I OSK 2803/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 676/12 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie bezzwrotnego zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 676/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie bezzwrotnego zasiłku celowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. odmówił przyznania J. K. pomocy w formie bezzwrotnego zasiłku celowego w wysokości do 300.000 zł z przeznaczeniem na pokrycie kosztów związanych z rozbiórką i odbudową budynku mieszkalnego położonego w miejscowości Z. K. 3. Organ wyjaśnił, że J. K. w dniu 1 lipca 2010 r. zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z wnioskiem o udzielenie pomocy w wysokości powyżej 20.000 zł na remont budynku mieszkalnego położonego w miejscowości Z. K. 3, zniszczonego w wyniku powodzi, jaka miała miejsce w 2010 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., przyznał wnioskodawczyni świadczenie w wysokości 62.706,20 zł. W dniu 1 czerwca 2012 r. J. K. ponownie zwróciła się do organu I instancji o przyznanie zasiłku celowego, z przeznaczeniem na pokrycie kosztów rozbiórki i odbudowy zamieszkiwanego przez nią przed powodzią budynku. Do wniosku strona załączyła kosztorys robót rozbiórkowych i odbudowy przedmiotowego obiektu oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nakazie jego rozbiórki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. organ I instancji zmienił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. poprzez powiększenie kwoty przyznanego stronie świadczenia do 100.000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania J. K. organ odwoławczy uchylił jednak powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w W. Organ I instancji wskazał, iż na podstawie przeprowadzonego w dniu 9 marca 2012 r. wywiadu środowiskowego oraz zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że przed powodzią w 2010 r. J. K. zamieszkiwała w drewnianym budynku mieszkalnym, położonym w miejscowości Z. K. 3. Wnioskodawczyni była współwłaścicielem zajmowanego obiektu w 1/3 jego części, pozostałymi jego współwłaścicielami były zaś córki J. K.: K. K. oraz W. Sz. Budynek ten – w konsekwencji wydanego przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki – został rozebrany. Obecnie J. K. ma zapewnione niezbędne potrzeby bytowe w zakresie zamieszkiwania. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkując w przystosowanym do celów mieszkaniowych budynku gospodarczym, który wraz z działką o nr ewid. 88/2 nabyła na mocy aktu notarialnego Nr 3135/11. Organ podkreślił, iż po powodzi w 2010 r. J. K. została objęta pomocą Ośrodka Pomocy Społecznej w W., zaś łączna wysokość przyznanych jej świadczeń przekracza wartość budynku zajmowanego przez nią przed powodzią. Wskazał, iż poza zasiłkiem celowym z przeznaczeniem na pokrycie kosztów remontu zniszczonego budynku w wysokości 62.706,20 zł, stronie przyznano również inne świadczenia w postaci zasiłków celowych. Ponadto otrzymała z tytułu strat poniesionych na skutek powodzi odszkodowanie od firmy ubezpieczeniowej w wysokości 20.408,54 zł. Organ I instancji uznał, iż obecna sytuacja życiowa strony nie uzasadnia przyznania jej kolejnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów rozbiórki i odbudowy zniszczonego podczas powodzi w 2010 r. budynku mieszkalnego w miejscowości Z. K. 3. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. prawidłowo przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające, zaś jego rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Wskazał, iż odwołująca ma zapewnione niezbędne warunki bytowe. Obecnie zamieszkuje w przystosowanym do celów mieszkaniowych budynku gospodarczym, składającym się z jednego pokoju, kuchni i łazienki. Odwołująca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zaś jej dochód (na który składa się m.in. emerytura w wysokości 1486,95 zł) znacznie przekracza określone w ustawie o pomocy społecznej kryterium dochodowe. Kolegium podniosło również, iż koszt rozbiórki zniszczonego domu J. K. – zgodnie z kosztorysem z dnia 16 maja 2011 r. – wynosi 24.942 zł. W rzeczywistości poniesiony przez stronę koszt rozbiórki był jednak niższy od ustalonej kwoty i wyniósł 10.000 zł, czego dowodzi przedłożona przez nią faktura. Wartość odtworzeniowa rozebranego budynku wynosi zaś 66.095,90 zł. W związku z powodzią, jaka miała miejsce w 2010 r. J. K. została jednak objęta szeroką pomocą ze środków publicznych oraz – z tytułu poniesionych strat – otrzymała odszkodowanie z PZU. Przyznane jej świadczenia łącznie z uzyskanym odszkodowaniem stanowią kwotę w wysokości 89.614,74 zł. Kwota ta – jak wskazał organ odwoławczy – przekracza zatem poniesione przez stronę koszty rozbiórki jej zniszczonego domu oraz jego wartość odtworzeniową. Organ zaznaczył ponadto, że w sytuacji, gdy strona ma zapewnione warunki bytowania – przyznanie dalszej pomocy, przewyższającej wysokość poniesionych strat byłoby nieuzasadnione. Wskazał również, że pomimo iż strona przedstawiła faktury na wykonane usługi remontowe, w rzeczywistości prace te nie zostały wykonane, co stwierdzono podczas przeprowadzonego w dniu 9 marca 2012 r. wywiadu środowiskowego. J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego, oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] marca 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd za bezzasadny uznał zarzut skarżącej, dotyczący naruszenia art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten – w sytuacji, gdy wszczynający niniejsze postępowanie wniosek skarżącej z dnia 1 czerwca 2011 r. jasno wskazywał, iż domaga się ona przyznania pomocy w związku z powodzią, tj. zasiłku celowego, o którym mowa w art. 40 ust. 2 i 3 ustawy – nie miał bowiem zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd zważył także, że nawet gdyby przyjąć, iż powyższy wniosek stanowił żądanie przyznania jakiejkolwiek pomocy w formie zasiłku celowego ze względu na trudną sytuacje bytową skarżącej, przepis ten w dalszym ciągu nie mógłby stanowić podstawy przyznania jej świadczenia z pomocy społecznej, bowiem dochód skarżącej w wysokości 2.058,21 zł, przekracza kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł, co uniemożliwia przyznanie jej pomocy na podstawie art. 39 ustawy. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 40 ustawy. Sąd wskazał, iż przyznanie świadczenia na podstawie powyższego unormowania pozostaje w dyspozycji właściwego organu, co sprawia, że decyzja taka ma charakter uznaniowy. Uznaniu administracyjnemu organu rozpoznającego sprawę podlega także wysokość przyznanego zasiłku. Wprawdzie uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, jednak również nie nakazuje mu spełnienia każdego wniosku i w żądanym zakresie. W ocenie Sądu organy administracji orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające. Z akt sprawy nie wynika również, by organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego czy też przepisów postępowania w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. Sad stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1. art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, by przyjąć za wadliwe ustalenia organu I instancji zawarte w wywiadzie środowiskowym z dnia 9 marca 2012 r. Z wywiadu tego wynika, iż przed powodzią w 2010 r. skarżąca zamieszkiwała w budynku mieszkalnym drewnianym z częścią murowaną. Budynek ten stanowił własność skarżącej w 1/3 jego części. Po powodzi przedmiotowy budynek został początkowo przeznaczony do remontu, jednak ostatecznie organ nadzoru budowlanego I instancji w dniu 17 listopada 2010 r. wydał nakaz jego rozbiórki. Obecnie skarżąca zamieszkuje w przystosowanym do celów mieszkaniowych budynku gospodarczym, w którym dysponuje 1 pokojem, łazienką oraz kuchnią. Budynek ten posiada instalacje elektryczną oraz wodno-kanalizacyjną. Został ponadto wyremontowany ze środków uzyskanych od organu pomocy społecznej. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, iż decyzja odmawiająca przyznania J. K. zasiłku celowego z przeznaczeniem na rozbiórkę oraz odbudowę budynku mieszkalnego mieści się w granicach przysługującego organowi uznania administracyjnego i znajduje uzasadnienie w aktualnej sytuacji bytowej skarżącej. Nie kwestionując bowiem, iż sytuacja życiowa J. K. – ze względu na szkody poniesione przez nią podczas powodzi w 2010 r. – należy do trudnych, Sąd za prawidłowe uznał stanowisko, zgodnie z którym skarżąca ma obecnie zapewnione podstawowe warunki bytowe. Przede wszystkim ma ona zapewnione schronienie, co determinuje zakres udzielanej jej pomocy. Okoliczność ta nie pozwala bowiem przyjąć, iż odbudowa zniszczonego podczas powodzi domu ma charakter podstawowej potrzeby egzystencjalnej skarżącej. Sąd podkreślił, że w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o zasiłek celowy na pokrycie skutków powodzi ma zapewnione warunki bytowe we własnym zakresie, należy uznać, że ma zabezpieczone minimum egzystencji, co wskazuje i świadczy zarazem, że pomoc socjalna ze strony Państwa nie jest jej niezbędna. Sąd podzielił także stanowisko organu odwoławczego, iż zadaniem pomocy społecznej nie jest podnoszenie standardu życia osób, które ucierpiały na skutek klęski żywiołowej, ponad stan sprzed tego zdarzenia. W niniejszej sprawie nie sposób zaś nie dostrzec dysproporcji pomiędzy żądaniem skarżącej a rozmiarem szkody, jakiej doznała w wyniku powodzi w 2010 r. Skarżąca domaga się bowiem przyznania kolejnego już świadczenia, tym razem na odbudowę zniszczonego budynku w wysokości 300.000 zł, podczas gdy ustalona przez rzeczoznawcę wartość odtworzeniowa tego obiektu wynosi 66.095,90 zł. Sąd podniósł, iż po kataklizmie, jaki miał miejsce w 2010 r. skarżąca nie została pozostawiona bez wsparcia ze strony organów pomocy społecznej. Przeciwnie zaś, zostało jej przyznanych szereg świadczeń, których suma (69.106,10 zł) przekracza całkowitą wartość odtworzeniową zamieszkiwanego przez nią do 2010 r. budynku (pomimo, iż obiekt ten stanowił własność strony jedynie w 1/3 jego części). Skarżąca, z tytułu strat poniesionych podczas powodzi w 2010 r., otrzymała ponadto odszkodowanie od firmy ubezpieczeniowej w wysokości 20.408,54 zł. Uzasadnione –zdaniem Sądu – jest zatem przekonanie organów administracji, iż dotychczas udzielone skarżącej wsparcie było wystarczające, by umożliwić jej wyjście z trudnej sytuacji bytowej. Za stanowiskiem tym przemawia fakt, iż zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, by skarżąca w całości spożytkowała przekazane jej świadczenia, a przede wszystkim przyznany decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. zasiłek celowy w wysokości 62.706,20 zł. Sąd stwierdził, iż w tych okolicznościach przekonująco uzasadniono odmowę przyznania skarżącej dalszego wsparcia. Ponadto Sąd wskazał, że zaskarżona w niniejszej sprawie odmowa przyznania zasiłku celowego uzasadniona jest również tym, iż skarżąca uzyskuje stały dochód w postaci emerytury w wysokości 1486,95 zł oraz posiada majątek w postaci gospodarstwa rolnego o powierzchni 2,76 ha, z którego również może czerpać dochody. Sytuacja materialna skarżącej nie jest zatem na tyle trudna, by zachodziła konieczność przyznania jej świadczenia, które w całości, a nawet z nadwyżką, miałoby pokryć koszt odbudowy jej zniszczonego domu. Sąd podniósł, iż skarżąca winna w pierwszej kolejności dążyć do poprawy swojej sytuacji życiowej przy użyciu własnych środków. Udzielenie pomocy z przeznaczeniem na odbudowę zniszczonego w wyniku klęski żywiołowej budynku mieszkalnego nie stanowi bowiem bezwzględnego obowiązku organu pomocy społecznej. W ocenie Sądu, organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie sytuacji życiowej skarżącej i na ich podstawie wydały prawidłowe rozstrzygnięcia, mieszczące się w granicach uznania administracyjnego. Organy nie dopuściły się przy tym naruszenia przepisów ustawy o pomocy społecznej, jak również przepisów k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. Kluzik. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na niezastosowaniu art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w sytuacji, gdy udzielenie zasiłku celowego jest konieczne dla zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w postaci zapewnienia godnych warunków życia i mieszkania oraz opuszczenia strefy powodziowej; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a., a w konsekwencji przyjęcie, iż organy obu instancji i Sąd I instancji prawidłowo dokonały ustaleń faktycznych i trafnie rozważyły przesłanki odmowy przyznania pomocy w formie bezzwrotnego zasiłku celowego w wysokości do 300 000 zł; w sytuacji gdy zapisy ww. przepisy zostały potraktowane wybiórczo, b) art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a. przez ich niezastosowanie skutkujące w konsekwencji uznaniem, że wydanie skarżonego wyroku zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy zostało ono przeprowadzone bez dostatecznej wnikliwości. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał za bezzasadny zarzut, dotyczący naruszenia art. 39 ustawy o pomocy społecznej, stwierdzając, iż wniosek skarżącej wszczynający postępowanie oparty był tylko na art. 40 ust. 2 i 3 tej ustawy. Podstawą tego wniosku była chęć uzyskania zasiłku celowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, która była spowodowana powodzią, a w takim przypadku zastosowanie mają przepisy obu powołanych artykułów ustawy o pomocy społecznej. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem, że w sprawie dokonano prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz właściwie go oceniono. Budynek, w którym skarżąca obecnie zamieszkuje to tymczasowo zaadaptowana na cele mieszkalne obora, która nie spełnia podstawowych warunków obiektu przeznaczonego na długotrwały pobyt ludzi. Fakt ten stoi w rażącej sprzeczności z ustaleniami organu I instancji zawartymi w wywiadzie środowiskowym z dnia 9 marca 2012 r. W związku z tym decyzja odmawiająca skarżącej przyznania zasiłku celowego nie znajduje uzasadnienia w jej aktualnej sytuacji bytowej. Odbudowa zniszczonego podczas powodzi domu ma charakter podstawowej potrzeby egzystencjalnej. Nie zgodzono się z twierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że obora zapewnia odpowiednie schronienie dla ludzi, którzy stracili cały swój dorobek w wyniku klęski żywiołowej i może być traktowana jako miejsce stałego zamieszkania. Skarżąca podkreśliła także, iż zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy o jaki ubiega się skarżąca może być przyznany niezależnie od dochodu. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu. Ponieważ opiera się na obu podstawach kasacyjnych to w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można dokonać oceny procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 106 § 3, 4 i 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do konstytucyjnych i ustawowych kompetencji sądów administracyjnych należy m.in. ocena legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Z istoty tych uprawnień wynika, że ocena ta dokonywana jest na podstawie akt sprawy w postępowaniu administracyjnym i sąd administracyjny nie prowadzi własnego postępowania dowodowego ani też nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych. Powołany w skardze kasacyjnej art. 106 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwia jedynie przeprowadzenie, z urzędu lub na wniosek stron, dowodów z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie takie uzupełniające postępowanie dowodowe nie było przeprowadzone. Sąd bowiem nie miał istotnych wątpliwości, a strony nie zgłosiły takiego wniosku. W związku z tym w żaden sposób Sąd nie mógł naruszyć tego przepisu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że na tym zarzucie oparte jest stanowisko skarżącej co do błędnego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz błędnej odmowy przyznania przedmiotowego zasiłku. Z oczywistych względów zarzut naruszenia powołanego przepisu art. 106 § 3, 4 i 5 nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego oraz przyjętych ustaleń faktycznych. Organ zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę. Okoliczności faktyczne są w zasadzie bezsporne między stronami. Sporne jest tylko stanowisko co do braku przesłanek uzasadniających przyznanie żądanego zasiłku celowego w kwocie 300 000 zł. Niekwestionowane jest, że skarżąca otrzymała już zasiłki w kwocie ok. 69 tys. zł na zaspokojenie m.in. potrzeb mieszkaniowych. Otrzymała również odszkodowanie od firmy ubezpieczeniowej w wysokości ponad 20 tys. zł. Uzyskane kwoty przekraczają wartość odtworzeniową zniszczonego budynku, którego jedynie w 1/3 właścicielką była skarżąca. Wskazać należy, że skarżąca swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokoiła poprzez wygospodarowanie w części 300 m2 budynku gospodarczego powierzchni mieszkalnych – pokoju, kuchni i łazienki. Otrzymane kwoty powinny pokryć koszty adaptacji tych pomieszczeń na cele mieszkaniowe dla jednej osoby. W takiej sytuacji Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego odmawiając przyznania skarżącej kolejnego zasiłku celowego na budowę nowego domu. Jak słusznie podniósł Sąd I instancji, podstawą rozpoznania wniosku o zasiłek celowy, był przepis art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Przy dochodach skarżącej, tylko ten przepis mógł stanowić podstawę jego rozpatrzenia. oczywistym jest, że przyznany zasiłek celowy przyznany jest w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Taki bowiem jest cel pomocy społecznej, o czym stanowi m.in. art. 3 ww. ustawy Zarzut więc niezastosowania art. 39 do sytuacji skarżącej nie jest trafny. Niezależnie od tego wskazać należy, iż przepis ten zawiera cztery ustępy, które odnoszą się do różnych sytuacji i różnych form oraz celów na jaki ma zostać przeznaczony zasiłek. W skardze kasacyjnej nie wskazano, który konkretnie przepis w ocenie skarżącej został naruszony przez Sąd I instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie ma kompetencji do uzupełniania, precyzowania czy też zmiany przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, nie może też domyślać się intencji wnoszącego skargę kasacyjną. Brak precyzyjnego wskazania przepisu prawa, którego uchybienie zarzuca skarżąca uniemożliwia pełne odniesienie się do tego zarzutu. Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.