II GSK 2078/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Joanna Sieńczyło-Chlabicz Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 938/12 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. Spółki z o.o. w P. na rzecz Ministra Pracy i Polityki Społecznej 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 29 sierpnia 2012 r. oddalił skargę T. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2010 r. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: T. Spółka z o.o. w P. złożyła [...] listopada 2010 r. wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za październik 2010 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z [...] listopada 2011 r. odmówił wypłaty dofinansowania uznając, że pomoc w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych nie może zostać udzielona skarżącej ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną. Organ podniósł, że zgodnie z art. 10 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego, dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Organ pierwszej instancji podał, że kapitał własny spółki za 2009 r. został określony w bilansie na kwotę – 1.318.990,73 zł, a zysk został wykazany w wysokości – 722.221,29 zł. Aktywa skarżącej na 31 grudnia 2009 r. wyniosły 1.585.366,39 zł, zaś zobowiązania 2.904.357,17 zł. Skarżąca wniosła odwołanie. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że rozpatrując sprawę badał sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy, co wynika z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Ponadto pomoc, o której mowa w art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm. – dalej: ustawa o rehabilitacji) jest ściśle związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu. W związku z tym prawo do pomocy w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc ta jest udzielana, jeżeli do tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę tej pomocy. Poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia wniosku Wn-D nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podniósł, że skarżąca była wzywana do nadesłania dokumentów finansowych sporządzonych zgodnie z przepisami o rachunkowości, obrazujących rzeczywistą sytuację ekonomiczną w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku Wn-D za miesiąc październik 2010 r., w tym kopii bilansu za okres od grudnia 2009 r. do października 2010 r. według zapisów księgowych oraz kopii rachunku przepływów pieniężnych za ten okres. W odpowiedzi nadesłano jedynie rachunek wyników za okres od grudnia 2009 r. do października 2010 r., z którego wynika, że skarżąca w tym okresie poniosła stratę w wysokości 589.154,94 zł. Ponadto prognozowane wyniki finansowe nie mogły być uwzględnione przy rozpoznawaniu wniosku, ponieważ stanowiły jedynie prognozę sporządzoną w oparciu o przewidywane, niepewne dane, a nie według stanu rzeczywistego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 5 września 2012 r. oddalił skargę T. sp. z o.o. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że pomoc, w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, jest związana z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, a prawo do niej jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego. Ponadto pomoc ta jest udzielana, jeżeli do tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Na ocenę zasadności przyznania dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych za październik 2010 r. nie mogły więc mieć wpływu okoliczności późniejszej ewentualnej zmiany sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy. Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia art. 26a ust. 9a w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, dalej: rozporządzenie z dnia 29 marca 2010 r.), ponieważ organ wzywał stronę skarżącą do przedstawienia dokumentów finansowych obrazujących rzeczywistą sytuację ekonomiczną strony w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku Wn-D, natomiast skarżąca nie przesłała żądanych przez organ dokumentów finansowych w postaci bilansu oraz rachunku przepływów pieniężnych według zapisów księgowych. WSA uznał więc, że strona nie współpracowała należycie z organami orzekającymi celem wyjaśnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Dlatego też, za bezzasadny uznano zarzut strony skarżącej, że organy rozpoznały złożony wniosek na podstawie nieaktualnych danych bilansowych na dzień 31 grudnia 2009 r. W konkluzji Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, oraz przepisów i zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wyrok WSA zaskarżyła T. Sp. z o. o. i wniosła o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. wraz z zasądzeniem kosztów postępowania. Skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a): - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracji powołanego wyżej przepisu postępowania i wynikającej z niego zasady zaufania przez nieuwzględnienie okoliczności, że na pogorszenie sytuacji ekonomicznej Skarżącej wpływ miały działania PFRON; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.): - art. 26a ust. 9a w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez błędną wykładnię powołanych przepisów i uznanie, że ocena sytuacji ekonomicznej skarżącej powinna nastąpić jedynie na dzień złożenia wniosku, choćby po tej dacie, a przed wydaniem rozstrzygnięcia, zaszły istotne okoliczności, które sytuację tę diametralnie zmieniły; - art. 26a ust. 9a w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w związku z § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2010 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że odmowa wypłaty dofinansowania może nastąpić bez wykazania przez organy administracji wystąpienia przesłanki trudnej sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, a jedynie w oparciu o ustalenie, iż to sam wnioskodawca nie udowodnił, że w takiej sytuacji się nie znajdował, choć wypełnił on wszystkie ciążące na nim obowiązki w tym zakresie, a więc przekazał informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej na formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc w rolnictwie lub rybołówstwie, pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia z dnia 29 marca 2010 r., oraz sprawozdania finansowe za 3 ostatnie lata; - art. 26a ust. 9a w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji odmowę wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w wyniku uznania, że skarżąca znajdowała się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów przepisów wspólnotowych, a w konsekwencji przyjęcia, że skarżąca wypełniała przesłanki upadłościowe na dzień 31 grudnia 2009 r., choć wniosek o dofinansowanie dotyczy października 2010 r., został złożony 9 listopada 2010 r., a rozstrzygnięty dopiero 10 listopada 2011 r., a więc po ponad roku, w ciągu którego skarżąca opracowała i wdrożyła program naprawczy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istota problemu występującego w sprawie dotyczy kwestii, jaki stan faktyczny jest miarodajny dla oceny spełnienia przez przedsiębiorcę ustawowych wymagań dla ubiegania się o dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych, a mianowicie, czy jest to data złożenia wniosku jak przyjął Sąd pierwszej instancji, czy też stan z daty podjęcia decyzji przez organ administracji publicznej jak utrzymuje skarżąca. W myśl art. 26a ust.1 ustawy o rehabilitacji, w zakresie istotnym dla rozważanego problemu, pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Zgodnie natomiast z art. 26c ust.1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosków o dofinansowanie, pracodawca składa Funduszowi miesięczne informacje o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję oraz pracowników niewidomych oraz wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc. Termin składania informacji oraz wniosku jak i wzory tych dokumentów zostały określone w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz. 43, dalej: rozporządzenie w sprawie miesięcznego dofinansowania), wydanych na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 26c ust. 6 ustawy o rehabilitacji. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie miesięcznego dofinansowania pracodawca składa wniosek i informacje w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczą. Złożenie kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania obliguje Fundusz, na podstawie art. 26c ust.3 ustawy o rehabilitacji, do przekazania w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku na rachunek bankowy pracodawcy kwoty dofinansowania miesięcznego ustalonej na podstawie art. 26a i 26b oraz poinformowania pracodawcy o sposobie jej ustalenia, w przypadku gdy kwota ta różni się od kwoty wskazanej we wniosku. Uchybienie terminowi przekazania kwoty dofinansowania skutkuje naliczeniem odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej (art. 26c ust. 3a ustawy o rehabilitacji). Górną granicę kwoty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych określa art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji różnicując ją w zależności od tego czy obejmuje pracodawcę wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (wykonującego działalność gospodarczą, do której mają zastosowanie reguły konkurencji określone w przepisach części trzeciej tytułu VI rozdziału 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską – art. 2 pkt 17 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej), czy też pracodawcę nie wykonującego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów tej ustawy. Zróżnicowanie to ma swoje dalsze konsekwencje wynikające m.in. z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 800/2008. Rozporządzenie to nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw (art. 1 pkt 6c rozporządzenia). Kryteria uznania przedsiębiorstwa za zagrożone określa art. 1 pkt 7 rozporządzenia. W krajowym porządku prawnym ustawodawca wyłączył możliwość udzielenia lub wypłacenia pomocy ze środków Funduszu pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji). Odesłanie w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji do przepisów prawa Unii Europejskiej bez wskazania unijnego aktu prawnego może budzić pewnie wątpliwości interpretacyjne. W stanie prawnym wiążącym w dacie złożenia wniosków o dofinansowanie, zgodnie z wzorem wniosku o wypłatę miesięcznego wynagrodzenia, ustalonym rozporządzeniem w sprawie miesięcznego dofinansowania, elementem wniosku o wypłatę było oświadczenie, że "nie jestem przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielenia pomocy publicznej". W zawartych w tym rozporządzeniu objaśnieniach do formularza wniosku wskazano, że kryteria te są określone w punktach 9-11 Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE. C 2004.244.2, dalej: Wytyczne Wspólnotowe). Zmiana w tym zakresie rozporządzenia w sprawie miesięcznego dofinansowania nastąpiła z dniem 8 marca 2011 roku poprzez m.in. odesłanie w objaśnieniach do punktu 9 i 10 Wytycznych Wspólnotowych oraz do art. 1 ust. 7 rozporządzenia nr 800/2008. Jest to o tyle istotne, że o ile punkt 10 Wytycznych Wspólnotowych zawiera takie same kryteria uznania przedsiębiorstwa za zagrożone jakie zostały przyjęte w art. 1 ust. 7 rozporządzenia nr 800/2008, to brak jest odpowiednika punktu 9 Wytycznych Wspólnotowych w rozporządzeniu nr 800/2008. Punkt 9 Wytycznych Wspólnotowych stanowi, że "nie istnieje definicja wspólnotowa ‹‹przedsiębiorstwa zagrożonego››". Jednakże dla celów niniejszych wytycznych, Komisja uważa przedsiębiorstwo za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli/akcjonariuszy lub wierzycieli, nie jest ono w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko- lub średnioterminowej". Do tego właśnie kryterium (punktu 9 Wytycznych Wspólnotowych) nawiązuje akt wykonawczy do ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – rozporządzenie z dnia 29 marca 2010 r. Załącznik Nr 1 tego rozporządzenie zawiera wzór formularza informacji, przy czym jego część B dotyczy sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, a punkt 6 obejmuje w istocie to, o czym stanowi punkt 9 Wytycznych Wspólnotowych. W tej sprawie pozostaje poza sporem, że wnioskodawca jest przedsiębiorstwem, o którym mowa w art. 2 załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008, a to oznacza, że kryterium oceny jego sytuacji ekonomicznej wyznacza art. 1 ust. 7 tego rozporządzenia. Z przedstawionego mechanizmu prawnego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych wynika nadto, że realizacja uprawnienia pracodawcy następuje, co do zasady, przez wypłatę dofinansowania, a ściślej rzecz ujmując przekazania dofinansowania na rachunek pracodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że omawiany art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji dotyczy nie tylko pomocy polegającej na dofinansowania do wynagrodzenia, a z okoliczności, że mowa w nim jest o "udzieleniu lub wypłaceniu" pomocy nie można wyprowadzić wniosku, że przepis ten odwołuje się do momentu orzekania i wypłacenia pomocy, a nie dnia złożenia wniosku. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za błędne stanowisko strony skarżącej, że z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji wynika, iż ocena sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy ubiegającego się o dofinansowanie do wynagrodzenia dla osób niepełnosprawnych dokonywana jest na dzień wydania decyzji. Z treści powołanego przepisu wywieść można jedynie, że zarówno w dacie przyznania pomocy publicznej jak i w dacie jej wypłacenia pracodawca nie może znajdować się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach Unii Europejskiej. Biorąc pod uwagę opisaną specyfikę realizacji uprawnień pracodawcy do dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych omawiany przepis nie może stanowić bezpośredniej wskazówki, obejmującej ustalenie daty, na którą dokonywana jest ocena kondycji ekonomicznej pracodawcy. Kwestię tę rozstrzyga wprost motyw 36 rozporządzenia nr 800/2008, w myśl którego za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Odnosząc powyższe do przepisów ustawy o rehabilitacji przyjąć należy, że pracodawca nabywa prawo do dofinansowania do wynagrodzeń dla osób niepełnosprawnych z dniem złożenia kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o dofinansowanie (art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji). W związku z tym Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy jest badana na datę złożenia wniosku, z tym jednak zastrzeżeniem, że obejmuje to datą złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku. Poprawa sytuacji ekonomicznej pracodawcy po tej dacie nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował stanowisko organów, że skarżąca nie spełniała warunków do przyznania pomocy w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych w październiku 2010 r., gdyż nie wykazała, że nie była przedsiębiorstwem zagrożonym. Należy zauważyć, że dokonując weryfikacji wniosku skarżącej organ powziął wątpliwości co do rzeczywistej sytuacji ekonomicznej skarżącej. W związku z tym prowadzone było postępowanie wyjaśniające, w toku którego skarżąca była wzywana do złożenia dodatkowych dokumentów obrazujących jej sytuację ekonomiczną. Złożenie przez skarżącą tylko niektórych spośród żądanych dokumentów uzasadniało dokonanie przez organ oceny tej sytuacji na podstawie dostępnych danych. Podkreślenia wymaga, że skarżąca w toku całego postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego nie przedłożyła żadnego dowodu, który mógłby podważyć przyjętą przez organy ocenę stanu przedsiębiorstwa jako zagrożonego. Dodać należy, że gdyby sytuacja ekonomiczna skarżącej była dobra, a w każdym razie gdyby nie była ona przedsiębiorstwem zagrożonym nie byłoby podstaw do wdrożenia programu naprawczego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że dopiero po wprowadzeniu wspomnianego programu sytuacja komiczna skarżącej uległa poprawie. Jednak z przyczyn podanych wcześniej okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej, że obowiązki podmiotu występującego o pomoc w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych ogranicza się do złożenia kompletnego wniosku. W przypadku bowiem, gdy powstanie potrzeba zweryfikowania danych zamieszczonych we wniosku strona powinna współpracować z organem w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości. Zazwyczaj bowiem organ nie dysponuje odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na ustalenie sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, a przeprowadzenie pełnego postępowania w tym zakresie leży w interesie podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy. W rozpoznawanej sprawie wobec niezłożenia przez skarżącą danych żądanych przez organy prowadzące postępowanie uzasadnione było dokonanie stanu zagrożenia przedsiębiorstwa na podstawie informacji, którymi te organy dysponowały. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.