IV SA/Gl 445/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w P. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy – wypłaty pracownikom świadczeń wynikających ze stosunku pracy oddala skargę. U Z S A D N I E N I E W wyniku kontroli przeprowadzonej w A Sp. z o.o. w P., Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w K., na podstawie art. 11 pkt 7, art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), wydał nakaz z dnia [...] w którym nakazał: w decyzjach od nr 1 do nr 23 - wypłacić wymienionym pracownikom nagrody jubileuszowe w kwotach określonych w poszczególnych decyzjach; - od nr 24 do nr 32 – wypłacić wymienionym byłym pracownikom odszkodowania z tytułu rozwiązania przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy; - w decyzjach od nr 33 do nr 39 – wypłacić wymienionym pracownikom wynagrodzenie za pracę w listopadzie 2011 r. Rozstrzygnięcia zawarte w nakazie podlegały natychmiastowemu wykonaniu na podstawie art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. W odwołaniu od powyższego nakazu, pracodawca – reprezentowany przez pełnomocnika - podniósł zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i wskazał, że decyzja została wydana bez zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz z naruszeniem zasad prawidłowej oceny dowodów. W szczególności zarzucił, że organ pominął okoliczność, iż zostały zawarte ugody przedsądowe o mocy wyroku prawomocnego; - w przedmiocie wypłaty pracownikom należności zawartych w decyzjach nr 19, 24, 26, 28 i 29 nakazu zapłaty z dnia [...]r. oraz pominął okoliczności dotyczące przeprowadzania restrukturyzacji zakładu pracy, o której pracodawca informował pracowników. Ponadto zarzucił, że decyzje zawarte w nakazie z dnia [...] roku nie zawierają uzasadnień wymaganych przez przepisy prawa. Podniósł, że organy inspekcji pracy błędnie utożsamiają pojęcie treści decyzji z rozstrzygnięciem, o jakim mowa w art. 107 § 1 k.p.a., podczas gdy pojęcie treści w rozumieniu art. 34 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy obejmuje zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie decyzji. Wskazał, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, mają zastosowanie przepisy k.p.a. i wobec tego pod pojęciem "treści" należy rozumieć obok rozstrzygnięcia także uzasadnienie. Ponadto podniósł, że nie kwestionuje konieczności wypłacenia pracownikom należnych im określonych świadczeń pieniężnych, jednakże obecnie fabryka znajduje się w niezwykle trudnej sytuacji materialnej. Następnie przedstawił podejmowane przez zarząd spółki działania, mające na celu zapewnienie jej płynności finansowej. Zaznaczył dodatkowo, iż obecne problemy spółki są miedzy innymi wynikiem niedokończonego procesu prywatyzacji oraz działań kierownictwa spółki zmierzających do przekształcenia jej w konkurencyjne przedsiębiorstwo. Zarzucił organowi, że nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń poprzestając jedynie na stwierdzeniu, iż pracodawca nie dokonuje wypłaty świadczeń wskazanych w nakazie. Dodał, że spółka zamierza wypłacić świadczenia objęte nakazem, jednakże w pierwszej kolejności muszą być realizowane bieżące zobowiązania związane z wypłatą wynagrodzeń i rachunków za energię elektryczną, dopiero później inne należności, bowiem w przeciwnym przypadku produkcja przedsiębiorstwa musiałaby zostać wstrzymana. Po rozpoznaniu odwołania Okręgowy Inspektor Pracy w K. decyzją z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz 2 k.p.a. i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy utrzymał w mocy decyzje zawarte w nakazie, z wyjątkiem decyzji nr 19, 24, 26, 28 i 29, które zostały uchylone decyzją Okręgowego Inspektora Pracy z tej samej daty i w zakresie tych decyzji postępowanie organu I instancji zostało umorzone. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że ustalenia faktyczne zostały zawarte w protokole kontroli, który został podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentacji pracodawcy w dniu 23 stycznia 2012 r. - bez wnoszenia zastrzeżeń, pomimo, że o tym prawie podmiot kontrolowany został prawidłowo pouczony. W odwołaniu pracodawca również nie kwestionował zasadności i wysokości należnych pracownikom świadczeń, a jedynie powoływał się na sytuację finansową, w której znalazła się Spółka. Podkreślił, że powyższe pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż przedmiotowa sprawa ma charakter bezsporny. Podczas czynności kontrolnych inspektor pracy wykazał, iż pracodawca naruszył obowiązki w zakresie terminowego i prawidłowego wypłacania świadczeń wskazanym wyżej pracownikom. Ustalenia w zakresie wypłaty wynagrodzeń dla pracowników zostały dokonane na podstawie przedłożonych przez pracodawcę list płac oraz poleceń przelewów. Wysokość pozostałych świadczeń również wynika z naliczeń dokonanych przez pracodawcę. Ponadto w protokole z kontroli inspektor pracy dokładnie wskazał, z którymi osobami pracodawca zawarł ugody sądowe. W dniu 14 grudnia 2011 r. pracodawca przedstawił akta kancelaryjne spraw pracowników, którzy wystąpili z pozwami do sądu. Jednakże żaden z tych pracowników nie został objęty nakazem inspektora pracy z [...]r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że materiał dowodowy w sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a organ orzekający zobowiązał pracodawcę do wykonania obowiązku - niezwłocznego przywrócenia stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, czyli prawidłowego wypłacenia należnych pracownikom świadczeń. Podkreślił, że obowiązek pracodawcy wynika z przepisów prawa, a decyzja inspektora pracy ma służyć doprecyzowaniu tego obowiązku, czyli wskazaniu, wobec których konkretnie pracowników powinien zostać zrealizowany i w jakim zakresie. W związku z tym organ wskazał, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy, właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy, uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innych świadczeń. Podkreślił, że zadaniem nakazu wystawionego przez inspektora pracy jest wymuszenie na pracodawcy wypełnienia obowiązku, wynikającego z umowy zawartej z pracownikiem w zakresie wypłaty świadczeń pracowniczych wówczas, gdy ten obowiązek jest wymagalny. Oznacza to, że nakaz może być wydany tylko w takich sprawach, w których istnieje przewidziane przepisami prawa pracy należne świadczenie. Dodał, że pracodawca, który nie wypłaca w prawidłowej wysokości i w terminie przewidzianym przez przepisy prawa świadczeń, narusza swój podstawowy obowiązek, uregulowany w art. 94 pkt 5 kodeksu pracy. Organ odwoławczy podkreślił, że jedyne zarzuty skarżącego dotyczą tego, że inspektor pracy nie uwzględnił kłopotów finansowych pracodawcy. W tym zakresie wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów prawa pracy, trudności finansowe pracodawcy w żaden sposób nie mogą stanowić okoliczności usprawiedliwiających niewykonanie obowiązków ciążących na pracodawcy, w szczególności zaś obowiązków wypłaty świadczeń pieniężnych pracownikom. Podniósł, że to pracodawca ponosi ryzyko ekonomiczno - gospodarcze prowadzonej działalności i nie może tego ryzyka przerzucać na pracowników. Natomiast wystąpienie trwałych lub przejściowych trudności finansowych mieści się w granicach tego ryzyka. W podsumowaniu organ odwoławczy wskazał, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nadzwyczajnych okoliczności dotyczących Spółki, związanych z niedokończonym procesem jej prywatyzacji. Ponadto wskazał, że decyzja inspektora pracy nie musi zawierać uzasadnienia faktycznego i prawnego w znaczeniu art. 107 k.p.a. Dodał, że w wyroku z 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 753/11) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nakazy inspektora pracy wydawane są, zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, w formie pisemnej. W myśl art. 34 ust. 2 ustawy, powyższe decyzje oprócz treści powinny zawierać określenie podstawy prawnej, termin usunięcia stwierdzonych uchybień oraz pouczenie o przysługujących podmiotowi kontrolowanemu środkach odwoławczych. Powołany przepis wymienia wszystkie niezbędne elementy omawianej decyzji. Ze sformułowania "decyzja...powinna zawierać" wynika, że wyliczenie to nie ma charakteru przykładowego, lecz stanowi katalog zamknięty. Oznacza to, że w tym zakresie ustawodawca wyłączył stosowanie art. 107 k.p.a. Potwierdza to unormowanie zawarte w art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, który stanowi, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach nieuregulowanych w ustawie, bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy stanowi więc lex specialis do Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu jurysdykcyjnym prowadzonym przez organy inspekcji pracy postanowienia cytowanej ustawy należy więc stosować w pierwszej kolejności. Dopiero w sprawach nieuregulowanych tą ustawą, zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A Spółka z o.o. – reprezentowana przez pełnomocnika – podniosła zarzut, że przy wydaniu powyższej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegającego na niedostatecznym zebraniu materiału dowodowego oraz nierozpatrzeniu go w sposób wnikliwy. W konsekwencji zarzuciła naruszenie przez organ odwoławczy zasady obiektywizmu, poprzez: - pominięcie okoliczności, że wynagrodzenie za pracę za miesiąc listopad 2011 r. należne pracownikom: J.T. w wysokości 14.300,00 zł, A.K. w wysokości 11.000,00 zł, A.P. w wysokości 1.500 zł, M.M. w wysokości 7.100,00 zł, D.M. w wysokości 7.100,00 zł, K.S. w wysokości 1.216, 58 zł - zostało w całości wypłacone; - pominięcie okoliczności, iż przed Sądem Rejonowym w Z., zawarto ugody z pracownikami: B.G., C.S., A.S., M.R., M.D. w przedmiocie wypłaty nagrody jubileuszowej, z pracownikami: G.W., M.R., J.R., C.S., K.S. w przedmiocie wypłaty odszkodowania. Skarżąca podniosła, że powyższe należności zostały objęte zaskarżoną decyzją. Ponadto zarzuciła pominięcie przez organ okoliczności przeprowadzania restrukturyzacji zakładu pracy, o której pracodawca informował pracowników. W związku z powyższymi zarzutami, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżona decyzja jest bezprzedmiotowa w zakresie należności w postaci wynagrodzenia wyżej wymienionych pracowników za listopad 2011 r. i wobec tego powinna zostać uchylona. Ponadto wskazała, że decyzja Okręgowego Inspektora Pracy w K. obejmująca należności, w przedmiocie których zawarła przed Sądem Rejonowym w Z. ugody z pracownikami, powinna zostać uchylona, a postępowanie w tym zakresie umorzone. Strona skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje obowiązku wypłacenia pracownikom należnych im świadczeń pieniężnych. Jednakże obecnie znajduje się w niezwykle trudnej sytuacji materialnej. W tym zakresie podniosła, że proces prywatyzacji przedsiębiorstwa rozpoczął się w roku 2008 i pod koniec roku 2009 doszło do zakupu od Skarbu Państwa udziałów przez obecnego większościowego udziałowca. Od tego czasu kierownictwo spółki podejmuje działania mające na celu poprawienie sytuacji majątkowej fabryki oraz zapewnienie płynności finansowej. Skarżąca zarzuciła, że w tym zakresie Inspektor Pracy nie przeprowadził żadnych ustaleń i poprzestał na stwierdzeniu, że pracodawca nie dokonuje wypłat określonych świadczeń pieniężnych. W tej kwestii podkreśliła, że sytuacja taka nie wynika z zamierzonego i celowego działania pracodawcy, lecz z aktualnej sytuacji finansowej. Wskazała, że potwierdzeniem tego jest bilans spółki za 2010 rok. Dodała, że nie ma możliwości natychmiastowej wypłaty wszystkich świadczeń określonych w nakazie z dnia [...]r. Zamierza wypłacić uprawnionym wszelkie należne im świadczenia pieniężne, lecz uczyni to w późniejszym okresie, gdy uzyska na ten cel dodatkowe środki finansowe. Podkreśliła, że jako priorytetową, uznaje obecnie wypłatę bieżących wynagrodzeń oraz zapewnienie środków niezbędnych do dalszej produkcji, natomiast w następnej kolejności realizowane będą wszelkie inne świadczenia. Wskazała, że z ustaleń protokołu kontroli wynika, że podjęty został szereg czynności zmierzających do realizacji obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi – jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad przeprowadzonego postępowania. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku rozpoznania sprawy w wyżej określonym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania nakazu, którego dotyczy zaskarżona decyzja, stanowi art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 404), według którego - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi. Należy przy tym wskazać, że inspektor pracy, wydając nakaz wypłaty wynagrodzenia bądź innych świadczeń, nie rozstrzyga o roszczeniu pracownika. Natomiast istota nakazu sprowadza się do skłonienia pracodawcy, aby wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika wówczas, gdy obowiązek ten jest wymagalny (por. wyrok NSA z 13 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 1400/05 Lex nr 275465). Nakazy wydawane są w razie stwierdzenia przez organy inspekcji pracy naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia, w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Jednocześnie na podstawie art. 31 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, ustalenia kontroli, co do zasady, dokumentowane są w formie protokołu podpisanego przez inspektora pracy prowadzącego kontrolę oraz przez osobę lub organ reprezentujący podmiot kontrolowany. Dodatkowo podmiotowi kontrolowanemu, zgodnie z art. 31 ust. 4 wymienionej ustawy, przysługuje prawo zgłoszenia, przed podpisaniem protokołu kontroli, umotywowanych zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole. Zastrzeżenia można zgłosić na piśmie w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu. Ponadto, zgodnie z art. 31 ust. 6 tej ustawy, w razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa wyżej, inspektor pracy prowadzący kontrolę zobowiązany jest je zbadać, a w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń – zmienić odpowiednią część protokołu. Powyższe prowadzi do wniosku, że podstawowym sposobem dokumentowania przebiegu kontroli przeprowadzanej u pracodawcy przez organy inspekcji pracy jest protokół oraz ustalenia w nim zawarte. Na tej podstawie, po przeprowadzeniu kontroli, właściwy inspektor pracy podejmuje czynności, lub wydaje decyzje, o których mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Jeżeli zatem pracodawca ma zastrzeżenia zarówno co do ustaleń poczynionych przez inspektora w toku kontroli, jak i co do przebiegu samej kontroli, wówczas powinien złożyć umotywowane zastrzeżenia do protokołu. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że pracodawca zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez inspektora, nie złożył bowiem zastrzeżeń do protokołu, co więcej - nie kwestionował również ustaleń poczynionych w toku kontroli. Natomiast z protokołu kontroli sporządzonego w sprawie wynika, że inspektor pracy dokonał ustaleń, które należności pracowników oraz z jakich tytułów są wymagalne, a ponadto ustalił wysokość należnych świadczeń, imiennie wskazanych pracowników, z tytułu nagród jubileuszowych, odszkodowań z tytułu rozwiązania umowy o pracę oraz z tytułu wynagrodzenia za pracę w listopadzie 2011 r., czyli należności objętych nakazem z dnia [...]r. Inspektor wydał w związku z tym nakaz wypłaty wymagalnych świadczeń, co do których nie było sporu. Ustalenia poczynione przez inspektora w toku kontroli dokonane zostały na podstawie przedłożonych przez pracodawcę dokumentów. Wszystkie te okoliczności zostały wskazane w protokole i stanowiły podstawę wydania nakazu. Podkreślenia jednakże wymagało, że Okręgowy Inspektor Pracy w K. – w związku z okolicznościami wskazanymi w odwołaniu pracodawcy z dnia 15 lutego 2012 r., dotyczącymi zawarcia ugody z niektórymi pracownikami - decyzją z dnia [...]r. nr rej. [...] uchylił decyzje nr 19, 24, 26, 28 i 29 zawarte w nakazie z dnia [...]r. i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Natomiast okoliczności dotyczące wypłaty wynagrodzenia za listopad 2011 r. pracownikom wymienionym przez skarżącego oraz dotyczące zawarcia ugody z niektórymi pracownikami, po raz pierwszy zostały powołane w treści skargi wniesionej w niniejszym postępowaniu sądowym. Z tego powodu nie można uwzględnić zarzutu skargi w tym zakresie – dotyczącego niedostatecznego zebrania materiału dowodowego przez organ odwoławczy oraz naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania. Podkreślenia zatem wymagało, że nieuprawniony jest zarzut, iż organ nie ustalił w sposób wnikliwy stanu faktycznego, skoro opierał te ustalenia na informacjach i dowodach przedstawionych przez stronę. Organy Państwowej Inspekcji Pracy mogą bowiem ustalić stan faktyczny w wymienionym zakresie wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia i dokumenty przedłożone przez stronę i nie są uprawnione do ich weryfikacji poprzez pozyskiwanie informacji od sądu powszechnego w celu ustalenia, którzy pracownicy, oprócz wymienionych przez pracodawcę, skierowali swoje roszczenia na drogę postępowania sądowego lub zawarli z nim ugody. W związku z tym strona skarżąca nie może powoływać się na okoliczności, które nie były znane organom orzekającym. Tym samym nie może skutecznie twierdzić, że organy nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy, skoro opierały ustalenia na informacjach i dowodach przedstawionych przez stronę. W konsekwencji stwierdzić zatem należało, że organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń na podstawie dokumentacji przedstawionej przez pracodawcę. Pracodawca ustaleń tych nie kwestionował - w odwołaniu od nakazu i w toku postępowania odwoławczego nie wskazał zaistnienia okoliczności, które przywołał w skardze. Ponadto odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ odwoławczy okoliczności związanych z sytuacją finansową spółki, w tym przeprowadzania restrukturyzacji zakładu pracy, podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie przewidują odpowiedzialności pracodawcy za naruszenie obowiązków wynikających ze stosunków pracy na zasadzie winy. Powoływanie się więc przez pracodawcę na okoliczności niejako wyłączające winę pracodawcy w zaniechaniu wykonania jego obowiązków wobec pracowników nie może odnieść skutku i stanowić podstawy uznania, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Podnoszone zatem w skardze argumenty dotyczące sytuacji finansowej spółki, nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Podkreślenia przy tym wymagało, że należności pracownicze objęte są szczególną ochroną, co wynika z przepisów prawa pracy (np. art. 282 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy). Zważywszy na tę szczególną ochronę należności pracowniczych ustawodawca umożliwił organom inspekcji pracy wydanie nakazów odpowiedniej treści, mających wymusić wykonanie obowiązków pracodawcy, a ponadto w sposób bezwzględny przesądził o nadaniu takim nakazom rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy). Stwierdzić zatem należało, że organ odwoławczy nie naruszył prawa uznając, że podane przez skarżącą okoliczności związane z jej złą sytuacją finansową nie mają wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogły odnieść skutku. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, ponadto odniósł się do wszystkich twierdzeń i zarzutów zawartych w odwołaniu. W związku z tym nie było podstaw do uwzględnienia skargi, a wobec tego - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić. SW