II SA/Bd 576/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2012 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody K. na rzecz skarżącego 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta B., działając na złożony pismem z dnia [....] wniosek spółki P. z o.o. - Oddział [...] w B. (dalej zwanej jako spółka P.) reprezentowanej przez radcę prawnego R. F., na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), odmówił wnioskodawcy ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w miejscowości K., gm. B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], zapisanej w KW nr [...], stanowiącej własność małżeństwa M. i H. R., poprzez zezwolenie spółce P.na założenie i przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość odcinka sieci gazowej w/c, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr XXIV/192/97 Rady Gminy Brodnica z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Toruńskiego z 1997 r. Nr 27, poz. 214). W uzasadnieniu decyzji Starosta przytaczając przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podkreślił że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa we wskazanym przepisie, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie na to zgody. Uznając, że ten warunek nie został spełniony w przedmiotowej sprawie organ opisał szczegółowo stan faktyczny sprawy. Wskazał, że w związku z przedmiotowym wnioskiem inwestora, pismem z dnia [...], zwrócił się do wnioskodawcy o dostarczenie dokumentów z rokowań przeprowadzonych z właścicielami spornej nieruchomości w przedmiocie uzyskania zgody na wykonanie prac związanych z inwestycją. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia [...] pełnomocnik spółki P. złożył dokumenty, które jego zdaniem świadczą o odbytych rokowaniach z właścicielami działek nr [...]. Uznając przedłożoną dokumentację za nieświadczącą o przeprowadzeniu prawidłowych rokowań z właścicielami w/w działek Starosta pismem z dnia [...] wezwał wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 kpa o dostarczenie dokumentacji z przeprowadzonych rokowań. Następnie organ wskazał, iż w dniu [...] w siedzibie Starostwa Powiatowego w B., odbyło się spotkanie przedstawicieli Starostwa z przedstawicielami spółki P., w trakcie którego pełnomocnik spółki P. zobowiązał się dołożyć wszelkich starań aby przeprowadzić rokowania z właścicielami nieruchomości przez które zaplanowany jest przebieg spornej inwestycji oraz dostarczyć organowi niezbędną dokumentację do dnia [...]. Z uwagi na okoliczność, że w dniu [...] wpłynęło do organu pismo wnioskodawcy z dnia [...] (stanowiące odpowiedź na wezwanie z dnia [...]) wraz z dokumentacją mającą zdaniem wnioskodawcy świadczyć o prowadzonych rokowaniach z właścicielami nieruchomości, oraz ze względu na okoliczność, że organ nie podzielił w tym zakresie stanowiska wnioskodawcy, pismem z dnia [...] poinformował on pełnomocnika spółki, iż w dalszym ciągu wyraża stanowisko, że wnioskodawca nie przedłożył dokumentów świadczących o należycie przeprowadzonych negocjacjach. W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik wnioskodawcy pismem z dnia [...] (data wpływu do organu – [...]) poinformował organ, iż nie zgadza się z jego stanowiskiem w sprawie, na co organ pismem z dnia [...] odpowiedział ponownym wezwaniem wnioskodawcy o przedłożenie dokumentacji świadczącej o odbytych rokowaniach z H. i M. R. Konsekwencją tego ostatniego wezwania organu, było pismo pełnomocnika wnioskodawcy z dnia [...], w którym strona, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie zwróciła się do organu o podjęcia postępowania w sprawie oraz o wyznaczenie rozprawy administracyjnej na której współwłaściciele będą mogli zgodnie ze swą wolą zająć stanowisko w przedmiocie złożonego wniosku w zakresie udostępnienia ich nieruchomości. W dniu [...] w siedzibie Starostwa Powiatowego w B. ponownie odbyło się, jak wskazał organ, spotkanie przedstawicieli Starostwa z przedstawicielami spółki P., w trakcie którego pełnomocnik spółki P. zobowiązał się przeprowadzić rokowania z właścicielami nieruchomości oraz poinformować organ o ich przebiegu. Zgodnie z zobowiązaniem pełnomocnik wnioskodawcy pismem z dnia [...] przedłożył organowi dokumentację, z analizy której wynika, że nie doszło do spotkania pomiędzy stronami postępowania. Organ wyjaśnił, iż H. i M. R. pismem z dnia [...] poinformowali spółkę P., że nie mogą brać udziału w negocjacjach wyznaczonych przez spółkę na dzień [...] i, zaproponowali spółce spotkanie w innym dogodnym dla obu terminie, na co spółka nie odpowiedziała poprzez podjęcie jakichkolwiek działań w celu zorganizowania spotkania. W związku z tym, zdaniem organu, nie sposób stwierdzić, że inwestor wyczerpał wszelkie możliwości prowadzenia rozmów z właścicielami nieruchomości. Dążąc jednak do zawarcia ugody pomiędzy stronami postępowania, jak zaznaczył organ, pismem z dnia [...] zawiadomił on strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. Wyznaczył on także na dzień [...] rozprawę administracyjną. Z uwagi na okoliczność, że na wyznaczoną rozprawę stawili się wyłącznie przedstawiciele i pełnomocnicy inwestora, nie było zdaniem organu możliwości zawarcia przez strony ugody w trakcie rozprawy. Organ wskazał ponadto, że w dniu [...] wpłynęło do organu pismo H. i M. R. z dnia [...], w którym właściciele nieruchomości poinformowali organ, iż w sprawie nie zostały zakończone jeszcze rokowania (bo brak odpowiedzi inwestora na skierowane do niego pismo właścicieli z dnia [...]), stąd są zaskoczeni wszczęciem postępowania w sprawie, oraz że przebieg gazociągu nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; deklarując jednocześnie gotowość zawarcia z inwestorem umowy zgodnie z przedstawionym projektem oraz zmianami jakie zawarli w piśmie z dnia [...]. Zdaniem organu, z przytoczonych okoliczności faktycznych oraz materiału dowodowego sprawy wynika, iż M. i H. R. są gotowi zawrzeć porozumienie ze spółką P. pod warunkiem wprowadzenia pewnych zmian do projektu umowy przedstawionego im przez inwestora. Spółką P. do dnia dzisiejszego nie ustosunkowała się jednak do propozycji właścicieli nieruchomości oraz nie uzgodniła terminu rokowań dogodnego dla obu stron. W świetle powyższego nie można więc uznać, jak zaznaczył organ, iż małżonkowie R. nie odpowiedzieli na zaproszenie do rokowań, sprzeciwili się wyrażeniu zgody albo też postawili warunki niemożliwe do przyjęcia. Nie można także stwierdzić, że rokowania pomiędzy inwestorem a właścicielami nieruchomości zostały zakończone. Poza tym organ uznał, że § 5 pkt 1 umowy o wypłatę odszkodowania i zobowiązanie do ustanowienia służebności, przedłożonej właścicielom nieruchomości przez spółkę P., jest niezgodny z § 3 pkt 2 i 3 uchwały Nr XXIV/192/97 Rady Gminy Brodnica z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brodnica, z uwagi na fakt, iż plan miejscowy przewiduje strefę ochronną gazociągu wynoszącą 15 m licząc od osi gazociągu w obie strony, natomiast umowa przewiduje, że strefa kontrolowana będzie wynosić 6 m (po 3 m od osi gazociągu w obie strony) oraz ze względu na okoliczność, że plan miejscowy wskazuje, iż gazociąg powinien spełniać warunki techniczne określone w rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r., a wskazany zapis umowy jest niezgodny z tym rozporządzeniem. Uwzględniając wskazane powyżej okoliczności organ skonstatował, że w niniejszej sprawie nie może wydać decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez zezwolenie spółce P. na założenie i przeprowadzenie przez nią odcinka sieci gazowej w/c. W sprawie, jak stwierdził, nie zakończyły się rokowania z właścicielami nieruchomości. Od powyższej decyzji spółka P., za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła odwołanie domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i udzielnie spółce zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez sporną nieruchomość odcina sieci gazowej, zgodnie z treścią złożonego w sprawie wniosku. Odwołująca spółka zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 i art. 107 kpa oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1, 1a, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżania odwołująca podkreśliła, że wbrew stanowisku organu I instancji, przesłała mu wymagane dokumenty świadczące o przeprowadzonych rokowaniach z M. i H. R.; szczegółowo wymieniając je we wniesionym odwołaniu. Zaznaczyła, że w/w właściciele nieruchomości nie stawili się na zaproponowane na dzień [...] spotkanie mające dotyczyć przeprowadzenia negocjacji, a także wskazała, że spółka udzieliła pismem z dnia [...] odpowiedzi na pismo właścicieli nieruchomości z dnia [...], zwracając się do nich z prośbą o ustosunkowanie się do niego w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania pisma. Zdaniem odwołującej w przedmiotowej sprawie zostały przeprowadzone rokowania z właścicielami nieruchomości, zgodnie z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rokowania bowiem uważa się za przeprowadzone gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z kolei niemożność uzyskania zgody oznacza stan, gdy właściciel nieruchomości nie odpowiada na zaproszenie do rokowań. Jednocześnie odwołująca podkreśliła, że wskazany przepis nie określa formy prowadzenia rokowań. W dalszej części uzasadnienia spółka P. podniosła, że z akt sprawy wynika, że właściciele nieruchomości de facto przez 3 lata nie podjęli pertraktacji ze spółką i, że nie mają oni faktycznego zamiaru udostępnienia nieruchomości na jakichkolwiek akceptowalnych warunkach. Odwołująca zakwestionowała również stanowisko organu I instancji, iż złożony przez inwestora wniosek jest niezgodny z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, wskazując że stanowisko to jest całkowicie pozbawione podstaw prawnych i faktycznych. W kontekście powyższego spółka podniosła, iż szerokość strefy ochronnej gazociągu została określona w uchwale nr XXIV /192/97 Rady Gminy Brodnicy z dnia 30 czerwca 1997 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych dotyczących sieci gazowych, że obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 11 września 2001 r., które wprowadziło pojęcie strefy kontrolowanej, wynoszącej dla gazociągu wysokiego ciśnienia 6 m, licząc od osi gazociągu po 3 metry w obie strony, że przedmiotowa inwestycja zostanie zrealizowana na podstawie obecnie obowiązującego rozporządzenie oraz, że strefa kontrolowana 6 m zawiera się w strefie technicznej ochrony gazociągu wynoszącej zgodnie z postanowieniami planu miejscowego 30 m. Zdaniem odwołującej, przytoczone okoliczności wskazują, że o jakiejkolwiek niezgodności złożonego w sprawie wniosku z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego nie może być mowy. Poza tym odwołująca podkreśliła, że sporna nieruchomość została nabyta przez obecnych właścicieli w [..], czyli w dacie obowiązywania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który już w tym czasie ograniczał prawa współwłaścicieli nieruchomości. Zatem w dacie nabycia tej nieruchomości jej właściciele powinni wiedzieć o obowiązujących ich ograniczeniach związanych z przyszłą inwestycją. Spółka podkreśliła przy tym, że samo złożenie wniosku w niniejszej sprawie zależało od istnienia przesłanki polegającej na istnieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o realizacji inwestycji celu publicznego i, że przesłanka ta zostało w sprawie spełniona. W ocenie odwołującej spółki, w świetle wszystkich przytoczonych w odwołaniu argumentów, organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora, tymczasem - jak skonstatował organ - w przedmiotowej sprawie nie wykonał on swoich ustawowych obowiązków i dokonał nieuprawnionej i subiektywnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, co uzasadnia uwzględnienie przez organ II instancji złożonego odwołania. Po rozpatrzeniu odwołania spółki P., Wojewoda K. decyzją z dnia [....] nr [...], w oparciu o art. 9a i art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł w punkcie pierwszym decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia spółce P. na założenie i przeprowadzenie przez jej część, wskazaną na mapie opr. przez G. S.A. pt. "[...]", gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 mm B. – N., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. Ponadto organ stwierdził, że wydana przez niego decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisu w dziale III księgi wieczystej nr [...] (pkt 2 decyzji), a także zobowiązuję inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu robót inwestycyjnych (pkt 3 decyzji). Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podkreślił, iż z przepisu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że podstawową przesłanką wszczęcia postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest odmowa wyrażenia zgody przez właściciela - negatywny wynik rokowań. W sprawie zarówno inwestor realizujący cel publiczny jak i organ I instancji dołożyli starań, aby do porozumienia doszło. O prowadzonych przez inwestora rokowaniach z właścicielami przedmiotowej nieruchomości świadczą pisma, notatki i protokoły, znajdujące się w aktach sprawy. Rokowania te, jak wskazał organ, były prowadzone od [...] i pomimo tego, że zarówno inwestor jak i właściciele spornej nieruchomości wykazywali zamiar zawarcia ugody, to do takiej ugody nie doszło. Tymczasem tego rodzaju negocjacji nie można prowadzić w nieskończoność, gdyż mogłoby to skutkować skutecznym blokowaniem realizacji niezwykle ważnych inwestycji celu publicznego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podkreślił, że niemożność uzyskania zgody właściciela, o której mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W przedmiotowej sprawie w ocenie organu zaistniała właśnie ta ostatnia sytuacja, albowiem M. i H. R. nie zaakceptowali warunków ograniczenia przedstawionych przez spółkę P., m.in. w umowie o wypłatę odszkodowania, a spółka P. nie zaakceptowała poprawek naniesionych przez właścicieli nieruchomości na projekcie w/w umowy. Postawienie sobie przez strony wzajemnie warunków, które zostały uznane za niemożliwe do przyjęcia, oznacza jak wskazano wyżej, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła niemożność uzyskania zgody właściciela nieruchomości, o której mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co zgodnie z treścią przywołanego przepisu stanowi podstawę możliwości ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Organ zaznaczył także, że właściciele przedmiotowej nieruchomości nie stawili się na wyznaczoną przez organ rozprawę administracyjną, mającą na celu zawarcie porozumienia pomiędzy inwestorem a właścicielami nieruchomości. Tym samym więc zdaniem organu odwoławczego nietrafne jest stanowisko organu I instancji w kwestii prowadzonych w sprawie rokowań. Ponadto organ stwierdził, że dopuszczalność budowy gazociągu wysokiego ciśnienia na terenie przedmiotowej nieruchomości, wynika wprost z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. Rady Gminy Brodnica, które to ustalenia dotyczące szczegółów technicznych budowy gazociągu, były zgodne z wówczas obowiązującym rozporządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Organ odwoławczy podkreślił także, że realizacja spornej inwestycji przez spółkę P. odbędzie się dla właścicieli nieruchomości jak najmniej uciążliwie. Z wniosku spółki P. z dnia [...] oraz z mapy opr. przez G. S.A. pt. "[...]", wynika bowiem, że budowa gazociągu będzie przebiegać możliwie jak najbliżej granicy przedmiotowej nieruchomości (do 3 m od północnej granicy działek), nie będzie więc ograniczać całej nieruchomości. Również czas zajęcia nieruchomości, w celu budowy gazociągu, wynoszący do 30 dni (według oświadczenia Spółki zawartego w projekcie umowy o wypłatę odszkodowania) świadczy o realizacji inwestycji w sposób jak najmniej uciążliwy. Zaznaczając, że spółka P. będzie realizować przedmiotową inwestycję, zgodnie z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, normującymi m.in. szerokość strefy kontrolowanej gazociągu, organ podkreślił, że także szerokość tej strefy, określona na minimalnym możliwym poziomie, realizuje w/w wymóg. Odnoszą się natomiast do zarzutu odwołania, w którym spółka P. podniosła, iż organ I instancji niesłusznie uznał, że wniosek spółki jest niezgodny z obowiązującym planem miejscowym, organ odwoławczy wskazując, że szerokość strefy ochronnej gazociągu została określona w planie miejscowym, uchwalonym w 1997 r., na podstawie rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, podkreślił iż na dzień dzisiejszy powyższe rozporządzenie jest aktem archiwalnym, albowiem zostało ono uchylone przez rozporządzenie Ministra Gospodarki z 30 lipca 2001 r. Tym samym więc, zdaniem organu, jest oczywistym, że zarówno wniosek spółki P., jak i inne dokumenty w sprawie, winny być oparty na aktualnie obowiązujących przepisach, a także że inwestycja będzie realizowana na podstawie obowiązujących, a nie nieobowiązujących przepisów prawa. Na powyższą decyzję H. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której domagając się uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zarzucił organowi naruszenie materialnoprawnych przepisów art. 124 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu pisma skarżący wskazał, że z treści art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości musi być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości. W ocenie skarżącego, spółka P. takich rokowań w niniejszej sprawie nie przeprowadziła, gdyż działania Spółki miały charakter pozorowany, mający na celu, nie doprowadzenie do podpisania umowy, a jedynie do wydania decyzji w trybie administracyjnym, i w konsekwencji do przejęcia przez spółkę prawa do należącej do skarżącego nieruchomości bez konieczności wypłaty należnego wynagrodzenia. Zdaniem odwołującego niezgodne z prawdą i nieoparte na materiale dowodowym jest stanowisko organu, iż rokowania w sprawie toczą się od [...]. Dokumenty i pisma, powołane przez pełnomocnik spółki P. w odwołaniu, które mają potwierdzić prowadzenie rokowań ze skarżącym i jego żoną i, które zostały uznane przez organ II instancji bez należytej weryfikacji, nie były bowiem w większości przypadków do nich adresowana i żadne z tych pism do nich nie dotarło. K. Z., jak podkreślił skarżący, wbrew twierdzeniom spółki P. nie był ich pełnomocnikiem i z żadnych dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika taka okoliczność. Skarżący podkreślił, że pierwszym pismem, które otrzymali od pełnomocnika spółki, było pismo z dnia [...] i, że pismo to zostało do nich wysłane blisko miesiąc po złożeniu do przez spółkę do organu I instancji wniosku o ograniczenie prawa własności w trybie artykułu 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem w dniu złożenia w/w wniosku spółka P. nie tylko nie przeprowadziła, ale nawet nie rozpoczęła z nimi rokowań. Poza tym zdaniem skarżącego nawet wskazanego pisma z dnia [...] nie można uznać za rozpoczęcie negocjacji zgodnie z warunkami art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albowiem z pełnomocnictwa przesłanego przez pełnomocnika spółki – R. F. wynika, iż nie był on umocowany do prowadzenia w imieniu spółki rokowań z nim i jego żoną, gdyż jego umocowanie obejmowało prowadzenia tej sprawy jedynie w postępowaniach administracyjnym. Skarżący podkreślił, iż dopiero pismem z dnia [...], a więc 8 miesięcy po rozpoczęciu na wniosek spółki postępowania w sprawie, spółka P. wysłała do niego i jego żony zaproszenie na spotkanie. Zaproszenie to nie zawierało żadnych konkretnych danych dotyczących zakresu ograniczenia własności ani proponowanego wynagrodzenia. Z uwagi na krótki termin wyznaczony na spotkanie oraz wcześniejsze zobowiązania, nie mogli oni na nie przybyć, o czym - jak podkreślił skarżący – powiadomili oni spółkę pismem z dnia [...], proponując inny dogodny dla stron termin spotkania. Na wskazane pismo nie otrzymali jednak odpowiedzi. Wyjaśniając, że główną kwestia sporną w sprawie było określenie wielkości strefy ochronnej wzdłuż planowanego gazociągu, skarżący wskazał, że choć nie podziela stanowiska spółki, iż plan zagospodarowania w tym zakresie nie obowiązuje i że strefa ochronna została ograniczona do 6 m, to jednak dążąc do polubownego zakończenia sprawy wystąpił wraz z żoną do spółki pismem z dnia [..], z wnioskiem o wpisanie do projektu umowy oświadczenia spółki, że strefa ochronna wynosi 6 m, a nie jak jest to zapisane w miejscowym planie 30 m. Na pismo to jednak, jak wyjaśnił, nie otrzymał wraz z żoną żadnej odpowiedzi od spółki; natomiast organ I instancji poinformował ich o wszczęciu postępowania w sprawie, co było dla nich zaskoczeniem, gdyż byli oni przeświadczeni że nadal prowadzą rozmowy ze spółką. Nie mieli oni wówczas również wiedzy, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie spółka P. złożyła do organu jeszcze przed rozpoczęciem z nimi rokowań. Niemniej jednak, jak wskazał skarżący, pismem z dnia [...] wysłali oni do spółki P. informację potwierdzającą ich wolę zawarcia umowy. Na to pismo również nie otrzymali odpowiedzi. W ocenie skarżącego przytoczone okoliczności (tj. rozpoczęcie przez spółkę rokowań dopiero po złożeniu do organu wniosku w sprawie ograniczenia sposobu korzystania ze spornej nieruchomości, umocowanie pełnomocnika spółki tylko do prowadzenia sprawy w zakresie postępowania administracyjnego a nie do przeprowadzenia rokowań, nie odpowiadanie przez spółkę na korespondencję skarżącego, nie wyrażenie przez nią woli odbycia spotkania w celu uzgodnienia warunków umowy, nie wprowadzenie zmian do umowy zgodnych z oświadczeniami spółki zamieszczonymi w kierowanych do skarżącego pismach) wskazują, że spółka P. nie dążyła do przeprowadzenia rokowań, lecz od początku zmierzała tylko do przeprowadzenia postępowanie w trybie administracyjnym. Tym samym, jak podsumował skarżący, w sprawie nie został spełniony warunek z art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w postaci przeprowadziła rokowań z właścicielami nieruchomości, a który to warunek jest niezbędny do wszczęcia postępowania w sprawie. Ponadto skarżący podważył stanowisko organu II instancji, że strefa ochronna określona w planie miejscowym jest zależna od aktualnie obowiązującego rozporządzenia dotyczącego tej kwestii, jako bezpodstawne i naruszające art. 6 kpa. Skarżący zaznaczył, że obowiązujący plan miejscowy, przyjęty uchwałą nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r., określa w sposób bezwarunkowy, iż strefa ochronna związana z budowa gazociągu wynosi 30 m oraz że w tej strefie obowiązuje całkowity zakaz zabudowy. Podkreślił także, że plan miejscowy jest samodzielnym aktem prawa miejscowego oraz, że jego treść w zakresie wielkości stref ochronnych (kontrolowanych) nie odwołuje się, jak na to wskazuje organ, do rozporządzenia Ministra Gospodarki. W kontekście powyższego skarżący wskazał, że spółka P. miała od wprowadzenia nowej treści rozporządzenia blisko 10 lat na wprowadzenie zmian do planu miejscowego. Z akt sprawy nie wynika jednak, że wykonała ona jakąkolwiek czynność zmierzająca do zgodności zapisów planu, który był uchwalany na wniosek spółki, z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżący zarzucił również, że przebieg gazociągu przez działki nr [...] jest niezgodny z zapisami planu miejscowego, zatwierdzonego uchwałą z dnia 15 września 1997 r. nr XXXIV/357 /97, albowiem zgodnie z wyrysem z planu gazociąg był planowany kilkaset metrów dalej od proponowanego obecnie przez spółkę przebiegu, a z akt sprawy nie wynika aby spółka otrzymała decyzję lokalizacyjną. Nie został więc w sprawie spełniony warunek niezbędny do wszczęcia postępowania i wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym organ może ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości jedynie w przypadku jeśli planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda wydając rozstrzygnięcie w zakresie ograniczenia prawa do korzystania ze spornej nieruchomości nie zweryfikował praw spółki co do przeprowadzenia gazociągu przez przedmiotowe działki, co stanowi o naruszeniu art. 77 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego braku umocowania pełnomocnika spółki R. F. do prowadzenia rokowań, organ wskazał, iż z pełnomocnictwa znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż w/w został umocowany do reprezentowania spółki P. w sprawach przed sądami powszechnymi, sądami administracyjnymi, organami administracji publicznej oraz innymi podmiotami. W ocenie organu przez zawarty w treści pełnomocnictwie zwrot "inne podmioty" należy rozumieć osoby prawne i osoby fizyczne. Skoro więc w/w pełnomocnik mógł reprezentować spółkę P. w kontaktach z osobami fizycznymi, to tym samym mógł on prowadzić z nimi negocjacje. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, iż przebieg gazociągu przez działki [...] jest niezgodny z zapisami miejscowego planu, zatwierdzonego uchwałą z dnia 15 września 1997 r. nr XXXIV/357 /97, organ wskazując na jego niezasadność, podkreślił iż z wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. Rady Gminy Brodnica wynika, iż na terenie w/w działek zaplanowano budowę gazociągu w/c oraz zaznaczył, że dokładną lokalizację planowanego gazociągu wyrysowano na mapie, opracowanej w oparciu o ustalenia w/w planu, sporządzonej przez spółkę G. S.A. pt. "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269 ze zm.), Sąd uznał przedmiotową skargę za uzasadnioną, jednakże z innych przyczyn niż wskazał to skarżący. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stanowią przepisy art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami (cyt. na wstępie). Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 tej ustawy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl zaś przepisu określonego w art. 124 ust. 3 w/w ustawy, udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Z treści przytoczonych przepisów bezsprzecznie wynika, że podstawą możliwości ograniczenie przez organ w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości w związku z koniecznością założenia i przeprowadzenia określonych przewodów i urządzeń jest po pierwsze nie wyrażenie zgody na dokonane tych prac przez właściciela nieruchomości, a po drugie poprzedzenie postępowania w sprawie wydania decyzji z art. 124 ust. 1 w/w ustawy rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie w/w prac. Wymóg poprzedzenia postępowania dotyczącego wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości - rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, znajduje swoje odzwierciedlenie w nałożonym w przepisie art. 124 ust. 3 w/w obowiązku dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania dokumentów z przeprowadzonych rokowań. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, na który obie strony postępowanie się powołały we wniesionych w sprawie pismach, iż niemożność uzyskanie zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Z powyższego wynika, że nie wyrażenie zgody przez właściciela lub użytkownika nieruchomości, stanowiące warunek możliwości ograniczenie przez starostę sposobu korzystania z nieruchomości poprzez wydanie zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości (celem założenia i przeprowadzenia na niej określonych przewodów i urządzeń) ma miejsce zarówno w przypadku negatywnego wyniku negocjacji, jak i w sytuacji niepodjęcia ich lub też wycofania się z nich przez właściciela lub użytkownika nieruchomości, pomimo zaproponowania przez inwestora określonych warunków wyrażenia zgody. W przedmiotowej sprawie spór między stronami postępowania dotyczył przede wszystkim tej okoliczności, tj. kwestii czy w sprawie zaistniały podstawy do przyjęcia, że właściciele spornej nieruchomości nie wyrazili zgody na założenie i przeprowadzenie przez nią odcinka sieci gazowej w/c. Okoliczność ta, jako warunkująca możliwość wydania decyzji z art. 124 ust. 1 w/w ustawy i tym samym determinująca zgodność z prawem tej decyzji, powinna być wykazana w decyzji organu. W decyzji tej organ powinien również ściśle określić zakres i sposób dokonania ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Decyzja wydana na postawie art. 124 ust. 1 w/w ustawy prowadzi bowiem do ograniczenia prawa własności nieruchomości i może być ona wydana tylko w sytuacji gdy nie ma na to zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. Z tych względów ma ona charakter wyjątkowy. Stąd też wywodzony w orzecznictwie sądów administracyjnych z treści art. 124 ust. 1 w/w ustawy wymóg ścisłego określenia przez organ administracyjny zakresu ograniczenia prawa własności, który oznacza, że z decyzji organu w sposób jasny musi wynikać jednoznaczny przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu miejscowego. Samo zaś odwołanie się w decyzji do planu miejscowego jest niewystarczające (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Ol 927/09, publ. Lex nr 583042; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2008 r. o sygn. akt II SA/Łd 314/08, publ. CBOiS.gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 grudnia 2002 r. o sygn. akt II SA/Go 579/07, publ. Lex nr 553578). Jak słusznie zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2009 r. o sygn. akt I OSK 185/09 (publ. Lex nr 588770) określony w art. 124 ust. 1 w/w ustawy wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Skoro zaś decyzja wprowadzająca ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodna z planem lub z decyzją lokalizacyjną również w zakresie obszaru ograniczenia, to także z tego względu musi zawierać rozstrzygnięcie w zakresie obszaru zajętej nieruchomości. Zbadanie wymogu zgodności z planem lub z decyzją lokalizacyjną, w zakresie obszaru zajętego, bez rozstrzygnięcia w zakresie obszaru w decyzji, nie byłoby możliwe. Jednocześnie zwrot ten oznacza, że decyzja nie może jedynie powoływać się na brzmienie planu lub decyzji lokalizacyjnej, lecz winna ona wyraźnie rozstrzygać o zakresie ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z nieruchomości. Z przytoczonych powyżej uwag wynika, zdaniem Sądu, że decyzja, o której mowa w art. 124 w/w ustawy, powinna określać przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, a więc że musi ona jednoznacznie wskazywać przebieg inwestycji przez daną nieruchomość oraz obszar zajętej nieruchomości. Organ powinien również dokonać w niej analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. o syng. akt I SA/Wa 223/04, publ. Lex nr 189031). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie spełnia opisanego powyżej obowiązku organu administracyjnego precyzyjnego i jasnego określenia w decyzji przebiegu inwestycji przez nieruchomość oraz obszaru zajętej nieruchomości. W sentencji wydanej decyzji Wojewoda K. orzekł o ograniczeniu na rzecz inwestora sposobu korzystania z części nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,1000 ha, nr [...] o pow. 0,1000 ha, nr [...] o pow. 0,1000 ha, nr [..] o pow. 1000 ha i nr [...] o pow. 1000 ha, poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez jej część, wskazaną na mapie opr. przez G. S.A. pt. "[...]", gazociągu wysokiego ciśnienia DN 300 mm B. – N., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XXIV/192/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, odnosząc się do przedmiotu i zakresu ograniczenia nieruchomość oraz zakresu uciążliwości dla właścicieli, że dopuszczalność budowy gazociągu wysokiego ciśnienia na terenie przedmiotowej nieruchomości wynika wprost z ustaleń w/w planu miejscowego, że z wniosku inwestora z dnia [....] oraz z mapy przywołanej w sentencji decyzji wynika, iż budowa gazociągu będzie przebiegać możliwie jak najbliżej granicy przedmiotowej nieruchomości (do 3 m od północnej granicy działek) w związku z czym nie będzie ona ograniczać całej nieruchomości, że w oświadczeniu inwestora zawartym w projekcie umowy o wypłatę odszkodowania czas zajęcia nieruchomości celem budowy gazociągu określony został na 30 dni, a także że inwestor będzie realizować inwestycję zgodnie z warunkami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, normującymi m.in. szerokość strefy kontrolowanej gazociągu. Należy również zaznaczyć, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych załączników. Przytoczone treści decyzji organu II instancji wskazują zdaniem Sądu na brak ścisłego określenia zakresu ograniczenia prawa własności. W zaskarżonej decyzji nie został bowiem określony przez organ obszar ograniczenia przedmiotowej nieruchomości tj. obszar zajętej pod inwestycję powierzchni nieruchomości. Z decyzji organu wynika, że przedmiotem ograniczenia jest część nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr [..], każda o pow. 1000 ha, oraz że część ta wskazana została na mapie opr. przez G. S.A. pt. "[..]". Przywołana w sentencji decyzji mapa nie została jednak uczyniona przez organ załącznikiem do wydanej w sprawie decyzji, nie ma jej nawet w aktach organu II instancji. Nie sposób zatem przyjąć w takiej sytuacji, że to w decyzji organu administracyjnego został określony obszar ograniczenia nieruchomości. Należy również zaznaczyć, że wskazana mapa (która znajduje się w aktach organu I instancji) nie określa powierzchni zajętej nieruchomości, a jedynie wyznacza linię przebiegu inwestycji przez nieruchomość, nie precyzując odległości dzielących ją od granic nieruchomości. Tym samym nie sposób ocenić czy zakres koniecznego zajęcia gruntu skarżącego dla potrzeb budowy gazociągu jest niezbędny dla realizacji inwestycji i uzasadnia takie organiczenie korzystania z nieruchomości. Poczynione uwagi należy w pełnym zakresie odnieść także do przebiegu trasy gazociągu. Powołanie się w decyzji na mapę, nieuczynioną załącznikiem do decyzji, bez wskazania danych uszczegóławiających przebieg trasy gazociągu, czyni zasadnym stwierdzenie, że organ nie poczynił w zaskarżonej decyzji ustaleń dotyczących przebiegu inwestycji. Jak wskazano wyżej decyzja wydana na postawie art. 124 ust. 1 w/w ustawy, jako decyzja prowadząca do ograniczenia prawa własności nieruchomości, powinna precyzyjnie i samodzielnie wskazywać warunki i zakres ograniczenia tego prawa, w związku z tym niezgodne z prawem jest określenie ich poprzez odwołanie się do danych wynikających z innych, nie będących jej częścią składową dokumentów tj. wniosku czy oświadczeń inwestora składanych w toku postępowania, mapy nie uczynionej załącznikiem do decyzji, czy też planu miejscowego. W przedmiotowej sprawie organ II instancji w taki właśnie nieprawidłowy sposób skonstruował decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, przez co dokonał nieuzasadnionej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo własności. Norma wyrażona w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi szczególny rodzaj wywłaszczenia, podejmowany bez zgody właściciela nieruchomości i zmuszający go do akceptowania działań dokonywanych na jego nieruchomości, w związku z tym aby te działania miały przymiot działań uzasadnionych i niezbędnych, muszą być one oraz ich przedmiot w sposób precyzyjny i jednoznaczny określone w decyzji stanowiącej podstawę ich podjęcia, a nie wskazane poprzez odesłanie do innych, nie będących integralną częścią decyzji, dokumentów. Wskazanie na mapie, niestanowiącej załącznika do decyzji, danych dotyczących wielkości strefy kontrolowanej gazociągu czy też pasu montażowej zajętego na okres budowy, nie oznacza, że to w decyzji organu zostały określone te wartości. Konsekwencją braku określenia w zaskarżonej decyzji danych, składających się na zakres ograniczenia prawa własności, jest zarówno brak możliwości dokonania przez organ właściwej analizy najmniejszej uciążliwości dla właścicieli nieruchomości, jak i brak możliwości oceny prawidłowości tej analizy, tak przez Sąd jak i właścicieli spornej nieruchomości. Tym samym kolejne uchybienie Wojewody K. należy upatrywać w braku prawidłowego rozważenia interesu właścicieli wywłaszczonej nieruchomości. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, z przyczyn omówionych powyżej, nie określa szczegółowych warunków zakresu ograniczenia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, przez co narusza ona w sposób istotny przepisy postępowania określone w art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Brak precyzyjnego ustalenia przez organ przedmiotu ograniczenia i jego terytorialnego zakresu (dokładnego przebiegu inwestycji przez sporną nieruchomość i obszaru zajętej nieruchomości) oraz w konsekwencji brak dokonania prawidłowej analizy najmniejszej uciążliwości dla właścicieli nieruchomości, spowodowało iż w sprawie nie można było zastosować zgodnie z prawem normy wyrażonej z art. 124 ust. 1 w/w ustawy. Z powyższych więc przyczyn, dostrzeżonych z urzędu, Sąd uznał za zasadnym uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego, iż w sprawie inwestor nie przeprowadził z właścicielami spornej nieruchomości rokowań zgodnie z art. 124 ust. 1 w/w ustawy i, że w efekcie tego nie zaistniały podstawy do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wprawdzie nie ma racji organ twierdząc, że negocjacje z M. i H. R. toczyły się od [...]., z akt sprawy wynika bowiem, że do dnia [...] inwestor kierował korespondencję dotyczącą budowy spornej inwestycji nie do w/w, lecz do współwłaściciela działki nr [..] – K. Z. , nie mając pełnomocnictwa H. i M. R. umocowującego K. Z. do działania w sprawie w imieniu małż. R. Dlatego też wszystkie pisma kierowane do K. Z. dotyczące realizacji inwestycji na przedmiotowej nieruchomości, pomimo że niektóre z nich były kierowane także do wiadomości jej właścicieli, nie mogą być uznane za dokumenty świadczące o przeprowadzonych w sprawie rokowaniach. Z akt sprawy wynika, że pierwszym pismem adresowanym do małż. R. było pismo inwestora z dnia [...] zawierające prośbę o wyrażenie zgody na przeprowadzenie gazociągu przez ich nieruchomość oraz wzór proponowanej umowy. Pismo to jednak nie może zostać uznane za dokument określające warunki uzyskania zgody na wykonanie inwestycji, albowiem inwestor nie dołączył do akt sprawy dowodu doręczenia tego pisma H. i M. R. Dopiero zatem pismo z dnia [...] zawierające projekt proponowanej umowy o wypłatę odszkodowania i zobowiązanie do ustanowienia służebności przesyłu, stanowi zdaniem Sądu dowód wszczęcia przez inwestora negocjacji z H. i M. R. w sprawie realizacji spornej inwestycji. Od tego też momentu inwestor prowadził w ocenie Sądu negocjacje z H. i M. R., które jednak nie doprowadziły do zawarcia przez strony umowy. Inwestor bowiem pismem z dnia [...] wystosował do w/w zaproszenie do udziału w negocjacjach w dniu [...], na które właściciele nieruchomości nie przyszli, wnosząc pismem z dnia [....] o wyznaczenie innego terminu spotkania, zgłaszając przy tym uwagi i wnioski dotyczącej realizacji inwestycji. W odpowiedzi na to inwestor pismem z dnia [...] ustosunkował się zgłoszonych uwag i przedstawił małż. R. ponownie propozycję umowy, zaznaczając jednocześnie, że nie zajęcie przez w/w jednoznacznego stanowiska w sprawie w terminie dwóch tygodni od dnia otrzymania pisma, zostanie uznane przez inwestora za nie wyrażenie zgody na realizację inwestycji, będące konsekwencją przedstawienia przez inwestora warunków niemożliwych do przyjęcia przez właścicieli przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że pismo inwestora z dnia [...] w/w otrzymali w dniu [...] oraz, że nie odpowiedzieli oni na nie w wyznaczonym terminie. W tym stanie rzeczy Starosta B. zasadnie pismem z dnia [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują również, że organ I instancji, zgodnie z wcześniejszym wnioskiem inwestora (pismo z dnia [...]), celem doprowadzenia do zawarcia porozumienia między stronami, wyznaczył na dzień [...] rozprawę administracyjną oraz, że na tą rozprawę stawili się pełnomocnicy i przedstawiciele inwestora, natomiast właściciele przedmiotowej nieruchomości H. i M. R. nie przyszli na nią. Zdaniem Sądu w świetle przytoczonych okoliczności faktycznych, należy w pełni podzielić pogląd organu II instancji, iż decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami została poprzedzena rokowaniami z właścicielami przedmiotowej nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie spornego gazociągu, które jednak nie doprowadziły do zawarcia umowy. Świadczą o tym nie tyko pisemne propozycje zawarcia umowy wystosowane pismami z dnia [...] i [....], na które właściciele nieruchomości nie odpowiedzieli, ale również wykazywana przez inwestora w toku całego postępowania inicjatywa doprowadzenia do zwarcia z nimi porozumienia (wystosowanie do właścicieli zaproszenia do udziału w dniu [...] w negocjacjach w sprawie, złożenie wniosku o wyznaczenie rozprawy administracyjnej oraz czas prowadzonych w sprawie negocjacji. W sytuacji więc nie odpowiedzenia przez właścicieli nieruchomości na w/w pisma oraz nie stawienia się przez nich ani na wyznaczone na dzień [...] rokowania, ani na ustaloną na dzień [...] rozprawę administracyjną, nie można podzielić stanowiska skarżącego wyrażonego w skierowanym do Starosty B. piśmie z dnia [....] o trwających w dalszym ciągu rokowaniach z inwestorem, o czym świadczyć ma wystosowane do inwestora pismo M. i H. R. z dnia [....]. Sąd wyraża stanowisko, że czas prowadzenia negocjacje o których mowa w art. 124 ust. 3 w/w ustawy nie jest nieograniczony, albowiem w przeciwnym wypadku właściciel lub użytkownik wieczysty mógłby w nieskończoność blokować realizację ważnych inwestycji. Dlatego też, jak wskazano na wstępie rozważań Sądu, utrwalił się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż niemożność uzyskania zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości (art. 124 ust. 1 w/w ustawy) oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. W ocenie Sądu przytoczone okoliczności jednoznacznie wskazują, że w przedmiotowej sprawie prowadzone negocjacje zakończyły się negatywnie, gdyż strony postawiły sobie warunki, których nie zaakceptowały i konsekwentnie obstawały przy swoim stanowisku w sprawie. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego dotyczący nie przeprowadzenia z właścicielami spornej nieruchomości rokowań, stanowiących warunek wydania decyzji z art. 124 ust. 1 w/w ustawy, należy uznać za bezzasadny. Sąd podziela również stanowisko Wojewody K. w kwestii istnienia umocowania pełnomocnika spółki P. radcy prawnego R. F. do prowadzenia w imieniu spółki rokowań z H. i M. R. Biorąc jednak pod uwagę dostrzeżone przez Sąd z urzędu uchybienia zaskarżonej decyzji uzasadniające jej uchylenie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270), orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy, jak w pkt 3 sentencji wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z poczynionych uwag w uzasadnieniu wyroku.