I SA/Kr 937/12

Sygn. akt I SA/Kr 937/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2012 r., sprawy ze skargi "K" Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Z., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 27 kwietnia 2012 r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości straty za rok podatkowy 2007r. I. skargę oddala, II. zarządza na rzecz strony skarżącej zwrot części uiszczonego nienależnie wpisu w kwocie 639 zł (sześćset trzydzieści dziewięć złotych) z kasy tutejszego Sądu. Decyzją z dnia 19 stycznia 2012 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, po ponownym rozpoznaniu sprawy, określił "K"-1 Spółce z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Z. (dalej "skarżąca") stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok w wysokości 20 207,80 zł, tj. o 113 855,06 zł niższej od zadeklarowanej w zeznaniu podatkowym CIT-8. W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie art. 12 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000r. nr 54, poz. 654 ze zm.) wyłączył z przychodów podatkowych kwotę 75 000,00 zł. Kwotę tę skarżąca zaliczyła do przychodów na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 15 marca 2007 r. wystawionej na rzecz "B" Sp. z. o.o. z siedzibą w Z. z tytułu "Negocjacji z klientami prowadzonymi w imieniu "B" w sprawie wynajmu powierzchni pod restaurację w biurowcu "K"-200" w oparciu o umowę pośrednictwa z dnia 1 lutego 2007 r. Przedmiotem tej umowy były: 1/ czynności związane z negocjowaniem warunków najmu powierzchni przeznaczonej pod restaurację w biurowcu "K"-200 znajdującym się przy ul. K. w Z., 2/ czynności związane z negocjowaniem warunków technicznych z Biurem D. (projektowanie biurowca) w imieniu i na rzecz zleceniodawcy, 3/ czynności związane z negocjowaniem warunków technicznych z firmą "P" S.A. (generalnym wykonawcą) w imieniu i na rzecz zleceniodawcy. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (decyzji administracyjnych, umowy, porozumień kontraktowych, wyciągów z rachunków bankowych, protokołu przesłuchania świadka J.W. akt zgromadzonych w Wydziale XI Gospodarczym Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego) organ kontroli skarbowej stwierdził, że ww. umowa z dnia 1 lutego 2007 r. była fikcyjna, ponieważ spółka, z którą "rzekomo" prowadzone były negocjacje - "I" Sp. z o.o. nie istniała w dniu wystawienia faktury, a została powołana dopiero sześć miesięcy po tej dacie. Organ wskazał również na istnienie związku małżeńskiego pomiędzy prezesami "I" Sp. z o.o. (A. G. – Ś.) i "K" -1 Sp. z o.o. (A. Ś), co wykluczało, jego zdaniem, możliwość prowadzenia szczególnych negocjacji. Organ zaznaczył, że powyższa sprawa była przedmiotem badania Prokuratury Okręgowej . Dalej organ wskazał, że w oparciu o postanowienia art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 6 oraz art. 16a - 16m ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zmniejszył wartość zadeklarowanych przez skarżącą kosztów uzyskania przychodów - łącznie o kwotę 188 855,06 zł poprzez stwierdzone: 1) niezasadne ujęcie w kosztach uzyskania przychodów kwoty 15 000,00 zł z faktury VAT nr [...] z dnia 29 grudnia 2006 r. wystawionej przez Kancelarię Prawną E.P.-Z., K. ul. M. z tytułu "porady prawnej", którą organ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w tym zeznania świadka E. P. – Z., uznał za fikcyjną. Organ kontroli skarbowej nie dał wiary zeznaniom A.Ś. (prezesa skarżącej), że porada prawna stwierdzona powyższą fakturą, dotyczyła konfliktu przy budowie dworca PKP. Podał, że konflikt ten powstał dopiero po oddaniu dworca do użytkowania, co nastąpiło w lutym 2007 r. o czym świadczył prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 lipca 2008 r. [...], tymczasem faktura VAT wystawiona została w dniu 29 grudnia 2006 r. 2) niezasadne ujęcie w kosztach uzyskania przychodów kwoty 180 322,34 zł z faktury VAT nr [...] z dnia 2 lipca 2007 r., wystawionej przez Spółkę "P" Sp. z o.o. z tytułu "wynajęcia III i IV piętra budynku "K" (I część opłaty)"- organ ustalił, że stosunek prawny, na podstawie którego wystawiono ww. fakturę VAT, łączył spółki "K" Sp. z o.o. i "D" Sp. z o.o. - natomiast skarżąca nie była jego stroną, 3) zaniżenie o kwotę 6 467,28 zł odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego w postaci hydrologicznego zbiornika wyrównawczego (oczko wodne). Organ ustalił w oparciu o dokumenty zabezpieczone przez Komendę Wojewódzką Policji w K. dotyczące podmiotów "K"- 1 Sp. z o.o., "Z" Sp. z o.o. i "F" Sp. z o.o. oraz zeznań świadków: A.M. i S.P., że rzeczywistym wykonawcą oczka wodnego na terenie "B" w Z. była firma "R" – A.M., natomiast transakcje pomiędzy skarżącą, a spółką "F" Sp. z o.o. oraz pomiędzy "Z" Sp. z o.o. a firmą "R" miały charakter fikcyjny. W oparciu o treść faktur dotyczących rzeczywiście wykonanych prac, organ ustalił, że skarżąca poniosła koszty związane z wykonaniem usług budowlanych oczka wodnego nie w wysokości 853 440,00 zł lecz w wysokości faktycznie wpłaconej firmie "R" A.M. tj. w kwocie 542 600,00 zł i tylko w tej kwocie skarżąca mogła zwiększyć wartość środka trwałego. Organ zaznaczył, że zagadnienie budowy hydrologicznego zbiornika wyrównawczego (oczka wodnego) była już przedmiotem badania w toku postępowań kontrolnych prowadzonych wobec skarżącej za lata 2004 -2006 r. zakończonych decyzjami ostatecznymi. Zaznaczył również, że decyzja określająca skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. była również przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Administracyjnym w Krakowie, który wyrokiem z dnia I SA/Kr 813/11 oddalił skargę skarżącej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów proceduralnych: art. 120, art. 121, art. 199 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do działania organów podatkowych. Wskazała również na naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 12 ust. 3 i art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez ich błędną interpretację, polegającą na odmowie uznania za przychody z tytułu prowadzonej działalności kwoty 75 000,00 zł oraz nie uznaniu za koszty uzyskania przychodów kwoty 15 000,00 zł oraz kwoty 180 322,34 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 27 kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ uznał podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego za niezasadne. Organ potwierdził zasadność merytorycznego rozstrzygnięcia organu l instancji, zarówno w odniesieniu do ustaleń kwestionowanych, jak i niekwestionowanych przez skarżącą. Organ podkreślił, że decydującym dla opodatkowania jest prawidłowo ustalony stan faktyczny, determinujący zakres obowiązku podatkowego określonego ustawą. Zaznaczył również, że do określenia wysokości straty poniesionej przez skarżącą za rok podatkowy 2007 r. nie można było przyjąć za podstawę danych wykazanych w zeznaniu podatkowym, jak również tych zawartych w księgach z uwagi na zbyt istotne rozbieżności pomiędzy nimi, a wynikającymi z dokumentów źródłowych. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, a dokonując oceny miał na względzie treść art. 191 Ordynacji podatkowej. W skardze wniesionej do tutejszego sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów niniejszego postępowania według norm prawem przypisanych. Skarżąca podniosła, podobnie jak w odwołaniu, zarzut naruszenia przepisów: 1) art.120, art.121, art. 199a ww. ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do działania organów podatkowych , 2) art. 12 ust.3 oraz art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez ich błędną interpretację w niniejszej sprawie. Jednocześnie skarżąca wniosła o uznanie jej argumentów w sprawach będących przedmiotem kontroli w zakresie: 1) zaliczenia do przychodów kwoty 75 000,00 zł wynikającej z faktury VAT nr [...] wystawionej na rzecz spółki "B" Sp. z o.o. z siedzibą w Z. tytułu negocjacji w sprawie wynajmu powierzchni pod restaurację w biurowcu "K" - 200 i uznanie wiarygodności dokumentu, 2) zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu kwot wynikających z faktur VAT wystawionych przez Kancelarię Prawną E.P.-Z. oraz spółkę "D"Sp. z o.o., na kwoty 15.000,00 zł netto oraz 180 322,34 zł netto, uznając rzetelność transakcji, na podstawie których, wystawiono powyższe faktury. Zdaniem skarżącej, wnioski wysnute przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, a poparte przez Dyrektora Izby Skarbowej, nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarżąca podniosła, że porozumienie jasno określało cel umowy jako "pośrednictwo w realizacji pewnych przedsięwzięć", stąd brak było podstaw do stwierdzenia fikcyjności transakcji. O rzetelności zawartej umowy świadczyły ponadto włączone do postępowania wyciągi bankowe prowadzone dla stron transakcji, jak również wyjaśnienia spółki "B" Sp. z o.o. prowadzącej w tym czasie księgowość "K" - 1 Sp. z o.o. Odnośnie spółki "I" Sp. z o.o. skarżąca podała, że późniejsze założenie podmiotu wcale nie wykluczało możliwości prowadzenia wcześniejszych negocjacji. W rezultacie tych też negocjacji powstała koncepcja założenia restauracji w biurowcu "K" - 200 i wynajęcia powierzchni dla "B". Zdaniem skarżącej, faktura VAT [...] stanowiła o wiarygodności podpisanego przez strony dokumentu, a tym samym prawidłowo zadeklarowanym przychodzie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r., zgodnie z art.12 ust. 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W zakresie związanym z kosztami porady prawnej, której dotyczyła faktura VAT nr [...] z dnia 29 grudnia 2006 r. opiewająca na kwotę 15 000,00 zł netto, skarżąca stwierdziła, że z zeznań świadków "obiektywnie nie można stwierdzić braku wykonania usługi". Jej zdaniem, świadek E.P.-Z. myliła się co do momentu rozpoczęcia swojej działalności gospodarczej jak i co do prawdziwości podpisu na fakturze. Skarżąca zaznaczała przy tym, że świadek potwierdziła przy tym świadczenie usług prawnych dla A. i R. Ś. (osób formalnie związanych ze skarżącą). Zdaniem skarżącej, negatywna ocena organu co do zeznań A.Ś. również budziła wątpliwości, gdyż problemy związane z dworcem PKP występowały w okresie jego budowy i po jej zakończeniu. W zakresie dotyczącym pozyskania najemcy III i IV piętra budynku "K" S.A. skarżąca zauważyła, że fakt uczestniczenia A.Ś. w negocjacjach ze spółką "D"Sp. z o.o. nie przekreślał twierdzenia, że jako prezes spółek "K" Sp. z o.o. i "K" - 1 Sp. z o.o. (obie z siedzibami w Z.), działał w imieniu tej drugiej. Zdaniem skarżącej skoro organ I instancji uznał, że "D" Sp. z o.o. faktycznie świadczyła usługi w związku z pozyskaniem najemców do budynków na terenie "K", można było wysnuć wniosek, że usługobiorcą była właśnie spółka "K" - 1 Sp. z o.o., zwłaszcza, że następca prawny "K" - 1 Sp. z o.o. jakim została spółka "U" Sp. z o.o. informował w swoich pismach do wynajmujących lokale w "K"-100: "że spółka "K" 1 nie zmienia swojej siedziby a spółki z nią powiązane realizować będą kolejne etapy budowy budynków biurowych w ramach kompleksu B". W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga nie była zasadna. Przedmiotem sporu była prawidłowość postępowania dowodowego tj. przede wszystkim ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego. W istocie bowiem, organy kwestionując prawidłowość deklarowanych przychodów (kwota 75 000 zł) oraz kosztów uzyskania przychodów (kwoty: 15 000 zł i 180 322,34 zł) przyjęły, że faktury dokumentujące powyższe kwoty dotyczyły usług, które w rzeczywistości nigdy nie miały miejsca lub nie dotyczyły usług wykonywanych na rzecz skarżącej. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły w sprawie zebrany materiał dowodowy, a w konsekwencji prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Zebrane w sprawie dowody w istocie nie zostały zakwestionowane. Skarżąca nie przeczyła bowiem twierdzeniom organów datach powstania istotnych w sprawie dokumentów (daty decyzji dotyczących procesu budowlanego biurowca "K"-200, data powstania spółki "I", powiązania rodzinne pomiędzy osobami pełniącymi funkcje udziałowców i zarządcze). W odniesieniu do zakwestionowanych przychodów w kwocie 75 000 zł w uzasadnieniach decyzji organy obu instancji powołały szczegółowo dowody zebrane w sprawie. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo badały przy tym sposób faktycznego wykonywania umowy, przesłuchując w charakterze świadków osoby bezpośrednio pełniące istotne funkcje w procesie projektowania i budowy biurowca. W ocenie Sądu, organy słusznie skupiły się na prześledzeniu toku podejmowanych czynności od etapu projektowania, budowy i uzgodnień, konfrontując przy tym zeznania projektanta (J.K.) z dokumentami dotyczącymi procesu budowlanego. Zgodne z zasadami logiki były wnioski organu, że jeżeli dokumenty dotyczące warunków budowy wydane przez właściwe organy zostały jeszcze w 2006r., a projektant nie potwierdzał współdziałania ze skarżącą występującą w imieniu "B" Sp. z o.o. to odmienne twierdzenia skarżącej oparte na treści umowy z dnia 1 lutego 2007r. oraz treści faktury z dnia 15 marca 2007r. nie były wiarygodne. Podobnie organy, działając w sposób uzasadniony względami logiki i doświadczenia życiowego, skonfrontowały dokumenty dotyczące faktycznego funkcjonowania "I" Sp. z o.o. i ustaliły na podstawie dokumentów nie budzących wątpliwości (dokumenty rejestrowe), że spółka ta została powołana aktem notarialnym z dnia 29 sierpnia 2007r., a więc po wystawieniu faktury mającej dokumentować przeprowadzone negocjacje w imieniu "B"Sp. z o.o. W ocenie Sądu, organy słusznie przyjęły więc, że przyczyną "fikcyjności" umowy z dnia 1 lutego 2007r. oraz wystawionej na jej podstawie faktury były jedynie istniejące powiązania o charakterze rodzinnym pomiędzy osobami pełniącymi funkcje udziałowców lub członków zarządu w podmiotach będących formalnymi stronami transakcji (tj. A.Ś., A. G.- Ś. oraz E.Ś.). W ocenie Sądu, co należy podkreślić, oceniając zebrany materiał dowodowy, organy odniosły się również w uzasadnieniu swoich decyzji do kontrargumentów skarżącej - np. decyzja organu I instancji na stronach od 6-8 szczegółowo przytacza twierdzenia skarżącej i zawiera kontrargumenty organu poparte przywoływanymi dowodami o braku wiarygodności twierdzeń o "szczególnej wiedzy A.Ś...." w zakresie zakładania restauracji) oraz braku interesu prawnego i ekonomicznego "B"Sp. z o.o. w projektowaniu i budowie budynku "K"-200. Zarzuty skarżącej faktycznie zostały oparte na treści umowy i wystawionej faktury oraz treści przelewów bankowych. Słusznie jednak organy zauważyły, że dokumenty te nie stanowią jeszcze o fakcie świadczenia usług przez skarżącą. W ocenie Sądu organy podatkowe kontrolując rzetelność zapisów księgowych (czy to w zakresie przychodów czy kosztów ich uzyskania) w sposób oczywisty powinny badać okoliczności faktyczne, a nie skupiać się jedynie na treści dokumentów. Uzasadnionym jest więc uznanie za "fikcyjne" tj. nieodzwierciedlające rzeczywistości, dokumentów dotyczących jedynie pisemnych potwierdzeń wykonania zleconych usług (tekstu samej umowy i wystawionej faktury) w sytuacji, gdy pozostałe dowody (zeznania świadków, dokumenty dotyczące poszczególnych etapów czynności) wskazują na brak wykonania przedmiotu umowy. Nie narusza przy tym zasad logiki i doświadczenia życiowego przyjęcie przez organy, że zapłata za zlecone usługi miała związek jedynie z próbą uwiarygodnienia transakcji jeżeli pomiędzy jej stronami istniały bardzo bliskie powiązania rodzinne. Prawidłowo, zdaniem Sądu, zostały również dokonane ustalenia faktyczne co do kosztów uzyskania przychodu. Organy w sposób uzasadniony oparły się przede wszystkim na zeznaniach wystawcy zakwestionowanej faktury tj. E. P. – Z., która nie tylko zaprzeczyła faktowi świadczenia usług dla skarżącej, ale również poddała w wątpliwość autentyczność swojego podpisu na fakturze. Zdaniem Sądu, wnikliwość w zebraniu materiału dowodowego polegała nie tylko na oparciu się na zaprzeczeniach świadka, ale na ustaleniu jakie i dla kogo E. P. – Z. usługi świadczyła. Organ zbadał również, czy przedmiot umowy (porady prawne przy konflikcie z budową dworca PKP) w dacie faktury w ogóle mógł istnieć. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ wyjaśnił, że pomyłka świadka co do daty rozpoczęcia działalności nie dyskredytowała jego zeznań. Skarżąca, skupiając się na pomyłce świadka i potwierdzeniu faktu wykonywania usług dla A.Ś. próbowała w skardze wykazać zasadność zarzutów. W ocenie Sądu, postępowanie organów w sposób prawidłowy polegało na skonfrontowaniu twierdzeń świadka (wystawcy faktury) i skarżącej z pozostałymi dokumentami. Skarżąca w istocie poza twierdzeniami o istnieniu konfliktu wokół budowy dworca PKP w dacie wystawienia faktury nie powołała żadnego dowodu, uprawdopodabniając chociażby swoje argumenty. Dodać przy tym należy, że świadek jest profesjonalistą. Świadczący usługi prawne z zasady jest dobrze zorientowany dla kogo i w jakim charakterze są wykonywane zlecenia. Nieprawdopodobnym i sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego byłoby uznanie, że świadek nie wiedziała kogo tak naprawdę reprezentuje A. Ś. przy wykonywaniu zlecenia. W tej sytuacji, zebrane w sprawie dowody przez organy, Sąd uznał za spójne i dowodzące prawidłowości dokonanej oceny w zakresie ustaleń faktycznych. W odniesieniu natomiast do kwoty 180 322,34 zł organy również zasadnie uznały, że skarżąca nie była rzeczywistą stroną transakcji, a faktura dokumentująca ww. kwotę została wystawiona w oparciu o dane dotyczące nr NIP przekazane przez A.Ś.. Zeznania świadka A.S. (pracownicy wystawcy faktury) potwierdziły powyższe okoliczności. Argumentacja skarżącej oparta została na założeniu, że organy nie kwestionowały wykonania usługi dotyczącej pozyskania przez "D" Sp. z o.o. najemców (H). Istotnym jednak jest, i na ten fakt organy zwróciły uwagę w uzasadnieniu decyzji, że usługa była wykonana na rzecz "K" Sp. z o.o., a nie skarżącej, co potwierdzały zarówno zawarte umowy, jak i wystawiane w późniejszym okresie faktury. Skarżąca nie kwestionowała powyższych faktów uwypuklając jedynie osobę A.Ś., który uprawniony był do działania w imieniu obu podmiotów. Fakt ten jednak, w ocenie Sądu, nie świadczy o nieprawidłowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skoro organy wykazywały na podstawie spójnych ze sobą dokumentów i zeznań świadka, że stronami umowy w zakresie poszukiwania najemców od początku były "D" Sp. z o.o oraz "K" Sp. o.o.; faktury na pozostałe opłaty były wystawiane zgodnie z umową, a jednie faktura [...] została wystawiona w oparciu o dane przekazane przez A.Ś. i to w zakresie nr NIP. W ocenie Sądu, zasadnym były ustalenia organów, że podany w fakturze nr NIP skarżącej był wynikiem działania A.Ś., a nie omyłką wystawcy (jak to wskazano w skardze). Reasumując powyższe, sposób przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego, ocena zebranych w sprawie dowodów nie narusza żadnych przepisów procesowych, szczególności wymienionych w skardze art.120, art.121 i 199a ustawy – Ordynacja podatkowa. Przepisy te stanowią, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art.120), postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania; organ podatkowy dokonując przy tym ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa (art.199a). Jak już Sąd uzasadniał powyżej przeprowadzone w sprawie czynności nie skupiały się jedynie na powoływaniu dowodów potwierdzających tezy organów, ale wykazywały spójność i logiczną całość zebranego w sprawie materiału. Dodatkowo, w uzasadnieniu decyzji, organy nie tylko przytaczały dowody popierające ich argumentację, ale przedstawiały stanowisko co do twierdzeń skarżącej powołując, w sposób szeroki i wnikliwy, konkretne dowody w sprawie. W tej sytuacji nie sposób zarzucić naruszenia art.120 i 121 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art.199a Ordynacji podatkowej, którego skarżąca w żaden sposób nie rozwinęła w treści skargi, Sąd zauważa w ślad z poglądami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażonymi w wyroku z dnia 28 grudnia 2011r. I SA/Kr 813/11 (oraz cytowanymi tamże poglądami piśmiennictwa i orzecznictwa administracyjnego), że chociaż sformułowania użyte w ww. art. 199a pozwalają przyjąć tezę, że organy podatkowe w przypadku powzięcia wątpliwości co do treści czynności prawnych bądź prawa powinny wystąpić z powództwem do sądu powszechnego, to jednak pamiętać trzeba o tym, że przepis, z którego ta powinność jest wyprowadzana, stanowi normę procesową. Oznacza to, w realiach analizowanej normy, że gospodarz ów (tu: organ podatkowy) powinien w przypadku zaistnienia określonych w niej przesłanek wystąpić ze stosownym powództwem, lecz decyzja ta każdorazowo pozostawać będzie w jego kompetencji Istotą wprowadzonej regulacji było min. odciążenie organów podatkowych od samodzielnego rozstrzygania trudnych cywilnoprawnych kwestii pojawiających się w toku postępowania podatkowego, przy czym wprowadzone do systemu prawa regulacje nie pozbawiły tych organów samodzielnego ustalania istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. W związku z tym, co do zasady, organ podatkowy powinien samodzielnie przeprowadzić postępowanie podatkowe i rozstrzygnąć o wszystkich istotnych z prawnopodatkowego punktu widzenia okolicznościach sprawy, a dopiero w przypadku zaistnienia wątpliwości, co do istnienia stosunku prawnego lub prawa powinien wystąpić z powództwem do sądu powszechnego. W związku z powyższym, w okolicznościach faktycznych rozpoznanej sprawy, Sąd stwierdza, że ocena skutków podatkowych zawieranych przez skarżącą transakcji pozostawała w zakresie kompetencji organów podatkowych. W tym przypadku bowiem podstawowe znaczenie miało nie tyle ustalenie ważności czynności cywilnoprawnej i określenie jej treści z punktu widzenia prawa cywilnego lecz jej skuteczność na gruncie prawa podatkowego. Chodzi tu więc o skutki na gruncie prawa podatkowego, a nie wszelkie skutki prawne z nią związane. Organ podatkowy I instancji dokonał na podstawie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oceny niepozostawiającej wątpliwości, że nie zostały wykonane czynności, na które powoływała się skarżąca, bądź czynności te zostały wykonane ale na rzecz innego podmiotu. Zwalniało go to zatem z obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego z powództwem określonym w ww. art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji niezasadne były również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego art. 12 ust.3 oraz art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dokumenty typu: faktury, umowy, przelewy dotyczące zapłaty nie mogą być bowiem w świetle tych przepisów jedynym uzasadnieniem na prawidłowość deklarowanych przychodów lub kosztów uzyskania przychodów, jeżeli z pozostałych dowodów wynika, że deklarowane kwoty dotyczą transakcji które w rzeczywistości w ogóle nie miały miejsca lub dotyczyły innych podmiotów. W świetle ww. okoliczności, uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd orzekł o jej oddaleniu, biorąc za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. Nr poz. 270 ). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. .