II FSK 1588/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 września 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 605/12 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 29 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia 1) odrzucić skargę kasacyjną, 2) zwrócić D. J. uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 września 2012 roku sygn. akt I SA/Łd 605/12 Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ona wszystkich wymagań określonych przepisami dla tego środka prawnego. Zgodnie z treścią art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, określanej dalej: "p.p.s.a.") skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, szczególne tylko dla skargi kasacyjnej: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych z uzasadnieniem, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia oraz zakres żądanego uchylenia lub zmiany. Niespełnienie wymagań właściwych wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (czyli tych, które zostały określone w art. 46 i art. 47 p.p.s.a), stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a. (w przypadku skargi kasacyjnej stosowanego w zw. z art. 193 p.p.s.a.), natomiast powoływana ustawa nie przewiduje trybu usuwania braków w zakresie szczególnych wymagań skargi kasacyjnej. Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia rozpoznanie sprawy. Jednym z wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyjaśniono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów przez ścisłe określenie jednostki redakcyjnej, konkretnego aktu normatywnego. Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać wyjaśnienie na czym polegało naruszenie i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – wskazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyr. NSA z 26.01.2012 r., II FSK 1313/10). Bezspornym jest, że złożona w sprawie skarga kasacyjna, pomimo że została podpisana przez radcę prawnego, nie wypełnia wymagań dotyczących elementów konstrukcyjnych, jakimi musi cechować się ten środek zaskarżenia. Ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu nie powołano bowiem przepisów, które mogłyby stanowić postawę skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie może formułować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej (por. wyr. NSA z 19.11.2004 r., FSK 1255/04). Nie można uznać że warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze (por. post. NSA z 16.11.2012r., I OSK 2070/11). Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na postawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. ,orzekł jak w sentencji postanowienia.