II SA/Wa 472/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Stanisław Marek Pietras, Protokolant Arkadiusz Koziarski, starszy asystent sędziego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi A. U. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienie ze służby – oddala skargę. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. U., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] listopada 2011 r. zwalniający A. U. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.). W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał co następuje: W dniu [...] sierpnia 2011 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. przekazał Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w G. odpisy materiałów uzyskanych w ramach pomocy prawnej zrealizowanej przez N. organy wymiaru sprawiedliwości, a dotyczące sprawy karnej prowadzonej przeciwko policjantowi G.. Prokuratura w B. w niniejszej korespondencji poinformowała, że nakaz karny wydany przez Sąd Rejonowy B. w dniu [...] kwietnia 2010 r. wobec A. U. uprawomocnił się w dniu 19 sierpnia 2010 r. Powyższy nakaz dotyczył uznania winnym i ukarania A. U. za dokonanie kradzieży [...] marki [...] typ [...], dokonanej w B. w dniu [...] kwietnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. wszczął postępowanie o zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji o czym powiadomił zainteresowanego policjanta oraz zwrócił się o opinię w tej sprawie do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Uchwalą z dnia [...] września 2011 r., Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa [...] wyraziło negatywną opinię w zakresie zwolnienia A. U. ze służby w Policji. W opinii wskazano, iż zgromadzony materiał nie wyczerpuje znamion oczywistości czynu. Po rozpatrzeniu całości materiałów sprawy rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił A. U. ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2011 r. Decyzji tej w oparciu o art. 108 Kpa nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że wymieniony dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa, co uniemożliwia pełnienie przez niego służby. Organ wskazał także na konieczność ochrony ważnego interesu służby oraz dobrego imienia Policji, poprzez usunięcie z jej szeregów funkcjonariusza który popełnienia przestępstwo. Policjant złożył odwołanie, w którym wskazał, iż w jego ocenie materiał dowodowy nie potwierdza w sposób nienasuwający wątpliwości popełnienia zarzucanego czynu. Jednocześnie zarzucił naruszenie art. 7 Kpa polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, art. 77 § 1 Kpa, polegające na pominięciu dowodów wnioskowanych przez stronę oraz art. 10 § 1 Kpa, poprzez niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Rozpatrując odwołanie, Komendant Główny Policji podzielił zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podkreślił, że czyn za który policjant został skazany w N. wypełnia znamiona art. 279 § 1 polskiego kodeksu karnego. Nakazem karnym wydanym w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez Sąd Rejonowy w B. A. U. został oskarżony "o celowe zabranie obcej rzeczy ruchomej drugiej osobie, przy działaniu zbiorowym, niezgodnie z prawem przywłaszczenie sobie tej rzeczy, w B. [...] kwietnia 2009 r., przy czym rzecz ta była specjalnie zabezpieczona urządzeniem zabezpieczającym przed zabraniem". Przedmiotowym nakazem A. U. został uznany za winnego i wymierzono mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 15 EUR. łącznie 2.250 EUR oraz zobowiązany do pokrycia kosztów postępowania. W ocenie organu, zebrane w sprawie materiały, a w szczególności: kopie materiałów śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w G. w sprawie udziału funkcjonariusza Policji A. U. w kradzieży na terenie N. [...] marki [...] - tj. o popełnienie czynu z art. 279 § 1 Kk, kopie materiałów śledztwa w sprawie kradzieży [...] na terenie N. prowadzonego przez Prokuraturę B. oraz kopie nakazów karnych Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sposób nie budzący wątpliwości świadczą, że spełniona została przesłanka oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa. A. U. swoim zachowaniem dał wyraz ignorancji prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Przestępstwo, którego dopuścił się skarżący (które może zostać popełnione jedynie z winy umyślnej) w opinii społecznej postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowaniu, gdyż jest popełniony z niskich pobudek, co uzasadnia przyjęcie, iż A. U. utracił wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny do bycia funkcjonariuszem Policji. Dlatego zwolnienie A. U. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji należy uznać za decyzję prawidłową i słuszną. Odnosząc się do opinii związków zawodowych w niniejszej sprawie organ stwierdził, że zwolnienie policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest uzależnione od zgody zakładowej organizacji związkowej policjantów. Polemizując z zarzutami odwołania organ wskazał na prawidłowe, spełniające wymogi art. 107 Kpa uzasadnienie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. oraz umożliwienie stronie udziału w sprawie. W ocenie Komendanta Głównego Policji, organ I instancji prawidłowo odmówił przesłuchania zgłoszonego przez stronę świadka, albowiem sprawa nie dotyczy podważania ustaleń postępowania karnego, ale rozstrzygnięcia czy skazany za przestępstwo pospolite policjant może nadal pełnić służbę i dlatego zeznania tego świadka były zbędne dla sprawy. A. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wskazany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wnosząc o jego uchylenie, podnosząc: zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 7 Kpa, poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącego; naruszenie art. 10 § 1 Kpa, poprzez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów; naruszenie art. 15 Kpa, poprzez niezastosowanie zasady dwuinstancyjności postępowania; naruszenie art. 77 § 1 Kpa, poprzez pominięcie dowodów wnioskowanych przez skarżącego; naruszenie art. 80 Kpa, poprzez uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wystarcza do wydania decyzji; naruszenie art. 107 § 1 Kpa, poprzez zaniechanie sporządzenia faktycznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 108 § 1 Kpa, poprzez błędne przedłożenie interesu społecznego nad interes indywidualny i naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez uznanie, iż popełnienie przez skarżącego czynu zabronionego jest oczywiste. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na niezasadność zarzutów skargi i prawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga jest chybiona. Niniejsza sprawa nie może stanowić polemiki z prawidłowością n. nakazu karnego, uznającego A. U. winnym popełnienia czynu karnego, ale dotyczy prawidłowości rozważenia czy wobec treści tego orzeczenia, uznającego skarżącego winnym popełnienia przestępstwa pospolitego, A. U. może nadal pełnić służbę w Policji. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego A. U. został ujęty na gorącym uczynku – kradzieży [...] marki [...] w B. Świadczą o tym bezspornie dokumenty nadesłane z Prokuratury Rejonowej w G. oraz znajdujący się w aktach sprawy prawomocny nakaz karny wydany w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez Sąd Rejonowy w T., a także postanowienie Prokuratury Rejonowej w G. umarzające postępowanie wobec jego toczenia się przed organami karnymi w N. oraz fakt uiszczenia przez skarżącego zasądzonej powyższym nakazem grzywny. Pojęcie oczywistości, którym posługuje się przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest pojęciem właściwym jedynie pragmatyce policyjnej. Pojęcie to występuje od dawna także w Kodeksie Pracy i zostało już dokładnie wyjaśnione zarówno w praktyce jak i doktrynie. W literaturze prawniczej, odwołującej się do judykatury sądowej, uznano, że oczywistość przestępstwa zachodzi wtedy, gdy sprawcę złapano na gorącym uczynku, lub gdy w okolicznościach nie nasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa, lub gdy zebrano takie dowody, które bezpośrednio stwierdzają dokonanie czyny przestępczego. Dlatego wystarczy przeprowadzić jedynie takie postępowanie dowodowe, które potwierdzi przynajmniej jedno z wyżej wymienionych cech oczywistości. W tym zakresie nadal pozostaje istotna uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1994 r. sygn. akt I PZP 9/94. Powyżej wypracowane rozumienie pojęcia "oczywistość" zostało zaaprobowane w orzecznictwie administracyjnym – tu także w zakresie orzekania w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji – porównaj między innymi wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1206/ 11. W niniejszej sprawie zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy potwierdza istnienie oczywistości popełnienia przez policjanta przestępstwa w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przesądza tu sprawę już sam fakt schwytania A. U. na tzw. "gorącym uczynku". Następnym elementem niezbędnym do prawidłowego zastosowania tego przepisu jest wykazanie w drodze uznania administracyjnego, iż powyższa oczywistość uniemożliwia pozostawanie policjanta w służbie. Ten element został także przez organ prawidłowo wywiedziony w treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego. Przesłanka ta została wykazana wprost w sposób nie budzący wątpliwości. Organ wskazał tu, iż A. U. swoim zachowaniem dał wyraz ignorancji prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. Przestępstwo, którego dopuścił się skarżący (które może zostać popełnione jedynie z winy umyślnej) w opinii społecznej postrzegane jest jako czyn o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, poddany szczególnej krytyce i napiętnowaniu, gdyż jest popełniony z niskich pobudek, co uzasadnia przyjęcie, iż A. U. utracił wymóg nieposzlakowanej opinii, niezbędny do bycia funkcjonariuszem Policji. Organ prawidłowo odwołał się tu kryteriów, jakie winien spełniać policjant, które z kolei zawarto w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W takim przypadku, trudno podzielić zarzut skargi o nieuwzględnienie interesu policjanta, albowiem uznanie takiego prawidłowości w tym materiale sprawy tego zarzutu kolidowało by z wizerunkiem społecznym służby w Policji i nieposzlakowanym charakterem policjanta. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka "oczywistości popełnienia przestępstwa" (rozumiana w pojęciu administracyjnym), jak i organ wykazał w prawidłowo przeprowadzonym uznaniem administracyjnym dlaczego dalsze pozostawanie w służbie A. U. nie jest możliwe. Zarzuty skargi są chybione. W szczególności nie sposób dopatrzyć się tu zarzutu naruszenia art. 7 i art. 10 Kpa. Skarżący jak i jego pełnomocnik mieli dostęp do akt postępowania, zaś cały materiał dowodowy, na którym oparł się organ był im znany. Organ prawidłowo zinterpretował materiał dowodowy i prawidłowo wykazał przesłanki uzasadniające zastosowanie wobec A. U. art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zatem także niezasadny jest tu zarzut naruszenia tego przepisu. A. U. został uznany winnym popełnienia przestępstwa pospolitego na terenie Unii Europejskiej i moc orzeczenia Sądu N. zastępuje tu orzeczenie odpowiednich polskich organów karnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie dopatrzył się aby zaskarżony rozkaz personalny naruszał prawo w stopniu powodującym jego uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności i dlatego na mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.