III SA/Łd 580/12

Dnia 20 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2012 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 oddala skargę. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] roku: - uchylił w całości decyzję Nr [...] z dnia [...] r., wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego AR i MR w Ł., w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 - oraz odmówił M.K. przyznania płatności na rok 2009, w tym z tytułu: jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin. Organ administracji I instancji stwierdził, że na dzień 31 maja 2009 r. posiadaczem zależnym działek rolnych A i części działek D/D1 oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] był A.B., natomiast M.K. był posiadaczem samoistnym. Tym samym M. K. deklarując do płatności w/w działki nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Stwierdził, że obszar powierzchni działek rolnych spełniający warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej wynosi 9,86 ha ( różnica w % - 23,53), a uzupełniającej płatności obszarowej wynosi 9,66 ha. ( różnica w % - 16,97). Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % powierzchni stwierdzonej, jednolita płatność obszarowa zostaje odmówiona. Organ administracji biorąc pod uwagę powyższe, w związku z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stanowiącym, że tylko rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw – odmówił przyznania uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej. M.K. odwołał się od tej decyzji do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. Organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 13 maja 2009 r. M.K. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł. wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych lub o przyznanie pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 z oświadczeniem o uprawie zbóż 0-1/01. We wniosku zadeklarował do jednolitej płatności obszarowej ( JPO) działki rolne o powierzchni 12,18 ha, do płatności uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych ( UPO) działki rolne o powierzchni 11,30 ha. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego AR i MR w Ł. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r. przyznając M.K. płatność do wnioskowanych gruntów rolnych. Następnie, postanowieniem dnia 1 marca 2011 r. organ I instancji wznowił postępowanie, uznając że wyszły na jaw nowe okoliczności w sprawie oraz nowe dowody, dotyczące faktycznego użytkowania działek oznaczonych numerami [...] i [...]. W dniu 1 kwietnia 2011 r. organ I instancji wydał decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej w całości oraz odmowie przyznania płatności. W dniu [...] r., po rozpatrzeniu odwołania M.K., organ odwoławczy uchylił decyzję z dnia [...] r. W dniu 28 września 2011 r. przeprowadzono w Biurze Powiatowym AR i MR w Ł. rozprawę w celu ustalenia faktycznego użytkownika działek ewidencyjnych położonych w obrębie: S.S. gm. Gm. G. o nr [...] i pow. 0,7000 m. kw. oraz nr [...] i pow. 3,2800 m. kw. w sprawie M. K. dotyczącej płatności za 2009 r. W trakcie tej rozprawy M.K. zeznał: " Drugi pokos trawy skosiłem pod koniec sierpnia 2009 r., po otrzymaniu wezwania do wyjaśnień z dnia 18 sierpnia 2009 r. z końcem czerwca 2009 r. wysiałem na łące nawozy – był to pierwszy zabieg agrotechniczny wykonany przeze mnie w tym roku, gdyż łąka ta była wypasana przez jedną krowę Pana B. Nie wyrażałem zgody na to, aby Pan B. składał wniosek na tę łąkę ( działkę nr [...]) oraz działkę nr [...] o uprawie trawy nasiennej. Z końcem września 2009 r. skosiłem trawę nasienną na działce [...] na sianokiszonkę. W tych pracach pomagał mi Pan W.K.. Później wysiałem na tej działce nawozy mineralne – fosfor oraz potas. Na działce [...] prowadziłem uprawę pszenżyta na pow. 1,64 ha. Umowa dzierżawy na w/w działki skończyła się w 2008 r. Pan B. nie miał żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. W 2009 r. ja płaciłem podatek od nieruchomości. Pan B. dokonał tylko omłotu trawy na działce [...] na początku lipca 2009 r. Zaraz po tym wysiałem na tej działce nawozy mineralne – azot". Po dokonaniu oceny zeznań strony oraz świadków: W. K., P.K., W. K., A. B., E. B., A. K., M. M. i J. M. organ I instancji uznał, że M.K. nie znajdował się w posiadaniu działek A. i części działek D/D1 położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie to jest prawidłowe. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne pozostaje posiadanie przez skarżącego tytułu prawnego do spornych działek. Z zeznań M. K. wynika, że pierwsze zabiegi agrotechniczne na działce nr [...] wykonał z końcem czerwca 2009 r., zaś na działce [...] z końcem września 2009 r. Okoliczności te znajdują potwierdzenie również w wyjaśnieniach świadków: A. K., P. K., W. K., oraz A. i E. B., którzy zeznali, że M. K. użytkował sporne działki z końcem III kwartału 2009 r. Ponadto w/w świadkowie oraz świadkowie J. M. zeznali, że sporne grunty na dzień 31 maja 2009 r. użytkował A.B. Świadek W.K. zeznał, że Pan B. wykonał omłot trawy nasiennej na działce nr [...] na przełomie czerwca/lipca 2009 r., a we wrześniu 2009 r. M.K. dokonał skoszenia trawy na sianokiszonkę. Świadek dodał, że nie jest w stanie stwierdzić kto dokonał skoszenia pierwszego pokosu trawy na działce [...], ale na pewno nie był to Pan K. Świadek A. K. zeznał, że to A. B. użytkował sporne działki, skosił dwa pokosy łąki. Na działce nr [...] B. na połowie działki miał trawę nasienną, dokonywał nawożenia i oprysków. Usługę skoszenia wykonał Pan M., a omłotu dokonał Pan M. Pan M. za usługę skoszenia otrzymał tzw. trawiankę. Skoszenie nastąpiło w miesiącu lipcu 2009 r. To były ostatnie zabiegi jakie wykonywał Pan B. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ( tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm. – dalej: ustawy) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) (8) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) (9) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast w myśl art. 7 ust. 6 ustawy w przypadku, gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności przysługują posiadaczowi zależnemu. Ustawa nie zawiera własnej definicji posiadania. Istotą płatności bezpośrednich do gruntów rolnych jest pomoc rolnikowi, który faktycznie użytkuje grunty rolne, utrzymując je zgodnie z normami, decyduje o profilu upraw i dokonuje swobodnie zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony, a nie jedynie posiada tytuł prawny do zdeklarowanych gruntów. Brak pozwolenia na użytkowanie gruntów rolnych przez właściciela tych gruntów udzielonego innej osobie nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia przyznania stronie płatności bezpośrednich. Istotą przedmiotowego postępowania było wykazanie, że to strona faktycznie władała gruntami rolnymi, będąc jednocześnie ich właścicielem bądź nie, a nie - wykazywanie użytkowania tych gruntów przez jakiekolwiek inne osoby, nie będące właścicielami spornych gruntów rolnych, użytkujące je np. bez pozwolenia właściciela. Art. 2 ust. 1 nie uzależnia zastosowania instytucji pomocowych dla rolników od dobrej lub złej wiary władającego gruntami. Wobec obowiązujących regulacji, które nie przewidują możliwości przyznania płatności bezpośrednich zarówno właścicielowi nieruchomości, jak i faktycznie użytkującemu grunt posiadaczowi, ani też przyznania płatności właścicielowi gruntu, gdy użytkujący faktycznie działkę posiadacz korzysta z nieruchomości bez tytułu prawnego a nawet wbrew woli jego właściciela, należało opowiedzieć się za płatnościami na rzecz posiadacza realnie gospodarującego na nieruchomości rolnej, pozostawiając stronom sporu ewentualne rozliczenie z tego tytułu. Organ odwoławczy powołał się na wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II GSK 258/06, zgodnie z którym posiadanie przez producenta rolnego tytułu prawnego nie przesądza o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, ale także brak tytułu prawnego do nieruchomości nie może automatycznie wyłączać rolnika z systemu pomocy. Płatności bezpośrednie do gruntów rolnych, o które ubiegał się skarżący są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rolnej, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 33 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ( TWE). Podstawowym aktem prawnym określającym warunki płatności bezpośrednich, w tym także form szczególnych pomocy w postaci Jednolitej Płatności Obszarowej oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej jest rozporządzenie nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników. Skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organów i nie przedłożył dowodów, które świadczyłyby, że A.B. wyłącznie wykonywał prace polowe jako siła najemna w ramach zlecenia tych czynności przez skarżącego, który był producentem rolnym. Co więcej, zeznania świadków wskazują, że to A.B. zlecał czy też korzystał z pomocy sąsiedzkiej przy wykonywaniu poszczególnych prac polowych. Nadto z informacji znanych organowi z urzędu wiadomo, ze producent, który złożył wniosek o płatności na połowę działki nr [...], objął oceną polową, o której mowa w przepisach o nasiennictwie działkę rolną o powierzchni 1, 64 ha, deklarując trawę Areta. Jednocześnie z zeznań A. B. z dnia 16 września 2010 r. wynika, że zawarł on umowę z firmą nasienną w T. " A.". Okoliczności te zdaniem organu świadczą o faktycznym prowadzeniu działalności rolniczej na spornych gruntach. Organ odwoławczy wskazał, że na skutek złożonych wniosków zostały wszczęte dwa odrębne postępowania administracyjne. Odmowa przyznania płatności na dany rok jednemu z producentów rolnych nie musi wiązać się z przyznaniem tych płatności producentowi rolnemu ubiegającemu się o płatność do tych samych działek w tym samym roku kalendarzowym w ramach działki nr [...]. Ponadto organ ten stwierdził, iż skarżący w roku kalendarzowym 2009 również dokonywał zabiegów agrotechnicznych na spornych gruntach na działce nr [...] i połowie działki nr [...], ale w późniejszym okresie, to jest jak wynika z zeznań świadków od miesiąca czerwca, czy dopiero od miesiąca sierpnia, czyli po dacie 31 maja 2009 r. Tym samym należy uznać, że skarżący nie spełnił przesłanki przyznania płatności do spornych gruntów z uwagi na zapis art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ uznał, że połowa działki nr [...], to jest powierzchnia 1,64 ha z wniosku skarżącego kwalifikowała się do objęcia płatnościami jak i pozostałe grunty nie objęte " konfliktem krzyżowym", jednak na stwierdzone zawyżenie wynoszące ponad 20 % organ zasadnie odmówił płatności na 2009 r. M.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] r. nr [...], żądając jej uchylenia oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego polegającą na niesłusznym uznaniu, że M.K. nie był w roku 2009 r. posiadaczem całości gruntów rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności. W uzasadnieniu skargi stwierdził , że podstawą odmowy przyznania mu płatności za rok 2009 była zdaniem organów administracji różnica między powierzchnią zadeklarowaną a ustaloną powierzchnia kwalifikująca się do objęcia jednolitą płatnością obszarową. Różnica ta wynosiła 23% przy dozwolonej 20 %. Z tego powodu odmówiono płatności uzupełniającej. Według skarżącego A. B. nie miał żadnego tytułu do władania spornymi działkami, ani jako posiadacz samoistny, ani jako posiadacz zależny. Zezwolono mu tylko na zebranie pewnych plonów w ramach sąsiedzkich stosunków, co nie powodowało w żadnej mierze zmiany czy też przejścia posiadania. A. B. wykonując pewne zabiegi na przedmiotowych działkach nie wykonywał ich dla siebie, lecz faktycznie dla właściciela w zamian za możliwość zatrzymania dla siebie plonów z tych działek. Nie zmienia to faktu, że zabiegi agrotechniczne były wykonywane za wiedzą, zgodą i na rzecz faktycznego posiadacza przedmiotowych gruntów. W stosunkach wiejskich taki sposób uprawy ziemi często występuje. Właściciel ( posiadacz gruntu) niejako zezwala osobie trzeciej na wykonywanie zabiegów agrotechnicznych w zamian za zatrzymanie przez tę osobę uzyskanych z tego zabiegu plonów. Nie powoduje to jednak przejścia posiadania w rozumieniu czy to kodeksu cywilnego, czy też ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej prowadzone jest na wniosek rolnika, który spełnia łącznie następujące przesłanki: a) posiada w dniu 31 maja danego roku grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, o łącznej powierzchni działek rolnych nie mniejszej niż 1 ha; b) utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami, tj. w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek; c) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Ustawodawca posługuje się pojęciem posiadania w cywilnoprawnym znaczeniu, rozróżniając posiadanie samoistne i zależne w rozumieniu przepisów art. 336-352 k.c. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowany został pogląd, że ustawodawca wskazując na posiadanie, jako ustawową przesłankę warunkującą rozpoznanie wniosku, odnosi to pojęcie do posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Jednak poza posiadaniem ustawodawca wymaga utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z normami, co wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek. Wymóg posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego do gruntów nie został sformułowany w żadnym przepisie tej ustawy. Dla przyznania płatności istotne jest czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem, przy spełnieniu wymogów kwalifikacyjnych z ustawy. Wnioskodawca nie musi zatem wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie, że faktycznie posiada w dniu 31 maja wnioskowane grunty rolne i utrzymuje je zgodnie z normami. Uprawnionym do płatności jest zatem: - właściciel gruntu, gdy grunt nie jest oddany w posiadanie zależne i jest we władaniu właściciela, - dzierżawca gruntu rolnego, - posiadacz samoistny i zależny bez tytułu prawnego (bez względu na jego dobrą czy złą wiarę). W myśl art. 7 ust. 2 rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni określonych upraw. Celem uniknięcia wątpliwości odnośnie podmiotu uprawnionego do płatności ustawodawca w ustawie o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego uregulował problem zbiegu tytułów do wystąpienia o płatność (art. 7 ust. 6-8). W przypadku, gdy działka rolna stanowi przedmiot posiadania samoistnego i zależnego, płatność przysługuje posiadaczowi zależnemu, a zatem rolnikowi, który faktycznie uprawia zgłoszone i kwalifikujące się do płatności grunty rolne i który odpowiada za ich utrzymanie zgodnie z normami. Przytoczona regulacja omawianego zagadnienia wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego i dotyczy pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych. Tak więc dla uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je użytkować rolniczo. Na gruncie omawianych przepisów jest oczywistym, że ustawowa przesłanka "faktycznego posiadania", kwalifikująca do uzyskania płatności, nie może być rozumiana jako wynikająca jedynie z tytułu prawnego wnioskodawcy, na podstawie którego wynika posiadanie zgłoszonych we wniosku gruntów rolnych, gdyż wymóg taki nie został sformułowany w żadnym przepisie prawa. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wymagało ustalenia, czy na dzień 31 maja 2009 r. skarżący faktycznie uprawiał zgłoszone we wniosku o przyznanie płatności działki oznaczone numerami [...] i [...]. W ocenie sądu organy administracji dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszając przepisu art. 80 k.p.a. W oparciu o starannie zgromadzone dowody trafnie przyjęły, że na dzień 31 maja 2009 r. i w okresie poprzedzającym tę datę posiadaczem zależnym całej działki nr [...] i połowy działki nr [...], uprawiającym przedmiotowe grunty, był A.B. Powyższa okoliczności potwierdzona została zeznaniami świadków A. K., M.M. i J.M., którzy pomagali przed 31 maja 2009 r. A. B. w pracach polowych lub pożyczali mu maszyny rolnicze celem wykonania prac na przedmiotowych gruntach. Także H.M. w pisemnym oświadczeniu z dnia 21 września 2001 r. wskazał, że A.B. w 2009 r. użytkował łąkę położoną w S.S. o numerze działki [...], w ramach pomocy sąsiedzkiej użyczał A. B. maszyny do koszenia trawy. Skarżący nie uprawdopodobnił podnoszonej w toku sprawy okoliczności, że zezwalał jedynie A.B. na zebranie plonów w ramach sąsiedzkich stosunków, w sposób nie powodujący zmiany lub przejścia posiadania gruntów. Powyższa okoliczność mogłaby ewentualnie być dowodzona poprzez przedstawienie organom pisemnej umowy zawartej z A.B., bądź zgłoszenie świadków potwierdzających prawdziwość współpracy sąsiedzkiej w wersji podanej przez skarżącego. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego ( tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżący nie udowodnił, by jedynie zezwolił A.B. na zebranie plonów. Tym samym nie podważył ustaleń organów administracji, iż do dnia 31 maja 2009 r. A.B. faktycznie uprawiał sporne grunty. Zgodnie z powyższym organy administracji publicznej obu instancji zasadnie przyjęły, że różnica między powierzchnią deklarowaną przez skarżącego we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % powierzchni stwierdzonej. Tym samym istniały podstawy do odmowy przyznania zarówno jednolitej płatności obszarowej jak i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin – na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 479/2008 ( Dz.U.UE.2004.141.18) oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. 2012. 270), skargę oddalił. bg