II OZ 905/12

II OZ 905 / 12 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 618/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia oddalić zażalenie. Sygn. akt II OZ 905 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącej M. T. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2012 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Koszalińskiego z dnia [...] marca 2012 r., udzielającej [...] Sp. z o.o. w L. pozwolenia wodnoprawnego na przejścia projektowaną linią kablową eWN i kablem sterowania elektroenergetycznego, metodą przewiertu sterowanego, pod dnem [...] (działki nr [...] i nr [...] obręb W., gmina B.). W skardze na powyższą decyzją M. T. zawarła wniosek o wstrzymanie wszelkich procedur administracyjnych związanych z udzieleniem pozwolenia wodnoprawnego dla inwestycji, które mają związek z planowaną budową elektrowni wiatrowych do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia ww. kwestii przez Sąd. Skarżąca uznała, że w przypadku, gdy rozstrzygnięcie Sądu będzie niekorzystne dla inwestora, a ten poczyni zaawansowane prace budowlane na podstawie udzielonych przez organ pozwoleń i decyzji, może wystąpić o ogromne odszkodowanie za poniesione nakłady, które w zmienionym stanie prawnym nie powinny być prowadzone. W odpowiedzi na zarządzenie sędziego z dnia 10 lipca 2012 r. zobowiązujące skarżącą do podania przesłanek uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżąca w piśmie z dnia 23 lipca 2012 r. powtórzyła argumenty podniesione w skardze. Dodatkowo wskazała, że zasadnym jest wstrzymanie zaskarżonej decyzji z uwagi na realne zagrożenie zalaniem terenów objętych inwestycją oraz terenów przyległych w związku z prowadzeniem prac ziemnych w obrębie [...] bez wymaganych uzgodnień oraz dokumentacji, bez specjalistycznego nadzoru. Skarżąca wskazała na rozmiar możliwych szkód na tych terenach związanych z podtopieniem, bądź zalaniem pól uprawnych, ograniczenie jej prawa własności, na obciążenie Skarbu Państwa z tytułu ewentualnych wniosków o odszkodowania oraz na duży sprzeciw lokalnej społeczności. Oddalając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał na treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że zachodzą określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności wyczerpujące warunki określone w powyższym przepisie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. T., reprezentowana przez adwokata T. T., zarzucając mu: 1. naruszenie ar. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 166 p.p.s.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie postanowienia, w szczególności brak odniesienia się do istotnych zarzutów zawartych w uzupełnieniu wniosku dowodowego skarżącej z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (stanowiącym odpowiedź na zobowiązanie Sądu). Sąd nie odniósł się w żaden sposób do następujących zarzutów: a. nie przyznania skarżącej statusu strony postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, b. naruszenia interesu prawnego skarżącej poprzez ograniczenie wykonywania jej prawa własności do nieruchomości, c. udzielenie pozwolenia wodnoprawnego przez Starostę Koszlińskiego na podstawie dokumentacji nie spełniającej podstawowych wymagań formalnoprawnych, co skarżąca podniosła w skardze z dnia 31 maja 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 2 i 3 Prawa wodnego poprzez nie rozpatrzenie przez Sąd, że przepisy te ograniczają zagospodarowanie gruntów sąsiednich i stanowią oparcie dla wyznaczenia strefy oddziaływania, bowiem art. 29 Prawa wodnego zapewnia ochronę właścicieli nieruchomości gruntowych przez szkodami wywołanymi zmianami stanu wody na gruncie sąsiednim i stanowią podstawę do ograniczenia w zagospodarowaniu gruntów sąsiednich, tak aby ich naruszenie nie wpłynęło na grunt sąsiedni, 3. Sąd nie przeprowadził w uzasadnieniu postanowienia rozpatrzenia całości materiału i przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, jak i nie dokonał ich pełnej oceny prawnej, w szczególności nie wskazał stosownych przepisów prawa uzasadniający bądź to odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyjaśnił istotnej treści tych przepisów, a także przyczyny ich zastosowania. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o: - dopuszczenie jako dowodu w sprawie całego materiału dowodowego będącego w posiadaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który skarżąca wniosła w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie z ostrożności procesowej alternatywnie o uchylenie postanowienia w całości i ponowne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiedź na zażalenie złożyła [...] Sp. z o.o. w L., wnosząc o jego oddalenie w całości jako bezzasadnego i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącej oraz o zwrot kosztów postępowania od skarżącej na rzecz [...] Sp. z o.o. wraz z kosztami zastępstwa według norm przepisanych. Odpowiedź na zażalenie wniosła również Gmina B., wnosząc o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. W związku z wywodami zawartymi we wniesionym zażaleniu koniecznym jest wyjaśnienie, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zarzutów skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61§ 3 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, a zwłaszcza orzeczenie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). Z tych też względów przedwczesnym było domaganie się od Sądu pierwszej instancji, aby odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do takich kwestii jak posiadanie przez skarżącą statusu strony postępowania administracyjnego, czy też badania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, udzielającej pozwolenia wodnoprawnego i odnoszących się do tych decyzji norm prawnych. Przechodząc do oceny stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, uznać należało, iż zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wniosek strony uzupełniony pismem z dnia 23 lipca 2012 r. nie mógł zostać uwzględniony. Po pierwsze, strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość oceny prawdopodobieństwa ich wystąpienia. Jak zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, skarżąca nie przedstawiła żadnych takich konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności, które świadczyłyby o tym, iż w sprawie zachodzi możliwość wystąpienia dla skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Wbrew tez odmiennym wywodom zawartym we wniesionym zażaleniu Sąd pierwszej instancji wskazał na podstawę prawną swego rozstrzygnięcia i uzasadnił przyczyny wydanego orzeczenia. Po drugie, zauważyć trzeba, iż przedmiot niniejszej skargi stanowi decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie z dnia [...] kwietnia 2012 r., którą umorzono postępowanie odwoławcze wszczęte przez skarżącą. Tymczasem przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy, zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak. Glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r. sygn. akt SA/Rz 1382/96, publ. OSP 1998 r., z. 3, poz. 54). Decyzja umarzająca postępowania odwoławcze niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania i już chociażby z tego powodu wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji uznając, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że wniosek strony nie zasługiwał na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił wniesione zażalenie.