III SA/Kr 704/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. H. na § 2 ust. 1 pkt 1 tiret 2 w zakresie słów: "od punktu 514 biegnie na płd do działki [...], po czym skręcając na zach. dochodzi do granicy działki [...]" załącznika do uchwały Rady Miejskiej w C z dnia 21 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia Statutu Uzdrowiska C skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2012r. W dniu 21 czerwca 2010r. Rada Miejska w C podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska C. Uchwała została podjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 z późn. zm.). Pismem z dnia 16 marca 2011r. M. H. wezwał Radę Miejską w C do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę z dnia 21 czerwca 2010r. Nr [...] w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska C. Zdaniem M. H. zapisy Statutu Uzdrowiska C naruszają art. 7 i art. 64 Konstytucji RP, art. 38 pkt 1 i 2 oraz art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, a także załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej. M. H. stwierdził, iż zawarte w Statucie sformułowania uniemożliwiają precyzyjne określenie przebiegu granic oraz obszaru strefy ochronnej A. Wskazał, iż Statut Uzdrowiska nie wspomina o działce nr 2721, mimo że na podstawie jego zapisów można się domyślać, że właśnie w poprzek tej działki przebiega granica pomiędzy strefą A i strefą B. M. H. podniósł, iż przebieg granicy strefy uzdrowiskowej A po działce nr 2721 w znacznej mierze uniemożliwia mu prowadzenie działalności rolniczej, która stanowi jedno ze źródeł jego utrzymania. Rada Miejska w C nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] 2011r. Rada Miejska w C podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany Statutu Uzdrowiska C. Wprowadzona zmiana polegała na zastąpieniu w § 2 ust. 1 pkt 1 tiret 2 słów "... od pkt 614 biegnie na płd do działki 2764..." słowami "... od punktu granicznego nr 614 biegnie na płd do punktu granicznego nr 3291 położonego na granicy działki nr 2764...". Pismem z dnia 17 maja 2011r. M. H. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w C z dnia 21 czerwca 2010r. Nr [...] w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska C domagając się stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 38 pkt 1 i 2 oraz art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, a także załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej. Skarżący wskazał, iż źródłem jego interesu prawnego, który został naruszony zaskarżoną uchwałą są przepisy prawa materialnego dotyczące prawa własności. Skarżący wyjaśnił, iż w § 2 ust. 1 pkt 1 kwestionowanego Statutu Uzdrowiska wskazano: "Na obszarze Uzdrowiska wydziela się następujące strefy ochronne: 1) strefę A o powierzchni 336,20 ha, w granicach przebiegających (...) – od wschodu – od styku oddziałów nr 40, nr 41, nr 42, skręca na wsch. i płd. i granicą pododdziałów b, c oddziału 42 dochodzi do punktu granicznego 614 (na granicy oddziału 42); od pkt 614 biegnie na płd do działki 2764, po czym skręca na zach. dochodzi do granicy działki 2768,...". Skarżący uważa, iż takie sformułowanie w Statucie Uzdrowiska uniemożliwia precyzyjne określenie przebiegu granic oraz obszaru strefy ochronnej A. Wskazał, iż pomiędzy punktem granicznym 614 z działką nr 2764 położona jest działka 2721 będąca jego własnością, o której Statut nie wspomina, pomimo iż na podstawie jego zapisu można się domyślać, że właśnie w poprzek tej działki przebiega granica pomiędzy strefą A i strefą B. Skarżący stwierdził, iż nie sposób jest również ustalić dokładnego przebiegu tej granicy. Wskazana w Statucie działka nr 2764 jest drogą biegnącą wzdłuż działki 2721 niemal na całej jej długości. Tym samym zdaniem skarżącego, na podstawie cytowanego opisu granica strefy A może przebiegać wzdłuż jakiejkolwiek linii łączącej pkt 614 oraz jakikolwiek punkt na drodze oznaczonej nr 2764. Skarżący wskazał, iż odpowiedzi na pytanie o przebieg granicy nie daje również załącznik graficzny do Statutu. Mapa została bowiem sporządzona w skali 1/10000, tj. według minimalnych standardów wynikających z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 marca 2006r. w sprawie wzorcowego statutu uzdrowiska i wzorcowego statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej. W ocenie skarżącego, taka skala uniemożliwia jednak precyzyjne oznaczenie przebiegu granic pomiędzy działkami w przypadku braku odpowiedniego zapisu w części opisowej Statutu. Skarżący zaznaczył przy tym, iż załącznik graficzny ma odzwierciedlać opis przebiegu granic stref ochronnych zawarty w części opisowej, a nie stanowić jego doprecyzowanie bądź uzupełnienie. Skarżący podniósł, iż o sposobie wyznaczania granic obszarów stref ochronnych, na etapie prac nad operatem uzdrowiskowym, Burmistrz Gminy C był informowany przez Ministerstwo Zdrowia m.in. w piśmie z dnia 6 listopada 2008r. [...], w którym wskazano, że "obowiązuje generalna zasada, że granice stref ochrony uzdrowiskowej wyznacza się w ścisłym powiązaniu z zagospodarowaniem przestrzennym obszaru. Wykorzystuje się do tego istniejące elementy naturalnego otoczenia, a mianowicie ulice, drogi, rzeki, cieki górskie itp. W przypadku niemożności naturalnego wyznaczenia granic, opisuje się je zgodnie z mapą ewidencyjną działek, którą należy dołączyć do operatu jako materiał pomocniczy. Proste linie wyznaczone na mapie łączą jedynie punkty, natomiast nie są granicami strefy". Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie zasady te zostały naruszone. Działka 2721, przez którą przebiega granica strefy A i strefy B stanowi bowiem naturalną całość, tj. w poprzek niej licząc od punktu granicznego 614 nie przebiegają żadne naturalne granice takie jak cieki wodne, ścieżki, które można byłoby wykorzystać do ustalenia przebiegu granicy pomiędzy strefą A i strefą B. Opis przebiegu granicy nie został również sporządzony zgodnie z mapą ewidencyjną działek. Skarżący zaznaczył również, iż mieszkańcy nie są stronami postępowania administracyjnego o potwierdzeniu możliwości prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego na obszarze, dla którego sporządzono operat uzdrowiskowy, prowadzonego przez Ministerstwo Zdrowia, co uniemożliwia kwestionowanie zapisów przyszłego Statutu na etapie prac nad operatem uzdrowiskowym. Natomiast Gmina nie korzystała w tym zakresie z możliwości przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami, mimo iż taką możliwość dopuszcza art. 5a ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący podniósł, iż zgodnie z ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, gmina ma obowiązek precyzyjnego wyznaczenia granic poszczególnych stref ochronnych. Wynika to z faktu, że wyznaczenie stref ochronnych istotnie ogranicza wykonywania prawa własności przez właścicieli nieruchomości położonych w poszczególnych strefach ochronnych. Ponadto ustalenia zawarte w Statucie uzdrowiska powinny być powiązane z dokumentami planistycznymi gminy uzdrowiskowej i powinny znaleźć odzwierciedlenie w planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący uważa, iż ustalanie stref uzdrowiskowych powinno uwzględniać dotychczasowe przeznaczenie gruntów oraz stanowić wyważenie interesu gminy i interesów jej poszczególnych mieszkańców. Stwierdził, iż przebieg granicy strefy uzdrowiskowej A po działce 2721 w znacznej mierze uniemożliwia mu prowadzenie działalności rolniczej i leśnej, która stanowi jedno z ważnych źródeł jego utrzymania. Ustawodawca wyraźnie bowiem określił jakie tereny mogą zostać włączone do poszczególnych stref uzdrowiskowych. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy strefa A ma obejmować obszar, na którym są zlokalizowane lub planowane zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, a także inne obiekty służące lecznictwu uzdrowiskowemu lub obsłudze pacjenta lub turysty. Jego zdaniem, intencją ustawodawcy nie było objęcie strefą A obszarów służących prowadzeniu gospodarki rolnej. Wskazał, iż na działce 2721 nie ma zlokalizowanych żadnych obiektów i urządzeń, które mogłyby służyć lecznictwu uzdrowiskowemu lub obsłudze ruchu turystycznego. W ocenie skarżącego poszczególne strefy ochrony uzdrowiskowej mogą być wyznaczane w sposób przypadkowy, tylko po to by dana gmina mogła wykazać się istnieniem ustawowych wskaźników terenów zielonych. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010r., sygn. akt II OSK 1990/10 zaznaczając, iż odnosi się on wprawdzie do innego stanu prawnego, ale wynika z niego, że rada gminy przyjmując statut uzdrowiska powinna brać pod uwagę lokalne uwarunkowania oraz cel istnienia obszarów ochrony uzdrowiskowej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w C wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Rada Miejska wyjaśniła, iż postępowanie zmierzające do uchwalenia Statutu Uzdrowiska – który jest aktem prawa miejscowego – uregulowane zostało w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Podstawą dla uchwalenia Statutu jest sporządzenie operatu uzdrowiskowego na podstawie art. 39 ust. 1 tej ustawy. Operat uzdrowiskowy jest dokumentem sporządzonym przez posiadającą w tym celu przygotowanie Fundację "Uzdrowiska" na podstawie badań wykonanych przez certyfikowane w tym celu przez Ministra Zdrowia jednostki naukowo-badawcze i która zaprojektowała strefy ochronne wraz z określeniem koniecznych do zachowania obszarów biologicznie czynnych oraz czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych. Operat uzdrowiskowy przekazywany jest następnie Ministrowi Zdrowia, który decyzją potwierdza spełnienie warunków koniecznych do zachowania statusu uzdrowiska przez obszar dla którego sporządzono operat uzdrowiskowy. Minister Zdrowia potwierdza możliwość prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego na obszarze objętym operatem, a decyzja Ministra tworzy warunki dla rady gminy dla uchwalenia statutu uzdrowiska. Rada Miejska stwierdziła, iż w takim zakresie w jakim ustalenia co do stref ochronnych znalazły się w operacie i uzyskały potwierdzenie w drodze decyzji Ministra Zdrowia wiążą radę przy uchwalaniu statutu. Zdaniem Rady, zaskarżona uchwała w całości podjęta została z zachowaniem zasad i procedury określonej w w/w ustawie. Wszystkie strefy ochronne, w tym A, są zgodne z opracowaniem zawartym w operacie uzdrowiskowym, postanowienia w tym zakresie uzyskały potwierdzenie w decyzji Ministra Zdrowia Nr 29 z dnia 15 czerwca 2009r. i zostały przeniesione do Statutu Uzdrowiska C ustanowionego zaskarżoną uchwałą. Tym samym w ocenie Rady Miejskiej, poprawność postępowania z przepisami ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych czyni bezzasadny zarzut nieuprawnionego naruszenia prawa własności skarżącego. Rada Miejska zwróciła również uwagę, iż załączone do skargi pismo Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2006r., oprócz podnoszonych przez skarżącego uwag dotyczących technicznego sposobu określania granicy stref ochronnych, zawiera również wyraźne wskazanie, że do strefy A (pismo odnosiło się do operatu uzdrowiskowego) należy włączyć doliny ulic L i Z, czyli obszar na którym leży nieruchomość skarżącego, której włączenie do strefy A jest powodem skargi. Rada Miejska stwierdziła, iż zawarte w tym piśmie uprzednie stanowisko Ministra Zdrowia w przedmiocie operatu uzdrowiskowego z natury rzeczy uwzględnione zostało przy nadaniu operatowi ostatecznego kształtu ponieważ stanowiło o możliwości uzyskania na podstawie takiego operatu potwierdzenia, prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego. Odnosząc się do zarzutu nieprecyzyjnego określenia przebiegu granicy strefy A Rada Miejska stwierdziła, iż odpowiedziała na wezwanie skarżącego i uchwałą z dnia [...] 2011r. zmieniła Statut Uzdrowiska w ten sposób, aby przebieg granicy na interesującym skarżącego odcinku nie budził wątpliwości. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 26 stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował zakres skargi wskazując, że nie skarży całej uchwały lecz jedynie jej część, a dokładnie §2 ust. 1 pkt 1 tiret 2 w zakresie słów: "od punktu 614 biegnie na płd do działki 2764, po czym skręcając na zach. dochodzi do granicy działki 2768" załącznika do uchwały Rady Miejskiej w C z dnia 21 czerwca 2010r., nr [...]. Sprecyzował też, że zarzuty skargi dotyczą po pierwsze nieprecyzyjnego przebiegu granicy pomiędzy strefą A i B, a po drugie umieszczenia działki skarżącego w strefie A, a zdaniem skarżącego powinna być w strefie B. Co do pierwszego zarzutu, wobec wydania przez Radę Miejską w C uchwały z dnia 10 maja 2011r. doprecyzowującej przebieg granicy pomiędzy strefą A i B, pełnomocnik skarżącego uznał, że pierwszy z zarzutów skargi jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 145, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga M. H., wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (zwana dalej u.s.g.). Dokonując oceny dopuszczalności skargi złożonej na podstawie art. 101 u.s.g., Sąd uznał, że została ona wniesiona w wymaganym terminie, z zachowaniem poprzedzających jej wniesienie wymogów proceduralnych w postaci wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz pochodzi od podmiotu mającego legitymację skargową w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., przyjmując za zasadne w tej ostatniej kwestii argumenty powoływane przez skarżącego, którego interes prawny jako właściciela nieruchomości położonych na terenie uzdrowiska został naruszony zaskarżonym aktem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2009r., II OSK 205/09). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była zgodność z prawem objętej powyższą skargą części uchwały Rady Miejskiej w C z dnia 21 czerwca 2010r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia Statutu Uzdrowiska C, to jest § 2 ust. 1 pkt 1 tiret 2 w zakresie słów: "od punktu 614 biegnie na płd do działki 2764, po czym skręcając na zach. dochodzi do granicy działki 2768" załącznika do przedmiotowej uchwały. W niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej części uchwały wymagała uprzedniego rozstrzygnięcia charakteru prawnego tej uchwały, czyli statutu uzdrowiska. Stanowienie aktów prawa miejscowego, będących źródłami prawa powszechnie obowiązującego wymienionymi w rozdziale 3 Konstytucji, wymaga każdorazowego wyraźnego upoważnienia ustawowego (art. 94 Konstytucji RP). Art. 40 ust. 1 u.s.g. przewiduje, że "Na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy". Upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego może wynikać zatem z powołanej ustawy o samorządzie gminnym (art. 40 ust. 2 i 3) lub z przepisów ustaw szczególnych. Zdaniem Sądu takie upoważnienie do stanowienia aktu prawa miejscowego zawarte w ustawie szczególnej stanowi art. 41 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 167, poz. 1399 ze zm., zwana dalej ustawą o lecznictwie uzdrowiskowym). Przepis ten przewiduje, że "Rada gminy, po uzyskaniu decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 2, uchwala, na podstawie operatu uzdrowiskowego, statut uzdrowiska lub statut obszaru ochrony uzdrowiskowej, z zastrzeżeniem ust. 3". Żaden z przepisów tej ustawy nie przewiduje wprawdzie expressis verbis, że statut uzdrowiska jest aktem prawa miejscowego, nie oznacza to jednak, że statut takiego charakteru nie ma. Do wyjątków zresztą należą regulacje normatywne, które stanowią wyraźnie o charakterze prawnym aktu (np. art. 14 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., przewidujący wyraźnie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego). Wobec braku ustawowej regulacji wyraźnie wskazującej na charakter prawny statutu uzdrowiska, dla ustalenia czy stanowi on akt prawa miejscowego niezbędne jest dokonanie oceny przedmiotu regulacji statutowej oraz charakteru zawartych w nim norm. Art. 41 ust. 2 cyt. ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym normuje przedmiot regulacji statutowej, przewidując, że "Statut uzdrowiska lub statut ochrony uzdrowiskowej zawiera w szczególności: 1) nazwę uzdrowiska lub nazwę obszaru ochrony uzdrowiskowej i jego granice, 2) określenie stref ochronnych, o których mowa w art. 38 ust. 1, wraz z określeniem koniecznych do zachowania obszarów biologicznie czynnych, oraz określenie czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych (...)". Przepis ten, normując przedmiot regulacji statutu uzdrowiska, stanowi zatem o określeniu czynności zabronionych w poszczególnych strefach ochronnych. Przyznanie radzie gminy kompetencji do określenia czynności zabronionych w strefach ochronnych oznacza, że ustawowa regulacja zakazów w art. 38 ust. 1 nie wyłącza regulacji statutowej. Rolą statutu danego uzdrowiska jest dokonanie indywidualizacji zakazów w zależności od indywidualnych uwarunkowań danego uzdrowiska (art. 39 i art. 40 powołanej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym). Indywidualne uwarunkowania uzdrowiska mają zatem znaczenie dla określenia zakazów obowiązujących w poszczególnych strefach ochronnych i o ich zakresie rozstrzyga rada gminy uchwalając statut uzdrowiska. Należy zatem uznać, że statut nie ogranicza się jedynie do wyznaczenia przestrzennego poszczególnych stref uzdrowiska, a moc zakazów dotyczących poszczególnych stref uzdrowiska nie wynika wyłącznie z art. 38 ust. 1 tej ustawy, lecz z regulacji statutowej opartej na w/w przepisach ustawy (por. wyrok NSA z 10 lipca 2008r., II OSK 807/07). Przedmiotem regulacji zawartej w statucie uzdrowiska jest więc ustanowienie abstrakcyjnie określonych nakazów lub zakazów adresowanych do generalnie określonych adresatów będących podmiotami zewnętrznymi wobec administracji, akt ten spełnia zatem warunki pozwalające na zakwalifikowanie go jako aktu prawa miejscowego. W ocenie Sądu podniesione w złożonej w niniejszej sprawie skardze zarzuty dotyczące niezgodności z prawem wymienionego powyżej przepisu zaskarżonej uchwały, nie zasługują na uwzględnienie. Sam skarżący, precyzując zarzuty skargi przyznaje, że z dwóch podnoszonych przez niego zarzutów jeden jest nieuzasadniony. Kwestionował on bowiem nieprecyzyjny przebieg granicy pomiędzy strefą A i B, jednak Rada Miejska w C uchwałą z dnia [...] 2011r. doprecyzowała przebieg granicy pomiędzy strefą A i B. W tej chwili zatem przebieg granicy nie budzi już wątpliwości skarżącego. Odnośnie natomiast drugiego z zarzutów skargi, dotyczącego umieszczenia działki skarżącego w strefie A, podczas gdy zdaniem skarżącego powinna być w strefie B, Sąd stwierdza, że w świetle regulacji ustawowej nie jest on uzasadniony. Zgodnie z art. 38 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym "Na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej wydziela się trzy rodzaje stref ochrony uzdrowiskowej, oznaczone literami "A", "B" i "C": 1) strefa "A", dla której procentowy udział terenów zieleni wynosi nie mniej niż 65%, obejmuje obszar, na którym są zlokalizowane lub planowane zakłady lecznictwa uzdrowiskowego i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, a także inne obiekty służące lecznictwu uzdrowiskowemu lub obsłudze pacjenta lub turysty, w zakresie nieutrudniającym funkcjonowania lecznictwa uzdrowiskowego, w szczególności: pensjonaty, restauracje lub kawiarnie". Wbrew zatem zarzutom skargi, strefa A obejmuje nie tylko obszar, na którym już są zlokalizowane zakłady lecznictwa uzdrowiskowego i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego oraz inne obiekty w tym związane, lecz – zgodnie z wyraźnym brzmieniem cytowanego powyżej przepisu - także obszar na którym tego typu obiekty są planowane. Zdaniem Sądu nietrafne są zatem zarzuty skargi, że zaliczając jego działkę do strefy A zamiast do strefy B, organ naruszył prawo. Zarówno zgromadzona w sprawie dokumentacja dotycząca planowanego uzdrowiska, jak i oświadczenie złożone przez pełnomocnika organu na rozprawie przed Sądem w dniu 26 stycznia 2012r. dowodzą, że obszar na którym zlokalizowana jest działka skarżącego został zaliczony do strefy A projektowanego uzdrowiska ze względu na planowany kształt przyszłego uzdrowiska. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy dowodzą, że planując kształt uzdrowiska, organ wziął pod uwagę lokalne uwarunkowania i cel istnienia obszarów ochrony uzdrowiskowej. Potwierdza to zarówno treść Operatu Uzdrowiskowego, jak i decyzja Ministra Zdrowia z dnia 15 czerwca 2009r., w której wskazywano zasadność objęcia obszarem strefy A także działki, której właścicielem jest skarżący. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty należy zatem stwierdzić, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, Rada Miejska w C miała podstawę prawną do zaliczenia działki skarżącego do strefy A. W ocenie Sądu Rada Miasta prawidłowo zastosowała tę podstawę prawną, zawartą w art. 38 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego przepisu uchwały doprowadziła zatem do wniosku, że nie narusza on prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, co uzasadnia oddalenie skargi. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.