I FSK 1808/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 września 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 528/12 w sprawie ze skargi O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 2 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę 320 zł (słownie: trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 528/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej w skrócie zwanego "Spółką") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 2 kwietnia 2012 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji: W dniu 14 listopada 2011 r. Spółka zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wskazując, że jest spółką prawa handlowego, powstałą w efekcie likwidacji zakładu budżetowego, której jedynym wspólnikiem jest miasto. Do zadań powołanej Spółki należy zwiększanie dostępności obiektów sportowych dla mieszkańców miasta: pływalni oraz hali sportowej należących do Spółki. Na realizację stawianych celów O. otrzymuje od miasta środki finansowe, których wysokość jest ustalana na początku każdego roku. Środki te mają charakter ryczałtowy i nie mogą przekraczać kwot zabezpieczonych w budżecie miasta na dany cel. Wynagrodzenie zostało określone w kwocie łącznej, na którą składają się dwie kwoty: jedna na realizację zadań wymienionych w pkt 1,2,3, druga - na realizację zadań określonych w pkt 4 i 5. Środki te wypłacane są przez miasto w miesięcznych ratach na rachunek O. Dotychczas, w związku z otrzymywaniem od miasta kwot dofinansowania, Spółka wystawiała faktury VAT, wykazując w nich podatek należny. Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a przedmiotem jej działalności jest świadczenie usług związanych z poprawą kondycji fizycznej. Dokonując analizy (weryfikacji) rozliczeń w zakresie wymienionego podatku, Spółka powzięła wątpliwość co do prawidłowości opodatkowywania podatkiem, kwot dofinansowań otrzymywanych od miasta na podstawie porozumienia. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego O. Sp. z o.o. zadała następujące pytania: - czy prawidłowym jest stanowisko Spółki, że otrzymywane przez nią (na podstawie porozumienia) kwoty dofinansowania na realizację zadań własnych Gminy a powierzonych Spółce, powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? - czy prawidłowym jest stanowisko Spółki, że w sytuacji uznania, że otrzymywane kwoty dofinansowania na realizację zadań własnych Gminy (a powierzonych Spółce) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ma prawo wystawić faktury korygujące do wystawionych wcześniej faktur na rzecz miasta, a które to faktury dokumentowały otrzymanie dofinansowania? i w konsekwencji - czy ma prawo do zmniejszenia kwoty podatku należnego, a w przypadku jego braku, do rozliczenia ujemnego podatku należnego w miesiącu otrzymania potwierdzenia odbioru faktur korygujących przez miasto? Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie, wnioskodawca stwierdził, że otrzymywane od miasta środki finansowe (dofinansowanie) nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Środków tych nie można uznać ani za wynagrodzenie za świadczenie usług przez Spółkę, ani za kwoty subwencji, dotacji lub dopłaty, mającej bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług. Zdaniem Spółki, otrzymywane od miasta kwoty nie mogą stanowić obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz.1054), zwanej dalej w skrócie "U.p.t.u.", a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu. Otrzymywane środki finansowe nie mogą również wpływać na proporcję rozliczania podatku naliczonego, o której mowa w art. 90 i art. 91 wymienionej ustawy. Nadto, Spółka podkreśliła, że nie świadczy na rzecz miasta żadnego świadczenia, gdyż wykonywane przez nią usługi są świadczone na rzecz podmiotów trzecich. Odbiorcami usług są osoby fizyczne, podmioty prowadzące działalność gospodarczą, czy też inne jednostki (szkoły podstawowe, gimnazjalne). Nie istnieje więc jakikolwiek związek otrzymanego wynagrodzenia z czynnościami, jakie wykonuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Kwoty dofinansowania nie są zależne od ilości wykonanych usług na rzecz konsumentów, są ustalane na cały rok "z góry" i tylko w związku ze wzrostem kosztów utrzymania kwota ustalonego dofinansowania może być zwiększana. Spółka podkreśliła, iż miasto ustala wartość dofinansowania na dany rok w miarę posiadanych środków finansowych i jego wysokość nie jest w żaden sposób zależna od wykonywanych usług, które nie są wykonywane na rzecz miasta, ale dla konsumentów. Otrzymywane kwoty nie stanowią również dotacji (subwencji, dopłat), o których mowa w art. 29 ust. 1 U.p.t.u. W ocenie wnioskodawcy, otrzymane kwoty dofinansowania nie mogą podlegać opodatkowaniu, gdyż służą zapewnieniu prawidłowej realizacji zadań nałożonych na miasto a zleconych jej do wykonania. Przeznaczane są one na pokrycie kosztów działalności Spółki takich jak: koszty zakupu energii elektrycznej, energii cieplnej, dostaw wody i innych usług komunalnych, usług telefonicznych, zakupu środków trwałych i wyposażenia, kosztów wynagrodzenia pracowników, ratowników, koszty remontów, modernizacji i bieżących napraw obiektu. Kwota otrzymywanego dofinansowania od miasta nie jest w żaden sposób uzależniona od ilości osób, które skorzystają z usług lub od wartości sprzedaży dokonanej przez Spółkę. Przedmiotowe dofinansowanie ma charakter ogólny i dotyczy wyłącznie finansowania kosztów działalności. Zdaniem Spółki, skoro otrzymywane dofinansowanie nie podlega opodatkowaniu, nie powinno również być dokumentowane fakturami VAT, a jedynie notami księgowymi. Z uwagi na fakt, iż, w ocenie organu, wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 i art. 14f § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 8, poz. 60 ze zm.),zwanej dalej "O.p.", pismem z dnia 10 stycznia 2012 r. organ podatkowy wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia - poprzez: - wskazanie, czy przedmiotem interpretacji ma być również kwestia uwzględniania otrzymanego dofinansowania przy obliczaniu struktury, o której mowa w art. 90 i 91 U.p.t.u., na co może wskazywać część stanowiska do pierwszego pytania zadanego we wniosku; wpłacenie stosownej opłaty na rachunek Izby Skarbowej w Bydgoszczy lub wskazanie, którego ze stanów faktycznych dotyczy uiszczona opłata, gdyż wniosek może dotyczyć 3 stanów faktycznych; - wyczerpujące przedstawienie stanów faktycznych przez wskazanie, czy otrzymywane dofinansowanie ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług, a jeżeli tak - czy ma bezpośredni wpływ na cenę usług opodatkowanych, usług zwolnionych, czy zarówno usług opodatkowanych i zwolnionych; - zadanie pytania w zakresie uwzględniania otrzymanego dofinansowania przy obliczaniu struktury, o której mowa wart. 90 i 91 ustawy o podatku od towarów i usług (o ile kwestia ta ma być przedmiotem interpretacji). Postanowieniem z 14 lutego 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów, pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Organ podatkowy wskazał bowiem, że 26 stycznia 2012 r. wpłynęło uzupełnienie stanowiące odpowiedź na wskazane powyżej wezwanie. Nie zawierało ono jednak odpowiedzi na pytanie, czy otrzymywane dofinansowanie ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług, a jedynie stwierdzenie, że kwestia prawidłowego potraktowania (zakwalifikowania) na gruncie przepisów o VAT otrzymywanego dofinansowania od Gminy - miasta, jest właśnie przedmiotem wniosku, wobec czego nie może stanowić elementu stanu faktycznego. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia w dniu 5 marca 2012 r. Spółka złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działający w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko, organ podatkowy wskazał, że zasady przyznawania dopłat - na co wskazuje przedstawiony we wniosku stan faktyczny - wynikają z zawartego pomiędzy Ośrodkiem a miastem aktu powierzenia wykonywania zadań (porozumienia). Zatem, charakter otrzymanego dofinansowania określiły strony w tym dokumencie. Ocena dowodów, tj. dokumentów, na podstawie których przyznawana jest przedmiotowa dopłata, nie jest możliwa do przeprowadzenia w prowadzonym przez organ postępowaniu w przedmiocie interpretacji indywidualnej, co wynika z zapisu zawartego w art. 14h Ordynacji podatkowej. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, definitywnej oceny rodzaju otrzymanego dofinansowania powinien dokonać sam podatnik, a więc w tym przypadku Spółka, a nie organ podatkowy powołany do wydania interpretacji indywidualnej, ponieważ to wnioskodawca jest w pełni zorientowany, czy otrzymane dofinansowanie ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług czy też nie. Uznając zatem, że we wniosku o dokonanie interpretacji nie przedstawiono wszystkich informacji koniecznych do dokonania prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy, w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego zasadne było wezwanie strony o uzupełnienie przedstawionego zdarzenia przyszłego. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, O. Sp. z o.o., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 14 lutego 2012 r., na mocy którego organ podatkowy pozostawił bez rozpatrzenia wniosek Spółki z dnia 8 listopada 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w okresie podatku od towarów i usług. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Rozważania Sądu I instancji: Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu podatkowego, że analiza przedstawionego przez stronę stanu faktycznego musiała prowadzić do wniosku, że nie jest on przedstawiony w sposób precyzyjny i wyczerpujący. Zdaniem Sądu zasadnie organ podatkowy zauważył, że dokonanie oceny charakteru otrzymywanego dofinansowania nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji indywidualnej przepisów, dotyczących podatku od towarów i usług. Przedmiotem oceny może być bowiem jedynie to czy dana dotacja, mająca bezpośredni wpływ na cenę lub nie, stanowi obrót podlegający opodatkowaniu. Zasadnie zatem organ podatkowy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zasady przyznawania dopłat wynikają z zawartego pomiędzy Ośrodkiem a miastem aktu powierzenia wykonywania zadań (porozumienia). Zatem charakter otrzymanego dofinansowania strony same określiły w tym dokumencie, którego ocena nie jest możliwa do przeprowadzenia w prowadzonym przez organ postępowaniu w przedmiocie interpretacji indywidualnej, co wynika wprost z zapisu zawartego w art. 14h Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W związku z powyższym zasadne było domaganie się przez organ podatkowy uzupełnienia wniosku, poprzez wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego. Organ podatkowy prawidłowo sprecyzował także swoje żądania, w formie pytań odnoszących się do wniosku podatnika. Bezspornie, ze skierowanego do skarżącej wezwania wprost wynikało, w jakim zakresie wniosek należy uzupełnić, wyjaśnienia wymagała m.in. kwestia, czy otrzymane dofinansowanie ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług. Powyższa informacja była nieodzowna dla dokonania prawidłowej oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego, a co za tym idzie, udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie uznania, w świetle art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dofinansowania otrzymanego od gminy za obrót. W ocenie Sądu, przedstawiony stan faktyczny nie był jednoznaczny i budził wątpliwości. W wykonaniu wezwania o uzupełnienie wniosku Spółka wskazała jedynie, że kwestia prawidłowego potraktowania na gruncie przepisów o VAT otrzymywanego dofinansowania od Gminy - miasta jest właśnie przedmiotem wniosku, wobec czego nie może stanowić elementu stanu faktycznego oraz, że jej zdaniem otrzymywane dofinansowanie nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług. Niewątpliwie, takie stanowisko stanowiło wyrażenie przez skarżącą oceny, a nie stwierdzenie faktów, które winny dotyczyć przedstawionego stanu faktycznego. Tym samym, zasadnie organ podatkowy uznał, że Spółka nie ustosunkowała się prawidłowe do wezwania o sprecyzowanie stanu faktycznego. Sąd I instancji za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 14 c § 1, 2 i 3 O.p., poprzez niewydanie interpretacji w zakresie drugiego pytania zawartego we wniosku Spółki, gdyż rozstrzygnięcie kwestii opodatkowania otrzymanego dofinansowania miało bezpośredni wpływ na prawo do wystawienia faktur korygujących. Skarga kasacyjna Pełnomocnik Spółki, w oparciu o obie podstawy wymienione w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zarzuciła powyższemu wyrokowi naruszenie: 1. art. 141 §4 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., – poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentów Strony skarżącej zawartych w skardze; – wadliwość uzasadnienia, które nie pozwala w pełni poznać przesłanek, jakimi kierował się Sąd wydając wyrok, w szczególności nie wyjaśnia tezy, dlaczego pytania sformułowane przez Stronę skarżącą "nie mogły prowadzić do wydania prawidłowej interpretacji indywidualnej" (str. 13 skarżonego wyroku); – wydanie orzeczenia o treści nieodpowiadającej stanowi faktycznemu (dopowiedzenie elementów stanu faktycznego przez Sąd); 2. art. 145 §1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., poprzez przyjęcie, że podanie wniesione przez Stronę skarżącą nie spełniało wymogów określonych w art. 14b §3 O.p. 3. art. 145 §1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez przyjęcie za Ministrem Finansów, że art. 14g §3 oraz art. 169 §1 O.p. miały zastosowanie w sprawie; 4. art. 145 §1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a. poprzez błędną interpretację art. 29 ust. 1 U.p.t.u. 5. art. 145 §1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14c oraz art. poprzez uznanie, że prawidłowe było nieudzielenie przez organ wydający interpretację odpowiedzi na drugie z zadanych przez Spółkę pytań. W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Strona podtrzymała stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie odnośnie charakteru wniosku o wydanie interpretacji. Zaznaczyła, że zasadniczym celem wniosku było właśnie ustalenie czy otrzymana od miasta dotacja stanowiła obrót. Ponadto podkreśliła, że jej wniosek zawierał informacje, o które zwracał się organ. Informacje te były bowiem zawarte w ramach stanowiska własnego Spółki. Wskazała, że jej zdaniem otrzymywane kwoty nie stanowią wynagrodzenia za świadczenie usług na rzecz miasta - nie istnieje bowiem żaden związek pomiędzy kwotami otrzymywanymi od gminy a usługami świadczonymi przez Spółkę na rzecz konsumentów lub gminy. Wyjaśniając powyższe Spółka podkreśliła, że dofinansowanie jakie otrzymuje od miasta na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem usług w zakresie poprawy kondycji fizycznej, nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych przez nią usług, nie stanowi dopłaty do ceny świadczonej usługi, a jego istotą jest pokrycie kosztów działalności statutowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 14b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (§ 2). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (§ 3). W myśl art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do brzmienia art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. O ile przedstawiony przez wnioskodawcę zaistniały stan faktyczny nie ma charakteru "wyczerpującego", tj. nie zawiera faktów czy okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, organ interpretujący wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku stosując odpowiednio przepis art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie stanu faktycznego nie odpowiadającego wymogom wymienionym w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej stanowi naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że w odniesieniu do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 14b § 3 O.p., wydanie postanowienia powinno być poprzedzone wezwaniem wnioskodawcy do uzupełnienia lub poprawienia wniosku. Obowiązek taki wynika z art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Wobec tego pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przez ten organ terminie. Sprawy o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego ze swej istoty nie rodzą problemów na tle ustalenia stanu faktycznego, mającego być podstawą rozstrzygnięcia z uwagi na to, że obowiązek przedstawienia tego stanu faktycznego (zaistniałego lub przyszłego) obciąża wnioskodawcę i w przedstawionej przez niego wersji jest wiążący dla organów. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy powziął wątpliwości co do przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego i wydając postanowienie w trybie art. 169 § 1 i 2 O.p. w zw. Z art. 14 h O.p. zobowiązał wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej do uzupełnienia wniosku. Zdaniem organu wniosek nie spełniał wymogu art. 14 b § 3 O.p. W szczególności wątpliwości powstały co do wpływu otrzymywanych przez Spółkę od Miasta środków finansowych, na realizację zadań własnych Gminy a powierzonych Spółce, na cenę świadczonych na rzecz podmiotów trzecich usług. We wniosku o wydanie interpretacji Spółka przedstawiając własne stanowisko stwierdziła, że środki te nie mają bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług i z tego powodu nie mogą stanowić obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 U.p.t.u. W wyniku skierowanego do niej wezwania o usunięcie braków formalnych potwierdziła swoje pierwotne stanowisko używając sformułowania, że "jej zdaniem, otrzymywane dofinansowanie nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług. Natomiast czy stanowisko to jest prawidłowe, winien rozstrzygnąć organ wydający interpretację indywidualną." Organ upoważniony do wydawania interpretacji w imieniu Ministra Finansów uznając, że wniosek Spółki nie spełniał wymogów formalnych zaś uzupełnieni złożone w wyniku skierowanego do niej wezwania nie zawierało odpowiedzi na pytanie organu, na podstawie art. 14 g § 3 O.p. pozostawił ten wniosek bez rozpatrzenia. Sąd I instancji zaaprobował stanowisko organu zaskarżonym wyrokiem. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania koncentrowały się na zarzucie naruszeniu art. 14 b § 3 O.p., tj. czy ocena na gruncie VAT otrzymywanego od Miasta dofinansowania winna stanowić element stanu faktycznego, czy też element własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Zdaniem Skarżącej Sąd I instancji podzielając stanowisko organu uznał, że oceny tego dofinansowania powinien dokonać wnoszący. Ponadto Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu a w konsekwencji orzekającemu w sprawie Sądowi nieuprawnione "dopowiedzenie" stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji podzielił pogląd Ministra Finansów, że charakter otrzymywanego dofinansowania wynika z porozumienia zawartego pomiędzy Skarżącą a Miastem, podczas gdy ani Sąd ani organ nie zapoznawali się z tym porozumieniem. Z przedstawionymi wyżej zarzutami i przytoczoną dla ich uzasadnienia argumentacją należy się zgodzić. Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej trzeba na wstępie podkreślić, że nie ma wprawdzie istotnego znaczenia to jakim celom ma służyć wydana interpretacja, tj. czy jej celem jest optymalizacja obciążeń podatkowych czy też inne cele, jednakże istotne jest to, aby we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe zostały przedstawione w sposób umożliwiający kwalifikację prawną zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy. W podanym wyżej kontekście Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji, oddalając skargę, przyjął za organem podatkowym, że sposób zredagowania oraz konstrukcja złożonego w tej sprawie wniosku o wydanie interpretacji uniemożliwiały wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Nie można zgodzić się z takim stanowiskiem. Przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji był "zaistniały stan faktycznego lub zdarzenia przyszłe" w rozumieniu art. 14b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej i wobec tego była możliwa ocena prawna stanowiska wnioskodawcy. Skarżąca przedstawiła we wniosku swój status prawny, jak również cele i zadania powierzone jej do realizacji przez Miasto na mocy zawartego porozumienia. Wskazano we wniosku, że usługi świadczone przez Spółkę wykonywane są dla osób trzecich i nie są wykonywane dla gminy. Środki finansowe otrzymywane od Miasta, w miarę posiadanych możliwości, stanowią dofinansowanie na pokrycie własnej działalności, nie stanowią wynagrodzenia za świadczone usługi, ustalane są z góry na cały rok niezależnie od ilości wykonanych usług. Jednocześnie wyraziła swoje stanowisko w sprawie oceny zaistniałego stanu faktycznego w kwestii sformułowanych we wniosku pytań przyporządkowanych do przedstawionego stanu faktycznego w świetle art. 29 ust. 1 U.p.t.u. Odnośnie wpływu dofinansowania na cenę świadczonych usług Skarżąca już we wniosku podała, że otrzymane środki nie mogą być uznane ani za wynagrodzenie za świadczenie usług, ani za kwoty subwencji, dotacji lub dopłaty mającej bezpośredni wpływ na cenę świadczonych usług. Zasadne są zatem zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej, że stan faktyczny nie został przedstawiony w taki sposób aby możliwa była kwalifikacja prawna tych zagadnień. Sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej odznaczają się swoją specyfiką. Z uwagi na gwarancyjną i informacyjną funkcję interpretacji indywidualnych, w następstwie wydania interpretacji indywidualnej zainteresowany ma poznać zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktograficznej opisanej we wniosku i będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. We wniosku o wydanie interpretacji niezbędne jest podanie informacji dotyczących miejsca, czasu, czy innych jeszcze elementów pozwalających na uchwycenie tożsamości zdarzeń, zależnie od specyfiki wynikającej z przepisów prawa podatkowego będących w danym przypadku przedmiotem interpretacji. Udzielana odpowiedź musi bowiem nosić cechy ściśle zindywidualizowane, gdyż w ramach instytucji interpretacji indywidualnych nie mogą być formułowane oceny abstrakcyjne, tj. dotyczące rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego bez ich umiejscowienia w indywidualnej sytuacji zainteresowanego. W świetle powyższych ustaleń był również usprawiedliwiony pierwszy z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, tj. naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis reguluje więc wymogi jakim odpowiadać ma uzasadnienie wyroku. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 15 lutego 2010 r. (sygn. akt II FPS 8/09), przytoczony przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przypomnieć trzeba w tym kontekście, że przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymaga "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy". Przez zwrot ten należy zaś rozumieć – jak trafnie podnosi się w literaturze – "relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym" (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wolters Kluwer 2006, s. 310). Tym samym więc zarysowana wyżej materia bez wątpienia mieści się w tak rozumianej "podstawie faktycznej". W sposób wadliwy Sąd I instancji ustalił, że charakter otrzymanego dofinansowania wynika z porozumienia zawartego między Skarżącą a Miastem, pomimo, że nie wynika to ani z wniosku złożonego przez Spółkę ani z uzupełnienia przedstawionego w piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2012 r., a nadto podnosiła nieprawidłowość takiego ustalenia przez organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast stosownie do treści art. 203 pkt 1 tej ustawy.