I SA/Wa 779/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), Sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] odmawiające sprostowania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w zakresie dotyczącym adresu nieruchomości i prostujące sentencję i uzasadnienie ww. decyzji poprzez wskazanie prawidłowego obrębu działki nr [...] i powstałej z jej podziału działki nr [...]. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1991 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako dz. nr [...], obręb [...] – w części dotyczącej budynku mieszkalnego. Wnioskiem z dnia 5 lipca 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 6 lipca 2011 r., M. K. wystąpiła o sprostowanie powyższej decyzji w zakresie adresu nieruchomości, tj. poprzez zmianę ul. [...] na ul. [...] w W. oraz zmianę obrębu działek nr [...] i [...] z obrębu [...] na [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. odmówił sprostowania decyzji z dnia [...] września 2008 r. w zakresie dotyczącym adresu nieruchomości, natomiast sprostował oczywistą omyłkę polegająca na błędnym wskazaniu obrębu działki nr [...] i powstałej z jej podziału działki nr [...] w taki sposób, że zamiast obrębu [...] wskazał [...]. W uzasadnieniu podał, że dołączona do akt sprawy dokumentacja jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotem postępowania była działka nr [...] i powstała z jej podziału działka nr [...] z obrębu [...], a nie z obrębu [...], wobec czego powyższy błąd podlegał sprostowaniu. Organ podał, że z inną sytuacją mamy do czynienia w przypadku sprostowania ww. decyzji w zakresie zmiany adresu nieruchomości. Postępowanie nadzorcze dotyczyło bowiem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1991 r., która jako skomunalizowaną nieruchomość wskazywała grunt położony w W. przy ul. [...] oznaczony jako dz. nr [...] w obrębie [...]. W taki sam sposób nieruchomość oznaczono również w karcie inwentaryzacyjnej stanowiącej integralną część decyzji komunalizacyjnej. Zdaniem organu takiego oznaczenia adresu nieruchomości nie można uznać za omyłkę pisarską, która może być wyeliminowana w trybie art. 113 kpa. Po rozpoznaniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Administracji i Cyfryzacji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2011 r. i wskazał, że postępowanie nadzorcze dotyczyło decyzji komunalizacyjnej stwierdzającej nabycie przez Gminę W. własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako dz. nr [...]. W uzasadnieniu jednak tej decyzji organ oparł się na dokumentacji dotyczącej nieruchomości [...] stanowiącej dz. nr [...] położonej przy ul. [...] i wszelkie powołane w decyzji dokumenty dotyczyły dz. nr [...]. Tym samym w ocenie organu to nie adres działki, lecz szczegółowe dane dotyczące nieruchomości (tj. numer ewidencyjny, obręb, czy jednostka ewidencyjna) są danymi określającymi, z którą nieruchomością mamy do czynienia. Minister wskazał ponadto, że organy administracji publicznej zobligowane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości, w tym właściwości rzeczowej. Decyzja wydana z naruszeniem tej zasady dotknięta jest wadą, która powoduje stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa, a tym samym jedynie organ, który wydał decyzję komunalizacyjną może ją sprostować. Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że nie ma możliwości sprostowania w niniejszej sprawie adresu nieruchomości w trybie art. 113 kpa. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. K. wnosząc o sprostowanie decyzji z dnia [...] września 2008 r. poprzez zmianę adresu wskazanej w niej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi wskazała, że jak wynika z zaświadczenia Urzędu W. z dnia 12 marca 2012 r., którego kserokopię załączyła do skargi, nieruchomości położona w [...], stanowiąca dz. ew. nr [...] z obrębu [...] oznaczona jest numerem porządkowym [...] od ul. [...], a nie numerem [...], jak opisano w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1991 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazał jednocześnie, że wydając decyzję w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej opierał się na danych znajdujących się w jej treści i aktach przekazanych przez Wojewodę. Organ nadzoru mógł zatem orzekać w sprawie zgodnie z tymi właśnie danymi tj. adresem "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była kwestia sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] stwierdzającej, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1991 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę W. z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako dz. nr [...], obręb [...] – w części dotyczącej budynku mieszkalnego. Zaskarżonym postanowieniem Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2011 r., którym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 113 § 1 kpa, sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji i uzasadnieniu ww. decyzji z dnia [...] września 2008 r. poprzez zmianę obrębu działki nr [...] z "[...]" na "[...]", natomiast odmówił zmiany wskazanego w tej decyzji adresu nieruchomości z "ul. [...]" na "ul. [...]". Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do rozważenia i ustalenia, jakie omyłki i błędy zawarte w decyzji administracyjnej podlegają sprostowaniu, a jakie wady decyzji nie mogą zostać sprostowane w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 kpa. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 113 § 1 kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. "Błąd pisarski" oznacza widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie nie zamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów, a "błąd rachunkowy" - omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia. "Inne oczywiste omyłki" są to omyłki co do swej istoty stojące na równi z błędami pisarskimi, a zatem omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. Redakcja art. 113 § 1 kpa wskazuje wyraźnie, że wymienione w nim wady orzeczenia charakteryzować się muszą cechą oczywistości. Oczywistość ta powinna wynikać bądź z samego charakteru błędu, bądź porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, ewentualnie z treścią wniosku, przy czym niedopuszczalne jest obejmowanie instytucją sprostowania omyłek w określeniu okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2001 r. sygn. akt IV SA 2746/98; ONSA 2002/2/77; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2138/10). Oczywisty błąd, czy omyłka może polegać jedynie na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ, a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2002 r. sygn. akt IV SA 498/01, niepubl.). Ustawodawca ograniczył zatem zakres przedmiotowy przewidzianej w art. 113 § 1 kpa instytucji sprostowania do błędów mających postać oczywistych omyłek, a więc mających charakter wadliwości nieistotnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, że prawidłowo Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji do oczywistych omyłek zaliczył błąd w określeniu obrębu, w skład którego wchodziła działka nr [...] i powstała z jej podziału działka nr [...], bowiem jego prawidłowy numer, tj. [...], wynikał zarówno z kontrolowanej w trybie nadzorczym decyzji z dnia [...] grudnia 1991 r., jak i całości dokumentacji zgromadzonej w niniejszym postępowaniu. Słusznie jednocześnie organ uznał, że nie było możliwe dokonanie w trybie art. 113 § 1 kpa sprostowania decyzji z dnia [...] września 2008 r. w zakresie określenia adresu nieruchomości i potraktowania tego błędu, jako oczywistej omyłki. W kontrolowanej bowiem w trybie nadzorczym decyzji z dnia [...] grudnia 1991 r., jako skomunalizowaną nieruchomość wyraźnie wskazano działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] położoną w W. przy ul. [...]. Takie oznaczenie nieruchomości wynika również z karty inwentaryzacyjnej stanowiącej integralną część decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1991 r. W takiej sytuacji organ nadzoru, stwierdzając nieważność ww. decyzji komunalizacyjnej zobligowany był przywołać oznaczenie nieruchomości, w tym jej adres, w taki sam sposób jak uczynił to Wojewoda [...] w kontrolowanym rozstrzygnięciu. Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać, że oznaczenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji adresu nieruchomości jako "[...]", było oczywistą omyłką pisarską, która podlegałaby sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa. Wręcz przeciwnie, było to zamierzonym działaniem organu, tym bardziej że przepis art. 113 § 1 kpa nie zezwala na poprawianie (sprostowywanie) przez organy nadzoru błędów znajdujących się w kontrolowanych przez nie decyzjach innych organów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.