III SA/Kr 960/12

Sygn. akt III SA/Kr 960/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec, Sędziowie WSA Bożenna Blitek, WSA Maria Zawadzka (spr.), , Protokolant Urszula Czerwińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 7 maja 2012r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala Skarżący K. W. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów dla obrębu M, gmina K. Wprowadzenie zmian dotyczyło rozdzielenia nieruchomości o odmiennym stanie prawnym na podstawie dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez biegłego sądowego w zakresie geodezji inż. J. H. do sprawy o sygn. akt [...], przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 lipca 2008 r. za numerem KERG [...]. Zmiana danych ewidencyjnych polegać miała na wyodrębnieniu z działki nr [...] o pow. 0,0676 ha o nieuregulowanym stanie prawnym - 1) dawnej parceli gruntowej 1. kat. [...] o pow. 0,0328 ha powstałej w wyniku nieujawnionego podziału parceli [...], objętej LWH [...] b. gm. kat. M, 2) dawnej parceli 1. kat. [...], która była objęta AWZ [...], a która błędnie w całości została wykorzystana do utworzenia działki nr [...] objętej księgą wieczystą [...], 3) dawnej parceli 1. kat. [...] objętej księgą wieczystą [...]. Decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] Starosta, orzekł o odmowie aktualizacji danych ewidencyjnych operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu M, gmina K w zakresie działki nr [...] o pow. 0,0676 ha o nieuregulowanym stanie prawnym. Jako podstawę rozstrzygnięcia starosta wskazał art. 20, 21, 22, 23, 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2010 r. Dz. U. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), § 9, § 44 pkt 2, § 45, § 46, § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w ramach założenia operatu nowej ewidencji gruntów dla obrębu M., gmina K został popełniony błąd, bowiem utworzono działkę nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym, składającą się z trzech nieruchomości o różnych tytułach własności. Tak utworzona działka nr [...], zdaniem organu pierwszej instancji, pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi zasadami prowadzenia operatu ewidencyjnego, a w szczególności przepisu prawnego zawartego w § 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 29 marca 2001 r., zgodnie z którym działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Stwierdzono też, że przedłożony operat pomiarowy nie może stanowić podstawę zmiany danych ewidencyjnych albowiem przedstawiono tam przebieg granicy nowej działki nr [...] odbiegający od przebiegu granicy parceli l kat. [...] (czyli nr [...] - popełniono oczywisty błąd w jej oznaczeniu),uwidocznionej na mapie katastralnej. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie : - art. 20ust. 1 pkt 1 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 i z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w związku z § 9, § 44 ust.2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez odmowę dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu M, w sytuacji gdy przedłożony w toku postępowania materiał dowodowy wskazywał, iż dokonanie aktualizacji danych ewidencyjnych jest niezbędne, poprzez odmowę dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu M, a w konsekwencji utrzymanie wpisów w ewidencji, które jako jedną działkę ewidencyjną traktują obszar gruntu niejednorodny pod względem prawnym oraz poprzez uznanie, że opracowanie geodezyjne sporządzone przez inż. J. H., nie może stanowić podstawy do zmiany danych geodezyjnych, - art. 7 i 77 K.p.a. w związku z § 47 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków z 29 marca 2001 r. przez brak zgromadzenia kompletnego i wystarczającego materiału dowodowego dla załatwienia mniejszej sprawy, a to na skutek zaniechania przez organ czynności - w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości sporządzonego opracowania - mających na celu wyjaśnienie stanu nieruchomości, a w szczególności gdy organ stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w działce ew. [...] są połączone grunty o niejednorodnym stanie prawnym, - naruszenie art. 180 K.p.a. poprzez ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji uznanie, iż strona nie przedłożyła dokumentów wystarczających dla wykazania stanu prawnego nieruchomości złożonej z działki ewidencyjnej [...]. Decyzją z dnia 7 maja 2012 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że przedłożona do sprawy dokumentacja określa przebieg granic nowych działek ewidencyjnych nr [...] [...], [...] o jednorodnym stanie prawnym w inny sposób niż przez jednoznacznie odtworzenie przebiegu granicy dawnej parceli gruntowej L kat. [...] graniczącej z parcelami gruntowymi L kat. [...] i 1. kat. [...] w oparciu o jedyny materiał źródłowy - skalibrowany raster nieobowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1 : 2880. Ponadto biegły sądowy w dziedzinie geodezji inż. J. H. w swym opracowaniu nie wykazał, ani też nie wyjaśnił później, w jaki sposób określił wartość współrzędnych nowopowstałych punktów granicznych nr : [...], [...],[...], [...], [...], [...] obrazujących przebieg nowopowstałej granicy wydzielonych działek nr [...],[...],[...]. Konkludując stwierdzono, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do zatwierdzenia zmian w operacie ewidencyjnym dla obrębu M, gmina K w przedmiotowym zakresie w trybie przepisów o ewidencji gruntów i budynków w oparciu o dokumentację KERG [...], gdyż nie doprowadza ona danych ewidencyjnych do zgodności z materiałami źródłowymi, które jedynie odzwierciedlają aktualny stan prawny nieruchomości, a nie tworzą nowego. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez: - naruszenie art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 63 § 2 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie przedmiotu żądania zawartego we wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2011 r., - naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., to jest naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek nieustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to poprzez brak zebrania wystarczającego materiału dowodowego oraz ograniczenie postępowania dowodowego jedynie do dowodów przedstawionych przez skarżącego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez: - naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 20 ust. 2 pkt l ustawy w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy w zw. z § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a to poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu M, w sytuacji gdy przedłożony w toku postępowania materiał dowodowy wskazywał, dokonanie aktualizacji danych ewidencyjnych jest niezbędne, - naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy w art. 22 ust. 1cyt. ustawy w zw. z § 44 ust 2 w zw. z § 9 ust. 1cyt. rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu M i w konsekwencji utrzymanie wadliwych wpisów w ewidencji, które jako jedną działkę ewidencyjną traktują obszar gruntu niejednorodny pod względem prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w skrócie "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie tj. Dz.U. z 2005 Nr 240, poz. 2027) - dalej ustawa - istotę ewidencji gruntów i budynków stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów jest starosta (art. 22 ust. 1) Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt. 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy - w odniesieniu do gruntów - dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt. 1). Informacje podmiotowe (art. 20 ust. 2 pkt. 1 ) dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje o gruntach budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe) zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (art. 24 ust. 1 ustawy). Przedmiot ewidencji gruntów oraz sposób jej gromadzenia w postaci operatu ewidencyjnego w głównej mierze został uregulowany w przepisach obowiązującego od 3 czerwca 2001 r. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) - zwanego dalej rozporządzeniem. Z przepisów Rozdziału 3 rozporządzenia (§ 44 i następne), regulującego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych wynika, że podstawą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt. 2). Aktualizacja zaś operatu ewidencyjnego zgodnie z § 45 ust. 1 następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przepisy rozporządzenia posługują się pojęciem aktualizacji ewidencji, a nie jej prostowania. Usuwanie zatem błędów lub omyłek w ewidencji w ramach jej "aktualizacji" nie jest wyłączone, jednakże pod warunkiem, że uzasadnia to aktualny stan prawny, który ewidencja gruntów ma odzwierciedlać, a nie tworzyć. Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1). W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian zostało wszczęte na wniosek skarżącego. Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie. Albo w trybie czynności materialno-technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 48 ust. 1 i ust. 2 zwłaszcza pkt 6), o którym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 rozporządzenia). Tę drugą formę rozstrzygnięcia, zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany. Wydanie w sprawie decyzji przez organ l instancji wskazuje, iż jako tryb wprowadzenia ewentualnej zmiany w ewidencji, Starosta przyjął drugi z wymienionych wyżej trybów postępowania administracyjnego. Takie stanowisko implikuje obowiązek stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności przepisów art. 7 i 77 K.p.a. nakładających na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zarzutu skargi, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. nie można podzielić. Organy bowiem podjęły wszelkie niezbędne działania celem wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Okoliczności wynikające z akt sprawy oraz dokumentów przedłożonych przez stronę stanowiły podstawę ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, na tle którego niemożliwym było dokonanie zmian danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] obręb M, Gmina K. Wskazać należy, że centralnym pojęciem ewidencji gruntów jest działka ewidencyjna jako najmniejsza jednostka powierzchniowa podziału kraju dla celów ewidencji (§ 5 pkt. 3). Działka ewidencyjna definiowana jest w § 9 ust. 1 Rozporządzenia jako ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Ustalenie zatem, że działka ewidencyjna nr [...] stanowi obszar gruntów niejednorodny pod względem prawnym, dawało organom ewidencji podstawę do wprowadzenia zmian, przez wyodrębnienie (rozdzielenie) działek ewidencyjnych stanowiących odrębne przedmioty własności. Niemniej jednak stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że aktualizacja operatu ewidencji gruntów w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] nie było możliwe na chwilę wydania decyzji. W badanej sprawie, do akt administracyjnych złożono dokumentację geodezyjno – kartograficzna, wykonaną przez biegłego sądowego w dziedzinie geodezji inż. J. H. - "Mapa uzupełniająca rozdzielenia ciał hipotecznych działki nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym obj. LWH [...] M, KW [...], KW [...]" wraz z opisem zmian i wykazem zmian działek i zarysem podstawowym w skali 1 : 500 z opracowania kameralnego - aktualizująca operat nowej ewidencji gruntów i budynków, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 2 lipca 2008 r. KERG [...]. Dokumentacja ta określa przebieg granic nowych działek ewidencyjnych nr [...] [...], [...] o jednorodnym stanie prawnym w inny sposób niż przez jednoznaczne odtworzenie przebiegu granicy dawnej parceli gruntowej l. kat. [...] graniczącej z parcelami gruntowymi l. kat. [...] i l. kat. [...] w oparciu o jedyny materiał źródłowy - skalibrowany raster nieobowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1: 2880. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu organy słusznie przyjęły, że sporządzona przez geodetę inż. J. H. dokumentacja, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem KERG [...] w zakresie dotyczącym aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków nie spełnia wymogów cytowanego wyżej przepisu § 45 ust 1, § 44 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a zatem nie daje możliwości organowi I instancji do zmiany wpisów bazy danych ewidencyjnych. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega bowiem na wprowadzaniu udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Tymczasem, jak słusznie zauważyły organy, przebieg nowej granicy wydzielającej działki nr [...], [...] określonej w zarysie podstawowym KERG [...] punktami granicznymi nr : [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przedstawiony na mapie ewidencji gruntów i budynków w skali 1 : 2000, nie jest tożsamy z przebiegiem dawnej granicy parceli gruntowej 1. kat. [...] graniczącej z parcelami gruntowymi 1. kat. [...] i 1. kat. [...], co zatem idzie, nie został wyznaczony w wyniku jednoznacznego odtworzenia przebiegu tej granicy w oparciu o jedyny materiał źródłowy - skalibrowany raster nieobowiązującej mapy ewidencyjnej w skali 1 : 2880. Podkreślić należy, że organ pierwszej instancji podjął działania zmierzające do wyjaśnienia rozbieżności przebiegu ww. granicy parceli l. kat. [...] ujawnionej na mapie katastralnej w stosunku do nowej, utworzonej w opracowaniu kameralnym granicy działki nr [...] - zgodnie z opisem zmian jej odpowiadającej, jednakże próby te nie doprowadziły do wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Ponadto w przedmiotowej dokumentacji geodezyjno – kartograficznej w wykazie synchronizacyjnym nawiązującym do ustanowionego stanu prawnego nieruchomości, w opisie zmian wykonawca prac geodezyjnych wykazuje min. że części parceli gr. l. kat. [...], która była objęta AWZ [...], która w całości została wykorzystana do utworzenia działki nr [...] obj. KW [...] odpowiada działka nr [...] o pow. 0,0148 ha. Zatem wykonawca prac geodezyjnych KERG [...] w sporządzonym opisie zmian posłużył się częścią parceli gruntowej l. kat. [...], co nie jest właściwe. Tym bardziej, że w księdze wieczystej Nr [...] w dziale I ujawniono min. działkę [...] położoną w M. Za podstawę wpisu w dziale I tej księgi służył min. wykaz synchronizacyjny dla tej działki. Tym wykazem synchronizacyjnym działce nr [...] przyporządkowano pgr. l. kat. [...], [...], [...]. Z powyższego wynika, że parcela [...] w całości została wykorzystana do utworzenia działki [...], a jednocześnie część tej samej parceli [...] utworzyła działkę [...]. W związku z tym organ słusznie stwierdził, że geodeta nie zmodyfikował błędnie sporządzonego ww. wykazu synchronizacyjnego służącego za podstawę ujawnienia działki nr [...] w KW [...]. Dodatkowo w sporządzonym opisie zmian wykonawca prac geodezyjnych nie wywołał podziału, którym parcelę gruntową [...] podzielono na parcele l. kat [...], [...], [...], [...], [...] tak aby w wykazie hipotecznym LWH [...] M, gmina K parcela gruntowa [...] została ujawniona. Istotnym jest, że przywołana dokumentacja geodezyjna została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem KERG [...]. Jednakże w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wielokrotnie podnoszono (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008r., sygn. IIISA/Kr 119/08 Lex nr 510289), że przyjęcie dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu, nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego – materiału źródłowego – mającego stanowić podstawy wprowadzenia zmiany. W szczególności organ prowadzący ewidencję obowiązany jest ocenić, czy przedłożony dokument geodezyjno-kartograficzny – przyjęty do zasobu- jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia zmian z uwagi na ich przedmiot. W ocenie Sądu, mając na uwadze powyższe okoliczności organy słusznie przyjęły, że przedłożona dokumentacja mogła być podstawą zmiany wpisów bazy danych ewidencyjnych. Podkreślić należy, że na tle definicji ustawowej ewidencji gruntów, oraz regulowanej art. 24 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne definicji operatu ewidencyjnego w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji jako zbioru map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów, wypracowane zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie akceptowane stanowisko, że rejestr gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości (por. np. wyrok NSA z 21 stycznia 1998r., sygn. IIISA 725/97, Lex nr 41837), że przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają podstaw do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami wzajemnych uprawnień i obowiązków (np. wyrok NSA z 16 kwietnia 1998r. II SA/Kr 258/98, Lex nr 41288) czy też, że ewidencja gruntów pełniąc funkcję informacyjno-techniczną nie może rozstrzygać sporów o prawo do gruntów, a przez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można udowadniać swoich praw właścicielskich(np. wyrok NSA z 20 sierpnia 1998r. II SA 766/98, Lex nr 41298). Reasumując, w badanej sprawie brak było podstaw prawnych i faktycznych do zatwierdzenia zmian w operacie ewidencyjnym dla obrębu M, gmina K. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.