II SA/Łd 320/12

Dnia 5 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej - oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.): 1. uchylił własną decyzję z dnia [...] nr [...] o udzieleniu A z o.o. w W. pozwolenia na użytkowanie wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr 28528 J., zlokalizowanej na działce nr 500/4, przy ul. A w J.. 2. odmówił udzielenia A Spółce z o.o. w W., pozwolenia na użytkowanie wskazanej wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w/w decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. udzielił A Spółce z o.o. w W., pozwolenia na użytkowanie wymienionej wyżej wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B, wybudowanej na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...], nr [...]. Wskazana decyzja o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zawarta w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., gdyż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana a podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. A Spółka z o.o. w W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 6 i 8 K.p.a., polegające na nieuwzględnieniu zasady, iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli, co skutkowało naruszeniem art. 107 K.p.a., polegającym na częściowym braku powołania podstawy prawnej decyzji i częściowym braku uzasadnienia prawnego przedmiotowej decyzji, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania wyjaśniono, iż podstawą decyzji z dnia [...] był art. 151 §1 pkt 2, w związku z art. 145 §1 pkt 8 K.p.a., jednak jak zauważyła odwołująca się Spółka decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej wydana w tym trybie musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową bowiem istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Zatem nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby w sprawie nie było w danej instancji rozstrzygnięcia. Tymczasem organ pierwszej instancji oprócz powołania się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wznowienia postępowania, nie odniósł się w żadnej mierze do przepisów prawa materialnego, które regulują kwestię udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a nie można kwestionować tego, iż zaskarżona decyzja w pkt 2 dotyczy właśnie tego przedmiotu. Zdaniem strony mimo wydania rozstrzygnięcia w zakresie pozwolenia na użytkowanie, organ pierwszej instancji pominął wynikający z art. 107 K.p.a. obowiązek sporządzenia w tej części uzasadnienia prawnego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...]. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy przypomniał, iż decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. udzielił A Spółce z o.o. w W., pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej. Następnie w dniu 16 września 2011r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek A. i S. P., z którego wynika, iż wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011r., w sprawie o sygn. akt II OSK 630/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez A Spółkę z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 705/09, którym uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wraz poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], którymi udzielono A Spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr 28528 w miejscowości J.. Po zapoznaniu się z powyższym wnioskiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...], nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia A Spółce z o.o. w W., pozwolenia na użytkowanie wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr 28528 J., zlokalizowanej na działce nr 500/4 przy ul. A w J., zakończone ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...], nr [...]. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że w/w decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek wskazanych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz Naczelnego Sądu Administracyjny, co musiało skutkować wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej. Następnie wyjaśniono, że skoro z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej, organ pierwszej instancji zobligowany był do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie, przy czym rozstrzygnięcie to stanowi o merytorycznym załatwieniu niniejszej sprawy. Dodatkowo wyjaśniono, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poprzedza postępowanie, o jakim mowa w art. 59 Prawa budowlanego, tj. organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest każdorazowo do przeprowadzenia kontroli obowiązkowej, w trakcie której sprawdza m.in. zgodność zrealizowanego obiektu budowlanego z projektem budowlanym stanowiącym integralną część pozwolenia na budowę. Skoro zatem w obrocie prawnym nie funkcjonuje pozwolenie na budowę, organ pierwszej instancji w stanie faktyczno-prawnym zaistniałym w niniejszej sprawie nie mógł odnieść się do zgodności inwestycji z projektem budowlanym, którego w istocie nie ma. Tym samym brak jest podstaw prawnych do udzielenia pozwolenia na użytkowanie Odnosząc się natomiast do treści odwołania, organ wskazał, iż argumenty dotyczące naruszenie przepisów art. 6, art. 8 K.p.a. nie mogą zostać uwzględnione, bowiem organ pierwszej instancji wydając decyzję działał na podstawie przepisów prawa, tj. zastosował właściwe w analizowanej sprawie regulacje prawne. Podjął również wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nadto organ korzystając ze swych uprawnień doprecyzował uzasadnienie prawne decyzji, tym samym zarzut naruszenia art. 107 K.p.a. nie mógł zostać uwzględniony. Powyższą decyzję A S.A. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 59 a) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, iż skoro w obrocie prawnym nie funkcjonuje pozwolenie na budowę, to organ pierwszej instancji nie może odnieść się do zgodności inwestycji z projektem budowlanym, albowiem go nie ma; 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 138 K.p.a., polegające na jego błędnym zastosowaniu i wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podczas gdy z okoliczności sprawy wynikało, iż orzeczenie to należało uchylić, art. 6, art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na oparciu w/w decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno - prawnych przepisów prawa, art. 107 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia prawnego przedmiotowej decyzji i oparciu jej na argumentacji odbiegającej od zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., którą organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] nr [...] o udzieleniu A Spółce z o.o. w W. pozwolenia na użytkowanie wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr 28528 J., zlokalizowanej na działce nr 500/4, przy ul. A w J. i jednocześnie odmówił udzielenia A Spółce z o.o. w W., pozwolenia na użytkowanie wskazanej wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej, bowiem w przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja, w której inwestor posiadał pozwolenie na użytkowanie obiektu, nie posiadając jednak pozwolenia na budowę, w związku z jego uchyleniem wyrokiem sądu. Przechodząc do rozważań, dotyczących zasadności podjętego przez organ w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, na wstępie należy wskazać, iż w uchwale z dnia 9 listopada 1998 r., sygn. akt OPK 4/98, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wymienia jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpatrzenia wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od nich decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub w orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie, stanowiące istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej - odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo upada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo też zmienia się jego treść. W obu wypadkach jest podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do jej istoty (ONSA 1999/1/13, Prok.i Pr.-wkł. 1999/1/60, Wspólnota 1999/20/24, Wokanda 1999/2/24, Lex nr 34890). Wskazana regulacja nawiązuje zatem do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdy jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Natomiast wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Dotyczy to w szczególności ciągu zdarzeń stanowiących proces inwestycyjny. Z taką zależnością mamy do czynienia w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie bowiem z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, iż Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej A sieci B nr 28528, w miejscowości J., w skład której chodzi budowa wieży antenowej wys. 60,5 m, lokalizacja kontenera u jej podnóża, budowa ogrodzenia, utwardzenie terenu stacji, przyłącze energetyczne oraz utwardzenie drogi dojazdowej. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 705/09 uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...] oraz wskazaną wyżej decyzję Starosty [...] z dnia [...]. Następnie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011r., w sprawie o sygn. akt II OSK 630/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez A Spółkę z o.o. w W. od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 705/09 Przed wydaniem wymienionych wyroków inwestor – A Sp. z o.o. w W. legalnie uzyskał w dniu [...] decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W B. udzielającą pozwolenia na użytkowanie w/w wieży antenowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B nr 28528 J., o wys. 60,5 m. Mając powyższe okoliczności na uwadze podzielić należy stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż wyeliminowanie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy w obrocie prawnym funkcjonowała już decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, obligowało organ nadzoru budowlanego do podjęcia działań prawnych mających na celu eliminację prawną decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, której byt warunkuje istnienie decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd w myśl którego uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) skutkuje dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencjami wynikającymi z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w związku z art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2007r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1063/06, Lex nr 503509), bowiem istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to zatem, końcowy etap procesu inwestycyjnego ukierunkowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia na budowę, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonanie skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, iż proces budowlany został zakończony (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 660/09, Lex nr 597761). Ponad powyższe należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja wydana została w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zatem norma ta wymienia jako przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przypadek, w którym zachodzi potrzeba rozpoznania wpływu zmiany czy też uchylenia decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego na bezpośrednio zależną od niego decyzję administracyjną. Chodzi tu o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii zawartej w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym wydanych w odrębnej i samodzielnej sprawie stanowiącej istotny fakt prawotwórczy w następnej, już innej sprawie administracyjnej w sytuacji, w której albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna, albo nie mogłaby być wydana decyzja administracyjna określonej treści bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym czy też sądowym innej - odrębnej sprawy. Zmiana bądź uchylenie decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądowego powoduje, że od określonej daty albo upada istotny dla późniejszej sprawy fakt prawotwórczy, albo też zmienia się jego treść. W obu przypadkach jest podstawa do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej co do istoty. Zatem wskazana regulacja nawiązuje do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdy jedna decyzja stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Natomiast wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Dotyczy to w szczególności ciągu zdarzeń stanowiących proces inwestycyjny. W sytuacji wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, której nieważność w części stwierdzono oraz uchylono decyzję należało przyjąć, że postępowanie poprzedzające wydanie pozwolenia na użytkowanie było wadliwe i wypełnia dyspozycję art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999r., w sprawie o sygn. akt IV 238/97, Lex nr 46686; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2002 r., w sprawie o sygn. akt IV SA 917/02, Lex nr 705518). Wbrew zatem twierdzeniu strony skarżącej nie można generalnie i definitywnie oddzielać od siebie pozwolenie na budowę – z jednej strony od późniejszego pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego – z drugiej strony, gdyż postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest końcowym etapem procesu inwestycyjnego skierowanym na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 660/09), natomiast wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie mieści się w szeroko pojmowanym zakresie postępowania o pozwolenie na budowę i stanowi jego kolejny etap (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 2009r., w prawie o sygn. akt II OSK 1499/08). W świetle powyższego stwierdzić należy, że po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, rzeczą organu nadzoru budowlanego było niezwłoczne zainicjowanie postępowania administracyjnego mającego na celu wyeliminowanie wadliwej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zaś właściwym trybem do osiągnięcia tego celu było wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., bowiem kategoryczne sformułowanie cytowanego przepisu, iż "wznawia się postępowanie", przesądza o tym, że w razie stwierdzenia przez organ administracji jednej z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. ma on obowiązek wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania (zob. B.Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 645). W konsekwencji stwierdzić należy, iż organy administracji w niniejszej sprawie wszczynając z urzędu i prowadząc postępowanie, mając na uwadze przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., działały w pełnej zgodności z przepisami prawa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, nie dopatrując się naruszeń prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną. a.tp.