II SA/Ke 443/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] odmawiającą wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu T., gmina M., polegającej na ujawnieniu K. J. jako władającego działką nr 90 o pow. 4,18 ha, położona na terenie obrębu T., gmina M.. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że wnioskiem z dnia 10 stycznia 2005 r. mieszkańcy wsi T. tj. M. K., R. O., B. W., Z. C., F. K., A. K. wystąpili do Starosty o wydanie decyzji orzekającej o wykazaniu w ewidencji gruntów i budynków podmiotów uprawnionych do władania nieruchomością, w skład której wchodzą działki nr 1, 90, 93 96 położone w T. gmina M. Po wszczęciu takiego postępowania w dniu 27 czerwca 2005 roku, wnioskodawcy pismem z dnia 26 czerwca 2006 r. zwrócili się do Starosty o umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego, "gdyż stało się bezprzedmiotowe". W odpowiedzi Starosta decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Od decyzji tej odwołanie złożyła K. J., którą organ I instancji uznał za stronę postępowania, z uwagi na złożone do protokołu z dnia 11 sierpnia 2005 roku, oświadczenie uczestników rozprawy administracyjnej, iż włada ona nieruchomością oznaczoną nr 90 o pow. 4,18 ha. Skarżąca zarzuciła Staroście, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie zebrał i nie ocenił w sposób wyczerpując materiału dowodowego, czym naruszył przepisy art. 77 § 1kpa. Poinformowała również organ I instancji, że to ona od wielu lat włada działką nr 90, systematycznie dokonuje tzw. "przecinek" i dba o utrzymanie drzewostanu w lesie, a władanie to kontynuuje w spadku po swoich rodzicach. W ocenie K. J. powyższe okoliczności uprawniają do ujawnienia jej w ewidencji gruntów i budynków jako władającego działką nr 90. Po rozpatrzeniu tego odwołania Starosta decyzją z dnia [...] uchylił swoją decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego z dnia [...] w części dotyczącej działki nr 90 o pow. 4,18 ha położonej w T. i podjął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia władającego tą działką. Za strony tego postępowania uznał: K. J., A. J., M. K. i Z. S., którzy w trakcie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] żądali uznania ich za władających działką nr 90. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego Starosta przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków. Po ocenie zebranego materiału dowodowego w dniu [...], wydał decyzję, którą orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obręb T. gmina M., polegających na ujawnieniu K. J. jako władającej działką nr 90 o powierzchni 4,18 ha. Mimo odwołania K. J. od tej decyzji, i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] utrzymał ją w mocy. Na skutek skargi K. J., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia [...] Sygn. akt [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia[...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], jak również decyzję Starosty z dnia [...] znak; [...] i decyzję Starosty z dnia [...], znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił organowi I instancji przede wszystkim, że prowadził postępowanie "z wniosku K. J.", która jak wynika z akt sprawy administracyjnej faktycznie, formalnego własnego wniosku nie składała, co przyznała także na rozprawie w dniu [...] przed sądem orzekającym. Tymczasem w prowadzonej sprawie, w postępowaniu wszczętym na wniosek z dnia 10 stycznia 2005 roku: M. K., R. O., B. W., Z. C., F. K., A. K., Starosta decyzją z dnia [...] nie rozstrzygnął o żądaniu wnioskodawców, natomiast orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obręb T. gmina M. w zakresie ujawnienia K. J. jako władającej działką nr 90 o powierzchni 4,12 ha, a więc w przedmiocie, który wnioskiem nie był objęty. Natomiast organ II instancji w postępowaniu odwoławczym nie dostrzegł popełnionych przez Starostę błędów i decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...], co w ocenie Sądu było błędem. Prowadząc ponowne postępowanie w tej sprawie Starosta zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zawartych w wyroku z dnia [...] i pismem z dnia 12 września 2011 roku, zgodnie z art. 64 § 2 zwrócił się imiennie do wszystkich stron postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] o jednoznaczne potwierdzenie, czy podtrzymują swój wniosek z dnia 26 czerwca 2006 roku ..o umorzenie toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów wsi T., polegających na ujawnieniu w ewidencji gruntów władających działkami nr nr 1. 90, 93 i 96". Z uwagi na to, że M. K. i F. K. jako strony postępowania nie wyrazili zgody na umorzenie postępowania, a pozostałe strony nie wypowiedziały się w tej sprawie, Starosta kontynuował postępowanie wszczęte na wniosek z dnia 10 stycznia 2005 roku, mieszkańców wsi T., tj. M. K., R. O., B. W., Z. C.. F. K. A. K. W trakcie prowadzonego postępowania organ 1 instancji przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków, a po zebraniu i przeanalizowaniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w dniu [...] wydał decyzję, którą odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obrębu T. gmina M., polegających na ujawnieniu F. K. R. O., M. K., Z. C. A. K. i B. W. jako władających działkami nr nr 1, 90, 93 i 96 o pow. łącznej 50.73 ha. położonymi na terenie obrębu T. gmina M. Decyzja ta stała się ostateczna na skutek nie wniesienia odwołania w ustawowo określonym terminie przez strony. Następnie wnioskiem z dnia 12 lipca 2011 roku, K. J. zwróciła się do Starostwa Powiatowego, Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami, o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków obręb T. gmina M., polegającej na ujawnieniu jej jako władającej nieruchomością oznaczoną numerem działki 90 o powierzchni 4,18 ha, położonej na terenie obrębu T. Gmina M. i doprowadzeniu tym samym do zgodności zapisów operatu ewidencji gruntów z faktycznym stanem władania. Po zawiadomieniu K. J. o wszczęciu postępowanie, Starosta przeprowadził w dniu 25 października 2011 roku, rozprawę administracyjną z udziałem strony, a następnie pismem z dnia 26 października 2011 roku na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kpa wezwał K. J. do przedłożenia w terminie 7 dni "tytułu prawnego do władania przedmiotowym gruntem, pochodzącego od jego właściciela lub innego dokumentu uzasadniającego wprowadzenia żądanych zmian w ewidencji gruntów". Ponieważ wnioskodawczyni takich dokumentów nie złożyła, po skompletowaniu akt sprawy i poinformowaniu strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w dniu [...] Starosta wydał decyzję, którą odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków obręb T. gmina M., polegających na ujawnieniu K. J. jako władającej działką nr 90 o pow. 4,18 ha. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania wynika, że działki nr 90 o powierzchni 4,18 ha, położona w obrębie T. stanowi grunt o nieuregulowanym stanie prawnym, a władanie tą nieruchomością jest sporne i niejednoznaczne. W podstawie prawnej decyzji Starosta powołał się na przepis art. 20 ust. 2 pkt. 1 oraz przepis art. 51 ustawy z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. –Prawo geodezyjne i kartograficzne, dalej Prawo geodezyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 z póź. zm.). W odwołaniu od tej decyzji K. J. zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 107 kpa, poprzez niepoinformowanie przed wydaniem decyzji, że dokumenty sprawy znak [...] zostały włączone do bieżącego postępowania administracyjnego, jako materiał dowodowy. Odwołująca się, zarzuciła również Staroście, błędną interpretację art. 51 Prawa geodezyjnego oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dalej przytaczanego jako rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji ustalił dodatkowo, że ewidencja gruntów dla obrębu T. gmina M. założona została w 1966 roku. W rejestrze gruntów w pozycji rejestrowej nr 208 jako władający między innymi działką nr 90 o powierzchni 4,18 ha, została wykazana Wspólnota wsi T. Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu Rejonowego odmówił uznania za wspólnotę gruntową, gruntów położonych we wsi T. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr 1, 90, 93, 96 o łącznej powierzchni 58,73 ha, zapisanych w rejestrze gruntów tej wsi w pozycji rejestrowej nr 208. Z wyjaśnień złożonych przez Starostę w piśmie z dnia 30 września 2010 roku skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wynika, że na podstawie przedłożonej przez M. K., w/w ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego Oddział Geodezji, Kartografii i Gospodarki Gruntami z dnia[...], została wprowadzona zmiana podmiotowa, polegająca na wpisaniu w miejsce "Wspólnota wsi T." -"właściciel nieustalony". Z kolei postępowanie scaleniowe gruntów wsi T. gromada M., na które powoływała się K. J., przeprowadzone w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku nie zostało zatwierdzone decyzją administracyjną. Organ I instancji w piśmie z dnia 30 września 2010 roku wyjaśnił, że w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej brak jest rejestrów przed i po scaleniu gruntów wsi T. Natomiast strony postępowania dostarczyły Staroście kopie rejestrów przed i po scaleniu gruntów wsi T., w posiadanie których weszli po wykupieniu ich od mierniczego prowadzącego scalenie. W związku z czym organ odwoławczy ocenił, że w/w dokumentacja scaleniowa nie stanowi dokumentu, który może posłużyć za dowód w sprawie ustalenia władającego działką nr 90. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Starosta podjął działania zmierzające do odszukania decyzji zatwierdzającej scalenia gruntów wsi T. oraz oryginału dokumentacji związanej z wydaniem przez Urząd Rejonowy w decyzji nr [...] z dnia [...], o odmowie uznania za wspólnotę gruntową działek nr nr 1, 90, 93, 96. W tym celu wystąpił do Starostwa Powiatowego, Archiwum Państwowego, Archiwum Państwowego i Archiwum Urzędu Wojewódzkiego. Z odpowiedzi przekazanych przez w/w instytucje wynika, że żadna z nich takich dokumentów nie posiada. Na rozprawie administracyjnej w dniu 25 października 2011 r. K. J. wniosła o włączenie do akt sprawy m. in. potwierdzonych kopii przelewu podatku leśnego za działkę nr 90 z dnia 16 maja 2011 r. i z dnia 14 września 2011 r. Organ II instancji wyjaśnił następnie, że organ I instancji kierując się wymogami wynikającymi z art. 7 i 77 § 1 kpa, włączył do akt sprawy wszystkie dowody zgromadzone w trakcie postępowania administracyjnego z wniosku mieszkańców wsi T., tj. M. K., R. O., B. W., Z. C., F. K. i A. K., zakończonego decyzją Starosty z dnia [...]. W aktach tamtej sprawy znajdowały się w szczególności: oświadczenia stron i świadków biorących udział w rozprawie administracyjnej przeprowadzonej przez Starostę na okoliczność ustalenia władania działką nr 90 o powierzchni 4,18 ha oraz protokół z przeprowadzonych w dniu 2 października 2007 roku oględzin działki nr 90 w terenie, połączonych z rozprawą administracyjną, w której wzięły udział osoby będące stronami i świadkami w sprawie, które to dowody miały znaczenie dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w odniesieniu do działki nr 90. Jak wynika z protokołu zawartego w aktach sprawy większość osób uczestniczących w oględzinach i rozprawie stwierdziła, że nikt nie włada działką nr 90, natomiast niektóre osoby biorące udział w oględzinach i rozprawie stwierdziły, że przedmiotową działką włada K. J. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Z kolei zgodnie z przepisem art. 51 w/w ustawy w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Dokonując wykładni tych przepisów organ odwoławczy zauważył, że wpis dokonany w ewidencji gruntów i budynków w myśl art. 51 Prawa geodezyjnego stanowi gwarancję dla władającego, że do czasu uregulowania prawa własności do gruntu, będzie wykazany jako podmiot w ewidencji gruntów i budynków. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków, możliwości zmiany władającego wpisanego na podstawie dekretu z 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, bez dokumentów skutecznie przenoszących władanie. W związku z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w dniu [...] decyzji odmawiającej uznania za wspólnotę gruntową działek nr 1, 90, 93, 96 położonych we wsi T., Starosta zobowiązany był do wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmiany podmiotowej wynikającej z w/w decyzji w odniesieniu do wykazanego w niej podmiotu, tj. Wspólnoty Wsi T. Decyzja ta nie dawała jednak podstaw do uznania, że jest to grunt państwowy lub samorządowy, a tylko w takim przypadku zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego Starosta miałby prawo wykazać w ewidencji gruntów i budynków inne osoby fizyczne, lub prawne, w których władaniu znajdują się te grunty. Organ dodał, że jak wynika z zeznań stron i świadków złożonych do protokołu w czasie prowadzonych przez Starostę rozpraw administracyjnych, kwestia władania działką nr 90 jest sprawą sporną. Kierując się stanowiskiem Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 18 maja 2007 r. Sygn. akt IV SA/Wa 441/07, organ przyjął, że w oparciu o art. 51 Prawa geodezyjnego władający wpisywany jest tylko wówczas, gdy właściciel nie jest znany i do czasu jego ustalenia. Wpis władającego winien być jednakże dokonany tylko wówczas, gdy władanie jest stanem bezspornym. Odnosząc się do zarzutów K. J. że ani strona ani jej pełnomocnik nie zostali poinformowani przez organ I instancji o włączeniu do aktualnie prowadzonej sprawy materiałów z postępowania administracyjnego znak: [...] WINGiK podkreślił, że K. J. uczestniczyła w postępowaniu znak: [...] na prawach strony, więc dokumentacja ta była jej znana, a dodatkowo zapoznała się z całością akt sprawy w postępowaniu przed organem II instancji. Odnosząc się do zarzutu K. J., iż organ I instancji nie podjął czynności zmierzających do zebrania pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego w postaci danych z archiwów państwowych, organ wyjaśnił, że Starosta oparł się na dowodach zebranych w trakcie prowadzonego postępowania znak: [...] tj. informacjach uzyskanych ze Starostwa Powiatowego, Archiwum Państwowego, Archiwum Państwowego i Archiwum Urzędu Wojewódzkiego, z których wynika, że żadna z tych instytucji nie posiada dokumentów odnośnie własności, bądź władania działką nr 90 położoną w obrębie T., gmina M. Zgodnie z art. 35 organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Dlatego Starosta jako organ prowadzący sprawę, nie mógł przedłużać jej z uwagi na poszukiwanie dokumentów, których żąda strona, a których brak został udowodniony. Był do tego upoważniony tym bardziej, że K. J. jako strona postępowania, miała również możliwość przedstawienia dowodów w sprawie, do czego została bezskutecznie wezwana przez organ I instancji pismem z dnia 26 października 2011 roku. Na koniec organ wyjaśnił, że podjęte rozstrzygnięcie nie stanowi przeszkody dla K. J. do podjęcia czynności cywilno-prawnych przed sądem, w celu uzyskania tytułu własności przedmiotowej działki. W skardze na w/w decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] K. J. wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...]. Skarżąca zarzuciła mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj: 4) art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wystąpienie do Archiwum Państwowego oraz Archiwum Państwowego. Ponadto pominięcie powszechnie i notoryjnie znanego organowi II instancji faktu wieloletniego władania przez skarżącą działką nr 90; 0. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnego z wymogami art. 107 § 3 kpa; 1. art. 8 i 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 0. art. 136 kpa poprzez nieprzeprowadzenie ani na żądanie strony, ani z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a w szczególności nie wystąpienie do Archiwum Państwowego i Archiwum Państwowego i oparcie rozstrzygnięć na niepełnej korespondencji z 2007 r. znajdującej się w aktach sprawy znak [...]; 1. art. 9 i art. 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Starosty z dnia [...], 2. art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji. * K. J. zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie: 0. tj. naruszenie art. 20 ust. 2 pkt 1Prawa geodezyjnego przez niezastosowanie tego przepisu tj. nieujawnienie skarżącej jako władającej w ewidencji gruntów i budynków działką nr 90 (będącą jej posiadaczem samoistnym), mimo że sprawa dotyczy gruntu niepaństwowego i niesamorządowego i brak było danych o właścicielu; 1. tj. naruszenie art. 51 Prawa geodezyjnego poprzez niezastosowanie powołanego przepisu prawa w aktualnym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy; 2. naruszenie § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów zgodnie z którym w przypadku braku danych dotyczących właściciela nieruchomości, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. W uzasadnieniu skargi podniesiono ponadto, że gdy w odpowiedzi na zawiadomienie przez S. W. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy pełnomocnik skarżącej stawił się w siedzibie organu w celu przejrzenia akt, przedstawiono mu jedynie akta postępowania administracyjnego znak [...], przemilczając zamiar dołączenia do akt niniejszej sprawy również akt zakończonego postępowania administracyjnego znak [...]. Uzasadniając pierwszy z podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania autor skargi wyjaśnił, że organ I instancji poprzestał na oparciu się na korespondencji z archiwami z 2007 r. ze sprawy [...], choć informatyzacja i rozwój techniki w archiwach jest procesem bardzo dynamicznym, który powinien umożliwić obecnie odnalezienie w archiwach dokumentów, których wcześniej nie odnaleziono. Chodzi tu w szczególności w ocenie skarżącej o dokumenty dotyczące scalenia gruntów wsi T. i akta postępowania Urzędu Rejonowego z 1996 r., zakończonego wydaniem decyzji odmawiającej uznania za wspólnotę wsi T. działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 1, 90, 93 i 96 o łącznej powierzchni 58,73 ha. W związku z tym z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 kpa organy administracji nie zwróciły się do Archiwum Państwowego o nadesłanie w/w dokumentów, i to mimo złożonego w tym zakresie wniosku strony datowanego na dzień 31 lipca 2012 r. Skarżąca wyraziła również pogląd, że ostateczna decyzja Starosty z dnia [...] odmawiająca wnioskodawcom, wśród których nie było skarżącej, ujawnienia ich jako władających między innymi działką nr 90 dowodzi tego, że aktualnie żaden spór w tym przedmiocie się nie toczy. W uzasadnieniu zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca powołała się na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lipca 2009 r., III SA/Kr 802/2008, z którego wynika, że w odniesieniu do gruntów niepaństwowych i niesamorządowych w ewidencji wykazuje się ich właściciela, a władającego – samoistnego posiadacza tylko wówczas, gdy brak danych o właścicielu. Ponieważ w toku postępowania ustalono, że aktualny zapis w ewidencji gruntów odnośnie przedmiotowej nieruchomości brzmi: właściciel nieustalony, brak jest podstaw do wydania decyzji o odmowie ujawnienia skarżącej jako władającej działką nr 90. Uzasadniając naruszenie art. 51 Prawa geodezyjnego skarżąca powołała się na pogląd NSA w Warszawie wyrażony w wyroku z 16 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 1260/99, zgodnie z którym wpis władającego nieruchomością na podstawie powołanego przepisu stanowi prawną ochronę i gwarancję dla władającego, iż do czasu uregulowania prawa własności gruntu niestanowiącego własności państwowej, ani samorządowej, będzie wskazany jako podmiot w ewidencji gruntów i budynków. Uzasadniając naruszenie przepisu § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów skarżąca przytoczyła poglądy wyrażone w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2007 r., IV SA/Wa 1488/2007, z dnia 28 listopada 2007 r., VIII SA/Wa 540/2007, z dnia 30 września 2005 r., IV SA/Wa 826/2005 oraz w wyroku NSA z dnia 15 października 2007 r., I OSK 1465/2006. Ponieważ przepis ten reguluje sytuację, gdy prawny status danego gruntu jest nieuregulowany, a jedyną relacją, jaką można stwierdzić pomiędzy osobą fizyczną lub jednostką organizacyjną, a tym gruntem jest relacja faktyczna polegająca na władaniu, odmowa ujawnienia skarżącej jako władającej działką nr 90 mimo spełnienia wskazanych przesłanek zastosowania § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów - naruszała ten przepis przez jego niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.).Decyzja ta nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu była decyzja utrzymująca w mocy odmowę ujawnienia w ewidencji gruntów skarżącej, jako władającej nieruchomością nie będącą nieruchomością państwową ani samorządową, której właściciel nie został w ewidencji gruntów ujawniony, gdyż nie został ustalony. Zasadniczy problem, który się w sprawie wyłonił, dotyczył zakresu informacji o charakterze podmiotowym podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów, a w szczególności tego, czy dopuszczalne jest ujawnienie w tej ewidencji władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe w sytuacji, gdy właściciel nie jest znany. Przedstawionego zagadnienia dotyczy kilka przepisów zamieszczonych w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów. Zgodnie z mającym podstawowe znaczenie przepisem art. 20 ust. 2 Prawa geodezyjnego, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także (to znaczy oprócz informacji o charakterze przedmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego): właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części. Przepis art. 20 ust. 4 cytowanej ustawy przewiduje, że Rada Ministrów może rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uwzględniając zadania administracji publicznej. Zamieszczony w rozdziale 10 Prawa geodezyjnego zatytułowanym "Przepisy przejściowe i końcowe", przepis art. 51 stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Wreszcie w § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków określono, że: 1. ewidencja obejmuje: 1) dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, 2) dane dotyczące właścicieli nieruchomości. 2. W przypadkach braku danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. Z przytoczonego przepisu art. 20 ust. 2 pkt 1Prawa geodezyjnego należy w ocenie Sądu wyciągnąć wniosek, że zasadą jest, aby w ewidencji wykazywać właścicieli, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – oprócz właściciela również inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty. A contrario należałoby stwierdzić, że w odniesieniu do gruntów innych niż państwowe i samorządowe, ujawnienie władającego i to zarówno obok właściciela, jak i zamiast właściciela – nie jest dopuszczalne. Jedyny przewidziany wprost w Prawie geodezyjnym wyjątek od tak odczytanej zasady nieujawniania w ewidencji władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe, dotyczy starych wpisów w ewidencji gruntów i budynków dokonanych przed wejściem w życie Prawa geodezyjnego. Zgodnie bowiem z przejściowym przepisem art. 51 ustawy, w ewidencji gruntów i budynków założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się także osobę władającego. Jak to jednak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 listopada 1999 r., II SA 1260/99, Lex Nr 46220, art. 51 Prawa geodezyjnego odnosi się do stanu prawnego i faktycznego, w którym władający był wpisany do ewidencji gruntów na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów, a obecnie podjął czynności zmierzające do uregulowania – wykazania – tytułu własności. Art. 51 Prawa geodezyjnego został zamieszczony w rozdziale przepisy przejściowe i końcowe cyt. ustawy i w okresie przejściowym wprowadzania w życie instytucji określonych w tej ustawie stanowi gwarancję dla władającego, o której mowa wyżej, iż do czasu uregulowania prawa własności - gruntu nie stanowiącego własności państwowej lub komunalnej - będzie wykazywany jako podmiot w ewidencji gruntów. Taka sytuacja nie występowała jednak w niniejszej sprawie, skoro przedmiotem wniosku było dokonanie nowego wpisu do ewidencji gruntów i budynków na miejsce dotychczasowego, który również nie był wpisem pierwotnie dokonanym w ewidencji gruntów i budynków założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, wymienionego w art. 51 Prawa geodezyjnego. Dlatego przedstawiony w skardze zarzut naruszenia tego przepisu poprzez jego niezastosowanie, jako oparty na wadliwej wykładni przepisu art. 51 Prawa geodezyjnego - jest bezzasadny. Jak to już wyżej przytoczono, ustawodawca w art. 20 ust. 4 Prawa geodezyjnego, przewidział możliwość rozszerzenia przez Radę Ministrów, w drodze rozporządzenia, zakresu informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uwzględniając zadania administracji rządowej. Delegacji tej jednak Rada Ministrów nie wykonała. Za wykonanie tej delegacji nie może być bowiem uznane wydanie przez Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Rozporządzenie to bowiem wydał inny organ (Minister), niż ten, dla którego ustawodawca taką kompetencją zastrzegł (Rada Ministrów). Analizując jednak treść delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 Prawa geodezyjnego, na podstawie której wydane zostało rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów, należy dojść do wniosku, że można w niej dopatrzyć się ustawowego upoważnienia do rozszerzenia zakresu informacji ujawnianych w ewidencji gruntów, o informacje dotyczące również władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe. Zgodnie z ostatnio wymienionym przepisem, minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, określi, w drodze rozporządzenia, sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją, sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych tą ewidencją, a także rodzaje budynków i lokali, które nie będą wykazywane w ewidencji, oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości, zapewniając informację o gruntach, budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, a także szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. Z przytoczonego przepisu wynika między innymi, że określając zakres informacji objętych ewidencją w ramach tej delegacji, minister miał się kierować potrzebą zapewnienia informacji między innymi o "właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami". Realizacja takiej potrzeby mieści, w ocenie sądu w sobie również konieczność ujmowania w ewidencji gruntów informacji o osobach władających gruntami innymi niż państwowe lub samorządowe w sytuacji, gdy nieznana jest osoba właściciela tych nieruchomości. Skoro bowiem zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, to pełniejszą realizację takich celów ewidencji gruntów zapewnia ujawnianie w niej władających gruntami innymi niż państwowe lub samorządowe w sytuacji, gdy brak wiadomości o właścicielach takich gruntów, niż nie ujawnianie w niej kogokolwiek. Znacznie mniej korzystną alternatywą bowiem, zwłaszcza z punktu widzenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa jest sytuacja, gdy w ewidencji gruntów odnośnie danej jednostki rejestrowej nie jest ujawniony żaden podmiot, a jedyny wpis określa, że właściciel nieruchomości jest nieustalony. Za przedstawionym wyżej poglądem co do zgodności przepisu § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów z Prawem geodezyjnym, przemawiają również dalsze argumenty. Nie można mieć wątpliwości, że ustawodawca co do zasady nie widzi przeszkód w ujawnianiu w ewidencji gruntów władających gruntami innymi niż państwowe lub samorządowe, skoro wprost przewidział taką możliwość w art. 51 ustawy, a bezpośredniego zakazu ujawniania takich władających w ustawie nie ma, a tylko można go wywieść w drodze wykładni z treści art. 20 ust. 2 pkt 1Prawa geodezyjnego. Ponadto skoro z niezrealizowanej przez Radę Ministrów delegacji zawartej w art. 20 ust. 4 Prawa geodezyjnego wynika, że organ ten mógł rozszerzyć zakres informacji objętych ewidencją gruntów i budynków, uwzględniając zadania administracji publicznej, to oznacza to, że ustawodawca co do zasady dopuszczał możliwość ujawniania w ewidencji gruntów innych jeszcze informacji podmiotowych, niż wynikające z art. 20 ust. 2 pkt 1, a więc i takich, o jakich mowa w § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów. Przedstawiona wyżej możliwość ujawniania w ewidencji gruntów władających gruntami innymi niż państwowe i samorządowe w sytuacji, gdy nie jest znany ich właściciel, doznaje jednak w ocenie sądu ograniczenia wynikającego z charakteru ewidencji gruntów. Niekwestionowany w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że postępowanie ewidencyjne ma typowo rejestrowy charakter, co nie dopuszcza rozstrzygania w tym postępowaniu sporów co do praw cywilnych, a także co do posiadania będącego stanem faktycznym podlegającym reglamentacji prawnej na podstawie przepisów prawa cywilnego. Jeżeli więc władanie daną nieruchomością nie jest bezsporne, to bez rozstrzygnięcia tej kwestii w stosownym postępowaniu cywilnym nie jest możliwe dokonanie takiego wpisu w postępowaniu ewidencyjnym. Organ prowadzący takie postępowanie nie może bowiem czynić własnych ustaleń na okoliczność osoby posiadacza danej nieruchomości oraz charakteru takiego posiadania, zwłaszcza gdy chodzi o nieruchomość leśną, której posiadanie jest z istoty rzeczy trudne do wykazania. Z powyższych rozważań należy wysnuć wniosek, że przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, jest podstawą do ujawniania w ewidencji gruntów takich osób, które w bezsporny sposób władają gruntami innymi niż państwowe i samorządowe w sytuacji, gdy brak jest danych dotyczących właścicieli tych gruntów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji zasadnie odmówiły wprowadzenia wnioskowanej zmiany w ewidencji gruntów i budynków obrębu T., gmina M., polegającej na ujawnieniu K. J. jako władającej działką nr 90 o pow. 4,18 ha, położoną na terenie obrębu T., gmina M. Przesądził o tym bowiem brak koniecznej przesłanki niesporności tego władania. Twierdzenie o niesporności, czy nawet wręcz notoryjności władania przez skarżącą przedmiotową nieruchomością zostało wywiedzione w skardze z faktu niezaskarżenia przez wnioskodawców, tj. M. K., R. O., B. W., Z. C., F. K. i A. K., decyzji Starosty z dnia [...] odmawiającej ujawnienia ich w ewidencji gruntów i budynków obrębu T. gmina M., jako władających działkami nr 1, 90, 93 i 96 o pow. łącznej 50,73 ha położonymi na terenie obrębu T. gmina M., a więc i przedmiotową działką nr 90 o pow. 4,18 ha. Zdaniem skarżącej, z takiego postępowania wnioskodawców w tamtej sprawie, a także z dowodów, które zostały w tamtym postępowaniu przeprowadzone jednoznacznie wynika, że to K. J. od wielu lat niespornie włada tą nieruchomością. Analiza akt sprawy zakończonej wspomnianą decyzją Starosty z dnia [...] wskazuje jednak na to, że posiadanie przedmiotowej działki było sporne, a niewniesienie przez wnioskodawców odwołania od niekorzystnej dla nich decyzji, a także wcześniejsze, nieskuteczne cofnięcie wniosku, świadczyły co najwyżej o pogodzeniu się przez nich z faktem niemożliwości wykazania, że to oni byli posiadaczami tej działki. Skoro jednak przesłanką rozstrzygnięcia tamtej sprawy było właśnie wykazanie, że to nie wnioskodawcy władają działką oznaczoną numerem 90 o pow. 4,18 ha położoną w T., gmina M., to zbędne było w tamtej sprawie ustalanie, kto rzeczywiście tą działką włada. Dlatego takiego ustalenia w tamtej sprawie nie dokonano. Ponadto z uzasadnienia zapadłej w tamtej sprawie decyzji wynika, że jednym z powodów odmowy ujawnienia w ewidencji gruntów wnioskodawców z tamtej sprawy jako władających między innym działką nr 90 o pow. 4,18 ha było to, że władanie tą działką było sporne, między innymi z powodu pretensji zgłoszonych przez K. J. Organ jednak w żadnym razie nie ustalił w tamtej sprawie, aby jej władanie było niewątpliwe, ani tym bardziej niesporne. Również analiza dowodów przeprowadzonych w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia [...] nie upoważnia w żadnym razie do stwierdzenia, że działka nr 90 o pow. 4,18 ha pozostaje w posiadaniu K. J. i że jest to posiadanie niesporne. Z przeprowadzonych bowiem w dniach 1 lutego 2007 r., 2 października 2007 r. oraz 25 października 2011 r. rozpraw administracyjnych i oględzin wynika, że objęte tamtym postępowaniem działki są przedmiotem sporu mieszkańców wsi T. z wnioskodawcami, a władanie nimi jest sporne i niejednoznaczne. Wiarygodności takiemu ustaleniu przydaje okoliczność, że przedmiotowa działka stanowi obszar leśny, co bardzo utrudnia ocenę stanu posiadania, a zwłaszcza granic posiadania takiej działki. Również w niniejszym postępowaniu skarżąca nie przedstawiła dostatecznych dowodów na okoliczność bezsporności jej władania działką nr 90 o pow. 4,18 ha. Przedstawione w tamtej sprawie oświadczenia wybranych przez skarżącą osób, nie mogą dowodzić braku sporu co do władania działką, zwłaszcza że stronami niniejszego postępowania nie byli wnioskodawcy i oponenci K. J. ze sprawy zakończonej decyzją Starosty z dnia [...]. Przedłożone przez K. J. dowody uiszczenia podatku leśnego od działki nr 90 za lata 2011 i 2012, jak również przedłożone na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. nakazy na łączne zobowiązania pieniężne, z których tylko jeden z 2012 r. obejmuje przedmiotową działkę leśną, nie mogą w ocenie Sądu stanowić dowodu władania nieruchomością, ani tym bardziej bezsporności tego stanu. Jak bowiem wynika z treści art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro więc K. J. nigdy nie była ujawniona w tej ewidencji jako właściciel, bądź władająca działką oznaczoną numerem 90 o pow. 4,18 ha położoną w T., to nie mogła ważnie być obciążona płatnością podatku leśnego, którego podstawą również są ostatecznie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (argument z art. 1 ust. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, Dz. U. Nr 200/02 poz. 1682 ze zm.). Samowolne płacenie podatku nie dowodzi natomiast bezspornego władania nieruchomością, ale co najwyżej aspiracje do takiego władania. Wnioskowane przez skarżącą dowody, w tym zwłaszcza dotyczące wystąpienia do Archiwum Państwowego w K. i K. o ustalenie, czy w ich zasobach znajdują się dokumenty dotyczące scalenia gruntów wsi T. i akta postępowania Urzędu Rejonowego z 1996 r., zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] odmawiającej uznania za wspólnotę wsi T. działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 1, 90, 93 i 96 o łącznej powierzchni 58,73 ha., nie mogły zdaniem Sądu przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Przede wszystkim dlatego, że dotyczyłyby ewentualnie ustaleń co do władania przedmiotową nieruchomością z okresu odległego w czasie (lata 50-te i 90-te), podczas gdy przedmiotem sprawy było wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczących obecnego stanu władania przedmiotowej nieruchomości. Ponadto wbrew zarzutom skargi, organy administracji prawidłowo uznały, że skoro zwracały się już wcześniej o nadesłanie tych samych dokumentów ale ich nie otrzymały z powodu nie odnalezienia ich, to sam upływ czasu (5 lat) od tamtej korespondencji nie czyni niezbędnym ponownego zwracania się do tego samego organu z tym samym pytaniem. Poza tym należy zauważyć, że sama strona również miała możliwość zwrócenia się o odnalezienie wnioskowanych dokumentów, tym bardziej, że organ I instancji na podstawie art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego wezwał K. J. do przedłożenia w terminie 7 dni tytułu prawnego do władania przedmiotowym gruntem, pochodzącego od jego właściciela lub innego dokumentu uzasadniającego wprowadzenie żądanych zmian w ewidencji gruntów. Równocześnie organ powiadomił stronę o treści przepisów dotyczących zakresu zmian podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów oraz rodzajach dokumentów, które mogą być podstawą takich zmian (k. 17 akt administracyjnych Starosty). Ponieważ w zakreślonym terminie strona nie złożyła żadnych nowych, istotnych dla rozstrzygnięcia dokumentów, organy administracji zasadnie uznały że jej twierdzenia odnośnie bezspornego władania przedmiotową nieruchomością nie zostały wykazane. Na koniec tej części rozważań trzeba przypomnieć, że rolą organu prowadzącego ewidencję gruntów nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych, a jedynie wpisywanie faktów wynikających z dokumentów. Ustalenia faktyczne mogą natomiast być czynione w innych postępowaniach. Dlatego przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie mogło zmierzać, jak chciałaby tego skarżąca, do wykazania faktu jej bezspornego władania przedmiotową nieruchomością. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Kwestia braku możliwości zapoznania się z aktami zakończonego postępowania administracyjnego znak [...] dołączonymi do akt niniejszej sprawy, została sanowana przez organ II instancji, który w dniu 21 stycznia 2013 r. w trybie art. 10 kpa zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, w tym również z dołączonymi aktami znak [...] postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...]. Jak trafnie przy tym podniósł organ II instancji skarżąca, która była stroną tamtego postępowania, miała pełną wiedzę o dowodach zgromadzonych w tamtym postępowaniu, co uniemożliwia wykazanie, że w/w naruszenie przez Starostę przepisów postępowania, uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, czy też mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Ponadto sama skarżąca takiego związku nie wykazała, choć to na stronie stawiającej zarzut naruszenia przepisów postępowania spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między takim naruszeniem, a wynikiem sprawy. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na niezastosowaniu przepisu § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, a także do powołanych w skardze wyroków WSA w Warszawie (IV SA/Wa 1488/2007, IV SA/Wa 826/2005), WSA w Krakowie (III SA/Kr 802/08) i NSA w Warszawie (I OSK 1465/2006), należy stwierdzić, że jak to już wyżej wyjaśniono, Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w tych orzeczeniach co do możliwości ujawniania w ewidencji gruntów władającego na podstawie wymienionego przepisu. Orzeczenia te nie dotyczą jednak sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie, gdzie jedyną przyczyną odmowy dokonania wnioskowanego wpisu w ewidencji gruntów było niewykazanie bezsporności władania przedmiotową działką przez wnioskodawczynię. Dlatego tezy w nich zawarte nie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.