VIII SA/Wa 462/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi M. W., P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących M. W., P. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 roku Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 roku, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Z. P. od decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku, znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych na dz. nr ew. [...] w miejscowości M. – uchylił decyzję Starosty G. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą wydania decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna: W dniu [...] września 2009 roku M. W. i P. S. złożyli w Starostwie Powiatowym w G. wniosek o pozwolenie na budowę wraz z załącznikami. Starosta G. po rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w dniu [...] listopada 2009 roku wydał na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Decyzję Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla M. W. i P. S. dwóch budynków gospodarczych (obiekt kat. II) na działce o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości M.. W decyzji wskazano, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje działkę o nr ewid. gr. [...] położoną w miejscowości M.. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, iż budynki zostały zaprojektowane w granicy z działką o numerze ewidencji gruntu [...]. Wskazano jednocześnie, iż inwestorzy dołączyli do wniosku o pozwolenie na budowę postanowienie Nr [...], znak [...] z dnia [...] lipca 2009 roku Starosty G. udzielające zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku, Nr 75, poz. 690 ze zm.) umożliwiające inwestorom wykonanie na działce budowlanej nr. ew. gr. [...] położonej w miejscowości M. ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej budowie dwóch budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr ewid. gruntu [...] położonej w miejscowości M.. Wojewoda [...] Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku, na podstawie art. 138 § 2 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania Z. P. od decyzji Starosty G. Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 roku, o której mowa wyżej, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż w aktach organu pierwszej instancji brak jest uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, mimo, że działka, co do której wydano pozwolenie na budowę znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej oraz w strefie ingerencji konserwatorskiej. Wskazano również, iż w decyzji brak jest odniesienia się do punktu 3 wypisu z planu – teren F.2.2. przylega do objętego ochroną prawną zespołu przyrodniczo - krajobrazowego zespołu doliny rzeki M. i wszelkie prace remontowe, adaptacyjne, budowlane, ziemne związane z rolniczym użytkowaniem terenu powinny spełniać ustalenia rozdziału 2 § 9 uchwały XLII/333/2006 Rady Miejskiej w M. z dnia 21 lipca 2006 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. z fragmentami obszaru sołectw: I.– G. i M. w gminie M.. Ponadto wskazując na treść § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) podniesiono konieczność rozważenia przez organ pierwszej instancji takiego usytuowania budynków, aby działka skarżącej nie pozostawała w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku Nr [...] została zaskarżona przez Z. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd po rozpoznaniu skargi w sprawie VIII SA/Wa 495/10 oddalił skargę. Wyrok ten jest prawomocny. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2010 roku Starosta G. nałożył na inwestorów obowiązek wykonania projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie do celów projektowych zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 roku w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133 ze zm.) oraz przedłożenia analizy przesłaniania i zacieniania projektowanych budynków względem działki sąsiedniej zgodnie z obowiązującymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 roku, poz. 690) w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku Starosta G. po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 2 września 2009 roku na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. W. i P. S. - dwóch budynków gospodarczych (obiekt kat. II) na działce o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości M.. W decyzji wskazano pozostawanie w obszarze oddziaływania działki o nr ewid. gr. [...] położonej w miejscowości M.. W uzasadnieniu decyzji ponownie organ powołał się na dołączenie do wniosku o pozwolenie na budowę postanowienia Nr [...] znak [...] z dnia [...] lipca 2009 roku Starosty G. udzielające zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku, Nr 75, poz. 690 ze zm.) umożliwiające inwestorom wykonanie na działce budowlanej o nr ewid. gruntu [...] położonej w miejscowości M. ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej budowie dwóch budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr ewid. gruntu [...]. Wskazał jednocześnie, iż inwestorzy wywiązali się z nałożonego na nich obowiązku przedłożenia brakujących dokumentów, to jest projektu zagospodarowania działki na aktualnej kopii mapy zasadniczej, analizy zacienienia działki o nr ewid. [...] położonej w miejscowości M. przez projektowane budynki gospodarcze na działce o nr ewid. [...]. Wskazano jednocześnie, iż budynki nie będą powodowały zacienienia budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Odwołanie od tej decyzji złożyła Z. P.. W uzasadnieniu odwołania Z. P. podniosła, iż wysokość projektowanych budynków spowoduje utrudnienie dopływu naturalnego światła dziennego do jej nieruchomości. Budynki nie będą miały funkcji gospodarczej tylko produkcyjną i nie muszą być usytuowane bezpośrednio przy granicy. Wskazał, iż teren znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej oraz strefie ingerencji konserwatorskiej, a z uzasadnienia decyzji nie wynika, czy projekt został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz czy zamierzone roboty budowlane spełniają ustalenia rozdziału 2 § 9 uchwały, o której mowa wyżej. Uznanie działki [...] za samodzielną działkę jest próbą obejścia obowiązujących przepisów prawa. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania Z. P. od decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku, o której mowa wyżej, decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 roku (zaskarżoną w niniejszej sprawie) – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podniósł między innymi, iż wniosek inwestora jako teren inwestycji wyznacza wyłącznie działkę o nr ew. [...] stanowiącą samodzielną działkę gruntową. Organ nie posiada uprawnień do rozważania zabudowy innych nieruchomości inwestora, które nie stanowiły przedmiotu wniosku. Organ odwoławczy dostrzegł nierzetelność organu pierwszej instancji z jaką organ ten dokonał ponownych sprawdzeń na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to jest zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi, kompletności projektu budowlanego, w tym posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz czy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Wskazano, iż żadna z przekazanej dokumentacji projektowej nie została opieczętowana jako zatwierdzona decyzją nr [...]. Wojewoda [...] przypomniał, iż inwestycja znajduje się w strefie ingerencji konserwatorskiej, to oznacza, że wszelkie prace remontowe, modernizacyjne, budowlane powinny być uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, a w przedłożonej dokumentacji brak jest dokumentacji poświadczającej takie uzgodnienie. Projekt ponadto nie został przeanalizowany pod kątem zgodności z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku, Nr 75, poz. 690). Wskazano na zastosowanie w niniejszej sprawie § 12 ust. 2 tego Rozporządzenia oraz brak możliwości zastosowania § 12 ust. 3, a także dopuszczalność sytuowania budynku gospodarczego zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia. Podniesiono jednocześnie, iż projekt zagospodarowania na aktualnej mapie do celów projektowych nie spełnia wymogów zawartych w § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., nr 120, poz. 1133), gdyż powinien być sporządzony na oryginale bądź potwierdzonej za zgodność kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Opracowanie zatytułowane "projekt zagospodarowania terenu" stanowi nie potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię mapy. Skargę na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 roku złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. i P. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynika sprawy, to jest: - art. 7, art. 77§1 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez ich nie zastosowanie sprowadzające się do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przyjęcia, że w dokumentacji projektowej brakuje dokumentacji poświadczającej uzgodnienie prac budowlanych z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, gdy takie uzgodnienie znajduje się w aktach sprawy i zostało wydane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie w formie postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku i twierdzenie organu o braku takiej dokumentacji jest nieuprawnione, - art. 138 § 2 K.p.a. polegające na uchyleniu decyzji Starosty G. nr [...] podczas gdy nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w tym przepisie warunkujących jej uchylenie, gdyż przy wydawaniu decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, organ drugiej instancji nie wskazał w swojej decyzji jakiemu przepisowi postępowania uchybił Starosta G. i nie wskazał koniecznego zakresu spraw mających istotny wpływ na ich rozstrzygnięcie, - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do lakonicznego, zdawkowego i ogólnego uzasadnienia decyzji, polegającego na zacytowaniu przepisów bez ich analiz i interpretacji zmierzającej do słuszności i zasadności przytoczonych argumentów oraz naruszenia prawa materialnego, to jest: - art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że organ drugiej instancji zgłosił zastrzeżenia co do rzetelności z jaką Starosta dokonał ponownych sprawdzeń w sytuacji gdy w żaden sposób nie wskazał na czym miałby polegać brak rzetelności organu pierwszej instancji, - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego polegające na odmowie wydania na rzecz skarżących decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy wszelkie wymagania nałożone przepisami zostały przez skarżących spełnione, - § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku (powinno być 2003 roku) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez nieprecyzyjne wskazanie przepisu, pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołania się na jego ust. 1, a w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzony na oryginale bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, gdy tymczasem ze wskazanego przez organ przepisu nie wynika taki obowiązek, - § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na zastosowaniu tego przepisu w sytuacji gdy nie mógł on mieć zastosowania wobec wyrażenia zgody na odstępstwo od tego przepisu w myśl postanowienia Starosty G. nr [...] z dnia [...] lipca 2009 roku. Powołując się na powyższe zarzuty skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji i w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Niniejsza sprawa zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, Nr 270) (dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 oraz art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: K.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji wskazuje na brak w dokumentacji projektowej dokumentacji poświadczającej dokonanie uzgodnienia projektowanej inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Biorąc pod uwagę lokalizację inwestycji i treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego takie uzgodnienie istotnie jest konieczne. Skarżący w skardze podnoszą dokonanie takiego uzgodnienia, powołując się na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku. W aktach administracyjnych brak jest jednak tego postanowienia. Nie mniej jednak na jednym z egzemplarzy projektu architektoniczno-budowlanego dwóch budynków gospodarczych znajduje się adnotacja w formie stempla Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Warszawie Delegatury w R. zawierająca informację o postanowieniu Nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku, co przy wykorzystaniu treści art. 136 K.p.a. dawało organowi drugiej instancji możliwość zażądania tego dokumentu (związanej z nim dokumentacji) we własnym zakresie lub też zlecenia dołączenia tych dowodów organowi pierwszej instancji i po dołączeniu dokonania ich oceny. W ocenie Sądu także na podstawie art. 136 K.p.a. należało uzupełnić przedstawioną dokumentację w zakresie wywiązania się przez stronę z obowiązku wykonania projektu zagospodarowania na aktualnej mapie do celów projektowych. Zarzuty skarżących co do naruszenia przez organ pierwszej instancji § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 120, poz. 1133 ze zm.) należy podzielić jedynie co do nieprecyzyjnego wskazania ustępu przepisu, którego dotyczą zastrzeżenia organu drugiej instancji. Regulacje dotyczące wymogów co do mapy do celów projektowych zostały zawarte w ustępie 1 § 8 cytowanego Rozporządzenia. Zauważyć jednocześnie należy, iż Rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 29 kwietnia 2012 roku na mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 16 września 2011 roku o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U. Nr 232, poz. 1377). Jednak na podstawie § 14 obowiązującego od dnia 29 kwietnia 2012 roku Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 roku Nr 462) do wniosku o pozwolenie na budowę lub odrębnego wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, złożonego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu trafne jest twierdzenie organu drugiej instancji co do tego, iż § 8 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku nakładał obowiązek wykonania projektu zagospodarowania działki na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie ulega wątpliwości, iż jeśli mowa o kopii to zgodność kopii z oryginałem potwierdza podmiot wydający kopię, w którego posiadaniu znajduje się oryginał. Z tego wynika, iż istotnie pracownik Starostwa, którego adnotacja widnieje na dołączonej do akt kopii mapy nie jest uprawniony do potwierdzania zgodności z oryginałem dokumentów mapowych w projekcie budowlanym. Jednocześnie zauważyć należy, iż pracownik Starostwa potwierdził zgodność z oryginałem kserokopii mapy, z której to kserokopii wynika, iż oryginał został wydany przez właściwy podmiot wraz z potwierdzeniem dopuszczalności wykorzystania do celów projektowych. Tym samym wydaje się, że w dyspozycji Starostwa Powiatowego w G. Wydziału Budownictwa i Architektury, od którego pochodzą oryginalne adnotacje pozostaje (pozostawał) oryginał dokumentu, którego kopia z potwierdzeniem zgodności z oryginałem została dołączona do akt organu. Tym samym nie zażądanie tego dokumentu na podstawie art. 136 K.p.a. stanowi naruszenie przepisu, o którym mowa. Odnośnie zarzutu naruszenia § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku, Nr 75, poz. 690 ze zm.) zauważyć należy, iż Starosta G. w decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku, jak i we wcześniej wydawanej, uchylonej decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 roku powołuje się na wydane przez siebie postanowienie Nr [...] znak [...] z dnia [...] lipca 2009 roku udzielające zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, o którym mowa wyżej. Organ drugiej instancji zaś w decyzji zaskarżonej, jak i wcześniejszej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku pomija okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym tego postanowienia. Jak wynika z akt organu pierwszej instancji postanowienie Starosty G. Nr [...] znak [...] z dnia [...] lipca 2009 roku zostało wydane po uzyskaniu upoważnienia udzielonego przez Ministra Infrastruktury na wyrażenie zgody w drodze postanowienia na odstępstwo umożliwiające wykonanie ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej budowie dwóch budynków gospodarczych na działkach budowlanych nr ew. [...], nr ew. [...] i nr ew. [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...] w miejscowości M.. Zgoda udzielona w postanowieniu, jak wynika z jego treści dotyczy umożliwienia wnioskodawcom wykonania na działce budowlanej o nr ewid. gruntu [...] położonej w miejscowości M., gm. M. ścian bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej budowie dwóch budynków gospodarczych na działce budowlanej o nr ewid. gruntu [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr ewid. gruntu [...] poł. w miejscowości M., gm. M.. Z akt sprawy nie wynika aby toczyło się jakiekolwiek postępowanie mające na celu wyeliminowanie tego postanowienia z obrotu prawnego. Wprawdzie jak wynika z adnotacji poniżej treści uzasadnienia i pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia, postanowienie to doręczano jedynie inwestorom, to jest M. W. i P. S.. Tym samym może rodzić się wątpliwość czy w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia, o którym mowa prawidłowo ustalono krąg osób, jakie powinny brać w nim udział. Powyższe sprawia, iż nie można wykluczyć, iż w sprawie tej zachodzi podstawa wznowieniowa wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Na podstawie art. 126 K.p.a. przepis ten ma zastosowanie także (m. in.) do postanowień od których przysługuje zażalenie. W myśl art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. Jednakże wobec braku informacji o wszczęciu takiego postępowania organ drugiej instancji winien przy rozpoznaniu sprawy uwzględnić istnienie w obrocie prawnym postanowienia z dnia [...] lipca 2009 roku o wyrażeniu zgodny na odstępstwo, o którym mowa. Przez brak odniesienia się do powyższej kwestii organ naruszył także treść art. 35 ust. 1 Ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz. U. z 2010 roku, Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 107 § 3 K.p.a. Wobec tego, iż postępowanie co najmniej w zakresie wyżej wskazanym wymaga uzupełnienia zarzut naruszenia przez organ drugiej instancji art. 35 ust. 4 Ustawy Prawo budowlane jest w ocenie Sądu przedwczesny. Na marginesie dodać należy, iż Wojewoda [...] w decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 roku uznaje za zasadne odniesienie się przez organ pierwszej instancji do ustaleń rozdziału 2 § 9 uchwały XLII/333/2006 Rady Miejskiej w M. z dnia 21 lipca 2006 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. z fragmentami obszaru sołectw: I.– G. i M. w gminie M.. Kwestie te nie zalazły odzwierciedlenia zarówno w zaskarżonej jak i poprzedzającej zaskarżoną decyzję, decyzji Starosty G.. W ocenie Sądu stanowisko organów w tej mierze także powinno zostać wyjaśnione. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji nie wykazał naruszenia przepisów postępowania o jakim mowa w art. 138 § 2 K.p.a. i decyzja ta została wydana z naruszeniem tego przepisu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie w punkcie 2 wyroku Sąd oparł o treść art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz art. 209 p.p.s.a. Kwota [...] zł obejmuje kwotę [...] zł wpisu od skargi, [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz [...] razy po [...] zł opłaty skarbowej od pełnomocnictw.