II SAB/Bd 102/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w przedmiocie przekazania zażalenia postanawia odrzucić skargę. J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w przedmiocie nieprzekazania zażalenia skarżącego na postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [....]lipca 2012r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji o umorzeniu postępowania z dnia [...] listopada 2011r. Skarżący na powyższe postanowienie złożył w dniu [...] czerwca 2012r. zażalenie, a następnie w dniu [...]lipca 2012r. zażalenie na nieprzekazanie wyżej wskazanego zażalenia organowi wyższego stopnia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w .B wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. Nr 153, poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. W przedmiotowej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. w przedmiocie nieprzekazania zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie. Bezczynność w tym przedmiocie nie stanowi bezczynności w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna bowiem tylko w sytuacji w której organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4), pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a). Czynność nieprzekazania organowi wyższego stopnia zażalenia skarżącego nie mieści się w wyżej wskazanym katalogu. Wskazać należy ponadto, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. stanowi zażalenie na zachowanie się (bezczynność) organu administracji publicznej. Art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, jednakże przyjmuje się, iż stanowisko to przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z 17 czerwca 2011r., sygn. akt I OSK 1014/11 i postanowienie NSA z 20 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 33/11). WSA w Poznaniu natomiast w wyroku z dnia 5 sierpnia 2010r. sygn. akt IV SA/Po 1020/09 wskazał, że postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. W związku z powyższym uznać należy, że skarga złożona w tym przedmiocie do sadu administracyjnego jest niedopuszczalna. Mając zatem na uwadze, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie dotyczy decyzji, postanowienia ani innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej bądź interpretacji podatkowej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. wniesioną w tym przedmiocie skargę uznać za niedopuszczalną, gdyż sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W związku z powyższym, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.