I OZ 597/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1482/12 o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1482/12 o odrzuceniu skargi T. G. na działalność Rady Miasta Stołecznego Warszawy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1482/12, sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu tego Sądu z dnia 26 listopada 2012 r. o odrzuceniu skargi T. G. na działalność Rady Miasta Stołecznego Warszawy w ten sposób, że w uzasadnieniu postanowienia Sądu w wersie pierwszym błędnie wpisaną datę "26 marca 2012 r." zastąpił właściwą datą "24 maja 2012 r.". Pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. (data wpływu) skarżący T. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. W zażaleniu podniesiono, iż powoływanie się w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 listopada 2012 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na pismo skarżącego z dnia 26 marca 2012 r., będące wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a nie skargą, a następnie sprostowanie tego faktu i stwierdzenie, że w rzeczywistości Sąd odnosił się do skargi z dnia 24 maja 2012 r., może być próbą merytorycznej zmiany orzeczenia w drodze sprostowania, co jest niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (p. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16), oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1082/98, niepubl.). Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem, można więc go dokonać w każdym czasie, a więc także po uprawomocnieniu się wyroku. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2013 r. sprostował oczywistą omyłkę dostrzeżoną w uzasadnieniu postanowienia tego Sądu z dnia 26 listopada 2012 r., polegającą na błędnym oznaczeniu daty wniesionej przez T. G. skargi. Dostrzeżony błąd wystąpił wbrew zamierzeniu Sądu, zaś jego sprostowanie nie prowadziło do zmiany zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko zaprezentowane w zażaleniu, jakoby Sąd pierwszej instancji rozpoznał w rzeczywistości nie skargę, a pismo będące wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tak postawionej tezie przeczy dalsza część uzasadnienia przedmiotowego postanowienia, w której Sąd wskazuje na konkretne zarzuty, zawarte w skardze z dnia 24 maja 2012 r. Mając zatem na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zmiany, jakich dokonał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, stanowią sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.