VII SA/Wa 544/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec . Mariusz Gąsiński - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niedopuszczalne I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2011r. znak [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego K. G. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Przedmiotem skargi wniesionej przez K. G. jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2011 r. znak: [...], utrzymujące w mocy -na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- postanowienie własne z [...] listopada 2011 r. znak: [...] Zaskarżone orzeczenie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję, którą na podstawie art. 29 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), w pkt 1 zabezpieczył wyroby wycofane z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. znak: [...] przez ich odebranie, zgodnie z protokółem sporządzonym w dniu [...] października 2010 r. w sklepie [...] ul. [...]. W pkt 2, decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Orzeczenie to skierował do K. G., a w jego pouczeniu podał, że stronie przysługuje odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Stosując się do wskazanego pouczenia, pismem z 18 października 2010 r. K. G. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił m. in. naruszenie art. 154 ust. 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji i art. 167 ust. 2 tej ustawy. W uzasadnieniu podania podniósł m. in. brak wskazania przepisów, które zastosowano dokonując zabezpieczenia, brak odniesienia się do podstaw zabezpieczenia wynikających z przepisów ww. ustawy egzekucyjnej oraz zastosowanie środka zabezpieczenia w oderwaniu od interesów stron i tym samym obciążenie ponad przeciętną miarę. Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. i art. 20 § 1 pkt 4 w zw. z art. 156 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przekazał zarzuty K. G. na ww. decyzję z [...] października 2010 r. według właściwości Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że wydana przez organ powiatowy w dniu [...] października 2010 r. decyzja jest w istocie aktem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym, tj. zarządzeniem zabezpieczenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, o którym mowa w art. 156 ustawy egzekucyjnej. Na tego rodzaju zarządzenie służą zobowiązanemu zarzuty, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też zasadnym jest potraktowanie odwołania od decyzji o zabezpieczeniu jako wniesienie zarzutów na zarządzenie zabezpieczenia i przekazanie sprawy do załatwienia do właściwego organu, to jest do organu egzekucyjnego czyli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Postanowieniem z [...] listopada 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] orzekł o oddaleniu zarzutów w przedmiocie postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na ww. orzeczenie z [...] listopada 2010 r., zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. G., wyrokiem z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 105/11 uchylił ww. postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] grudnia 2010 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z [...] listopada 2010 r. Sąd wskazał w wydanym orzeczeniu w szczególności na przepis art. 112 k.p.a. i podniósł, iż błędne pouczenie co do środka zaskarżenia zawarte w zaskarżonej decyzji nie może szkodzić stronie, która się do tego pouczenia zastosowała. Następnie, postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] znak: [...] na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 156 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji orzekł o oddaleniu zarzutów zgłoszonych przez K. G. a zawartych w piśmie z 18 października 2010 r. w sprawie [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż podstawy zarzutów wymienia art. 33 ustawy egzekucyjnej, a żadna z nich nie została przywołana przez skarżącego. Wobec natomiast stanu zagrożenia stwierdzonego przez Ministra Zdrowia i Głównego Inspektora Sanitarnego obowiązkiem tych służb było natychmiastowe usunięcie szkodliwych dla życia i zdrowia wyrobów z obrotu. Postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (działając w sprawie na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia), uchylił ww. postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z [...] czerwca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał m. in. na to, że decyzja z [...] października 2010 r. w przedmiocie zabezpieczenia wyrobów wycofanych z obrotu na podstawie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. poprzez ich odebranie, będąca w istocie zarządzeniem zabezpieczenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, została wydana bez wymaganego przepisami art. 155a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniosku wierzyciela, którym w tym przypadku jest Główny Inspektor Sanitarny. Organ wskazał też, że w każdym przypadku gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymagają uprzedniego wniosku lub zajęcia stanowiska przez wierzyciela organ egzekucyjny winien je uzyskać. I dalej, pismem z 26 sierpnia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się do Głównego Inspektora Sanitarnego jako wierzyciela o zajęcie stanowiska co do zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego zawartych w piśmie z 18 października 2010 r., zarzuty te zgłoszone wobec decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] października 2010 r. uznał za niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazał, że decyzji z [...] października 2010 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, co powodowało konieczność podjęcia natychmiastowych działań przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Działania te, których celem było egzekwowanie obowiązków, miały charakter czynności egzekucyjnych i były podejmowane w oparciu o art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który przewiduje, iż w przypadkach wymienionych w art. 27-28 państwowi inspektorzy sanitarni są uprawnieni do zabezpieczenia pomieszczeń, środków transportu, maszyn i innych urządzeń, środków spożywczych, przedmiotów użytku, materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, kosmetyków, detergentów, substancji chemicznych, ich mieszanin, a także innych wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowi ludzi. Do postępowania zabezpieczającego stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższego przepisu wynika więc uprawnienie dla organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej do podjęcia działań mających na celu ochronę bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Nadto, organ podał, iż rozpatrując zgłoszone zarzuty należało także uwzględnić, iż bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi stanowi wartość nadrzędną co w pełni uzasadniało podjęcie działań mających na celu ochronę tej wartości, nawet kosztem interesu indywidualnego. W końcu, organ stwierdził, że zgłoszone zarzuty nie znajdują uzasadnienia w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2011 r. skarżący wniósł o uchylenie skarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podniósł, iż kwestionowana decyzja z [...] października 2010 r. o zabezpieczeniu produktów, wydana została z pominięciem procedury określonej w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał w tym zakresie na naruszenie art. 154, art. 155a, art. 156 i art. 157 ustawy egzekucyjnej. Wskazał też, że zgodnie z przepisem art. 34 ust. 1a ustawy egzekucyjnej jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W niniejszej zaś sprawie postanowienie takiej treści zapadło, pomimo braku ku temu podstaw prawnych. Nadto, skarżący podniósł, że w jego odwołaniu od decyzji z [...] października 2010 r. znalazły się zarzuty określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej, na przykład zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka, o którym mowa w pkt 8. Postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie własne z [...] listopada 2011 r. zawierające stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów. W uzasadnieniu wskazał, że po analizie pism kierowanych przez skarżącego należało uznać, iż mają one charakter zarzutów, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie podniósł, że żadne z pism skarżącego nie zawiera podstaw zarzutów, o których mowa w ww. przepisie. Zarzuty te w rzeczywistości odnoszą się do decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. W związku zaś z tym, iż skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji w dniu [...] października 2010 r. i sprawa była już rozpatrywana, należało uznać, że wyczerpuje to zapis art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. To zaś oznacza zasadność postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2011 r. skarżący – K. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jego uchylenie i uchylenie postanowienia go poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., art. 156 § 1 i art. 155 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia o uznaniu zarzutów skarżącego za niedopuszczalne w sytuacji braku odniesienia się do powołanych w zarzutach zastrzeżeń skarżącego, polegających na wykazaniu naruszeń przepisów art. 33, art. 155a, art. 156 ustawy egzekucyjnej przez organ stosujący zabezpieczenie, oraz do faktu wydania aktu zwanego zarządzeniem zabezpieczenia w oparciu o protokół zajętych produktów sporządzony dzień po wydaniu decyzji o zabezpieczeniu i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, iż wszystkie zarzucane przez skarżącego kwestie zostały już rozpatrzone w wyniku ponownego rozpoznania sprawy i zasadne jest uznanie zarzutów skarżącego za niedopuszczalne. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż ocena przedstawiona w zaskarżonym postanowieniu jest błędna, albowiem w żaden sposób nie zostało wykazane, iż istniały kryteria do zastosowania postępowania zabezpieczającego i wydania zarządzenia zabezpieczenia. Nadto podniósł, iż organ stosujący zabezpieczenie nie wykazał zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 ustawy egzekucyjnej, tj. przesłanki polegającej na wykazaniu, iż brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję. Skarżący podniósł też, że w sprawie nie zostało wydane zarządzenie zabezpieczenia, które odpowiadałoby wymogom określonym w ustawie oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541), pomimo tego organ odebrał produkty. I dalej, skarżący zauważył, że konsekwencją wadliwego działania w sprawie organu jest naruszenie również art. 157 § 1 ustawy egzekucyjnej, który stanowi, że jeżeli zarządzenie zabezpieczenia nie zawiera treści określonej w art. 156 § 1, organ egzekucyjny nie przystępuje do zabezpieczenia. Następnie, skarżący za niezasadne uznał stwierdzenie organu, iż żadne z jego pism nie zawiera podstaw zarzutów, o których mowa w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a te stawiane odnoszą się do decyzji GIS z [...] października 2010 r. Podniósł, że wyraźnie wskazał przesłanki wynikające z ww. przepisu, tj. niedopuszczalność postępowania zabezpieczającego, zastosowanie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niespełnienie wymogów formy i elementów, które musi zawierać zarządzenie zabezpieczenia. Konkludując, skarżący stwierdził, że w świetle ww. okoliczności nie sposób przyjąć, aby organ odniósł się do ogółu zarzutów stawianych w toku postępowania zabezpieczającego i tym samym, aby stwierdzenie Głównego Inspektora Sanitarnego, iż sprawa była już rozpatrywana było zasadne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 217, dalej: p.p.s.a.). Sąd zgodził się ze skarżącym, iż wobec okoliczności sprawy nie sposób przyjąć, aby organ odniósł się w innym postępowaniu do ogółu zarzutów stawianych w sprawie i tym samym, aby stwierdzenie, iż sprawa była już rozpatrywana, należało uznać za zasadne. Przed rozwinięciem powyższego wymaga przypomnienia, iż przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z [...] listopada 2011 r. o uznaniu zarzutów skarżącego zawartych w piśmie z 18 października 2010 r. za niedopuszczalne. Postanowienia te stanowią, jak z nich wynika, stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutów zobowiązanego, zgłoszonych w postępowaniu zabezpieczającym uruchomionym zarządzeniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] października 2010 r. (mającym formę decyzji), celem zabezpieczenia wykonania obowiązków określonych w decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. o wycofaniu z obrotu na terenie całego kraju wyrobu o nazwie "[...]" oraz wszystkich podobnych wyrobów mogących mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i nakazaniu zaprzestania działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu wyrobami, o których mowa wyżej. Zatem, dostrzec trzeba, iż kontrolowane postępowanie zakończone zaskarżonym do Sądu postanowieniem, prowadzone było w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, a rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie wydane zostały na podstawie art. 34 ustawy egzekucyjnej. Zauważyć też należy, iż wskazany przepis przewiduje dwa rodzaje postanowień w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, tj. postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów (§ 4) oraz postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów (§ 1 i 1a), przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (§ 2 i 5). Zgodnie z omawianą regulacją zasadą jest, że postanowienie organu egzekucyjnego winno być poprzedzone ostatecznym postanowieniem wierzyciela. Wypowiedź wierzyciela przewidziana w omawianym przepisie również może być dwojakiego rodzaju, albo stanowić może o uznaniu bądź nie zgłoszonego zarzutu (§ 1), albo o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu (§ 1a). Ostatnią z wymienionych wypowiedzi wierzyciela reguluje § 1a art. 34, w myśl którego jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Z powyższego wynika, iż wierzyciel po zapoznaniu się z podniesionymi zarzutami winien w pierwszej kolejności m.in. wyjaśnić, czy nie są lub nie były one przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Główny Inspektor Sanitarny zajmując stanowisko w niniejszej sprawie jako wierzyciel, zastosował ww. przepis art. 34 § 1a i orzekł o niedopuszczalności zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Stosując ten przepis wskazał, iż żadne z pism skarżącego, tj. ani pismo z 18 października 2010 r. kwestionujące decyzję – zarządzenie zabezpieczenia z [...] października 2010 r., ani późniejszy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2011 r. nie zawiera podstaw zarzutów. Nadto wskazał, że oba te pisma odnoszą się do decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r., od której to niezależnie skarżący złożył środek zaskarżenia, a sprawa ta była już rozpatrywana. Dostrzegając powyższe Sąd stwierdza, iż tak przedstawione okoliczności sprawy nie znajdują odzwierciedlenia w aktach, co więcej – akta sprawy wskazują to, że organ nie miał podstaw do zastosowania ww. art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej i na jego podstawie odstąpienia od zajęcia stanowiska w sprawie. W ramach zarzutów od zarządzenia zabezpieczenia skarżący wbrew twierdzeniom organu nie wskazał na wadliwość decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r. znak: [...], ale poddał krytyce decyzję stanowiącą zarządzenie zabezpieczenia wydaną w dniu [...] października 2010 r. Zarówno odwołanie z 18 października 2010 r. (złożone zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z [...] października 2010 r.), mające stanowić w istocie zarzuty na zarządzenie zabezpieczenia, jak i późniejsze pisma skarżącego złożone w tym trybie, kwestionują wyraźnie wskazany akt z [...] października 2010 r. Skarżący konsekwentnie podnosił w sprawie naruszenie procedury wydawania zarządzenia zabezpieczenia. Wskazywał na pominięcie przesłanek z art. 154 ust. 1 ustawy egzekucyjnej, zlekceważenie treści art. 155a tej ustawy, naruszenie art. 156 i art. 157 ustawy egzekucyjnej. W kontekście zaś art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji formułował wyraźnie m. in. zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8), a pamiętać trzeba, że sprawa dotyczy zobowiązania o charakterze niepieniężnym, jak również, to że skarżący nie został prawidłowo pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia (v. pouczenie w decyzji z [...] października 2010 r.). Dlatego też, zdaniem Sądu, treść przywołanych pism nie pozwalała na zastosowanie w sprawie cyt. powyżej regulacji prawnej, tj. art. 34 § 1a. Nieprawdą jest bowiem, aby pisma skarżącego nie formułowały żadnego zarzuty określonego w art. 33, jak również, aby pisma te -odnoszące się do aktu z [...] października 2010 r.- zawierały te same zarzuty zobowiązanego, które są lub były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu. Wprawdzie zobowiązany zakwestionował także decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2010 r., ale uczynił to odrębnie, znajdującym się w aktach sprawy wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją, a z treści tego wniosku nie wynika, aby zawierał on zarzuty zbieżne z tymi, prezentowanymi w niniejszej sprawie. We wniosku tym skarżący zakwestionował decyzję z [...] października 2010 r. podnosząc, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów procesowych regulujących postępowanie dowodowe i z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie odnosił się na tym etapie sprawy do zarządzenia zabezpieczenia. Wskazał natomiast wyraźnie na to, że w decyzji z [...] października 2010 r. nie zawarto ani w sentencji, ani w uzasadnieniu wyjaśnienia, o jakie wyroby rozprowadzane przez wnioskującego chodzi i jakich uchybień dopuścił się wnioskujący przy prowadzeniu działalności, które to uzasadniałyby wydanie takiej decyzji. Zupełnie innego rodzaju zarzuty znalazły się zaś w pismach dotyczących zarządzenia zabezpieczenia z [...] października 2010 r. Okoliczności te są istotne z uwagi na brzmienie ww. art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej, nie zostały zaś na żadnym etapie postępowania należycie przeanalizowane przez wierzyciela. Brak prawidłowej analizy Głównego Inspektora Sanitarnego w tym zakresie stanowił w konsekwencji o wadliwym procedowaniu tego organu w sprawie. Skoro bowiem w ramach zarzutów na zarządzenie zabezpieczenia podniesiono zupełnie inne kwestie, niż te które będą lub były już rozpatrywane w innym postępowaniu, to zarzuty te wymagały analizy Głównego Inspektora Sanitarnego w niniejszej sprawie (w ramach zajmowania stanowiska przez wierzyciela). W takiej sytuacji obowiązujące przepisy wyraźnie stanowią bowiem jakiego typu wypowiedzi winien udzielić wierzyciel co do zgłoszonych zarzutów. Wyraźnie przewidują w takim przypadku wydanie postanowienia merytorycznie odnoszącego się do tych zarzutów i stwierdzającego ich zasadności, bądź wręcz przeciwnie. Konkludując, zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z [...] listopada 2011 r. nie mogły pozostać w obrocie prawnym. Zostały one wydane na podstawie art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej wadliwie w okolicznościach sprawy zastosowanego. Zastosowanie tego przepisu i uznanie zgłoszonych zarzutów przez wierzyciela za niedopuszczalne, nie było bowiem możliwe, skoro nie są one tożsame z tymi, które -także z inicjatywy skarżącego- były przedmiotem rozpatrywania w innym postępowaniu, tj. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Głównego Inspektora Sanitarnego (zakończonym decyzją z [...] października 2011 r.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ww. ustawy.