II SA/Gd 160/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia 9 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 5 października 2011 r., nr [...], 2/ zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. C. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący J. C. wniósł skargę na decyzję Wojewody z 9 stycznia 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z 5 października 2011 r. o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji tego organu z 30 września 2005 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt sprawy oraz twierdzeń stron wynikają następujące, istotne w rozpoznawanej sprawie, okoliczności faktyczne. Starosta w 2005 r., na skutek podania skarżącego, wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją tego organu administracji z 30 września 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. M. pozwolenia na budowę, polegającą na rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w S. W sprawie tej zapadło kilka decyzji, następnie uchylonych przez sądy administracyjne. Między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 248/08 wyrokiem z 27 maja 2008 r. uchylił decyzję Wojewody z 16 stycznia 2006 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z 23 listopada 2005 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z 30 września 2005 r. Organy administracji uznały, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego tą decyzją, gdyż jego nieruchomość nie znajdowała się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego i z tego powodu uznały za zasadną decyzję o odmowie wznowienia postępowania. WSA w Gdańsku uchylił obie decyzje, gdyż po pierwsze, uznał, że niewłaściwie oceniono obszar oddziaływania obiektu budowlanego; po drugie, wskazał, że w przypadku, gdy podstawą wznowienia postępowania jest sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., decyzja o odmowie wznowienia postępowania nie może opierać się na ocenie czy wnoszący o wznowienie postępowania był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Ponadto wyrokiem z 1 kwietnia 2011 r. w sprawie II OSK 563/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody z 17 lipca 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z 12 grudnia 2008 r. Wskazanymi decyzjami odmówiono uchylenia decyzji Starosty z 30 września 2005 r. przyjmując, że skarżący nie był stroną postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. NSA w powołanym wyroku przesądził, że skarżący był stroną tego postępowania. W związku z tym stwierdził też, że po wznowieniu postępowania konieczne będzie zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony decyzją Starosty z 30 września 2005 r. projekt budowlany przewidywał rozbudowę budynku mieszkalnego przez dobudowanie segmentu od strony południowo-zachodniej i pomieszczenia na piec centralnego ogrzewania od strony południowo-wschodniej. Z projektu zagospodarowania działki wynikało, że od strony północno-wschodniej znajduje się działka nr [...] oraz że projektowane pomieszczenie na piec centralnego ogrzewania znajdować się ma w odległości 6 m od granicy działki nr [...]. Druga z projektowanych dobudowanych części miała się znajdować po drugiej stronie istniejącego budynku, patrząc od strony działki nr [...]. Decyzja Starosty z 30 września 2005 r. została przeniesiona decyzją z 4 grudnia 2006 r. na rzecz E. i A. K. oraz zmieniona decyzją z 11 maja 2007 r. Zmiana nie dotyczyła dotychczasowego projektu zagospodarowania terenu. Skarżący, właściciel działki nr [...], przede wszystkim kwestionował usytuowanie pomieszczenia na piec centralnego ogrzewania i umieszczonego na nim komina. Twierdził, że w tym zakresie decyzja o pozwoleniu na budowę jest sprzeczna z decyzją Wójta Gminy z 13 kwietnia 2005 r. o warunkach zabudowy. Ponadto zarzucał, że budowę komina zaprojektowano sprzecznie z polskimi normami. W szczególności według skarżącego jest on za niski i usytuowany w niewłaściwym miejscu. Zdaniem skarżącego przedłużenie komina metalowymi rurami z daszkiem jest niezgodne z przepisami. Twierdził, że dym i sadze z tego komina przedostają się na jego nieruchomość i negatywnie oddziałują na jego zdrowie. Skarżący twierdził też, że jednym z warunków zabudowy, których nie dopełniono, było niepogarszanie warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości. W końcu skarżący twierdził, że na nieruchomości sąsiedniej zainstalowano piec centralnego ogrzewania niezgodnie z projektem i bez odpowiedniej aprobaty technicznej. Rozpatrując sprawę po wyroku NSA z 1 kwietnia 2011 r. Starosta dopuścił dowód z opinii biegłego, który miał wyjaśnić czy zatwierdzone projekty budowlane są zgodne z warunkami technicznymi oraz Polską Normą PN 89/B-10452, w szczególności w zakresie wysokości komina i jego oddziaływania na sąsiednią nieruchomość – działkę nr [...]. Biegły wymaganą opinię sporządził w sierpniu 2011 r. Skarżący po otrzymaniu opinii biegłego podtrzymał dotychczasowe zarzuty, a nadto twierdził, że organ administracji nie zbadał czy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami o ochronie środowiska oraz zarzucił, że przeprowadzając dowód z opinii biegłego naruszono art. 79 k.p.a., gdyż skarżący nie został powiadomiony o oględzinach nieruchomości dokonanych przez biegłego i z tego powodu w tych oględzinach nie brał udziału. Kwestionował też ustalenia poczynione przez biegłego w opinii, w szczególności ustalenie dotyczące dominującego kierunku wiatru. Ponadto zarzucił, że biegły nie uwzględnił faktycznego sposobu wybudowania i użytkowania komina. Decyzją z 5 października 2011 r. Starosta, powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia swojej decyzji z 30 września 2005 r. zaznaczając, że takie rozstrzygnięcie jest umotywowane tym, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając decyzję organ administracji pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skarżącego. Wyjaśnił, że decyzja z 30 września 2005 r. nie narusza przepisów o ochronie środowiska, gdyż ze względu na jej zakres inwestycja, której dotyczy, nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto inwestorzy, realizując tą inwestycję i korzystając z domu mieszkalnego, korzystają ze środowiska w ramach zwykłego korzystania, a więc nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na korzystanie ze środowiska. Organ administracji wskazał, że projektowany komin, według zmienionego projektu budowlanego, ma mieć 6,4 m wysokości, że projektowana kotłownia ma służyć jedynie do ogrzewania istniejącego budynku mieszkalnego oraz że znajduje się ona w odległości 6 m od granicy z działką skarżącego oraz 11 m od jego domu. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 79 k.p.a. organ administracji stwierdził, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. dopiero po sporządzeniu opinii strona ma możność zapoznania się z nią i wypowiedzenia się, co w sprawie miało miejsce. Organ odniósł się też do pozostałych zarzutów dotyczących opinii biegłego wskazując, że nie są one trafne. Odwołując się do opinii biegłego organ administracji wskazał, że obie działki (nr [...]i nr [...]) są narażone na wzajemne zadymianie, ale jest to wynikiem niekorzystnego ukształtowania terenu, rosnących na działce nr [...] drzew oraz niekorzystnej, aczkolwiek zgodnej z przepisami, lokalizacji kominów w stosunku do ukształtowania połaci dachowych na budynkach znajdujących się na obu działkach. W ślad za opinią biegłego organ wskazał, że projektowana rozbudowa, ze względu na nadbudowę o jedną kondygnację, poprawiła w znacznym stopniu warunki eksploatacji kotła, czopucha i komina. Ostatecznie organ administracji stwierdził, że odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. organ administracji zacytował przy tym art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Na skutek odwołania skarżącego Wojewoda decyzją z 9 stycznia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i wnioski Starosty i stwierdził, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co czyni odmowę jej uchylenia zasadną. W skardze skarżący zarzucił: - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i pkt 9 w zw. z art. 28 § 2 Prawa budowlanego, polegające na nieuwzględnieniu interesu skarżącego oraz nieodniesieniu się do zaoferowanych przez niego dowodów, mających wykazać, że na skutek "stale przemieszczających się sadz i dymów" zostało zagrożone zdrowie mieszkańców domu na działce nr [...], - naruszenie § 12 ust. 1 pkt 1, § 140 ust. 1 i § 142 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na dowolnym ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przy czym dowolność ta wynika z tego, że granica pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...] przebiega inaczej niż jest to uwidocznione na mapie, - naruszenie art. 6-10 k.p.a., art. 79, art. 81, art. 86, art. 89 i art. 136 k.p.a., polegające na tym, że nie uwzględniono stanowiska i wniosków dowodowych skarżącego, że nie zawiadomiono go o oględzinach dokonanych przez biegłego oraz że nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu. Uzasadniając skargę skarżący twierdził, że: - nie wyjaśniono dlaczego przyjęto, że projektowana inwestycja nie oddziałuje negatywnie na jego nieruchomość, skoro w decyzji o pozwoleniu na budowę moc pieca określono na 6,65 kW, zaś zamontowano piec o mocy 23,4 kW, - w związku z zamontowaniem pieca o wyższej mocy niż planowano może zachodzić naruszenie art. 152 i następnych ustawy Prawo ochrony środowiska, - nie sprawdzono "legalności wybudowanego komina", - ustalenia biegłego, w szczególności w zakresie dominującego kierunku wiatru, są dowolne, - biegły oględzin nieruchomości dokonał latem, a więc w czasie zmniejszonej eksploatacji kotłowni, - budowa kotłowni z kominem wymaga odrębnej decyzji o warunkach zabudowy, - odległości pomiędzy budynkami, których dotyczy sprawa, ustalono nieprawidłowo, gdyż na podstawie nieaktualnych map geodezyjnych i bez pomiarów w terenie, - nie zastosowano się do wiążącej oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku z 27 maja 2008 r. w sprawie II SA/Gd 248/08. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasowe argumenty, wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Przede wszystkim, niezależnie od zarzutów skargi, do czego sąd administracyjny jest uprawniony na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270), należy zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji jest wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony stwierdza się w niej, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Z drugiej strony odmawia się uchylenia decyzji dotychczasowej, powołując się na art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W związku z tym należy wyjaśnić, że z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, iż decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej można wydać, jeżeli stwierdzi się brak podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Sformułowanie powołanego przepisu nie jest zręczne, jednakże nie ulega wątpliwości, w szczególności jeżeli uwzględni się także treść art. 149 § 2 k.p.a. oraz art. 146 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a., iż przesłanką odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej jest brak podstawy wznowienia. Natomiast jeżeli zachodzi sytuacja opisana w art. 146 § 2 k.p.a., a więc jeżeli organ administracji stwierdzi, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to organ administracji powinien wydać decyzję, której rozstrzygnięcie powinno odpowiadać sformułowaniom zawartym w art. 151 § 2 k.p.a. Ten przepis też nie jest fortunnie sformułowany, jednakże nie ulega wątpliwości, że w razie zaistnienia jednej z sytuacji opisanych w art. 146 k.p.a. rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu administracji nie może zawierać sformułowania mówiącego o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. mowa jest o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, zaś w art. 151 § 2 k.p.a. stwierdza się, że "(...) gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji (...) organ administracji ograniczy się do (...)". Ustawodawca wyraźnie więc wskazał, że w tym przypadku nie może być mowy o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Dalej w tym przepisie (art. 151 § 2 k.p.a.) wskazuje się, że organ administracji powinien stwierdzić wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W decyzji Starosty z 5 października 2011 r. brak jest w rozstrzygnięciu stwierdzenia, że decyzja tego organu z 30 września 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa. Jest co prawda wskazanie przyczyny, z powodu której nie uchyla się decyzji dotychczasowej, ale bez stwierdzenia wydania decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa. Co więcej w decyzji tej powołuje się wykluczające się przepisy, mianowicie art. 146 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a nadto nie powołuje się przepisu, który wobec powołania art. 146 § 2 k.p.a., powołany powinien być – art. 151 § 2 k.p.a. Wskazane wady nie są przy tym tylko kwestią niewłaściwej redakcji decyzji, dającej się naprawić poprzez odpowiednie zinterpretowanie rozstrzygnięcia. Mają one istotny wpływ na ocenę prawnego znaczenia wydanej decyzji. Na skutek błędnej redakcji i niewłaściwie powołanych przepisów nie wiadomo w szczególności czy organ administracji wydał decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., czy decyzję wskazaną w art. 151 § 2 k.p.a. Różnica pomiędzy decyzjami wydawanymi na podstawie powołanych przepisów jest zaś istotna. Wprawdzie żadna z tych decyzji nie powoduje wyeliminowania decyzji dotychczasowej z obrotu prawnego, jednakże decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., wobec tego, że stwierdza się w niej wydanie decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa, jest prejudykatem w sprawie o naprawienie szkody wyrządzonej wydaniem decyzji z naruszeniem prawa (art. 4171 § 2 k.c.), natomiast decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wobec tego, że przesłanką jej wydania jest stwierdzenie, że żadna z podstaw wznowienia postępowania nie wystąpiła, takim prejudykatem nie jest. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że decyzja organu pierwszej instancji oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu drugiej instancji zostały wydane z istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. W związku z tym obie wskazane decyzje podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi to w ocenie Sądu nie są one zasadne. Przede wszystkim należy zauważyć, że niektóre zarzuty skargi związane są z tym jak w rzeczywistości dom na sąsiedniej działce został wykonany, a nie z tym w jaki sposób został zaprojektowany (zainstalowanie pieca o mocy 23,4 KW zamiast pieca o mocy 6,65 KW, niezgodna z prawem rzeczywista odległość pomiędzy budynkami). W związku z tym należy zauważyć, że sprawa dotyczy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Istotne jest więc czy projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę nie narusza prawa, a nie to czy budynek wybudowano zgodnie z tym projektem. Natomiast zagadnienia związane z wykonaniem projektu, w szczególności czy inwestor w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego, mogą być badane przez organ nadzoru budowlanego (art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.). Skarżący podnosi także zarzuty związane z ustaleniem obszaru oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. W związku z tym należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie kwestia obszaru oddziaływania projektowanego obiektu już nie występuje, gdyż jest to pojęcie związane z ustaleniem stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). To zaś, że skarżący był stroną postępowania zakończonego decyzją z 30 września 2005 r. zostało przesądzone wyrokiem NSA z 1 kwietnia 2011 r. w sprawie II OSK 563/10. Jeżeli by natomiast zarzuty skargi związane z obszarem oddziaływania projektowanego budynku rozumieć jako twierdzenia dotyczące rzeczywistego zakresu immisji wybudowanego już budynku, to należy powtórzyć to co zostało wyżej powiedziane, mianowicie, że sprawa dotyczy zgodności z prawem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a nie wykonania tego projektu. Jeżeli chodzi o zarzuty związane z niewłaściwym zastosowaniem przepisów dotyczących ochrony środowiska to należy podzielić pogląd organów administracji, że inwestycja, której dotyczy sprawa, nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co nie wymaga bliższego wyjaśnienia, jeżeli się uwzględni, że chodzi o rozbudowę domu jednorodzinnego. Także niezasadny jest zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art. 152 i dalszych ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 25 z 2008 r., poz. 150 ze zm.), przy czym nie jest wystarczające stwierdzenie, że korzystanie przez inwestorów jest zwykłym korzystaniem, a więc nie wymagającym pozwolenia. Zgodnie bowiem z art. 152 Prawa ochrony środowiska instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska. Jednakże instalacje, których eksploatacja wymaga zgłoszenia, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz.U. nr 130, poz. 880), wydanym na podstawie art. 153 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, i z § 2 ust. 4 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia wynika, że zaprojektowana instalacja centralnego ogrzewania, z uwagi na niewielką moc, takiego zgłoszenia nie wymaga. Zgłoszenia bowiem wymagają instalacje o mocy dopiero od 0,5 MW. Odnośnie do zarzutów skargi dotyczących opinii biegłego, należy stwierdzić, że są one bezprzedmiotowe, gdyż przeprowadzenie tego dowodu przez organ administracji było niedopuszczalne. Dowód ten w istocie dotyczył zgodności z prawem projektu budowlanego. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego to organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego. Zadaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest więc ocena, we wskazanym zakresie, zgodności projektu budowlanego z prawem. Organ administracji musi zatem znać obowiązujące w tym zakresie prawo i odpowiednio je zastosować do ustalonych okoliczności faktycznych. Nie można więc twierdzić, aby znajomość prawa i umiejętność jego stosowania były dla organu administracji wiadomościami specjalnymi, których brak uzasadniałby, zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Niemniej wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż organy administracji, w zakresie przewidzianym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, trafnie oceniły zgodność projektu budowlanego z prawem, czyli w zakresie usytuowania kotłowni i komina. Powoływanie się przez skarżącego na § 140 ust. 1 oraz § 143 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) nie jest trafne. Przepisy te regulują warunki techniczne m.in. kominów przede wszystkim po to aby zapewnić bezpieczeństwo ich użytkownikom. Wskazują na to sformułowania o konieczności zapewnienia właściwego ciągu oraz zapobieżenia odwrócenia ciągu. Powołane przepisy nie chronią zatem interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich. Wskazać w związku z tym należy, że instytucje prawa budowlanego nie są wyłącznym sposobem rozwiązywania sporów sąsiedzkich. Ochrony przed immisjami wywołanymi wykonywaniem prawa własności nieruchomości można i należy przede wszystkim dochodzić przed sądem powszechnym. Z tego względu rozważania o przeważającym kierunku wiatru na terenie inwestycji, której dotyczy sprawa, są zbędne. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy powołanych przepisów uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wobec uwzględnienia skargi sprawa powinna być ponownie rozpoznana. Jeżeli w wyniku tego ponownego rozpoznania organ administracji ponownie dojdzie do wniosku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to konieczne będzie wydanie decyzji odpowiadającej treścią art. 151 § 2 k.p.a., a nie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy przy tym mieć na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie NSA w wyroku z dnia 1 kwietnia 2011 r. w sprawie II OSK 563/10 przesądził, iż skarżący był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty z 30 września 2005 r. oraz że w postępowaniu zakończonym tą decyzją skarżący nie brał udziału bez własnej winy. Oznacza to, że decyzja Starosty z 30 września 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa opisanym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec uwzględnienia skargi i wniosku skarżącego Sąd na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które złożył się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.