II SA/Kr 1066/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 maja 2012 r. nr [ ...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania skargę oddala Postanowieniem z 18 stycznia 2012 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 1, art 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zmianami) nałożył na na inwestora – "A" sp. z o.o. w K. obowiązek uiszczenia kary w związku z samowolnym przystąpieniem do użytkowania budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługową, hotelarską oraz rehabilitacyjne -zabiegową pn. ""A", zlokalizowanego na działkach nr "1" – "7" w miejscowości K. przy ul. [...] - w wysokości 187 500 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ l instancji wskazał, że inwestor ("A" sp. z o.o.) realizuje inwestycję polegającą na rozbudowie i przebudowie opisanego wyżej budynku na podstawie decyzji z dnia 4 czerwca 2008r. znak: [...], wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych realizowanych przy rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługową p. n. "A". Po przeprowadzeniu w dniu 16 lutego 2011 r. obowiązkowej kontroli zakończenia budowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego przystąpienia do użytkowania tego budynku. W trakcie kontroli ustalono bowiem, że inwestor samowolnie przystąpił do użytkowania przedmiotowej inwestycji. Do sporządzonego protokołu z kontroli obowiązkowej dołączono materiał zdjęciowy ukazujący stan faktyczny budynku m. in. garderobę osób wynajmujących pokoje, kosmetyki, jedzenie, rozrzuconą pościel na łóżkach hotelowych. Na potwierdzenie powyższych ustaleń do akt dołączono również materiał zamieszczony na stronie internetowej forum turystycznego w Polsce, gdzie prezentowane są bazy noclegowe w "A" w K. wraz z cennikiem i informacjami na temat samego hotelu, dołączono także opinie internatów na temat pobytu w "A" (najwcześniejsza opinia datowana jest na 31 grudnia 2007 r.). Zgodnie z art. 57 ust. 7 prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przedmiotowy obiekt zaliczony jest do XIV kategorii obiektów, co wynika z tabeli stanowiącej załącznik do prawa budowlanego, więc do jego użytkowania można przystąpić po uprzednim uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Również w wymienionej wyżej decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych z 4 czerwca 2008r. znak: [...] zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Z powyższego zdaniem organu l instancji wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany został samowolnie zaużytkowany, na co wskazuje jednoznacznie kontrola przeprowadzona przez pracowników PINB w ramach złożonego wniosku o pozwolenia na użytkowanie (protokół z kontroli obowiązkowej z dnia [...] lutego 2011 r.) oraz opinie internatów korzystających z usług "A" zamieszczone na stronie internetowej m. in. www.forum-turvstvczne.pl. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, iż inwestor nie mógł przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przystąpić do użytkowania tego obiektu, pomimo, że postępowanie w przedmiocie tego pozwolenia było w toku. Na podstawie art. 59f ust. 1 oraz art. 57 ust. 7 prawa budowlanego ustalono wysokość opłaty legalizacyjnej, która w niniejszej sprawie wynosi 187 500 zł. Zażalenie na to postanowienie wniosła "A" sp. z o.o. w K., zarzucając mu błędną wykładnię art. 57 ust. 7 prawa budowlanego poprzez uznanie, że użytkowanie jest tożsame z wyposażeniem obiektu w sprzęt i inne przedmioty, naruszenie art. 59f w zw. z art. 55 i 54 prawa budowlanego poprzez brak wskazania sposobu wyliczenia kary, a także naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy. W zażaleniu podniesiono, że organ l instancji dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o protokół kontroli z 11 lutego 2011 r., nie uwzględniając zastrzeżeń inwestora wniesionych do tego protokołu, których kopię dołączono do zażalenia. W zażaleniu zarzucono także oparcie się na informacjach z internetu, których wiarygodności nie da się zweryfikować. Ponadto wskazano na długotrwałość procedury uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Podniesiono również, że pościel, garderoba, kosmetyki i inne rzeczy, jakie inspektorzy zastali w pokojach w trakcie kontroli należały do pracowników spółki, którzy "na bieżąco dokonywali naprawy usterek wskazanych przez kontrolujących". Takie czasowe przebywanie nie jest przystąpieniem do użytkowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 8 maja 2012 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 123 k.p.a. oraz na podstawie art. 57 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 prawa budowlanego utrzymał w mocy postanowienie l instancji W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przypomniał, że przedmiotowy obiekt budowlany realizowany był na podstawie ostatecznej decyzji PINB z dnia 4 czerwca 2008 r. znak: [...], wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego oraz podzielił pogląd organu l instancji, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu inwestor zobowiązany był uzyskać pozwolenie na użytkowanie, co wynikało zarówno z treści tej decyzji, jak i z treści. 55 pkt 2 prawa budowlanego. Ponadto z akt sprawy bezspornie wynika, że budynek "A" przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie został przyjęty do użytkowania. Pozwolenia na użytkowanie udzielono decyzją z dnia 20 stycznia 2012 r., znak: [...]. Zdaniem organu II instancji przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie przystąpiono do użytkowania obiektu, o czym świadczą następujące okoliczności: * w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach 3, 4 i 16 lutego 2011 r. stwierdzono - co potwierdza również materiał zdjęciowy - iż pokoje hotelowe są użytkowane: w łazienkach znajdują się przybory toaletowe, w pokojach ubrania, łóżka są niepościelone i wskazują ślady użytkowania, * w aktach administracyjnych znajdują się wydruki ze strony internetowej forum- turystyczne.pl" zawierający szereg wpisów internautów od końca 2007 r. do początku stwierdzających, iż przedmiotowy obiekt jest użytkowany; osoby, które umieściły je na stronie internetowej korzystały z usług hotelowych, a ilość wpisów, ich daty, dane osobowe wypowiadających się, różnorodność komentarzy zarówno pozytywnych jak negatywnych, w ocenie organu odwoławczego pozwala na dopuszczenie w/w materiału jako dowodów potwierdzających, iż przystąpiono do użytkowania przedmiotowego obiektu, * w przedmiotowym obiekcie w dniach 23 i 24 czerwca 2009r. odbyła się konferencja naukowa "Łemkowie -ostatni Mohikanie Europy?" zorganizowana w ramach XII Międzynarodowego Festiwalu Folklorystycznego Mniejszości Narodowych i Etnicznych "Świat pod Kuczerą", * jak wynika z pisma Burmistrza Miasta z dnia 6 kwietnia 2012 r. znak: [...] spółka "A" rozpoczęła rozliczanie z opłatą uzdrowiskową od marca 2009 r. - zdaniem organu odwoławczego wskazuje to (w świetle art. 17 ust. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), że rozpoczęto korzystanie ze świadczonych przez skarżącą usług (turystycznych, wypoczynkowych, zdrowotnych). Skoro inwestor przystąpił do użytkowania budynku zamieszkania zbiorowego z częścią usługową p.n. "A" zlokalizowanego w K. przy ul. [...] przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 57 ust. 7 prawa budowlanego. Wyjaśniając sposób obliczenia kary [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał art. 59f i art. 57 ust. 7 prawa budowlanego. Zgodnie z tymi przepisami karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oblicza się według wzoru (s) x (k) x (w) x 10, gdzie (s) oznacza, stawkę opłaty, która wynosi 500 zł (art. 59f ust. 2 ustawy), (k) oznacza współczynnik kategorii obiektu budowlanego, a (w) oznacza współczynnik wielkości obiektu budowlanego. Przedmiotowy obiekt budowlany należy do kategorii XIV (budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne), dla której współczynnik (k) wynosi 15, współczynnik wielkości (w) obiektu wynosi 2,5 (kubatura powyżej 10.000 m3). Wobec takich ustaleń kara z tytułu nielegalnego użytkowania wynosi: 500 (s) x 15 (k) x 2,5 (w) x 10 = 187 500,00 zł - co odpowiada wyliczeniu dokonanemu przez organ l instancji. Zarzuty podniesione w zażaleniu, a dotyczące postępowania dowodowego organ odwoławczy uznał za bezzasadne w świetle art. 75 § 1 k.p.a. Organ l instancji przeprowadził postępowanie dowodowego prawidłowo, a w postępowaniu odwoławczym uzupełniono materiał o dodatkowe dowody w postaci informacji o konferencji naukowej "Łemkowie - ostatni Mohikanie Europy?" zorganizowaną w "A" w dniach 23 i 24 czerwca 2009 r. oraz informacji o rozpoczęciu uiszczania przez skarżącą opłaty uzdrowiskowej. Dowody te oraz dowody zebrane przez organ l instancji, w tym materiał zdjęciowy oraz materiały ze stron internetowych w sposób niepodważalny świadczą, o tym, iż przystąpiono do użytkowania "A". Nie sposób bowiem przyjąć stanowiska skarżącej, iż miało miejsce jedynie przygotowywanie przedmiotowego obiektu do rozpoczęcia jego użytkowania tzw. rozruch technologiczny, skoro skarżąca rozpoczęła w marcu 2009 r. uiszczanie opłaty uzdrowiskowej. Sprzecznym z zasadami logiki i ekonomi byłoby uiszczanie przez żalącą się w/w opłaty, w sytuacji, gdyby nie świadczyła ona określonych usług (hotelarskich, turystycznych, zdrowotnych). Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "A" sp. z o.o. w K., zarzucając mu: rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. obrazę art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59g ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez niezastosowanie przez organ art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, a w szczególności nieuwzględnienie instytucji przedawnienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono także rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: * naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza bez podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy oraz w sposób rażąco naruszający słuszny interes obywatela - strony postępowania; * naruszenie art. 8 k.p a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z zasadą, by prowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwowych oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, zwłaszcza przez oparcie decyzji na wątpliwym materiale dowodowym; * naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego mające znaczenie dla sprawy, W oparciu o te zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadnieniu skargi powołano się na art. 59g ust. 5 prawa budowlanego, zgodnie z którym do kar za przystąpienie do użytkowania bez pozwolenia stosuje się odpowiednio przepisy działu III z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z póżn. zm.). który między innymi zawiera regulację materialnoprawną obejmująca przedawnienie (Rozdział 8). W oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące tej kwestii wskazano, że odpowiednie zastosowanie art. 68 ordynacji podatkowej pociąga za sobą rozróżnienie dwóch sytuacji. W sytuacji gdy inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a organ nie przeprowadził obowiązkowej kontroli, to należy odpowiednio stosować art. 68 § 1 ordynacji podatkowej, który przewiduje trzyletni termin przedawnienia. Natomiast § 2 powołanego przepisu i termin pięcioletni winien znaleźć zastosowanie w sytuacji, gdy inwestor w ogóle nie zawiadomił o zakończeniu budowy i nie wystąpił o pozwolenie na użytkowanie -termin przedawnienia zaczyna wówczas biec od daty przystąpienia do użytkowania. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie złożyła wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku w czerwcu 2008 r. Organ miał obowiązek zastosować art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji nie było podstaw by wszczynać postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary w trybie art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, gdyż trzyletni przedawnienia upłynął 31 grudnia 2011 r. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazano, że sprzeciw budzi fakt, że właściwie jedynymi dowodami, które organ zebrał w sprawie, są wpisy internetowe, których sposób zweryfikować. Ponadto organ nadzoru budowlanego nie zadał sobie trudu, aby ustalić i przesłuchać w charakterze świadków organizatorów konferencji naukowej "Łemkowie - ostatni Mohikanie Europy" zorganizowanej w ramach XII Międzynarodowego Festiwalu Folklorystycznego Mniejszości Narodowych i Etnicznych "Świat pod Kuczerą", na dowód przeprowadzenia w przedmiotowym budynku tej konferencji. W ocenie skarżącej takie działanie organu poprzez oparcie decyzji na wątpliwym dowodowym narusza zasadę określoną w art. 8 k.p.a. prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwowych oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Narusza także art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego mające znaczenie dla sprawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W kwestii zarzutu przedawnienia wskazano, że przedmiotowy budynek był realizowany na podstawie decyzji z 4 czerwca 2008 r. zezwalającej na wznowienie robót budowlanych na podstawie projektu budowlanego zamiennego, a więc strona nie mogła więc zgłosić budynku do odbioru w czerwcu 2008 r. Zwrócono również uwagę, że skarżąca nie zakwestionowała faktu przeprowadzenia konferencji o Łemkach w 2009 r., a wpisy w internecie są tylko dodatkowym dowodem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W pierwszej kolejności należy zgodzić się z organami nadzoru budowlanego obu instancji, iż przystąpienie do użytkowania "A" w K. po wykonaniu robót budowlanych, objętych decyzją z dnia 4 czerwca 2008 r. znak: [...], wymagało wcześniejszego uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Trzeba zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca spółka kwestionowała fakt przystąpienia do użytkowania tego obiektu, natomiast podnosząc w skardze zarzut przedawnienia pośrednio przyznaje, że takie użytkowanie ma już miejsce od kilku lat. Taka zmiana stanowiska w żaden sposób nie wiąże sądu dokonującego kontroli zaskarżonego postanowienia, bowiem w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) - dalej określana jako p.p.s.a. - przy rozstrzyganiu sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy rozważyć, jako najdalej idący, zarzut przedawnienia. Jego uwzględnienie musiałoby bowiem prowadzić nie tylko do uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego do postanowienia organu l instancji, ale w dalszej kolejności pociągnęłoby za sobą konieczność umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie. Przepisy ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia mają odpowiednie zastosowanie do kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego na mocy art. 59g ust. 5 prawa budowlanego. Rozróżnienie trzyletniego i pięcioletniego okresu przedawnienia, wskazanych w § 1 i § 2 art. 68 ordynacji podatkowej należy odpowiednio stosować do omawianych kar w ten sposób, że okres trzyletni odnosi się do sytuacji, w której inwestor złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie (bądź zawiadomienie o zakończeniu budowy, jeśli pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane), natomiast okres pięcioletni - gdy przystąpił do użytkowania obiektu w żaden sposób nie informując organu nadzoru budowlanego o zakończeniu robót budowlanych (np. wyroki NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 1110/09, LEX nr 580892 i sygn. II OSK 1023/09 LEX nr 898197). Szczególnego rozważenia wymaga ustalenie, od jakiego momentu zaczynają biec okresy przedawnienia, wymienione powyżej. W powołanych w poprzednim akapicie wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w obu przypadkach kluczową datą jest przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego. Jednakże w wyroku z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1853/09 (LEX nr 746829) Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził szczegółową analizę tego zagadnienia. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano: "Złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy (art. 54) lub wniosku o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55) informuje organ o zakończeniu budowy i daje mu możliwość ustalenia, czy nie doszło do naruszenia zakazu wcześniejszego użytkowania obiektu. Daty dokonania takich czynności należy też uznać za decydujące do ustalenia początku biegu trzyletniego terminu przedawnienia do wymierzenia kary za rozpoczęcie użytkowania obiektu z naruszeniem art. 54 lub 55 prawa budowlanego, chyba że organ już wcześniej stwierdził fakt rozpoczęcia użytkowania obiektu niezgodnie z prawem. W tej ostatniej sytuacji termin do wymierzenia kary będzie bowiem biegł od rzeczywistego stwierdzenia naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennej wykładni omawianych przepisów (...) prowadziłoby niejednokrotnie do iluzoryczności przepisów o karach z art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, gdyż organ dowiadywałby się o rozpoczęciu użytkowania obiektu już po upływie terminu, w którym mógł wymierzyć karę. Powiązanie początku biegu terminu przedawnienia ze zgłoszeniem lub wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie (art. 54 i 55 prawa budowlanego) albo wcześniejszym uzyskaniem informacji o nielegalnym rozpoczęciu użytkowania powoduje, że termin przedawnienia do wymierzenia kary biegnie od daty, gdy organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał rzeczywisty trzyletni termin do wymiaru kary". Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela to stanowisko. W sytuacji, gdy inwestor miał obowiązek zawiadomić organ nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy bądź złożyć wniosek o pozwolenie na użytkowanie trzyletni termin przedawnienia wymierzenia kary, o której mowa, rozpoczyna bieg od daty złożenia takiego wniosku (zawiadomienia). Odnosząc te rozważania do niniejszej sprawy należy wskazać, że ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia 11 października 2010 r., znak [...] (k. 26 akt administracyjnych l instancji) wynika, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu w dniu 9 sierpnia 2010 r. Ta sama data złożenia wniosku została wskazana w decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie z dnia 20 stycznia 2012 r., znak [...] (k. 107 akt administracyjnych II instancji). Odpowiednie zastosowanie art. 68 § 1 ordynacji podatkowej prowadzi do wniosku, że termin przedawnienia upłynie po 3 latach, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym złożono wniosek o pozwolenie na użytkowanie. Przedawnienie kary za przystąpienie do użytkowania bez pozwolenia upłynie więc w tym przypadku 31 grudnia 2013 r., a nie - jak podnosi się w skardze - 31 grudnia 2011 r. Nie jest bowiem prawdą zawarte w skardze twierdzenie, iż wniosek o pozwolenie na użytkowanie złożono w czerwcu 2008 r. Z powyższych rozważań wynika, że zarzut przedawnienia podniesiony w skardze nie może zostać uwzględniony, bowiem zaskarżone postanowienie wydano przed upływem trzyletniego okresu przedawnienia. Przechodząc do oceny ustaleń faktycznych dokonanych w zaskarżonym postanowieniu należy stwierdzić, że są one prawidłowe. Organ odwoławczy szczegółowo wymienił dowody, na podstawie których ustalił fakt przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu przed wydaniem stosownego pozwolenia. Strona skarżąca zakwestionowała (w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze) jedynie oparcie się na wpisach znajdujących się na forum internetowym oraz wyniki kontroli przeprowadzonej w lutym 2012 r. Zarzuciła również brak ustalenia i przesłuchania organizatorów konferencji naukowej "Łemkowie - ostatni Mohikanie Europy?", nie negując jednak faktu przeprowadzenia tej konferencji w "A" w czerwcu 2009 r. O ile rzeczywiście nie sposób zweryfikować wiarygodności wpisów przypadkowych w internecie, a poszczególne zdjęcia załączone do protokołu obowiązkowej kontroli i których kopie znajdują się w aktach sprawy faktycznie nie zostały opatrzone datą w sposób widoczny ani też nie zostało opisane co dokładnie przedstawiają, to jednak niekwestionowany przez skarżącą fakt przeprowadzenia konferencji naukowej w "A" w czerwcu 2009 r. -ustalony na podstawie kserokopii ulotki informacyjnej (k. 90 akt administracyjnych II instancji), a przede wszystkim fakt uiszczania opłaty uzdrowiskowej od marca 2009 r. jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy budynek był użytkowany jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia. Z art. 17 ust. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że opłata uzdrowiskowa jest pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska (...) za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach. Skoro skarżąca rozliczała się z gminą z opłaty uzdrowiskowej od marca 2009 r., to niewątpliwie już w tym okresie w "A" przyjmowano gości, pobierając od nich opłaty uzdrowiskowe. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę wpisy na stronach internetowych stanowią w tej sytuacji dodatkowy dowód na okoliczność, że internauci korzystali z usług hotelu przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. W myśl art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób wyczerpujący zebrał i rozważył cały materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, nie przekraczając granicy swobodnej oceny dowodów. Materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne ustalenie, że strona skarżąca przystąpiła do użytkowania obiektu budowlanego przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Ustalenie takie obliguje organ nadzoru budowlanego do wymierzenia kary, o której mowa w art. 57 ust. 7 prawa budowlanego. Sposób wyliczenia kary jest prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Reasumując w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził ani naruszenia przepisów postępowania, ani też naruszenia prawa materialnego. Zaskarżona decyzja okazała się więc prawidłowa, a skarga, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.