II SAB/Ke 25/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2012r. sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę. W skardze z dnia 30 czerwca 2012 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 31 lipca 2012 r., dotyczącej przewlekłości postępowania administracyjnego zawisłego przed Komendantem Powiatowym Policji w S., w przedmiocie zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., M. M. wniósł o "nałożenie na skarżony organ obowiązku zgodnego z literą prawa, z orzeczeniem o rażącej przewlekłości". Skarżący wskazał też, że w zakresie przedmiotowej sprawy wniósł zażalenie w trybie art. 37 kpa do organu nadrzędnego, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji, na które otrzymał pismo z dnia [...], co oznacza wyczerpanie ustawowych przesłanek skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podano, że rozkazem personalnym z dnia 29 grudnia 2006 r. skarżącemu powierzono pisemnie pełnienie obowiązków zastępcy oficera dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., którą to funkcję skarżący pełnił nieprzerwanie aż do dniu 14 października 2008 r., gdy z uwagi na stan zdrowia zaprzestał pełnienia obowiązków służbowych. We wskazanym okresie skarżący jeszcze trzykrotnie miał powierzane obowiązki zastępcy oficera dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. w formie pisemnych rozkazów personalnych, a w przerwach związania pisemnymi rozkazami pełnił w/w obowiązki na podstawie rozkazów ustnych. W ocenie skarżącego oznacza to, że Komendant Powiatowy Policji w S. dokonał ciągłego powierzenia obowiązków służbowych w trybie art. 37 ustawy o Policji, które to powierzenie trwało nieprzerwanie do dnia przejścia skarżącego w stan spoczynku, gdyż nie został skutecznie przywrócony na stanowisko wcześniej zajmowane na podstawie mianowania. Zdaniem skarżącego w przedmiocie mianowania go na wolny etat zastępcy oficera dyżurnego KPP w S., toczyło się postępowanie administracyjne, którego organ do chwili obecnej w trybie i w terminie prawem zawitym nie zakończył prawomocnym i ostatecznym orzeczeniem administracyjnym, wobec czego postępowanie to jest nadal zawisłe, co wykazano w postępowaniu przed WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 250/09. W związku z wniesionym przez skarżącego podaniem o mianowanie na stałe, organ zobowiązany był do wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie z dniem 1 stycznia 2008 r., czego jednak nie uczynił. Skarżący zarzucił też, że mimo wydania w dniu [...] rozkazu personalnego numer [...]/08, którym został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe w ogniwie ochronnym i równocześnie dalej powierzono mu pełnienie obowiązków służbowych zastępcy oficera dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., orzeczenie to nie może być uznane za wykonalną i ostateczną decyzję administracyjną, ponieważ nie został on zawiadomiony o wszczęciu postępowania w toku którego zostało wydane, ani o jego zakończeniu. Na koniec skarżący poinformował, że w sprawie rozkazu personalnego [...]/08 oraz w sprawie naruszenia art. 106 ustawy o Policji toczą się postępowania z wniosku skarżącego przed właściwymi organami. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o jej oddalenie, względnie odrzucenie. W jej uzasadnieniu podniósł, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu w zakresie mianowania skarżącego na wyższe stanowisko służbowe. W takiej sprawie należy w pierwszej kolejności zbadać, czy organ rzeczywiście pozostawał w bezczynności, tzn. czy był zobowiązany do wydania decyzji w tym zakresie i czy załatwił sprawę w terminie, w obowiązującej formie. Wyraził również pogląd, że mianowanie policjanta na stanowisko służbowe pozostawione jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależnione od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której dany funkcjonariusz pełni służbę. Przy takich uwarunkowaniach organ uznał, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż nie był w posiadaniu żadnego wniosku personalnego, albo wniosku skarżącego lub innej dokumentacji, na podstawie której byłby zobligowany do podjęcia czynności prawnych wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie mianowania skarżącego na wyższe stanowisko służbowe. Ani bowiem uprawniony przełożony skarżącego, ani on sam nie wystąpili ze stosownymi wnioskami w tej sprawie. Powołując się na pogląd wyrażony w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 15 października 2009 r., II SAB/Wa 86/09 organ stwierdził, że skoro brak jest obowiązku wydania w sprawie decyzji lub innego aktu określonego w art. 3 § 1 p.p.s.a., skarga na bezczynność w tym zakresie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wypadek niepodzielenia tego poglądu organ wywiódł, że mianowanie jest decyzją uznaniową, które może (a więc nie musi) nastąpić na umotywowany wniosek złożony do właściwego komendanta przez bezpośredniego przełożonego policjanta. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby bezpośredni przełożony skarżącego złożył wniosek do Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie mianowania M.a M.ego na wyższe stanowisko służbowe. Istnienia wniosku o mianowanie na inne stanowisko służbowe w formie pisemnej, nie wskazuje również skarżący. W tej sytuacji, wobec braku leżącego po stronie organu obowiązku mianowania policjanta na wyższe stanowisko służbowe, skarga podlega, zdaniem organu oddaleniu. Odnosząc się do zarzutu skargi o niemianowaniu skarżącego na stanowisko dyżurnego po upływie 12 miesięcy powierzenia obowiązków organ zauważył, że osoba wyrażająca zgodę na powierzenie obowiązków musi liczyć się zarówno z możliwością odwołania jej z ich wykonywania, jak i brakiem pewności co do mianowania na to stanowisko po upływie okresu powierzenia obowiązków. Skarżący przez cały okres powierzenia mu obowiązków zastępcy oficera dyżurnego KPP w S. był zainteresowany dalszym powierzeniem mu tych obowiązków, a wynagrodzenie jego w tym czasie, stosownie do treści art. 37 ustawy o Policji, nie było obniżone. Wyższe wynagrodzenie mu natomiast nie przysługiwało, ponieważ w myśl art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, a M. M. nigdy nie został mianowany na stanowisko zastępcy dyżurnego. Z przepisu art. 37 ustawy o Policji nie wynika natomiast, że w razie powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku, organ był automatycznie zobligowany podnosić uposażenie, gdyż przepis ten zakazuje jedynie obniżania uposażenia w takiej sytuacji. Z dokumentów dołączonych do akt sprawy wynika co następuje. Na podstawie wniosku personalnego zastępcy Naczelnika Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. z dnia 14 grudnia 2006 r., Komendant Powiatowy Policji w S. rozkazem personalnym nr 479 z dnia 29 grudnia 2006 r., powierzył M.owi M.emu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S. na okres od 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 marca 2007 r. Kolejnymi rozkazami personalnymi nr 89 z dnia 30 marca, nr 451 z dnia 30 października 2007 r. i nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. w uwzględnieniu kolejnych wniosków personalnych powierzał M.owi M.emu pełnienie obowiązków służbowych na tym samym stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S., na okresy: od 1 kwietnia do 30 czerwca 2007 r., od 1 listopada 2007 r. do 30 kwietnia 2008 r. i od 16 czerwca do 15 października 2008 r. Natomiast rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w S. zwolnił M. M. ze służby w policji z dniem 20 lutego 2009 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji, z uwagi na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy ZOZ MSWiA z dnia [...] stwierdzające całkowitą niezdolność M. M. do służby w policji. W wyniku wniesionego przez M. M. odwołania od tej decyzji w części dotyczącej określenia stanowiska służbowego - referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji i związanego z nim uposażenia zasadniczego, Komendant Wojewódzki Policji, decyzją – rozkazem personalnym z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpatrzeniu skargi na tę decyzję, WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r. w sprawie II SA/Ke 250/09 oddalił skargę. W uzasadnieniu tego prawomocnego wyroku WSA w Kielcach stwierdził między innymi, że "kwestionowana w skardze część zaskarżonej decyzji, ograniczona do wskazanego w tej decyzji uposażenia zasadniczego M. M. wynikającego z zaszeregowania go do 03 grupy wraz z dodatkami, nie stanowi tego elementu zaskarżonej decyzji, który byłby w niej stanowczo rozstrzygnięty. Zaszeregowanie skarżącego do wspomnianej grupy nastąpiło bowiem we wcześniejszej decyzji – rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji w S., którym został on mianowany na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. W tamtej, niezaskarżonej przez stronę i ostatecznej decyzji, zostało określone uposażenie zasadnicze skarżącego wynikające z zaszeregowania go w 03 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,25 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 330 zł. miesięcznie. Przytoczenie tych danych w kwestionowanej przez stronę decyzji stanowiło wywiązanie się z obowiązku o jakim mowa w § 22 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. i miało jedynie charakter informacyjny. Ponieważ wskazane ustalenie wysokości uposażenia zasadniczego M. M. wynikającego z zaszeregowania go do 03 grupy wraz z dodatkami, nie było objęte sprawą administracyjną wszczętą na skutek jego wniosku z dnia 27 stycznia 2009 r. o zwolnienie ze służby w Policji, to nie mogło być również skutecznie podważone w niniejszym postępowaniu. Jeżeli skarżący uważa, że powinien zostać mianowany na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych KPP w S., powinien był kwestionować rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...], względnie domagać się wydania stosownej decyzji i ewentualnie, po spełnieniu ustawowych wymagań zaskarżyć bezczynność organu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8) p.p.s.a. Nie można natomiast zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, że dalsze powierzenie M. M. wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008 r., było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko. Jak to bowiem słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Skoro taki rozkaz nie został wydany, co jest w sprawie bezsporne, to skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. z uposażeniem zasadniczym wynikającym z zaszeregowania w 03 grupie. Dlatego kwestionowana decyzja - rozkaz personalny z dnia [...] w podważanej części jest zgodna z prawem". W dniu 31 maja 2012 r. skarżący na podstawie art. 37 § 1 w zw. z § 2 kpa wniósł do ego Komendanta Wojewódzkiego Policji zażalenie na przewlekłość Komendanta Powiatowego Policji w S.. Wyjaśnił w nim, że w związku z przekroczeniem określonego w art. 37 ustawy o Policji zawitego okresu pełnienia obowiązków zastępcy dyżurnego KPP w S., zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. z ustnym wnioskiem wniesionym w trybie art. 61 i 63 § 1 o mianowanie na stanowisko na stałe, na który to wniosek otrzymał wyłącznie ustną odpowiedź, że czynność ta zostanie dokonana przez ten organ. Ponieważ uważa, że w sprawie tej w dalszym ciągu jest zawisłe postępowanie, gdyż nie zapadło w niej żadne pisemne rozstrzygnięcie, a ustna forma jest niedopuszczalna, organ powinien był na podstawie ustnego wniosku sporządzić stosowny protokół i zgodnie z zasadą pisemności określoną w art. 14, 67 i 104 kpa zakończyć sprawę osobową funkcjonariusza poprzez wydanie stosownego orzeczenia, aby umożliwić mu dochodzenie jego praw w dalszym postępowaniu odwoławczym i przed właściwym sądem administracyjnym. Brak takiego rozstrzygnięcia uzasadnia zobowiązanie KPP w S. do wydania stosownego rozkazu personalnego mianowania M. M. z dniem 1 stycznia 2008 r. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S.. W odpowiedzi na to zażalenie, Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] stwierdził, że brak jest podstaw do uznania zasadności wniesionego zażalenia i wyznaczenia organowi niższego stopnia terminu do wydania decyzji. Mianowanie jest bowiem decyzją uznaniową, która może (a więc nie musi) nastąpić na umotywowany wniosek złożony do właściwego komendanta przez bezpośredniego przełożonego policjanta. Ponadto organ zauważył, że zgodnie z przepisami rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, w policji obowiązuje zasada pisemności, a tryb zwracania się policjanta w sprawie osobowej lub innej wynikającej ze stosunku służbowego nosi nazwę drogi służbowej. W związku z tym policjant składa wnioski w sprawie osobowej drogą służbową i analogicznie powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku jak również mianowanie na stanowisko służbowe następuje w formie rozkazu personalnego. Ponieważ ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby bezpośredni przełożony policjanta złożył wniosek o mianowanie go na stanowisko zastępcy dyżurnego, a skarżący nie kwestionuje braku jego wniosku o mianowanie na to stanowisko powołując się tylko na rozmowy z przełożonym - pozbawione podstawy prawnej byłoby stwierdzenie zasadności wniesionego zażalenia na bezczynność. Do skargi do WSA w Kielcach M. M. dołączył datowane na 25 czerwca 2012 r. pismo skierowane do Komendanta Powiatowego Policji w S., w którym wniósł na podstawie art. 154 względnie 155 kpa, o uchylenie projektu decyzji administracyjnej Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie przeniesienia z równoczesnym powierzeniem obowiązków służbowych zastępcy oficera dyżurnego KPP w S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju (wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., I OSK 287/10, LEX 745201). Wcześniej konieczne jest też wyjaśnienie, czy skarżący dochował formalnych warunków wniesienia skargi, do których należy określony w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W wypadku skarg na bezczynność, środkiem takim jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. W sprawie nie było wątpliwości, że przed wniesieniem skargi M. M. w dniu 31 maja 2012 r. wniósł stosowne zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym w sprawie dotyczącej bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w S. jest Wojewódzki Komendant Policji (art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o policji (Dz. U. Nr 43/07 poz. 277 ze zm.). Nie została natomiast spełniona pierwsza z wymienionych wyżej przesłanek podlegających badaniu przez sąd rozpatrujący skargę na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania. W ocenie Sądu bowiem, skarżący nie wykazał, aby w sprawie, w jakiej dopatruje się bezczynności organu, toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne, a w konsekwencji aby organ ten był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Przedmiotem skargi wyraźnie w niej wskazanym była przewlekłość postępowania administracyjnego zawisłego, zdanie skarżącego, przed Komendantem Powiatowym Policji w S., w przedmiocie załatwienia sprawy mianowania M. M. na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., z uwagi na toczące się w tym przedmiocie postępowanie z wniosku skarżącego. W uzasadnieniu skargi M. M. powołał się na wniesione w tym zakresie podania strony o mianowanie na stałe. Podania takiego jednak nie dołączył, gdyż do skargi przedstawionej Sądowi dołączone zostało pismo ego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], stanowiące odpowiedź na zażalenie strony z dnia 31 maja 2012 r. wniesione w trybie art. 37 § 1 kpa oraz datowany na 25 czerwca 2012 r. wniosek M. M. skierowany do Komendanta Powiatowego Policji w S., w którym wniósł na podstawie art. 154 względnie 155 kpa, o uchylenie projektu decyzji administracyjnej Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie przeniesienia z równoczesnym powierzeniem obowiązków służbowych zastępcy oficera dyżurnego KPP w S.. Wprawdzie w ostatnim zdaniu tego wniosku zawarto stwierdzenie, że "uchylenie przedmiotowego orzeczenia jest zasadne i wręcz wymagane przepisami prawa materialnego, a w jego miejsce organ jest zobowiązany wydać orzeczenie o mianowaniu z uwagi na przekroczenie zawitego terminu z art. 37 uop na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S.", ale w ocenie Sądu nie może być ono uznane za wniosek funkcjonariusza policji wymagający formalnego odniesienia się do niego, ale co najwyżej za postulat, czy sugestię mającą dodatkowo uzasadnić zasadniczy wniosek zawarty w tym piśmie. Ponadto należy zauważyć, że jeśliby nawet potraktować zacytowany fragment pisma skarżącego z dnia 25 czerwca 2012 r. jako pisemny wniosek o mianowanie, który powinien zostać rozpatrzony przez organ, to z uwagi na datę jego złożenia poprzedzającą skargę o zaledwie 5 dni, i tak nie można by mówić o bezczynności, czy przewlekłości postępowania organu administracji w załatwieniu tego wniosku. Na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. skarżący złożył pismo datowane na dzień 30 czerwca 2012 r. twierdząc, że dołączył je do skargi, co jednak nie jest wiarygodne, skoro pismo to zaczyna się od słów: "W związku z otrzymaniem od skarżonego organu pisemnej odpowiedzi na wniesioną skargę" (k. 44), a w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego złożone do Sądu w dniu 17 sierpnia 2012 r. o niemal identycznej treści, ale datowane na dzień 16 sierpnia 2012 r. (k. 26). O tym, że żaden pisemny wniosek o mianowanie skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie został złożony, przekonuje wypowiedź samego M. M. zawarta w jego zażaleniu na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w S., skierowanym w dniu 31 maja 2012 r. do organu wyższego stopnia. W zażaleniu tym skarżący wyjaśnił bowiem, że "w związku z przekroczeniem określonego w art. 37 ustawy o Policji zawitego okresu pełnienia obowiązków zastępcy dyżurnego KPP w S., zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w S. z ustnym wnioskiem wniesionym w trybie art. 61 i 63 § 1 o mianowanie na stanowisko na stałe, na który to wniosek otrzymał wyłącznie ustną odpowiedź, że czynność ta zostanie dokonana przez ten organ". Wyjaśnić w związku z tym należy, że w ocenie Sądu, wniosek o mianowanie na stanowisko służbowe, jako dotyczący spraw osobowych policjanta (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, dalej rozporządzenie (Dz. U. Nr 151/02 poz. 1261), powinien być składany na piśmie. Wynika to zdaniem Sądu z treści tego rozporządzenia, a w szczególności z § 2 ust. 1 i 3, według których policjant składa wniosek w sprawie osobowej drogą służbową, z wyjątkiem przypadków określonych w odrębnych przepisach. Jeżeli policjant składa osobiście pisemny wniosek w sprawie osobowej, przyjmujący wniosek potwierdza jego otrzymanie, umieszczając na oryginale i na kopii datę jego otrzymania oraz czytelny podpis. Ten ostatni przepis należy przy tym odczytywać w ten sposób, że jego dyspozycja dotyczy sytuacji, gdy policjant składa osobiście wniosek w sprawie osobowej, a nie sytuacji, gdy policjant składa pisemny wniosek w sprawie osobowej. Wynika to faktu, że wnioski w sprawach osobowych mogą być, i najczęściej są składane nie osobiście przez policjanta, ale przez jego uprawnionego przełożonego. Stąd wynikła potrzeba szczególnego uregulowania w § 2 ust. 3 rozporządzenia, sposobu postępowania z wnioskiem składanym osobiście przez policjanta, w celu urzędowego potwierdzenia faktu i daty jego złożenia. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w S. nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Nawet jednak gdyby nie podzielić powyższego poglądu o obligatoryjności pisemnej formy wniosków w sprawach osobowych składanych przez policjantów, to i tak nie można by podzielić poglądu skarżącego co do wszczęcia postępowania w tej sprawie na skutek jego ustnego wniosku. Skarżący nie wykazał bowiem w żaden sposób, aby wniosek taki rzeczywiście złożył, a organ tej okoliczności nie przyznał. Ponieważ przy tym to M. M. zarzuca organowi administracji przewlekłość w załatwieniu jego wniosku, to on też powinien wykazać, że taki wniosek złożył. Nieskuteczne jest przy tym powoływanie się przez skarżącego w piśmie z dnia 16 sierpnia 2012 r. (k. 26) na możliwość złożenia wniosku o przesłuchanie świadka, na okoliczność złożenia przez właściwego przełożonego wniosku o mianowanie skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., skoro po pierwsze skarżący nie podaje danych tego świadka, a po drugie zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka nie jest więc w postępowaniu przed sądem administracyjnym możliwe. Również twierdzenie w uzasadnieniu skargi, że w związku z ciągłym powierzaniem skarżącemu na podstawie art. 37 ustawy o Policji obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S., czy to w formie pisemnej, czy też ustnej, toczy się postępowanie administracyjne w tej sprawie, nie ma wpływu na wynik niniejszej spraw. Jeżeli nawet istotnie organ prowadzi takie postępowanie, to nie dotyczy ono mianowania skarżącego na stanowisko służbowe, ale ewentualnie powierzania mu pełnienia obowiązków służbowych na tym stanowisku. Zarzucona w skardze przewlekłość nie dotyczyła jednak takiego postępowania. Nie można też skutecznie twierdzić, że zarzucane przez M. M. przekroczenie określonego w art. 37 ustawy o Policji 12-miesięcznego terminu powierzenia mu obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S. oznacza, iż organ ma obowiązek mianować go na to stanowisko, w związku z czym toczy się w tej sprawie prowadzone przewlekle postępowanie z urzędu. Jak to bowiem trafnie wyjaśnił Komendant Powiatowy Policji w S. w odpowiedzi na skargę, kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę. Nawet więc rzeczywiste przekroczenie terminu, o jakim mowa w art. 37 ustawy o Policji nie rodzi obowiązku mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko. Postępowanie w sprawie takiego mianowania nie może więc toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. W przypadku zaś, gdy przepis prawa materialnego nie normuje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych, należy przyjąć, że jeśli przedmiotem postępowania administracyjnego jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenia lub cofnięcia uprawnień – wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Jeżeli chodzi zaś o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem, wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C. H. Beck Wydanie 11. str. 290 t. 3). Wbrew twierdzeniom skarżącego, również w postępowaniu przed WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 250/09, nie wykazano, aby w przedmiocie mianowania M.a M.ego na wolny etat zastępcy oficera dyżurnego KPP w S., toczyło się postępowanie administracyjne. W sprawie tej WSA w Kielcach oddalił bowiem skargę M.a M.ego na decyzję-rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] o zwolnieniu policjanta w służbie stałej M. M. ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. Przedmiotem ustaleń w tamtej sprawie były okoliczności tego właśnie zwolnienia ze służby, a nie - istotnie podnoszone w tamtej sprawie przez skarżącego, ale nie podzielone przez Sąd - kwestie jego zwolnienia z innego stanowiska służbowego (referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji), niż oczekiwanego przez skarżącego (zastępcy dyżurnego KPP w S.). W kwestii zwolnienia z ostatnio wymienionego stanowiska Sąd stwierdził bowiem, że "Nie można zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, że dalsze powierzenie M. M. wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008 r., było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko. Jak to bowiem słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r.). Skoro taki rozkaz nie został wydany, co jest w sprawie bezsporne, skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. z uposażeniem zasadniczym wynikającym z zaszeregowania w 03 grupie. Dlatego kwestionowana decyzja - rozkaz personalny z dnia [...] w podważanej części jest zgodna z prawem". Jak z powyższego widać, żadne z powołanych, czy dołączonych przez skarżącego pism nie uzasadnia twierdzenia skargi o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego mianowania M. M. na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., czy to na jego wniosek, czy też z urzędu. Skoro organ nie prowadził w takiej sprawie żadnego postępowania administracyjnego, to nie mógł też dopuścić się bezczynności, bądź też przewlekłego prowadzenia postępowania. Dlatego skarga podlegała oddaleniu. Ze względu przy tym na takie rozstrzygnięcie nie miało istotnego znaczenia czy przedmiotem sprawy rzeczywiście była przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ, jak to określił skarżący w pisemnej skardze, czy też bezczynność organu w załatwieniu wniosku M. M. o mianowanie na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., jak to wynikało z treści skargi.