II FSK 3077/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1121/12 w sprawie ze skargi G.K. i J.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet nieuiszczonej w terminie płatności opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1121/12, mocą którego stwierdzono nieważność zaskarżonego przez G. i J. K. (dalej: skarżący) postanowienia Ministra Finansów z dnia 5 marca 2012 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet nieuiszczonej w terminie płatności opłaty legalizacyjnej oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 18 stycznia 2012 r. W motywach orzeczenia Sąd podał, że postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. Wojewoda Wielkopolski, na podstawie art. 59g ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.; dalej: Prawo budowlane) w zw. z art. 62 § 4 i art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: O.p.), postanowił zaliczyć wpłatę J. K. dokonaną 13 stycznia 2012 r. w wysokości 25000 zł, stanowiącą opłatę legalizacyjną za samowolną budowę budynku letniskowego, nałożoną postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w S. z 15 marca 2011 r., nr [...], w wysokości 25000 zł w sposób następujący: należność główna - 22524 zł; odsetki za zwłokę - 2476 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że termin płatności przedmiotowej należności upłynął 28 marca 2011 r., natomiast wpłaty dokonano 13 stycznia 2012 r. W tej sytuacji powstał obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę od 29 marca 2011 r. do 13 stycznia 2012 r. w kwocie 2476 zł. Wobec powyższego prawidłowa wpłata w dniu 13 stycznia 2012 r. winna wynosić 27748 zł. W myśl art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. W ocenie organu I instancji, w dalszym ciągu do zapłaty pozostaje kwota 2476 zł stanowiąca należność główną, która jest wymagalna wraz z odsetkami od 29 marca 2011 r. do dnia faktycznej zapłaty zaległości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 marca 2012 r., znak: [...], Minister Finansów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i wpłatę zaliczył na poczet nieuiszczonej w terminie płatności opłaty legalizacyjnej w sposób następujący: 23580,46 zł - na należność główną, oraz 1419,54 zł - na odsetki za zwłokę. Organ II instancji, powołując się na przepisy art. 48-49a (budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę), art. 49b (budowa bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu) i art. 71a (zmiana sposobu użytkowania bez wymaganego zgłoszenia), wskazał, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej jest jednym z warunków koniecznych legalizacji samowoli budowlanej. Ponadto, dokonując wykładni tych przepisów wraz z przepisami art. 59f i art. 59g Prawa budowlanego, stwierdził, że na podstawie art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego mają odpowiednio zastosowanie przepisy określone w art. 59f oraz 59g tej ustawy, które dotyczą kar, o których mowa w art. 59f ust. 1. Zgodnie zatem z art. 59g ust. 5 w związku z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Chodzi o przepisy dotyczące zobowiązań podatkowych, z uwzględnieniem różnic między zobowiązaniami, o których mówi Ordynacja podatkowa i opłatą legalizacyjną, o której mowa w Prawie budowlanym. Powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r., sygn. akt I KZP 24/05, OSNKW 2005/10/89 (LEX nr 155382), organ II instancji stwierdził, że odpowiednie stosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej, o którym mowa w art. 59g ust. 5 w związku z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, oznacza możliwość ich zastosowania wprost, stosowania ich z modyfikacjami lub wykluczenia ich z zastosowania. Ponadto zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie choć strony zakwestionowały zasadność odpowiedniego zastosowania ww. przepisów, to nie miały wątpliwości w tym zakresie w sprawie umorzenia przedmiotowej opłaty legalizacyjnej. Stosownie do art. 59g ust. 2 w związku z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, ustaloną opłatę legalizacyjną wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia ustalającego jej wysokość, w kasie właściwego urzędu wojewódzkiego lub na rachunek bankowy tego urzędu. Minister Finansów wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż ww. postanowienie PINB w S. z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, zostało doręczone stronom w dniu 21 marca 2011 r. Zatem termin płatności opłaty w wysokości 25000 zł upłynął z dniem 28 marca 2011 r. Opłata nie została jednak w tym terminie uiszczona. W myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, podatek niezapłacony w terminie płatności jest zaległością podatkową. Nieuiszczona w terminie płatności opłata legalizacyjna nie staje się zaległością. Jednakże w przypadku uiszczenia jej po terminie płatności, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące zaległości podatkowych. Ponadto zgodnie z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, który w rozpatrywanej sprawie znajduje odpowiednie zastosowanie, od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę. Minister Finansów ustalił, że na dzień 13 stycznia 2012 r., tj. dzień dokonania przez J. K. wpłaty w wysokości 25000 zł, odsetki za zwłokę należne od nieuiszczonej w terminie opłaty legalizacyjnej opiewały na kwotę 1505,48 zł (po zaokrągleniu - 1505 zł). Natomiast po rozliczeniu ww. wpłaty zgodnie z zasadą określoną w art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, na poczet należności głównej należy zaliczyć kwotę 23580,46 zł, zaś na poczet odsetek za zwłokę - kwotę 1419,54 zł. W wyniku takiego rozliczenia wpłaty z dnia 13 stycznia 2012 r. do uregulowania pozostaje część opłaty w wysokości 1419,54 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Organ ponadto uznał, że skierowanie przez Wojewodę Wielkopolskiego do stron pisma z dnia 27 grudnia 2011 r., znak: [...], wzywającego do uregulowania kwoty 25000 zł wraz z odsetkami tytułem nieuiszczonej w terminie płatności opłaty legalizacyjnej, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Uiszczenie opłaty legalizacyjnej nie jest obowiązkiem inwestora. Jest to tylko jeden z warunków koniecznych legalizacji samowoli budowlanej. Jego niedopełnienie spowoduje, że tocząca się przed właściwym organem nadzoru budowlanego procedura legalizacyjna nie zakończy się pomyślnie dla inwestora, lecz zostanie wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części w zakresie objętym samowolą budowlaną. Wybór w tym zakresie należy do inwestora. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucili, że uznaniowo, bez wskazania podstawy prawnej, nastąpiło naliczenie przez organ pierwszej instancji odsetek za zwłokę od opłaty legalizacyjnej i ich wyegzekwowanie postanowieniami Wojewody Wielkopolskiego w wysokości 2761 zł (kwota wpłacona na konto Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego - naliczona zgodnie z zaskarżonym postanowieniem). Pomimo uchylenia postanowienia Wojewody Wielkopolskiego organ drugiej instancji w swoim postanowieniu naliczył również odsetki. Ponadto przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowych nie mają zastosowania w ich sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jej postanowienie Wojewody Wielkopolskiego zostały wydane bez podstawy prawnej. W niniejszej sprawie organy obu instancji błędnie uznały, że do opłaty legalizacyjnej mają odpowiednie zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące zaległości podatkowej, co z kolei w przypadku uiszczenia opłaty legalizacyjnej po terminie umożliwia naliczenie odsetek za zwłokę. Sąd powoławszy się na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uznał, że organy obu instancji w zupełnym oderwaniu od charakteru prawnego postępowania legalizacyjnego i wieńczącej to postępowanie opłaty legalizacyjnej oraz instytucji zaległości podatkowej uznały, że możliwe jest odpowiednie zastosowanie art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę. Tymczasem opłata legalizacyjna nie ma charakteru obowiązkowego. Pomimo ustalenia jej wysokości przez organ nadzoru budowlanego, jej uiszczenie uzależnione jest wyłącznie od woli inwestora. Opłata ta nie podlega więc ściągnięciu w drodze przepisów postępowania egzekucyjnego. Jej uiszczenie należy do sfery praw, a nie obowiązków inwestora. Z jej nieuiszczeniem w terminie przepisy Prawa budowlanego wiążą tylko jeden skutek prawny w postaci nakazu rozbiórki (art. 49 ust. 3). A zatem to od oceny organu nadzoru budowlanego należy w jakim terminie winna być uiszczona opłata legalizacyjna i jaki skutek prawny winien zaistnieć w przypadku uiszczenia tej opłaty po terminie, mając na uwadze to, że termin do uiszczenia opłaty legalizacyjnej jest terminem prawa materialnego. Dlatego to od oceny organu nadzoru budowlanego zależy, czy istnieją ważne względy, które uzasadniają zawieszenie, czy też przerwanie jego biegu. Zdaniem Sądu ze względu na fakt, że opłata legalizacyjna nie ma charakteru obowiązkowego, nie można uznać, że w przypadku jej uiszczenia po terminie powstała jakakolwiek zwłoka. Określenie "odsetki za zwłokę" ustawodawca w prawie podatkowym i prawie ubezpieczeń społecznych wiąże z sytuacją, kiedy podatnik lub inny podmiot zobowiązany do świadczenia podatku (należności) nie uiści podatku w terminie płatności. Takie opóźnienie w spłacie podatku ustawodawca nazywa "zwłoką". Uwzględniając charakter prawny opłaty legalizacyjnej nie można uznać, że w wyniku wejścia do obrotu prawnego postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej mamy do czynienia z podmiotem (inwestorem) zobowiązanym do jej uiszczenia w terminie płatności. Jak wynika z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wyłącznie ustala jej wysokość, nie nakładając na kogokolwiek żadnego obowiązku - nie zobowiązuje do uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Choć Prawo budowlane wskazuje na termin uiszczenia opłaty legalizacyjnej, to nie oznacza, że mamy do czynienia z terminem jej płatności. Nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej w terminie nie oznacza, że staje się ona wymagalna i można naliczyć odsetki za zwłokę. Powyższego nie zmienia to, że opłata legalizacyjna określana jest jako "nieopadatkowana należność budżetowa". A zatem choć stanowi niewątpliwie należność budżetową jako dochód budżetu państwa, to jednocześnie nie jest należnością wymagalną z upływem terminu do jej uiszczenia. Nie można więc uznać, że w przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w terminie powstaje kolejny skutek prawny w postaci możliwości naliczenia odsetek za zwłokę. Termin do uiszczenia opłaty legalizacyjnej zawarty w Prawie budowlanym to zupełnie inna instytucja, niż termin płatności, o jakim mowa w Ordynacji podatkowej. Dlatego przepisy Ordynacji podatkowej w tym zakresie nie mają odpowiedniego zastosowania do opłaty legalizacyjnej. W konsekwencji Sąd uznał, że takich instytucji prawa podatkowego jak "zwłoka", czy "termin płatności" nie można odpowiednio zastosować do opłaty legalizacyjnej. Z tego względu organy obu instancji stanęły na błędnym stanowisku, że w niniejszej sprawie poprzez odesłanie zawarte w art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego mają odpowiednie zastosowanie przepisy: art. 51 § 1, art. 62 § 4, art. 53-56, art. 63 § 1, art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Minister Finansów zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego przez uznanie, że zakres zawartego w tych przepisach odesłania do przepisów działu III O.p. nie obejmuje art. 51 § 1, art. 53-56, art. 55 § 2, art. 62 § 4 i art. 63 § 1 tej ustawy. Ponadto Minister zarzucił niezastosowanie oraz nieprawidłową ocenę zastosowania przez Ministra art. 51 § 1, art. 53-56, art. 55 § 2, art. 62 § 4 i art. 63 § 1 O.p. Minister zarzucił też błędną wykładnię art. 49 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego i uznanie, że jedynym skutkiem nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej jest nakaz rozbiórki. Następnie Minister zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez uznanie, że postanowienie Wojewody Małopolskiego i Ministra Finansów zostały wydane bez podstawy prawnej, co skutkowało ich nieważnością, a także art. 152 P.p.s.a. przez orzeczenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku w sytuacji, gdy postanowienie to nie posiada przymiotu wykonalności. Na tej podstawie Minister wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Problem prawny będący istotą sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy w przypadku nieuiszczenia przez zainteresowanego w terminie opłaty legalizacyjnej możliwe jest naliczanie z tytułu zwłoki odsetek na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie ocenę prawną zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku, że istota opłaty legalizacyjnej wyklucza możliwość zastosowania art. 53 § 1 O.p., pomimo odesłań zawartych w art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 59g ust. 5 tej ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego próba odmiennej interpretacji podważałaby sens opłaty legalizacyjnej, a tym samym – racjonalność prawodawcy. Ogólnie uznana technika odpowiedniego stosowania przepisów aktu posiłkowego zakłada zbadanie, które z nich będą stosowane wprost, które z modyfikacjami i które w ogóle nie znajdą w sprawie zastosowania. W niniejszej sprawie odpowiednie stosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej oznacza wyłączenie stosowania art. 53 tej ustawy. Opłata legalizacyjna, której dotyczy istota sporu, jest ustalana przez organ nadzoru budowlanego w procesie legalizacji samowoli budowlanej (art. 49 prawa budowlanego). Organ ten, w przypadku złożenia przez uprawniony podmiot wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego (art. 48 ust. 5 w zw. z ust. 3 prawa budowlanego), bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Organ nadzoru budowlanego nie nakłada na zainteresowanego obowiązku uiszczenia opłaty, a wyłącznie ustala w postanowieniu jej wysokość. Opłata ta ma charakter dobrowolny i stanowi alternatywę dla sankcji rozbiórki samowoli budowlanej. Nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej nie skutkuje powstaniem zaległości, która podlegałaby egzekucji administracyjnej, rodzi za to obowiązek właściwego organu do wydania decyzji o nakazie rozbiórki (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego). Do oceny tego właśnie organu należy, jak potraktować opłatę uiszczoną po terminie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważania Ministra Finansów dotyczące bytu prawnego opłaty uiszczonej po terminie i wątpliwości co do tego, że prawo budowlane nie przewiduje konsekwencji spóźnienia się z uiszczeniem opłaty, wykraczają poza ramy niniejszego postępowania. Nie może być podstawą do naliczania odsetek przekonanie organu, że ustawodawca powinien przewidzieć jakieś konsekwencje uiszczenia opłaty po terminie. W ocenie tutejszego Sądu podstawą prawną do naliczania odsetek nie mogą być przepisy Ordynacji podatkowej. Zainteresowany legalizacją samowoli budowlanej ma obowiązek uiszczenia opłaty w ustalonej w postanowieniu wysokości i w ustawowo określonym terminie; w przeciwnym wypadku musi liczyć się z nakazem rozbiórki nielegalnie wybudowanego obiektu. Taki skutek nieuiszczenia opłaty w terminie wynika wprost z art. 49 ust. 3 prawa budowlanego. Nie ma zatem podstawy stanowisko organu podatkowego, że ustawa ta nie przewiduje konsekwencji nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w terminie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdził, że w przypadku nieuiszczenia opłaty inwestor naraża się na konsekwencje przewidziane w art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, jednak nie powstaje po jego stronie zwłoka w uiszczeniu opłaty, w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. W przeciwieństwie do kary administracyjnej opłata legalizacyjna nie jest środkiem represji i nie ma cech przymusowości. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Minister Finansów nie był w swoich rozważaniach konsekwentny. Organ ten zarzucił Wojewodzie Wielkopolskiemu w zaskarżonym postanowieniu, że nie miał on podstaw, by kierować do skarżących pismo (w formie upomnienia) wzywające do uiszczenia opłaty pod rygorem wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Minister Finansów argumentował w tym zakresie, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej nie jest obowiązkiem inwestora. Jest to tylko jeden z warunków koniecznych legalizacji samowoli budowlanej. Jego niedopełnienie spowoduje, że tocząca się przed właściwym organem nadzoru budowlanego procedura legalizacyjna nie zakończy się pomyślnie dla inwestora, lecz zostanie wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części w zakresie objętym samowolą budowlaną. Wybór w tym zakresie należy do inwestora. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Finansów w tej części uzasadnienia swojego postanowienia właściwie opisał charakter spornej opłaty, jednak nie wyciągnął prawidłowych wniosków. Nie można z jednej strony twierdzić, że opłata nie jest obowiązkowa, tj. że jej uiszczenie jest prawem inwestora, a z drugiej, że w przypadku uiszczenia jej po siedmiodniowym terminie możliwe jest naliczanie odsetek za zwłokę. Uprawnienie do naliczania odsetek powstaje tylko wtedy, gdy mamy do czynienia ze spóźnioną należnością, tj. kwotą, do której zapłacenia określony podmiot jest zobowiązany, lecz nie uczynił tego w terminie. Opłata legalizacyjna do takich należności się nie zalicza. Skoro uiszczenie opłaty jest dobrowolne, a po upływie terminu jej płatności nie powstaje po stronie zainteresowanego zwłoka w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, nie ma podstaw prawnych naliczanie odsetek od takiej "zwłoki". Choć opłata w przypadku skarżących była spóźniona, to ze względu na brak obowiązku jej uiszczenia ‒ nie powstała po ich stronie zaległość, umożliwiająca naliczanie odsetek za zwłokę. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f ust. 1 i art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego i w zw. z art. 51 § 1, art. 53-56, art. 55 § 2, art. 62 § 4 i art. 63 § 1 O.p. Niezasadne są też zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Pierwszy z nich, tj. zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., warunkowany był uwzględnieniem zarzutów o charakterze materialnoprawnym. Skoro zarzuty te zostały uznane przez Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne, nie mogą zostać uwzględnione zarzuty naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania. Natomiast w przypadku zarzutu naruszenia art. 152 P.p.s.a. Minister nie wykazał, by uchybienie to mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, co również wyklucza jego uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.