [...] o pow. [...] m², stanowiącej własność Skarbu Państwa i wchodzącej w skład działki ewid. nr [...] z obrębu [...] wniosek dekretowy z dnia 30 listopada 1948 r. nie został rozpatrzony. Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. J.C. , K. C., M.C., Z.C., i Z.C., w związku z nierozpoznaniem przez Prezydenta W. sprawy dotyczącej odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), oznaczoną dawnym numerem hipotecznym "Nº [...]", w terminie określonym w art. 35 Kpa, wystąpili do Wojewody [...] z zażaleniem, które zostało uznane za uzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Wojewoda [...] zobowiązał organ I instancji do rozpatrzenia sprawy do 31 lipca 2012 r. W dniu [...] maja 2012 r. wyżej wymienieni, reprezentowani przez adw. R. P., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu stopnia podstawowego w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), oznaczoną dawnym numerem hipotecznym "Nº [...]", wszczętej wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność rozpatrzenia wniosku dekretowego z dnia 30 listopada 1948 r. w odniesieniu do części nieruchomości o pow. [...] m², stanowiącej własność Skarbu Państwa i wchodzącej w skład działki ewid. nr [...] z obrębu [...] oraz sprawdzenie, czy w dniu wejścia w życie dekretu nieruchomość mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. Dodatkowych wyjaśnień wymaga również kwestia daty, w której następcy prawni dawnego właściciela zostali pozbawieni możliwości faktycznego władania przedmiotową nieruchomością. Ponadto organ zaznaczył, że o przyczynach niedotrzymania terminu określonego w art. 35 Kpa pełnomocnik skarżących został poinformowany pismem z dnia [...] marca 2012 r. Jednocześnie udzielona mu została informacja, że postępowanie odszkodowawcze zostanie zakończone do 30 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływana dalej jako "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 Kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od dnia złożenia przez J. C., K. C., M. C., Z. C., i Z. C. wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. o odszkodowanie, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu był to czas aż nadto wystarczający dla ustalenia, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd uwzględnił fakt, że od dnia złożenia niniejszego wniosku, Prezydent W. podjął czynności w sprawie, w szczególności zwracał się do właściwych jednostek organizacyjnych Urzędu W. o przekazanie niezbędnej dokumentacji, mimo że działania te podejmowane były dopiero po wniesieniu – w trybie art. 37 § 1 Kpa – zażalenia do Wojewody [...]. Ponadto organ poinformował pełnomocnika skarżących o niemożności załatwienia sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 Kpa. W tym miejscu zaznaczenia jednak wymaga, że nie do zaakceptowania jest wystosowywanie ww. informacji do stron dopiero w momencie przekazywania przez Prezydenta W. akt do Wojewody [...] w związku z zażaleniem z art. 37 § 1 Kpa. Ponadto bez podstawy prawnej jest także wyznaczenie tak długiego dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki. Ponadto Sąd stwierdził, że bez znaczenia dla rozpoznania wniosku odszkodowawczego z dnia [...] listopada 2011 r. jest konieczność rozpatrzenia wniosku dekretowego z dnia 30 listopada 1948 r. w odniesieniu do części nieruchomości o pow. [...] m², stanowiącej własność Skarbu Państwa i wchodzącej w skład działki ewid. nr [...] z obrębu [...] skoro wniosek o odszkodowanie dotyczył co prawda nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), oznaczonej dawnym numerem hipotecznym "Nº [...]", jednak w części gruntu o pow. [...] m², odnośnie którego Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Jeśli nawet organ uznałby, iż wniosek z dnia [...] listopada 2011 r. odnosił się również do działki ewid. nr [...] to powinien podjęć stosowne działania przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, by nie narażać się na zarzut bezczynności. Reasumując Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność, jakkolwiek naganna, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 Kpa można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Jak natomiast wynika z akt administracyjnych sprawy, od dnia wpłynięcia wniosku skarżących, do dnia wyrokowania organ gromadził niezbędny do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Nie bez znaczenia jest również długość prowadzonego postępowania (dziewięć miesięcy) oraz skomplikowany charakter sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.