II SA/Ol 829/12

Dnia 2 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2012 roku sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej w O. odmówił "S." Spółce z o.o. w upadłości układowej przedłużenia zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia "[...]" na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa x. W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie art. 144 ustawy o grach hazardowych z dniem 1 stycznia 2010r. utraciły moc przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych, w tym art. 36 ust. 3 ustawy, który umożliwiał ubieganie się o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wskazano, iż przepis ten dopuszcza możliwość złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia nie później niż na 6 miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia. Podniesiono, iż zgodnie z ary. 117 ust. 1 ustawy o grach hazardowych udzielone przed wejściem w życie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Zgodnie zaś z art. 129 ust 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych urządzanych w salonach gier na podstawie udzielonych zezwoleń prowadzona jest do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń na podstawie przepisów dotychczasowych. W myśl art. 138 ust. 1 powołanej ustawy zezwolenia te nie mogą być przedłużane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "S." Spółka z o.o. w W., wnosząc o zmianę decyzji w całości i przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na kolejne 6 lat lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucono naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, a także naruszenie przepisów Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego. Podniesiono, iż Rzeczpospolita Polska jako Państwo członkowskie Unii Europejskiej zobowiązane jest stosować porządek prawny Unii wraz z podstawowymi jego zasadami, w tym przede wszystkim zasadą pierwszeństwa oraz bezpośredniego skutku prawa unijnego. Oznacza to, że przepis krajowy sprzeczny z prawem wspólnotowym automatycznie przestaje znajdować zastosowanie w takim zakresie, w jakim narusza zasady unijne. Zdaniem odwołującej Spółki nakłada to na sądy, a także na organy administracji obowiązek stosowania w takim wypadku norm unijnych, a nie krajowych. Podniesiono, iż ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych jest sprzeczna z unijną zasadą swobody przepływu towarów, zasadą przedsiębiorczości i zasadą swobody świadczenia usług. Zatem nie tylko sądy, ale także organy administracji mają obowiązek odmowy zastosowania prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym. Powołano się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości odnośnie delegalizacji automatów do gier. Ponadto wskazano, iż przedmiotowa ustawa narusza zasady Konstytucyjne, takie jak zasada trwałości praw podmiotowych słusznie nabytych, zasadę proporcjonalności, zasadę zaufania obywateli do państwa oraz obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej, zasadę legalizmu, zasadę przyzwoitej legislacji. Wskazano na brak rzeczowej i merytorycznej konsultacji publicznej oraz niezastosowanie szczególnej procedury w zakresie nowelizacji kodeksowej. Uniemożliwiło to ochronę interesu publicznego poprzez zastosowanie innych skutecznych środków w miejsce delegalizacji przedmiotowej aktywności gospodarczej. Podniesiono, iż Polska jako państwo członkowskie Unii Europejskiej nie zastosowało się do obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej aktu prawnego zawierającego przepisy techniczne. Obowiązek ten jest związany ze swobodami rynku wewnętrznego ustanowionymi przez Wspólnotę, co ma na celu ustrzec pozostałe państwa członkowskie przed wprowadzeniem przepisów technicznych naruszających generalne zasady rynku wewnętrznego. Okoliczności te zdaniem odwołującej Spółki uzasadniają żądanie strony zastosowania przez organ zasady pierwszeństwa prawa unijnego przed prawem krajowym wobec kolizji tych norm. Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podzielono stanowisko organu I instancji, przytaczając stosowne przepisy ustawy o grach hazardowych. Wyjaśniono, iż organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania oceny zgodności obowiązującego w Polsce systemu prawnego z prawem wspólnotowym. Organy administracji związane są przepisami prawa do czasu, gdy Trybunał Konstytucyjny uzna je za niezgodne z Konstytucją. Wskazano, iż wynika to z art. 120 Ordynacji podatkowej, w którym określono zasadę praworządności, będącą konsekwencją zasady zawartej w art. 7 Konstytucji, skierowanej do organów władzy publicznej, które mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Ocena spójności prawa wspólnotowego z prawem polskim, ani tez interpretacja norm zwartych w Traktatach Wspólnotowych nie leży w gestii organu, a usuwanie ewentualnych rozbieżności może nastąpić jedynie przy udziale organów odpowiedzialnych za funkcjonowanie systemu podatkowego w Polsce. Spory o niezgodność praw krajowego z prawem unijnym rozstrzyga Europejski Trybunał Sprawiedliwości, a o zgodności ustaw z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny. Wyjaśniono, iż przywołany przez stronę wyrok Trybunału Sprawiedliwości dotyczy indywidualnego przypadku i jest wiążący tylko w konkretnej sprawie. Nie jest możliwe jego uwzględnienie w niniejszej sprawie. Wskazano, iż przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają specyfikacji technicznych i innych wymagań wobec automatów do gier przez co nie mieszczą się w zakresie regulacji unijnej dotyczącej obowiązku notyfikacji przepisów technicznych. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Syndyk masy upadłości "S." Spółki z o.o. w W., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Strona skarżąca zarzuciła: -naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i uniemożliwienie weryfikacji prawidłowości odmowy zawieszenia postępowania, a także załatwienie sprawy przed zakończeniem postępowania wpadkowego. - naruszenie przepisów procedury poprzez wydanie decyzji w oparciu o ustawę o grach hazardowych, czyli akt niezgodny z prawem unijnym, który winien być uznany za nieobowiązujący z uwagi na brak notyfikacji Komisji Europejskiej, - naruszenie przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zatasowanie przepisu ustawowego naruszającego unijny zakaz stosowania ograniczeń ilościowych i środków im równoważnych w obrocie towarami między krajami Unii - naruszenie przepisów Konstytucji poprzez zastosowanie przepisu ustawowego w sytuacji kolizji z przepisami ratyfikowanej umowy międzynarodowej oraz przepisami aktu wydanego przez organizację międzynarodową, której Polska jest członkiem, naruszenie zasady ochrony praw słusznie nabytych, ochrony interesów w toku, zasady zaufania obywateli do państwa oraz zasady przyzwoitej legislacji, a także zasady legalizmu poprzez wydanie decyzji przy zastosowaniu jedynie niektórych spośród obowiązujących przepisów prawnych. Strona skarżąca wniosła także – na wypadek wątpliwości Sądu co do słuszności zarzutu naruszenia prawa europejskiego - o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, a także o ewentualne wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Uzasadniając zarzuty skargi strona skarżąca przede wszystkim wskazała na fakt naruszenia zasady dwuinstancyjności, gdyż w tym samym dniu organ wydał decyzję i odmówił zawieszenia postępowania, uniemożliwiając stronie uzyskanie merytorycznej weryfikacji prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Wskazano, iż strona skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, jednak organ umorzył postępowanie zażaleniowe wskazując na jego bezprzedmiotowość w związku z wydaną decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty. Podniesiono, iż niezasadne jest twierdzenia organu, iż nie jest związany prawem unijnym, gdyż ma ono pierwszeństwo przed porządkiem krajowym. Wskazano, iż prawo pierwotne Unii Europejskiej stanowi część krajowego porządku prawnego, jest stosowane bezpośrednio i ma pierwszeństwo w kolizji z ustawami. W związku z tym w ocenie strony skarżącej niezrozumiałe jest zastosowanie przez organ art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z pominięciem innych przepisów prawa o randze wyższej niż ustawowe. Zdaniem strony skarżącej w przypadku istnienia sprzecznych regulacji prawnych organ winien stosować reguły kolizyjne celem ustalenia normy prawnej, która ma zastosować. Odnosząc się do stanowiska organu co do orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości wskazano, iż winny być one uwzględniane na równi z orzecznictwem sądów administracyjnych. Orzeczenia te zaś wskazują jak prawidłowo interpretować prawo. Podniesiono, iż organ celny niezasadnie odmówił skarżącemu przedłużenia zezwolenia na podstawie przepisów ustawy hazardowej niezgodnej z przepisami unijnymi, które mają wyższą rangę od przepisów ustawowych, a ponadto zostały wydane z naruszeniem obowiązku notyfikacji. Ograniczenie miejsc, w których można prowadzić działalność z wykorzystaniem automatów powoduje zmniejszenie zapotrzebowania na same automaty i brak możliwości ich innego wykorzystania. Przepis zakazujący świadczenia usługi, do której wykorzystuje się konkretny produkt, zakazuje jednocześnie używania produktu do świadczenia tej usługi, a gdy produkt nie może być używany bez ograniczeń do innych celów, powoduje to de facto całkowity zakaz używania tego produktu. Zatem zakaz przedłużenia zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych stanowi ograniczenie swobody przepływu towarów w rozumieniu art. 34 TFUE, równoważne z zakazem przywozu, gdyż powoduje nie tylko ograniczenie na rynku gier na automatach, ale i na rynku samych automatów. Zatem są to przepisy techniczne, które podlegały obowiązkowi notyfikacji, zwłaszcza że nie zachodzi żaden pilny wypadek zwalniający z tego obowiązku. Brak notyfikacji jest bezsporny, a jego skutkiem jest niemożność stosowania przepisów technicznych. Podniesiono przy tym, iż ograniczenie lub wyłączenie stosowania zasady swobody przepływu towarów i usług musi być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego i wymaga zachowania zasady proporcjonalności. Przy czym konieczne jest wykazanie przez ustawodawcę, że cel nie może być osiągnięty przy zastosowaniu innych, mniej restrykcyjnych środków. Uzasadnienie projektu ustawy hazardowej nie wskazuje na wystąpienie takich okoliczności. Ponadto wskazano, iż takie działanie ustawodawcy narusza zasady konstytucyjne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazano, iż dyrektywa może być stosowana bezpośrednio wówczas, gdy nie została wprowadzona do prawa krajowego lub wprowadzona została nieprawidłowo, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Podniesiono, iż zgodnie z tymi przepisami usługa prowadzona w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, a w związku z tym nie jest usługą w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych. Wskazano również, iż przepisu zakazującego przedłużania zezwoleń nie można traktować jako naruszającego postanowienia Traktatowe, gdyż jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości - ograniczenia dotyczące działalności w zakresie gier hazardowych nie są niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego, jeśli są uzasadnione względami polityki społecznej, porządku publicznego lub moralności, o ile nie mają charakteru dyskryminacyjnego. Podniesiono, iż z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych wynika, iż intencją ustawodawcy było zwiększenie ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywnymi skutkami hazardu oraz uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych. Tym samym nie można uznać, iż przepisy te naruszają zasady i wartości konstytucyjne. Ponadto wskazano, iż naruszenie zasady zaufania do państwa i prawa miałoby miejsce, gdyby na posiadaczy zezwoleń nałożono nowe obowiązki. Zakaz przedłużania zezwoleń nie ogranicza zakresu praw wynikających z posiadanego zezwolenia. Organ wskazał także, iż nie naruszono zasady przyzwoitej legislacji, gdyż ustawa o grach hazardowych została wprowadzona ze stosownym vacatio legis, poprzedzona konsultacjami społecznymi, a projekt ustawy był zamieszczony na ogólnie dostępnych strona internetowych. W piśmie z dnia "[...]" strona skarżąca wskazała na wyrok Europejskiego Trybunału Wspólnot Europejskich z dnia 19 lipca 2012r. wydany w związku z pytaniem prawnym WSA w Gdańsku dotyczącym przepisów ustawy o grach hazardowych. Powołując się na jego treść podniesiono, iż przepisy przedmiotowej ustawy mają charakter przepisów technicznych i wymagały notyfikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, iż zaskarżona decyzja dotyczy odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia "[...]". Przy czym zarzuty skargi dotyczą zastosowania przez organ art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), zgodnie z którym zezwolenia udzielone przed wejściem w życie przedmiotowej ustawy nie mogą być przedłużane. Strona skarżąca podnosi bowiem, iż przepisy ustawy o grach hazardowych mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, str. 37), a w związku tym ich projekt winien być notyfikowany Komisji, którego to obowiązku w odniesieniu do przedmiotowych przepisów nie wypełniono. W związku z tym strona skarżąca – powołując się na zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym – domaga się odmowy zastosowania powołanego przepisu. Wskazać jednak należy, iż podnoszona przez stronę okoliczność w ogóle nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Podnieść bowiem należy, iż z mocy art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Nie ulega zaś wątpliwości, iż zezwolenie z dnia "[...]" zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4 poz. 27 ze zm.). Przy czym zezwolenie to zostało udzielone na czas określony, tj. na okres 6 lat. Takie rozstrzygnięcie odpowiadało treści art. 36 ust. 1 powołanej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, który stanowił iż zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat. Zezwolenie takie mogło być przedłużone na okres kolejnych 6 lat (art. 36 ust. 3 powołanej ustawy), przy czym wniosek w tej sprawie należało złożyć nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia (art. 36 ust. 4 powołanej ustawy). Nie ulega zatem wątpliwości, iż decyzja o przedłużeniu zezwolenia mogła być wydana jedynie w przypadku, gdy wcześniej udzielone zezwolenie jeszcze obowiązywało. W niniejszej sprawie należy zaś zauważyć, iż w chwili orzekania przez organ odwoławczy przedmiotowe zezwolenie już wygasło. Zgodnie bowiem z zapisem zawartym w decyzji z dnia "[...]" udzielającej Spółce przedmiotowego zezwolenia wygasło ono z dniem 4 maja 2012r. Wprawdzie wniosek w sprawie przedłużenia zezwolenia został złożony w dacie obowiązywania poprzedniego zezwolenia, tj. 27 marca 2012r., jednak decyzja organu odwoławczego wydana została w dniu 14 czerwca 2012r. Zatem w tej dacie brak było podstaw do orzekania o przedłużeniu zezwolenia, skoro poprzednio obowiązujące zezwolenie już wygasło. W tej sytuacji organ w ogóle nie powinien stosować regulacji zawartej w art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, gdyż regulacja ta odnosi się do kwestii przedłużania zezwoleń, a zatem zezwoleń, które jeszcze nie wygasły. Jednak błędne przywołanie powołanego przepisu nie stanowi w ocenie Sądu uchybienia na tyle istotnego, iż miało ono wpływ na treść rozstrzygnięcia. Samo orzeczenie bowiem jest zasadne, skoro jak wskazano wyżej brak możliwości przedłużenia zezwolenia wynika z faktu, iż poprzednie zezwolenie wygasło. Nie można przy tym stwierdzić, iż fakt wygaśnięcia zezwolenia w toku postępowania administracyjnego był wynikiem opieszałości organu. Należy bowiem wskazać, iż - mając na uwadze przepisy poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych - w oparciu o które strona domagała się przedłużenia zezwolenia (co wynika z treści wniosku) - strona winna złożyć wniosek o przedłużenie zezwolenia najpóźniej w terminie 6 miesięcy przed upływem ważności zezwolenia. Z terminem tym był skorelowany 6-miesięczny termin do rozpatrzenia wniosku, określony w art. 34 ust. 1 tejże ustawy. Termin ten zresztą jest określony analogicznie w aktualnie obowiązującym art. 40 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Zatem postępowanie organów w niniejszej sprawie nie przekroczyło terminów ustawowo określonych. W związku z powyższym argumenty strony dotyczące braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych nie maja znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż jak wskazano wyżej kwestionowany przepis ustawy o grach hazardowych nie miał w niej zastosowania. Z tych samych względów niezasadny jest wniosek strony skarżącej o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czy też do Trybunału Konstytucyjnego. Podobnie nieskuteczny jest zarzut naruszenia dwuinstancyjności postępowania poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed ostatecznym zakończeniem postępowania wpadkowego dotyczącego kwestii zawieszenia postępowania. Kwestia dotycząca prawidłowości rozstrzygnięcia co do zawieszenia postępowania była przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 1059/12. Wyrokiem z dnia 25 września 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania, a skład orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu tego wyroku. Wobec powyższego zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dodatkowo należy wskazać, iż jak wynika z akt sprawy w toku postępowania administracyjnego - postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie Sądu Gospodarczego z dnia 16 maja 2012r. (Sygn. akt IX GUp 24/11) - ogłoszono upadłość Spółki "S." obejmująca likwidację majątku upadłego. Zgodnie zaś z art. 61 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009r. Nr 175 poz. 1361 ze zm.) z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego, zaś jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości (art. 75 ust. 1 powołanej ustawy). Zatem nawet w przypadku, gdyby przedmiotowe zezwolenie nie wygasło, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż przepis art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym i odmówił jego zastosowania z powodu braku notyfikacji, to strona skarżąca nie mogłaby skutecznie ubiegać się o przedłużenie zezwolenia. Nie można bowiem zapominać, iż prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach zarówno w poprzednio obowiązującej ustawie o grach i zakładach wzajemnych, jak i w obecnie obowiązującej ustawie o grach hazardowych, podlega ścisłej reglamentacji, a zezwolenie na jej prowadzenie może uzyskać jedynie podmiot spełniający określone warunki, w tym między innymi dotyczące wysokości kapitału zakładowego, jego struktury, czy też wymogów dotyczących osób będących członkami władz spółki. Spółka postawiona w stan upadłości likwidacyjnej w żaden sposób wymogów tych spełnić nie może, skoro cały jej majątek stanowi masę upadłości, służącą tylko jednemu celowi – zaspokojeniu wierzycieli, a władze spółki tracą wszelkie uprawnienia na rzecz syndyka masy upadłościowej. Natomiast podnoszona przez pełnomocnika na rozprawie przed tut. Sądem okoliczność, iż w przypadku przedłużenia przedmiotowego zezwolenia zostanie ono sprzedane wraz z całym przedsiębiorstwem w ogóle nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż ani poprzednio obowiązująca ustawa o grach i zakładach wzajemnych, ani obecnie obowiązujące przepisy o grach hazardowych nie dopuszczają możliwości przeniesienia praw wynikających z tego zezwolenia na osobę trzecią. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną, należało oddalić.