III SA/Wa 3160/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę 1. Z akt sprawy wynikało, iż w dniu 10 kwietnia 2011 r. Stowarzyszenie A. (dalej "Stowarzyszenie", "Strona" lub "Skarżące") złożyło wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki i określenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla usług świadczonych przez organizację zbiorowego zarządzania. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący określony przez Skarżącej jako zaistniały - stan faktyczny: Stowarzyszenie wskazało, iż jest polską organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi twórców, która działa w oparciu o ustawę Prawo o stowarzyszeniach i własny statut oraz uchwały władz Stowarzyszenia. Zadania statutowe wykonuje na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i aktów wykonawczych. Podstawę prawną funkcjonowania Stowarzyszenia jako organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi zezwolenie ministra kultury z dnia 23 października 1998 roku, z którego wynika, iż Stowarzyszenie wykonuje zbiorowy zarząd prawami autorskimi do utworów słownych, muzycznych, słowno muzycznych, choreograficznych, pantomimicznych, słownych, muzycznych, słowno — muzycznych i choreograficznych w utworze audiowizualnym na wskazanych w przedmiotowym zezwoleniu polach eksploatacji. Stowarzyszenie działa jako podmiot pośredniczący w usługach, świadczonych przez autorów na rzecz użytkowników. Innymi słowy Skarżąca działa jako zastępca (w ramach pośrednictwa zarządczego) na rzecz reprezentowanych przez siebie twórców, w ich interesie i na ich rachunek. Przeniesienie powiernicze praw nie może być utożsamiane z przeniesieniem prawa, gdyż jedynie polega na możności występowania powiernika na zewnątrz, wobec użytkowników, we własnym imieniu jako zarządzającego prawami. Stowarzyszenie nie działa jak właściciel praw, ale jest zobowiązane do wykonywania czynności na rzecz twórców. W ramach stosunków wewnętrznych powiernictwo jest wykonywaniem czynności na rzecz powierzającego w odniesieniu do jego praw. Skarżące w istotnym zakresie działa na rzecz twórców, czerpiąc po temu tytuł wprost z umocowania ustawowego, w ramach przymusowej reprezentacji wynikającej z woli ustawodawcy (w połączeniu z instytucją negotiorum gestio tj. z działaniem w cudzym imieniu, bez pełnomocnictwa, w interesie reprezentowanego mocodawcy). Dzieje się tak w zakresie uregulowań zawartych w art. 21 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o Prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 Nr 90 poz. 631 ze zm. dalej "u.o.p.a.") dotyczących nadań radiowych lub telewizyjnych, art. 21 (1) dotyczących reemisji, art. 70 ust. 2 (1) dotyczących wynagrodzeń za korzystanie z utworów wkładowych w utworach audiowizualnych. Z kolei powierzenie praw Stowarzyszeniu na zasadzie powiernictwa zarządczego w zakresie, w którym umocowanie Stowarzyszenia nie wynika z ustawy, stanowi powierzenie wykonywania ochrony na rzecz twórcy w ramach zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, w zakresie objętym zezwoleniem Ministra Kultury na zbiorowe zarządzanie i na zasadach określonych w u.o.p.a. i prawach pokrewnych w art. 104 do 110. Jednakże w związku z nowelizacją ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 Nr 54, poz. 535 ze zm. dalej: "ustawa o VAT") oraz nowym brzmieniem art. 8 ust. 2a obowiązującym od 1 kwietnia 2011 roku, Stowarzyszenie zarejestrowało się jako podatnik VAT czynny. W nowym stanie prawnym Strona obowiązana jest działając w imieniu własnym na rzecz autorsko uprawnionych przyjąć, że bierze udział w świadczeniu usług w taki sposób, że sama je od autorsko uprawnionych otrzymała i wyświadczyła te usługi na rzecz użytkowników praw należących do twórców. Na tle przedstawionego powyżej stanu faktycznego Skarżące stowarzyszenie zadało Ministrowi Finansów następujące pytania: 1) Według jakiej stawki VAT powinno opodatkować usługi które zgodnie z nowym brzmieniem art. 8 ust. 2a świadczy na rzecz użytkowników praw przynależnych twórcom? Czy zasadnym jest stosowanie stawki podstawowej w wysokości 23 % na podstawie art. 41 ustawy o VAT, 2) W jaki sposób poprawnie określić moment powstania obowiązku podatkowego przy inkasowaniu kwot dla transakcji dokonywanych z użytkownikami praw autorskich (w zakresie korzystania z tych praw). Czy uzasadnione jest założenie, że moment ten powstaje zasadniczo zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 9 ustawy o VAT w związku z art. 28I ust. 1 pkt 1 tj. z chwilą otrzymania całości bądź części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności, który został przewidziany w umowie lub fakturze, przy czym w sytuacjach, gdy termin płatności nie został określony umownie zaś faktura zostaje wystawiona w dacie wpływu płatności na rachunek Stowarzyszenia, momentem powstania obowiązku podatkowego będzie dzień wystawienia faktury potwierdzającej wpłatę. Innymi słowy Skarżące zwróciło się o potwierdzenie, że na potrzeby rozliczenia podatku od towarów i usług, w przypadku braku terminu płatności określonego w treści umowy, może stosować metodę kasową ustalając jako dzień powstania obowiązku podatkowego datę w jakiej wpływ znajdzie się na jego rachunku, potwierdzając jednocześnie ten wpływ wystawieniem faktury VAT. 2. Odnosząc się do pytania nr 1 zdaniem Skarżącego w zaprezentowanym stanie faktycznym powinna mieć zastosowanie podstawowa stawka opodatkowania podatkiem VAT w wysokości 23%, która wynika z art. 41 ustawy o VAT z uwagi na fakt, iż Skarżące nie może korzystać ze zwolnienia podmiotowo - przedmiotowego o jakim mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33, (w szczególności Stowarzyszenie nie jest żadnym z podmiotów o jakich mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33), świadczone przez Stowarzyszenie usługi nie są wyłączone z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 3a ustawy o VAT, w końcu zaś nie zostały wymienione w załącznikach do ustawy o podatku od towarów i usług jako korzystające ze stawki obniżonej. 3. Przedstawiając swoje stanowisko w przedmiocie pytania Nr 2 Strona wskazała, że podstawę świadczonych przez nią usług na rzecz użytkowników praw przynależnych twórcom stanowią umowy zawierane przez Dyrekcje Okręgów Stowarzyszenia z użytkownikiem. Spośród 19 typów umów, którymi posługuje się Wnioskodawca w 17 przypadkach umowa w sposób wyraźny określa termin płatności. Zdaniem Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie tych umów powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty z ich tytułu, najpóźniej jednak z upływem terminu, który został określony w umowie. Według Wnioskodawcy, podstawę do przyjęcia tego typu założenia stanowi art. 19 ust. 13 pkt 9 w zw. z art. 28I pkt 1 ustawy VAT. Ponadto, wśród przywołanych powyżej 19 typów umów, którymi posługuje się Wnioskodawca, istnieje tzw. umowa jednorazowa w zakresie wykonania i odtworzenia publicznego mająca zastosowanie do szczególnych przypadków kontrahentów, którzy często zmieniają miejsce realizacji praw wynikających z umowy, działają sezonowo na określonym obszarze etc. Przedmiotowy typ umowy nie zawiera określonego terminu płatności, a rozliczenie z jej tytułu następuje poprzez wpłatę gotówkową uiszczaną przez kontrahenta osobiście do rąk inspektora dyrekcji okręgowej Wnioskodawcy właściwej dla miejsca realizacji umowy. W opinii Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy w zakresie tego typu umowy jednorazowej powstaje zgodnie z metodą "kasową" z datą pobrania zapłaty, potwierdzoną wystawioną w tej dacie fakturą VAT Z kolei przez metodę "kasową" Wnioskodawca rozumie jeden ze sposobów rozliczania podatku od towarów i usług oraz określania momentu powstania obowiązku podatkowego. Przy zastosowaniu metody kasowej obowiązek podatkowy w sytuacji, gdy umowa będąca podstawą danej transakcji nie określa terminu płatności powstaje w dacie wpływu całości bądź części - zapłaty kwoty należności na konto podatnika. Innym szczególnym przypadkiem są tzw. "umowy procentowe", gdzie należne wynagrodzenie za korzystanie z utworów ustalane jest na podstawie informacji użytkownika o wartości przychodu jaki osiągnął z eksploatacji praw. W umowach takich podobnie jak w umowach jednorazowych nie określa się terminu płatności przez wskazanie daty. Użytkownik ma obowiązek przekazać Stowarzyszeniu informację na temat osiągniętego przychodu i dokonać płatności. Zdaniem Skarżącego w przypadku takich umów obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług także powstaje "kasowo" tj. w dacie wpłaty należności na rachunek bankowy Stowarzyszenia, dokumentowanej jednocześnie fakturą VAT wskazującą jako termin płatności datę wpływu środków na rachunek bankowy. 4. Minister Finansów w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. działając na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm. dalej "ustawa Ord. pod.") uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe w zakresie zastosowania właściwej stawki dla świadczonych usług, oraz za prawidłowe w zakresie określenia obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie umów, które określają termin płatności. W uzasadnieniu wskazał, iż wyłączenie zawarte w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT nie dotyczy organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, do których zaliczyć należy Skarżące. Zdaniem Organu oznacza to, iż działalność prowadzona przez Stronę spełnia przesłanki działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym Stowarzyszenie wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Organ stwierdził, iż przedstawiony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy stanu prawnego obowiązującego z dniem 1 kwietnia 2011 r. Stanowisko przedstawione w niniejszej interpretacji, znajdowało zatem odniesienie wyłącznie do ww. stanu prawnego, nie zaś do okresu obowiązującego przed ww. dniem 1 kwietnia 2011 r. Zaznaczył, że dla oceny prawidłowości zadanych pytań sygnalizowana przez Skarżące zmiana, która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2011 r., nie miała decydującego znaczenia. Zmiana ta bowiem, w ocenie Organu, miała jedynie charakter precyzujący z uwagi na obowiązujące brzmienie art. 30 ust. 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. art. 8 ust, 1 oraz art. 15 ustawy VAT. Minister Finansów stwierdził, że Strona nie należy do podmiotów uprawnionych do korzystania ze zwolnienia od podatku. Usługi świadczone przez Stronę nie będą zatem objęte zwolnieniem od podatku od towarów i usług. Do świadczonych przez Skarżące usług nie znajdą również zastosowania regulacje w zakresie obniżonych stawek podatku. W związku z powyższym wskazał, iż w sprawie na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt. 1 ustawy o VAT, zastosowanie znajdzie podstawowa stawka podatku VAT, w wysokości 23%.Organ w odniesieniu do pytania nr 2 w zakresie określenia obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie umów, które określają termin płatności stwierdził, iż w przypadku świadczenia przedmiotowych usług, o których mowa w art. 28I ustawy, gdy w umowie lub fakturze określony został termin płatności obowiązek podatkowy powstaje w momencie otrzymania całości, bądź części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze. W związku z powyższym zgodził się ze stanowiskiem Strony, iż obowiązek podatkowy w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie umów, które określają termin płatności, zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 9 ustawy, powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty z ich tytułu, najpóźniej jednak z upływem terminu, który został określony w umowie lub fakturze. Organ zaznaczył, iż niniejsza interpretacja rozstrzygała jedynie w zakresie zastosowania właściwej stawki dla świadczonych usług oraz określenia obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie umów, które określają termin płatności. Natomiast w zakresie określenia obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie umów, które nie zawierają określonego terminu płatności, a ich rozliczenie następuje poprzez wpłatę gotówkową bądź przelew na konto Strony zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. 5. Skarżąca po skorzystaniu z prawa wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wniosła, za pośrednictwem Ministra Finansów, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie art. 14c ustawy Ord. pod. poprzez przedstawienie poglądu wykraczającego poza stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji oraz poprzez polemikę organu administracji publicznej ze zdarzeniami przedstawionymi przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji. W uzasadnieniu wskazała, iż jej celem wystąpienia Skarżącego do organu było uzyskanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Zaznaczyła, iż bardzo precyzyjnie określiła zakres przedmiotowego wniosku, wyczerpująco opisała stan faktyczny oraz w sposób jasny i przejrzysty przedstawiła swoje pytania i stanowisko. Potwierdza to uzyskana przez Skarżącego interpretacja, w której Organ stwierdził, iż stanowisko Strony jest w pełni prawidłowe. Zaznaczyła, iż organ administracji publicznej nie był uprawniony to zamieszczania w interpretacji poglądów nie związanych ze stanem faktycznym przedstawionym przez Skarżące oraz do prowadzenie polemiki ze zdarzeniami przedstawionymi we wniosku. Takie działanie organu administracji publicznej stanowi naruszenie przepisów prawa. Skarżąca podkreśliła, iż organ administracji publicznej wydając zaskarżoną interpretację naruszył obowiązujące przepisy prawa. Ponadto takie działanie Ministra Finansów jest sprzeczne z obowiązującą w Polsce orzecznictwem sądów administracyjnych, w tym również Naczelnego Sądu Administracyjnego. 6. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 7. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy Ord. pod.). Podnieść należy, interpretacja indywidualna stanowi informację na temat sposobu wykładania i stosowania przepisów prawa podatkowego. Ma ona na celu wskazanie prawnopodatkowych skutków określonego zachowania podatnika. Wprowadzając instytucję interpretacji indywidualnych, ustawodawca kierował się uzasadnioną potrzebą zapewnienia podatnikom informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie organu zobowiązanego do udzielenia interpretacji zgodny z prawem obowiązującym w dniu jej wydania lub w okresie wskazanym przez Stronę. Uznać zatem należy, iż interpretacje mają za zadanie wspomagać samoobliczenie i eliminować niepewność związaną ze zmieniającym się prawem podatkowym. Na podkreślenie zasługuje także to, iż indywidualna interpretacja prawa podatkowego spełnia funkcję gwarancyjną (ochronną). Ustawodawca zakłada, że adresat, który zastosuje się do informacji uzyskanej od organu interpretacyjnego, nie będzie ponosił negatywnych konsekwencji podatkowych stąd wynikających. W ten sposób ustanowił zabezpieczenia chroniące podatników przed skutkami zastosowania się do wadliwej interpretacji. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w piśmiennictwie instytucja indywidualnych interpretacji prawa podatkowego stanowi swego rodzaju pomoc prawną, której celem jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika praw i obowiązków wynikających ustaw podatkowych. Zatem funkcja gwarancyjna realizuje się poprzez ochronę dobrej wiary podatnika działającego w zaufaniu do informacji udzielonej przez organy podatkowe. Dlatego też interpretacje indywidualne należą do instytucjonalnych gwarancji ochrony zaufania do państwa i jego organów. 8. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest indywidualna interpretacja uznająca stanowisko Skarżącego stowarzyszenia w obu aspektach opisanych we wniosku za prawidłowe. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż stanowisko co do meritum wyrażone przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji jest prawidłowe. Skarżące stowarzyszenie zarzuciło jednakże organowi wydającemu indywidualną interpretację, iż dokonał w uzasadnieniu interpretacji wykładni prawa poza zakresem określonym we wniosku. Strona nie zgodziła się z Ministrem Finansów odnośnie wypowiedzi dotyczącej charakteru zmiany w ustawie o VAT dokonanej z dniem 1 kwietnia 2011 r. W sprawie niniejszej Skarżące w złożonym wniosku o wydanie interpretacji wskazało, iż w związku z nowelizacją ustawy o VAT oraz nowym brzmieniem art. 8 ust. 2a obowiązującym od 1 kwietnia 2011 roku, zarejestrowało się jako podatnik VAT czynny. W nowym stanie prawnym Skarżąca obowiązana jest, działając w imieniu własnym na rzecz autorsko uprawnionych przyjąć, że bierze udział w świadczeniu usług w taki sposób, że sama je od autorsko uprawnionych otrzymał i wyświadczył te usługi na rzecz użytkowników praw należących do twórców. Jest to konstrukcja prawnopodatkowa przyjęta na potrzeby objęcia opodatkowaniem podatkiem VAT sfery działalności wykonywanej przez Stowarzyszenia wyłącznie na rzecz autorsko uprawnionych, zakładającą swoistą fikcję prawnopodatkową, w której Skarżąca nabywa od autorsko uprawnionych ich prawa i "odsprzedaje" je użytkownikom. W związku z powyższym Strona zadała następujące pytania: według jakiej stawki VAT powinna opodatkować usługi które zgodnie z nowym brzmieniem art. 8 ust. 2a świadczy na rzecz użytkowników praw przynależnych twórcom. Czy zasadnym jest stosowanie stawki podstawowej w wysokości 23 % na podstawie art. 41 ustawy o VAT. Druga grupa pytań dotyczyła rozpoznania momentu powstania obowiązku podatkowego. Strona zapytała się Ministra Finansów w jaki sposób poprawnie określić moment powstania obowiązku podatkowego przy inkasowaniu kwot dla transakcji dokonywanych z użytkownikami praw autorskich (w zakresie korzystania z tych praw). Skarżące w związku z tym zwróciło się z pytaniem czy uzasadnione jest założenie, że moment ten powstaje zasadniczo zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 9 ustawy o VAT w związku z art. 28I ust. 1 pkt 1 tj. z chwilą otrzymania całości bądź części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności, który został przewidziany w umowie lub fakturze, przy czym w sytuacjach, gdy termin płatności nie został określony umownie zaś faktura zostaje wystawiona w dacie wpływu płatności na rachunek Stowarzyszenia, momentem powstania obowiązku podatkowego będzie dzień wystawienia faktury potwierdzającej wpłatę. W niniejszej sprawie organ uznał, iż stanowisko Skarżącej w zakresie zastosowania właściwej stawki dla świadczonych usług było prawidłowe, oraz za prawidłowe w zakresie określenia obowiązku podatkowego w odniesieniu do usług świadczonych na podstawie umów, które określają termin płatności. Jednocześnie stwierdził, iż złożony przez Skarżącą wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy stanu prawnego obowiązującego z dniem 1 kwietnia 2011 r. Podniósł, iż stanowisko przedstawione w niniejszej interpretacji, znajduje odniesienie wyłącznie do ww. stanu prawnego, nie zaś do okresu obowiązującego przed ww. dniem 1 kwietnia 2011 r. Zaznaczył, że dla oceny prawidłowości zadanych pytań sygnalizowana przez Stronę zmiana, która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2011r., nie miała decydującego znaczenia. Zmiana ta bowiem, w ocenie Organu, miała jedynie charakter precyzujący z uwagi na obowiązujące brzmienie przepisów art. 30 ust. 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. art. 8 ust, 1 oraz art. 15 ustawy o VAT. Wskazanie przez organ interpretacyjny powyższej informacji jest wyłączną kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie. 9. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko orzecznictwa wskazane przez Stronę, iż ewentualne dywagacje, czy też oceny prawne ze strony organu podatkowego, wykraczające poza zakres stanu faktycznego, czy też wyrażone przez wnioskodawcę stanowisko w sprawie, nie oznaczają wydania w tym właśnie zakresie jakiejkolwiek interpretacji. Skoro bowiem, podatnik o coś nie pytał, to organ podatkowy nie mógł tego ocenić (vide orzeczenie NSA z dnia 21 stycznia 2009 r. I FSK 1703/07). W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż ze względu na to, iż przedstawiony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczył stanu prawnego obowiązującego z dniem 1 stycznia 2001 r. stanowisko Organu zawarte w zaskarżonej indywidualnej interpretacji znajduje odniesienie wyłącznie do stanu prawnego wskazanego we wniosku. Stanowisko to jest w sposób jednoznaczny wskazane przez Ministra Finansów w wydanym akcie interpretacyjnym. Zważywszy powyższe inne uwagi organu, czy też informacje dotyczące stosowania przepisów prawa obowiązujących w uprzednim stanie prawnym nie wiążą wnioskodawcy ani organu. Nie można też uznać, iż informacja organu wydana w ramach realizacji zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz funkcji gwarancyjnej może być uznana za wiążącą ocenę stanowiska organu, która miałaby podlegać kontroli sądu administracyjnego. 10. Z drugiej zaś strony Skarżące stowarzyszenie wobec jednoznacznego odesłania do stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2011 r. nie może wywodzić z tego faktu, iż zmiana ta spowodowała powstanie nowego obowiązku rejestracji się jako podatnika podatku VAT. Z uwagi na ścisłe wskazanie przez Stronę stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2011 r. kwestia obowiązku rejestracji jako podatnika podatku VAT w stanie prawnym obowiązującym przed 1 kwietnia 2011 r. może być przedmiotem badania w stosownym postępowaniu podatkowym lub może stać się przedmiotem kolejnego wniosku Skarżącego o udzielenie indywidualnej interpretacji. W ocenie Sądu informacja Organu dotycząca powyższej kwestii nie narusza przepisów regulujących kształt wydawanych interpretacji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z innego punktu widzenia można również przyjąć, iż informacja organu zawarta w uzasadnieniu wydanej interpretacji powinna być oceniana jako cenna wskazówka dla Stowarzyszenia, która może przyczynić się w dalszej perspektywie nie powstaniu po jej stronie znacznych obciążeń fiskalnych. 11. W tym stanie rzeczy, uznając skargę Strony jako niezasadną Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.