I SA/Wr 287/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant: Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi M. D.-K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011 oddala skargę. Przedmiotem skargi M. D. K. i K. K. a (dalej: podatnicy/ strona/skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. , z dnia 15 lutego 2011 r. nr [...] ustalającą skarżącym oraz M. B. i O. B. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i podatku rolnym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011 w kwocie 9.495,00 zł. Organ I instancji ustalając – na podstawie ewidencji gruntów oraz złożonych przez skarżących informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości - podstawę opodatkowania w podatku rolnym przyjął użytki rolne, a w podatku od nieruchomości grunty pozostałe (tereny przemysłowe) o powierzchni 37.700 m² (nr geodezyjny [...]). Kwotę podatku należnego wyliczył według stawek przyjętych uchwałami Nr III/13/2010 Rady Gminy K. z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie ustalenia ceny skupu żyta przyjmowanej do obliczenia podatku rolnego na terenie Gminy K. w roku 2011 (175 zł/ha fizyczny i 87,50 zł/ha przeliczeniowy) i Nr III/10/2010 Rady Gminy K. z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy K. w roku 2011 (0,23 zł/m² powierzchni gruntów pozostałych). Po rozpatrzeniu odwołania w którym skarżący – zarzucili w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości, że decyzja jest niezgodna ze stanem rzeczywistym, gdyż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wygasł z chwilą rozbiórki budynków po dawnej cegielni w 2006 r., i tym samym nieruchomość utraciła swój przemysłowy charakter - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że zasadnie organ I instancji należny od gruntów za rok 2011 podatek obliczył na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, bowiem obowiązek ten wynika z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Na konieczność ustalania charakteru gruntu na podstawie danych ewidencyjnych wskazuje także bezpośrednio art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej u.p.o.l.), a ponadto art. 1 ustawy o podatku rolnym. Organ wskazał, że danych z ewidencji gruntów i budynków nie można pominąć w postepowaniu podatkowym, a żadne dokumenty, z których wynikałby inny sposób zaliczenia części działki gruntu oznaczonej geodezyjnie numerem [...] niż do terenów przemysłowych (Ba), nie zostały przedłożone. Z ewidencji w sposób oczywisty wynika, że część tej nieruchomości tj. grunt o powierzchni 37.700 m² stanowi tereny przemysłowe – Ba, a nie użytki rolne. Sama bowiem rozbiórka budynków znajdujących się kiedyś na tym gruncie, nie zmienia funkcji i geodezyjnej kwalifikacji terenu i pozostaje bez wpływu na kwalifikację gruntu do poszczególnych rodzajów użytków gruntowych. Organ za niezasadny uznał zarzut odwołania dotyczący nieuwzględnienia rozbiórki budynków po byłej cegielni, gdyż żadne budynki do podstawy opodatkowania nie zostały przyjęte, organ I instancji opodatkował wyłącznie grunty. W skardze z dnia 3 lutego 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ustawy o podatku rolnym przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące opodatkowaniem spornej działki o powierzchni 3,7700 ha podatkiem od nieruchomości w sytuacji, gdy brak jest ku temu podstaw. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w odwołaniu skarżący podnieśli, że po dokonaniu rozbiórki pięciu budynków sporna nieruchomość utraciła charakter przemysłowy, o czym informowali właściwe organy, zatem decyzja w zakresie podatku od nieruchomości jest błędna, bowiem brak jest podstaw do wymiaru podatku od nieruchomości W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w sprawie. Następnie pismem procesowym z dnia 8 marca 2012 r. strona skarżąca przedłożyła postanowienie z dnia 30 stycznia 2012 r. Wójta Gminy K. , wszczynające z urzędu postepowanie w sprawie zmiany decyzji z dnia 15 lutego 2011 r. nr [...]. W odpowiedzi na pismo procesowe strona przeciwna wskazała, że fakt wszczęcia z urzędu przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego w celu zmiany ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i podatku rolnym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011, w związku z przysądzeniem własności działek oznaczonych geodezyjnie numerami [...] i [...] na rzecz małżonków T. i R. Ł. poza zmniejszeniem wymiaru podatku rolnego pozostaje bez wpływu na zawisły przed Sądem spór, którego istota sprowadza się do oceny zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni działki o nr [...], która jak wciąż wynika z ewidencji gruntów i budynków stanowi tereny przemysłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczy zarzut skargi dotyczy nieuwzględnienia przez organy podatkowe faktu, że sporna nieruchomość – w związku z rozbiórką budynków po byłej cegielni – utraciła charakter przemysłowy i powinna zostać opodatkowana podatkiem rolnym. Przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej u.p.o.I.) stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wykładnia tego przepisu nie jest możliwa bez przywołania treści art. 1a ust. 3 u.p.o.I. zawierającego definicje legalne użytych tam kluczowych pojęć, m.in. "użytków rolnych". I tak, w myśl art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.I., przez użyte w ustawie określenie "użytki rolne" - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Przytoczone unormowania pozostają ze sobą w ścisłym związku, , treść jest zrozumiała i jednoznaczna i jako taka nie wymaga wyjścia poza ramy prostej wykładni gramatycznej, a więc rozumienia tekstu prawnego zgodnie ze znaczeniem użytych w nim słów. Z tych też powodów przyjęcie przez organ wskazań wynikających z niebudzącego wątpliwości tekstu aktu prawnego, należy uznać za prawidłowe. Norma zawarta w tym przepisie wyznacza bardzo istotną granicę pomiędzy opodatkowaniem danych gruntów podatkiem od nieruchomości albo ich opodatkowaniem wielokrotnie niższym podatkiem rolnym. Znajduje to również pełne odzwierciedlenie w przepisie ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.- dalej u.p.r.) określającym zakres opodatkowania podatkiem rolnym, tj. art. 1 tej ustawy, który stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z woli ustawodawcy granica ta została wyznaczona według danych, co do charakteru tych gruntów, wynikających z ewidencji gruntów i budynków, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). W świetle treści omówionych przepisów, organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych - co do klasyfikacji określonych gruntów jako użytki rolne, bądź nie - podważających dane w tym zakresie wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dotyczy to również pozostałych pojęć użytych w art. 2 ust. 2 u.p.o.I., zdefiniowanych w analogiczny sposób w art. 1a ust. 3 tej ustawy, np. lasów (zob. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09). Rozwiązanie takie, poprzez ustanowienie dających się w sposób jednoznaczny zweryfikować kryteriów przedmiotowych opodatkowania gruntów, danego rodzaju podatkiem, gwarantuje podatnikom pewność co do zasad opodatkowania posiadanych przez nich gruntów. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domaga się od organów podatkowych dokonania ustaleń faktycznych co do klasyfikacji gruntów, w celu wykazania, iż podlegają one opodatkowaniu wielokrotnie niższym podatkiem rolnym. Przyjęcie za usprawiedliwione i zasadne takiego stanowiska, konsekwentnie musiałoby działać również w przeciwnym kierunku, a więc za dopuszczalną należałoby wówczas uznać możliwość czynienia przez organy podatkowe samodzielnych ustaleń w celu wykazania, iż dany grunt nie ma charakteru użytku rolnego i wbrew danym wynikającym z ewidencji gruntów i budynków powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Dodać przy tym należy, iż poza formalną definicją "użytku rolnego" z art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.I. mającą zastosowanie na gruncie tej ustawy i odpowiadającej jej definicją z art. 1 u.p.r. brak jest innej ustawowej definicji legalnej pojęcia "użytki rolne". Należy wskazać, że organy podatkowe związane są w omawianym zakresie przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków oraz nie mają podstaw weryfikowania tych danych innymi środkami dowodowymi, co przesądza o bezzasadności podniesionych w uzasadnieniu skargi zarzutów naruszenia przepisów procesowych, poprzez oparcie decyzji na nieprawidłowo ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym. Skoro bowiem z uznanej za prawidłową wykładni art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 3 pkt 1 u.p.o.I. wynika, iż miarodajne przy wymiarze podatku przez organy podatkowe jest zaklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów i budynków, to w celu stwierdzenia, czy grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedyną wymagającą ustalenia istotną okolicznością faktyczną jest to, jak grunty te są zaklasyfikowane w tej ewidencji. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że z ewidencji gruntów i budynków w sposób oczywisty wynika, że część nieruchomości o nr geodezyjnym nr [...] tj. grunt o powierzchni 37.700 m² stanowi tereny przemysłowe – Ba, a nie użytki rolne. Danych z ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy nie mógł pominąć w postepowaniu podatkowym, a żadne dokumenty, z których wynikałby inny sposób zaliczenia części działki gruntu oznaczonej geodezyjnie numerem [...] niż do terenów przemysłowych (Ba), nie zostały przez skarżących przedłożone. Natomiast załączone przez stronę w postępowaniu podatkowym dokumenty potwierdzające dokonanie rozbiórki budynków po byłej cegielni, znajdujących się kiedyś na tym gruncie, nie zmieniają funkcji i geodezyjnej kwalifikacji terenu i pozostają bez wpływu na kwalifikację gruntu do poszczególnych rodzajów użytków gruntowych. W ocenie Sądu bez znaczenia na rozstrzyganą sprawę ma także podniesiony przez skarżących – na etapie postępowania sądowego - fakt wszczęcia z urzędu przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego w celu zmiany ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i podatku rolnym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011, bowiem postepowanie to dotyczy opodatkowania podatkiem rolnym działek oznaczonych geodezyjnie numerami [...] i [...], a kwestią sporną jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości części działki [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd - uznając za nietrafny zarzut naruszenia prawa materialnego tj. przepisu art. 1 ustawy o podatku rolnym - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił, jako bezzasadną.