I OSK 2878/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant st. asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 94/12 w sprawie ze skargi [...] W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2012 r. (sygn. akt I SA/Wa 94/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Wojewoda M. - działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) - stwierdził nabycie przez Gminę W., z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...], o powierzchni (odpowiednio) [...] m² i [...] m², będącej częścią większej całości, ujawnionej w księdze wieczystej [...] – jako zajętej pod część ul. W. Działając na skutek wniosku W., Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody M. a decyzją z dnia [..] listopada 2011 r., ten sam organ - rozpatrując sprawę w trybie art. 127 § 3 k.p.a. – utrzymał w mocy swoje pierwotne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu swego stanowiska Minister Infrastruktury stwierdził, że działki nr [...] i [...] zajęte były pod drogę – ulicę W., która - na podstawie uchwały Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa stołecznego w. do kategorii dróg lokalnych miejskich i oraz dróg gminnych - została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie natomiast z art. 103 ust. 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące (...), drogi lokalne miejskie stały się – z dniem 1 stycznia 1999 r. - drogami gminnymi. Organ wyjaśnił w tym miejscu, że wprawdzie z załącznika do nr 3 do w/w uchwały nr [...] wynikało, iż ul. W. otrzymała kategorię drogi lokalnej miejskiej na odcinku [...] m, ale brak załącznika graficznego do tej uchwały uniemożliwiał określenie, który odcinek ul. W., mierzący [..] m, miałby zostać zaliczony do kategorii dróg publicznych. Ustalono, że ze znajdującej się w aktach sprawy mapy przeglądowej sieci ulic W., sporządzonej w skali 1:10000 wynikało, iż ul. W. usytuowana jest pomiędzy ul. P., a ul. K. Obecnie, wprawdzie przebieg tej ulicy (w jej końcowym odcinku tj. od ul. C.) jest odmienny, niż obrazuje to w/w mapa, bo na odcinku od ul. C. do ul. K., ulica W. nie biegnie w linii prostej z odcinkiem położonym od ul. P. do ul. C., lecz przy ul. C. występuje w ulicy W. tzw. uskok, ale fakt ten - zdaniem organu - nie mógł przesądzać o tym, iż odcinek [...] m ul. W., któremu - jak twierdzi wnioskodawca - nadano wyłącznie kategorię drogi publicznej, miałby być mierzony od ul. P. Nie można było zatem, tym samym uznać, że w dniu [...] grudnia 1998 r. ul. W. posiadała kategorię drogi publicznej tylko na długości [...] m, a pozostały jej odcinek stanowił drogę wewnętrzną. Zdaniem organu, nadanie danej drodze kategorii drogi publicznej tylko na pewnym jej odcinku byłoby także sprzeczne z definicją drogi publicznej. Jednocześnie organ wyjaśnił, że spełnienie przesłanki władztwa publicznego potwierdzało pismo Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla D. z dnia [...] maja 2010 r., z którego wynikało, że - na dzień [...] grudnia 1998 r. - ul. W., na odcinku od ul. P. do ul. Sz., posiadała nawierzchnię asfaltową, na odcinku od ul. S. do ul. J. nawierzchnię z trylinki, a na odcinku od ul. J. do ul. B. nawierzchnię asfaltową, dalszy zaś odcinek pokrywała nawierzchnia gruntowa. Na wyżej przedstawioną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. W. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące (...). Odpowiadając na skargę, Minister Infrastruktury wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania, w osobach: T. H., H. H., M. T., L. i F. wnosili o oddalenie skargi. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Sąd stwierdził, iż art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące (...), na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja, przewidywał, że nabycie przez Skarb Państwa, bądź jednostkę samorządu terytorialnego, własności nieruchomości z mocy prawa od łącznego spełnienia, na dzień [...] grudnia 1998 r., następujących przesłanek: zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego i braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, Sąd wskazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłaścicielami działek nr [...] i [...] (stanowiących część nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]) byli: M. T., T. H., H. H., L. Z. i F. Z. Powołując się zaś na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OSK 1124/10, LEX nr 1082566) Sąd stwierdził, że zawarte w art. 73 ust. 1 tej ustawy sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed [...] stycznia 1999 r. Sąd wskazał też, że przepis art. 73 cytowanej ustawy, ani żaden inny jej przepis, nie zawiera wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. Należało zatem odwołać się do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 14, poz. 60 ze zm.), który stanowi, że za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tej normie warunki: (1) musi to być droga zaliczona na podstawie omawianej ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, (2) z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg gminnych – jak kontynuował Sąd - następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, a drogi które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, a więc drogi nie mające charakteru drogi publicznej - w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r. - w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych - są drogami wewnętrznymi. Zatem, zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące (...) sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed [...] stycznia 1999 r. W związku z tym – w ocenie Sądu - słuszne było stanowisko organu, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m² oraz nr [...] o powierzchni [...] m², zajęte były pod drogę - ulicę W, która na podstawie uchwały Rady Narodowej [...] W. z dnia [...] maja 1988 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa w. do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych, została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne miejskie stały się bowiem drogami gminnymi z dniem [...] stycznia 1999 r. W załączniku nr [...] do uchwały nr [...] Rady Narodowej W. z dnia [...] maja 1988 r. ulica W. – jak akcentował Sąd - została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na długości [...] m, bez sprecyzowania, gdzie zaczyna i kończy się odcinek [...] m. Zgodnie zaś z art. 1 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] grudnia 1998 r., drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Sąd wyraził przy tym pogląd, że praktykę zaliczania tylko pewnego odcinka drogi do dróg publicznych należało uznać za sprzeczną, tak z definicją drogi, jak i z definicją drogi publicznej. Droga bowiem stanowi pewną całość techniczno – użytkową i trudno zasadnie przyjąć, że tylko jej jakiś arbitralnie określony odcinek może być zaliczony do określonej kategorii drogi, a inny już nie. Ponadto, brak w przedmiotowej sprawie załącznika graficznego do uchwały nr 245 uniemożliwiał określenie, który odcinek ul. W., mierzący [...] m, miałby zostać zaliczony do kategorii dróg publicznych. Trudno tym samym przyjąć, jak sugeruje to skarżący, że odcinek [...] m, któremu wyłącznie nadano kategorię drogi publicznej, miałby być mierzony od ul. P., dlatego, że kończy się on wraz z wystąpieniem "uskoku". Wydaje się, że w przypadku zaliczenia danej drogi do kategorii dróg publicznych, droga ta staje się drogą publiczną na całej swojej długości. Zdaniem Sądu, za trafne także należało uznać stanowisko organu, iż nie można było w sposób jednoznaczny i oczywisty przesądzić, bez przeprowadzania ponownego postępowania dowodowego, że działki nr [...] i [...] nie stanowiły części drogi publicznej – ul. W. Organ prowadzący zaś postępowanie nieważnościowe nie kontroluje decyzji organu pierwszej instancji pod względem zebrania materiału dowodowego i dokonanej oceny, jak ma to miejsce przy rozpoznawaniu odwołania przez organ w postępowaniu zwykłym. Strona skarżąca była przy tym stroną postępowania zwykłego, znała zgromadzony materiał dowodowy w sprawie a jednak nie skorzystała z możliwości wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Podnoszony zaś przez skarżącego przebieg drogi publicznej – ul. W. był zaś faktycznie sporną kwestią już na etapie postępowania zwykłego. Z tego względu trudno uznać, iż doszło do rażącego naruszenia – przepisu art. 73 ust.1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące (...), w której organ rozpoznający sprawę, w ramach swobodnej oceny dowodów, uznał, że uchwała obejmowała ulicę W. jako drogę publiczną na odcinku przedmiotowych działek. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, W. zarzuciło Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. prawa materialnego, to jest art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 2. przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że decyzja Wojewody M. z dnia [...]lipca 2007 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że nie sposób nie zgodzić się z teoretyczną częścią uzasadnienia wyroku. Błąd popełniony przez Sąd Wojewódzki nie polegał jednak na nietrafnym wskazaniu przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, lecz na mylnym zinterpretowaniu okoliczności, dowodów i logicznych wywodów przedstawionych przez skarżącego jako zaledwie poddających w wątpliwość zasadność decyzji Wojewody M. z dnia [...].07.2007 r. Zdaniem skarżącego, w omawianej sytuacji rzecz była nie w tym, czy jednostka samorządu terytorialnego ma prawo zaliczyć do odpowiedniej kategorii drogę publiczną na jakimś jej odcinku, a w odniesieniu do innego odcinka tego nie robić, lecz w tym, że w załączniku nr [...] do uchwały nr [...] Rady Narodowej W. z dnia [...].05.1988 r. rubryka 3. otrzymała oznaczenie "długość w m", zaś rubryka nr 4. "Uwagi". Z zestawienia informacji, pojawiających się w tych rubrykach, płynął zaś logiczny wniosek, że długość całej ulicy W. wynosiła [...] m oraz że została ona, w całości, zaliczona do dróg lokalnych miejskich. Jeśli bowiem Rada chciała uznać jakąś ulicę jedynie w jakimś fragmencie za drogę publiczną, znajdywało to każdorazowo odzwierciedlenie w "Uwagach". Porównanie treści załącznika do uchwały oraz treści uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie nasuwało natomiast przypuszczenie, że Sąd, a wcześniej Minister Infrastruktury, nie wychwycili tej, subtelnej różnicy. Nie miało zatem decydującego znaczenia, od którego miejsca należało liczyć długość ulicy W. i, jak postępuje jej numeracja (choć są to okoliczności wspierające tezę skarżącego), ponieważ w świetle powołanej uchwały nie powinno być wątpliwości, że cała ulica miała [...] m, a więc nie mogła obejmować działek ewidencyjnych nr [...] i [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynikało zaś, że organ nie rozważył tego aspektu. Skarżący twierdził również, że wychodząc z błędnego założenia, co do istoty sprawy, Sąd w zasadzie pominął w swoich rozważaniach szereg innych - wydawałoby się - niemożliwych do podważenia logicznych wywodów oraz dowodów z różnych okresów i źródeł, które potwierdzają, że w dniu [...].12.1998 r. omawiane nieruchomości stanowiły część zwartego kompleksu leśnego. Skarżący podtrzymywał swoje wcześniejsze wywody w tej kwestii, dodatkowo przedstawiając kserokopię operatu szacunkowego z dnia [...].07.2012 r. (który Urząd [...] W. otrzymał w dniu [...].10.2012 r.) sporządzonego na potrzeby postępowania o ustalenie odszkodowania za przedmiotowe nieruchomości. Na stronie 6. tego dokumentu, w tabeli 5.2, rubryce "lokalizacja ogólna - w mieście i dzielnicy" znaleźć zaś można stwierdzenie, że "wg stanu faktycznego jest to pas gruntu o szerokości ok. 7 m, który stanowi las", dowód: kserokopia operatu szacunkowego z dnia [...].07.2012 r. W rezultacie skarżący kasacyjnie stał na stanowisku, że stan faktyczny w niniejszej sprawie przedstawiał się zgoła odmiennie niż ustalił to organ prowadzący postępowanie, a to do stanów faktycznych odwołał się ustawodawca konstruując przepis art. 73 ust. 1 omawianej ustawy. Jego zdaniem - już z pobieżnego, nie wymagającego głębszej analizy prawnej, spojrzenia na okoliczności sprawy wynikało, że Wojewoda M. wydał decyzję wbrew oczywistym faktom. Za rażące naruszenie prawa uznać zatem należało wydanie decyzji na podstawie art. 73 ust. 1 powołanej ustawy mimo niewystępowania kluczowej przesłanki z tego przepisu, o której można by też powiedzieć, że jest metaprzesłanką czy też przesłanką dorozumianą, ale przez to nie mniej istotną. Zarówno bowiem Wojewoda M., jak i organ prowadzący postępowanie nieważnościowe, błędnie odczytali treść załącznika do uchwały Rady Narodowej z dnia [...].05.1988 r., czego skutków można było uniknąć przez proste zmierzenie długości ulicy na mapie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania wnosili o jej oddalenie wraz z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego. W jej uzasadnieniu podnosili m. in., że skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym, zakończonym kwestionowaną decyzją i w żaden sposób nie oponował przeciwko sposobowi rozstrzygnięcia, przyjętego w niej. Uczestnicy w pełni popierali też uzasadnienie decyzji jak i uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Ponadto podkreślano, że [...] W. przez cały okres od 1988 r. traktowało działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] jako swoją własność m. in. wydając decyzje o pozwoleniu na budowę z dojazdem przez właśnie te sporne działki. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik W. złożył do akt sprawy poświadczoną za zgodność kserokopię fragmentu pisma (bez podpisu) Lasów Miejskich – W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które to podstawy okazały się nie tylko - z punktu widzenia formalnego – niepoprawnie sformułowane, ale również merytorycznie nie były usprawiedliwione. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych, należy wyjaśnić, iż – zgodnie z art. 174 pkt P.p.s.a. – tego rodzaju zarzuty mogą być podstawą skargi kasacyjnej tylko w przypadku naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W analizowanej zaś sprawie nie tylko nie zostało wykazane, jaki wpływ na treść zaskarżonego wyroku miały wymienione w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe, ale przede wszystkim były one całkowicie niezrozumiałe. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki naruszył art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (cyt.): " poprzez przyjęcie, że decyzja Wojewody M. z dnia [...] lipca 2007 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa". Tymczasem przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. umożliwia sądowi wojewódzkiemu stwierdzenie nieważności zaskarżonej do sądu decyzji, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe oznacza więc, że wadą nieważności dotknięta jest w tym przypadku decyzja, będąca przedmiotem skargi a nie decyzja, która była przedmiotem kontroli w postępowaniu zakończonym decyzją zaskarżoną do sądu. Abstrahując przy tym od powyższej argumentacji, przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej, należy uznać, że decyzja zaskarżona do Sądu Wojewódzkiego, to jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r., nie była obarczona wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych względów należało uznać, iż zarzuty procesowe były całkowicie niezasadne. Nieusprawiedliwiony okazał się także zarzut obrazy prawa materialnego. W ocenie skarżącego, Sąd Wojewódzki naruszył art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem, analizowana sprawa była prowadzona na skutek wniosku W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M. z dnia [...] lipca 2007 r. potwierdzającej nabycie przez Gminę W., z mocy prawa, z dniem [...] stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...], stanowiącej własność osób fizycznych, jako zajętej pod drogę publiczną. Zatem decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. była wydana w postępowaniu nieważnościowym, w którym organ a - w zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki - dokonywał analizy przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, ale jedynie w kontekście jego naruszenia w sposób rażący. W rezultacie zarzut obrazy prawa materialnego, który został sformułowany w skardze kasacyjnej ( art. 73 ust. 1 cytowanej ustawy) winien być powiązany z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wykładnia tego przepisu była bowiem w tym przypadku dokonywana, nie tyle pod kątem ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy – przepisy wprowadzające (...) a czy przepis ten, w postępowaniu zakończonym wydaniem przez organ wojewódzki decyzji deklaratoryjnej, o której mowa w art. 73 ust. 3 omawianej ustawy, został naruszony w sposób rażący. Brak zatem prawidłowego – pod względem formalnym – określenia zarzutu prawnomaterialnego, czynił go już - co do zasady – nieskutecznym. Niezależnie od powyższego trzeba również wskazać, że autor skargi kasacyjnej nie kwestionował przyjętej przez Sąd Wojewódzki wykładni art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), gdyż w skardze kasacyjnej przyznał, że (cyt.): "nie sposób nie zgodzić się z teoretyczną częścią uzasadnienia wyroku". Istota rzeczy sprowadzała się zaś w tym przypadku do zarzutu, że w postępowaniu, zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, dokonano błędnych ustaleń faktycznych. Tego rodzaju zaś zarzut, nie dość, że nie został w ogóle poprawnie określony w skardze kasacyjnej, to nie był również uprawniony. Słusznie bowiem zauważył Sąd Wojewódzki, iż organ, prowadzący postępowanie nieważnościowe, nie kontroluje kwestionowanej decyzji pod względem zebrania w postępowaniu, które ona kończy, materiału dowodowego i dokonanej w nim jego oceny tak, jak ma to miejsce przy rozpoznawaniu odwołania, a ponadto – w tym konkretnym stanie faktycznym - strona skarżąca brała udział w postępowaniu, zakończonym decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. a jednak nie skorzystała z możliwości wniesienia od niej odwołania. Podnieść też trzeba, że kwestia pojawienia się nowych dowodów, mających w sprawie istotne znaczenie, może być jedynie rozważana w postępowaniu wznowieniowym. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art.184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postepowania kasacyjnego oparto na przepisie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.