II SA/Kr 1078/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., Nr XXI/234/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" postanawia: zawiesić postępowanie sądowe J.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 6 lipca 2011 r., Nr XXI/234/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II". Wyrokiem z 3 lutego 2012 r., w sprawie do sygn. II SA/Kr 1644/11 tut. Sąd oddalił skargę na ww. uchwałę złożoną przez innych skarżących. Wyrok, na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku nie jest prawomocny. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W związku z faktem, że skarga J.P. dotyczy uchwały Rady Miasta Krakowa z 6 lipca 2011 r., Nr XXI/234/11 której zgodność z prawem była już badana przez sąd administracyjny, celowe jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 1644/11. Rozstrzygnięcie w tej sprawie determinuje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, gdyż w sytuacji prawomocnego wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego postępowanie w przedmiotowej sprawie stanie się bezprzedmiotowe. Z kolei okoliczność prawomocnego oddalenia skargi ma znaczenie z punktu widzenia art. 170 p.p.s.a. zgodnie z którym "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego wyżej przepisu, należało orzec jak sentencji.