II SA/Wa 1049/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 2053/09 oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2053/09 uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Sąd podniósł, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przeniósł [...] T. G. z dniem [...] stycznia 2009 r. na stanowisko [...] w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu [...] stycznia 2009 r. W piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. T. G. wyraził niezadowolenie z powyższej decyzji i nie podzielił argumentacji organu. Na podstawie art. 111 § 1 oraz art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zwrócił się o sprostowanie, uzupełnienie, wyjaśnienie i uzasadnienie poszczególnych części przedmiotowej decyzji. Wezwany przez organ do sprecyzowania swojego żądania, w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r. wskazał, iż co prawda nie powołał się na art. 113 § 2 kpa, jednak domagał się rozwiania swoich wątpliwości, co do treści decyzji, a w szczególności jej uzasadnienia w kontekście przywołanych przepisów. Podał, iż jego intencją było uzyskanie takiej treści samej decyzji, jak i jej uzasadnienia, aby odpowiadały one wszelkim regułom prawa. Stwierdził również, że jednozdaniowe uzasadnienie nie wypełnia wymogów określonych w kpa. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej odmówił T. G. sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Na skutek zażalenia strony z dnia [...] marca 2009 r., orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Jednocześnie z zażaleniem, T. G. złożył odwołanie od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził niedopuszczalność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2009 r. T. G. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., składając jednocześnie przedmiotowe odwołanie. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż o uchybieniu terminu dowiedział się dopiero w dniu odebrania postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., zaś postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. potraktował jako odpowiedź organu na jego pismo z dnia [...] stycznia 2009 r. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 1 kpa, odmówił T. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie termin do złożenia odwołania upłynął w dniu [...] stycznia 2009 r., tymczasem strona złożyła odwołanie w dniu [...] marca 2009 r. W ocenie organu nie można uznać, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy zainteresowanego. Wskazał, iż T. G. źle interpretuje treść art. 111 kpa, który dotyczy uzupełnienia decyzji. Zdaniem organu, podstawą żądania strony, zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. i sprecyzowanego następnie w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r., jest art. 113 kpa i to właśnie ten przepis był podstawą wydanego przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej postanowienia nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o odmowie sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. W związku z tym T. G. nie przysługiwało prawo do złożenia odwołania w oparciu o art. 111 § 2 kpa. W świetle przedstawionej argumentacji organ podkreślił, iż subiektywne przeświadczenie zainteresowanego o zachowaniu terminu do złożenia odwołania nie uprawdopodabnia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W dniu [...] sierpnia 2009 r., zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., T. G. skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgadzając się z zajętym przez organ stanowiskiem. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2009 r. wydanym w oparciu o art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie, podzielając zawartą tam argumentację. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie T. G. zarzucił organowi przewlekłość i opieszałość w załatwieniu jego sprawy. Skarżący podkreślił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. WSA w Warszawie po rozpoznaniu przedmiotowej skargi uznał, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Sąd wskazał, iż istota sprawy w ww. postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ dokonał prawidłowej kwalifikacji pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2009 r. W ocenie Sądu, organ zbyt pochopnie zakwalifikował pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2009 r., jak również precyzujące je pismo z dnia [...] lutego 2009 r., jako zmierzające do osiągnięcia jedynie celu opisanego w art. 113 kpa. Pominął bowiem aspekt niezadowolenia autora tych pism z treści decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Sposób sformułowania punktów 2 - 5 pisma z [...] stycznia 2009 r. wskazuje zaś wprost, iż skarżący nie podziela argumentacji zawartej przez organ w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. Również z pisma z dnia [...] lutego 2009 r. nie wynika w sposób jednoznaczny, iż wnioskodawca domaga się wyłącznie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji w trybie art. 113 § 2 kpa. Sąd uznał, że powyższa okoliczność sprawia, iż pismo z dnia [...] stycznia 2009 r., w zakresie określonym punktami 2 - 5, winno być traktowane jako odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. To zaś powoduje, że postępowanie objęte skarżonym postanowieniem, a dotyczące przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jest bezprzedmiotowe. Pismo z dnia [...] stycznia 2009 r. wpłynęło bowiem do organu w ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. W świetle powyższego Sąd przyjął, że strona nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Sąd podniósł także, iż organ przy wydawaniu skarżonego postanowienia dopuścił się również innego uchybienia. Mianowicie, jak wynika z akt administracyjnych, wniosek o przywrócenie terminu był przez organ rozpatrywany w postępowaniu dwuinstancyjnym. W odniesieniu natomiast do przedmiotowej problematyki zasada dwuinstancyjności, zgodnie z art. 59 § 2 kpa, nie znajduje zastosowania. Przemawia bowiem za tym specyfika niniejszego postępowania, mająca głównie na celu realizację postulatu sprawności i ekonomii postępowania. W związku z powyższym Sąd uznał, iż pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2009 r. stanowi de facto odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., a tym samym postępowanie o przywrócenie terminu jest zbędne wobec nieuchybienia przez stronę terminowi. Wymieniony wyrok uprawomocnił się z dniem 7 maja 2010 r. T. G. pismem z dnia [...] marca 2012 r. wezwał Ministra Spraw Wewnętrznych do wykonania ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2053/09. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Minister Spraw Wewnętrznych pismem z dnia [...] marca 2012 r., podniósł, iż ww. wyrok WSA w Warszawie dotyczy wyłącznie postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji KG PSP z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] i nie obliguje organu do podjęcia działania w tym zakresie, tym samym organ nie może wydać w przedmiotowej sprawie postanowienia zgodnie z wnioskiem. Następnie, pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. T. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2053/09, wnosząc o zobowiązanie organu do bezzwłocznego wydania stosownego aktu wynikającego z wyroku WSA, wymierzenie organowi grzywny za pozostawanie w bezczynności oraz przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ podniósł, że nie pozostaje w bezczynności, albowiem wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. dotyczy wyłącznie postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji KG PSP z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] orzekającej o przeniesieniu skarżącego od dnia [...] stycznia 2009 r. na stanowisko [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej i w żadem sposób nie obliguje organu do podjęcia działania w tym zakresie, w związku z czym organ nie mógł wydać postanowienia w sprawie, zgodnie ze składanym przez skarżącego wnioskiem. Skarżący, w piśmie z dnia 18 czerwca 2012 r., ustosunkowując się do odpowiedzi organu na skargę, podniósł, iż organ znając i nie negując treści prawomocnego wyroku, powinien rozpatrzyć, jako wniesione w terminie, odwołanie skarżącego od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Natomiast organ pomimo wyroku, który odrzucił twierdzenie Ministra Spraw Wewnętrznych, że odwołanie jest wniesione po terminie, nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpatrzenia odwołania albo stwierdzenia istnienia negatywnych przesłanek do dalszego procedowania odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2007 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy można zarzucić skutecznie organowi bezczynność w niewykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2053/09. Jak bowiem wynika ze skargi, a w szczególności wniosków w niej zawartych, bezczynności organu strona upatruje "w niewydaniu aktu wynikającego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2053/09". Aby taka skarga możliwa była do uwzględnienia musiałyby łącznie zaistnieć dwie przesłanki: - wskazany w skardze wyrok musiałby zobowiązywać organ do podjęcia określonych czynności, - organ nie wykonywałby czynności, do których został zobowiązany wyrokiem sądowym. Wyrok taki musiałby więc przede wszystkim nakładać na organ ściśle określone obowiązki. Tylko bowiem wtedy możliwym byłoby badanie tego, czy organ wywiązuje się z tych obowiązków. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż analiza materiału dowodowego w niej zgromadzonego, nie wskazuje na to, aby występowała w niej wyżej przedstawiona sytuacja. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2053/09 uchylono jedynie postanowienie organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Tutejszy Sąd nie zobowiązywał jednakże organu do ponownego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, czy do rozpoznania samego odwołania. Takie rozstrzygnięcie nie zostało bowiem zawarte w sentencji przedmiotowego wyroku. Tylko zaś w sytuacji, gdyby miała miejsce powyższa okoliczność (zobowiązania organu przez Sąd do określonego działania) istniałyby podstawy do tego, aby skutecznie wywodzić, że wyrok z dnia 24 lutego 2010 r. nie został zrealizowany przez organ. W tym stanie sprawy, w sytuacji, gdy przedmiotowa skarga nie była skargą na bezczynność organu, polegającą na nierozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, czy też na nierozpoznaniu odwołania, należało ją oddalić, jako nieznajdującą uzasadnienia w realiach faktycznych niniejszej sprawy. W świetle powyższego, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji, wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). ----------------------- 3