II SA/Wa 1277/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Beata Gibzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność w podejmowaniu czynności egzekucyjnych oddala skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]), nakazującą Sp. z o.o. [...] udostępnienie M. S. danych osobowych I. K., w zakresie jej adresu zamieszkania oraz odmawiającą uwzględnienia wniosku w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 754/09 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. na opisaną wyżej decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2009 r. W dniu [...] listopada 2009 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek M. S. o podjęcie działań egzekucyjnych w celu wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną. Pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. organ wskazał skarżącemu, że obowiązek niepieniężny, który Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może nałożyć na określony podmiot w drodze decyzji administracyjnej, a będący wynikiem naruszenia przez ten podmiot określonych przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, nie może być egzekwowany w świetle przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W dniu [...] stycznia 2010 r. do GIODO wpłynęła odpowiedź M. S. stanowiąca skargę na bezczynność, w treści której skarżący wniósł o stwierdzenie przez organ bezczynności oraz bezzwłoczne podjęcie działań zgodnych z powszechnie obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. W dniu [...] stycznia 2010 r. M. S. wniósł zażalenie na stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia [...] stycznia 2010 r., które uznał za postanowienie oddalające jego skargę na bezczynność. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podtrzymał stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach kierowanych do strony oraz wskazał, że przedmiotowa sprawa została zakończona prawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego, zatem organ nie ma prawnych możliwości wydawania żadnych rozstrzygnięć ani wypowiadania się na temat sprawy osądzonej przez sąd. Jednocześnie podkreślił, iż wnoszone przez stronę skargi są bezprzedmiotowe, gdyż organ ochrony danych osobowych nie prowadzi już postępowania w tej sprawie. M. S. wniósł w dniu [...] kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie "pismo" Dyrektora Departamentu Orzecznictwa, Legislacji i Skarg w Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], uznając je za postanowienie o oddaleniu jego zażalenia z dnia [...] stycznia 2010 r. Zarzucił Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych naruszenie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) i wniósł o uchylenie zaskarżonego pisma oraz przeprowadzenie przez organ postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 744/10 odrzucił skargę M. S., wskazując że jest ona niedopuszczalna, ponieważ pismo z dnia [...] marca 2010 r. nie ma charakteru decyzji administracyjnej ani żadnego innego aktu czy czynności wskazanej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. S. od powyższego postanowienia Sądu I instancji, postanowieniem z dnia 3 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1577/10 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący domagał się wykonania decyzji wydanej przez GIODO w drodze egzekucji administracyjnej w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zarzucił Sądowi I instancji oparcie swoich wniosków tylko i wyłącznie na podstawie dyrektyw wykładni językowej. Wskazał, że Sąd winien w tej sytuacji rozważyć czy w świetle art. 2 – 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji możliwa jest egzekucja administracyjna obowiązków określonych w decyzji GIODO, a jeśli tak czy organ ten jest podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 2 ww. ustawy. Jednocześnie podał, że Sąd I instancji winien wypowiedzieć się co do kwestii podnoszonych przez skarżącego w skardze do WSA i wskazać środki służące wykonaniu obowiązków określonych w decyzji GIODO. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu [...] marca 2012 r. wydał postanowienie sygn. akt II SA/Wa 154/12, którym odrzucił skargę M. S. na pismo Dyrektora Departamentu Orzecznictwa, Legislacji i Skarg w Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Sąd w uzasadnieniu postanowienia podał, że przepis art. 2 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz.1954 ze zm.), według brzmienia obowiązującego w dniu 15 marca 2010 r., ma zasadnicze znaczenie przy określaniu, czy wykonanie konkretnego obowiązku ma odbywać się w trybie egzekucji administracyjnej uregulowanej w przepisach komentowanej ustawy. Aby mogło to nastąpić, obowiązek, którego wykonania w tym trybie domaga się organ lub podmiot we wniosku o wszczęcie egzekucji, musi mieścić się w katalogu obowiązków wymienionych w § 1 art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Sądu, wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] nakazującej udostępnienie skarżącemu danych osobowych dziennikarza, którego domaga się skarżący, nie mieści się w katalogu obowiązków wymienionych w art. 2 § 1 cytowanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu 15 marca 2010 r. Obowiązek ten nie mieści się również, jak sugeruje skarżący w art. 2 § 1 pkt 10 ustawy. Ustawodawca określając bowiem w nim obowiązki niepieniężne podlegające egzekucji administracyjnej, wskazał na dwie grupy organów administracji publicznej, w których właściwości mają one pozostawać, aby komentowana ustawa miała do nich zastosowanie bez względu na to, czy przepis szczególny wskaże taką drogę ich przymusowej realizacji: organy administracji rządowej oraz organy administracji samorządu terytorialnego. Wobec powyższego jeżeli dany obowiązek wynika z działalności organu administracji publicznej, który nie mieści się w żadnej z tych dwóch kategorii, prowadzenie egzekucji administracyjnej takiego obowiązku możliwe będzie wyłącznie w przypadku wyraźnego przekazania tego obowiązku do egzekucji administracyjnej. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest ani organem administracji rządowej, ani organem administracji samorządu terytorialnego. Natomiast ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.) nie stanowi przepisu szczególnego przekazującego obowiązek niepieniężny do egzekucji administracyjnej. Zatem w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy cytowanej ustawy o egzekucji w administracji, w brzmieniu obowiązującym w dniu 15 marca 2010 r. W związku z tym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest wierzycielem w rozumieniu art. 5 § 1 cytowanej ustawy, co oznacza, że nie był uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej decyzji o nakazaniu udostępnienia danych osobowych. W konsekwencji tego nie można było zarzucić organowi uchylania się od obowiązków wierzyciela, a skarżącemu nie przysługiwała w stosunku do organu skarga na bezczynność, o której mowa w art. 6 § 1a cytowanej ustawy. W tym wypadku zaskarżone stanowisko organu z dnia [...] marca 2010 r. nie ma charakteru postanowienia wydawanego w sprawie skargi, określonego w art. 6 § 1a cytowanej ustawy, a jedynie charakter pisma informacyjnego, które nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dlatego też Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. S., postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1478/12 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 154/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionym zarzucie naruszenia art. 3 § 2 pkt 3 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu administracyjnym w administracji (stan na dzień 15 marca 2010 r.). Wskazał, że zgodnie z art. 6 § 1a powyżej określonej ustawy, na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z akt sprawy wynika, że wnoszący skargę kasacyjną złożył skargę na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w podejmowaniu czynności. Na postanowienie oddalające skargę wniósł on zażalenie, rozpoznane kolejnym postanowieniem organu. Skoro art. 3 § 2 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami przewiduje sprawowanie przez sądy administracyjnej kontroli działalności administracji publicznej w sprawach skargi na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, to zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi wydane na podstawie powyżej określonego przepisu jest wadliwe. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji, dokonując w zaskarżonym postanowieniu m. in. wykładni szeregu przepisów, rozpoznał sprawę ze skargi M. S., ale mimo skontrolowania działalności organu odrzucił skargę. Podał, że ustawodawca nie określił w przepisach obowiązującego prawa, iż tylko i wyłącznie prawidłowo wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienia podlegają kognicji sądu administracyjnego. Ocena, czy konkretne postanowienie jest prawidłowe, powinna zostać dokonana przez sąd administracyjny po rozpoznaniu skargi. Ocenie takiej podlega nie tylko postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, ale również inne niż takie postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy wykładni przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Sąd pierwszej instancji powinien odwołać się m. in. do Dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. Urz. WE L 281), zgodnie z którą każdy organ nadzorczy jest w szczególności wyposażony w uprawnienia dochodzeniowe, jak na przykład prawo dostępu do danych stanowiących przedmiot operacji przetwarzania danych oraz prawo gromadzenia wszelkich informacji potrzebnych do wykonywania jego funkcji nadzorczych. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji powinien mieć na uwadze, że wykładnia prawa musi opierać się na założeniu racjonalnego i prawidłowego działania ustawodawcy oraz na przyjęciu wewnętrznej spójności aktu prawnego i całego systemu prawa (uchwała SN z 9 VII 1992 r., sygn. I PZP 36/92). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (...). Przytoczony w części przepis, znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 powołanej ustawy, a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, który związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołana ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 3 zakreśliła zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i dostępne w tym zakresie środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 cytowanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) ustawodawca zakreślił zakres przedmiotowy stosowania ustawy. Zgodnie z art. 3 § 1 powołanej ustawy, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo – w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego – bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Natomiast art. 2 § 1 pkt 10 przedmiotowej ustawy stanowi, że egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 z późn. zm.), organem do spraw ochrony danych osobowych jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. Zakres jego zadań został określony w art. 12 powołanej ustawy. Podkreślić należy, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest organem władzy publicznej, ale nie jest organem administracji rządowej ani organem jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu, ustawa o ochronie danych osobowych nie zawiera przepisów szczególnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu obowiązującym w dniu 15 marca 2010 r. Zgodnie z art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ilekroć w ustawie jest mowa o wierzycielu – rozumie się przez to podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. W art. 5 § 1 cytowanej ustawy, wskazano podmioty uprawnione do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2. Zgodnie z art. 6 § 1 i 1a powyżej określonej ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z analizy powyżej przytoczonych przepisów wynika, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie był wierzycielem, a tym samym nie posiadał legitymacji do żądania wykonania obowiązku wynikającego z jego decyzji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], nakazującej udostępnienie skarżącemu żądanych danych osobowych dziennikarza. Należy zgodzić się z organem, że w czasie gdy skarżący zażądał wykonania powyżej określonej decyzji, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie był wyposażony w instrumenty prawne umożliwiające jego działanie na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dopiero ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 229, poz. 1497) w art. 2 pkt 1 zmieniła treść art. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez dodanie w § 1 pkt 12 w następującym brzmieniu: "obowiązki z zakresu ochrony danych osobowych, nakładane w drodze decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych" i zapewniła temu organowi możliwość zapewnienia wykonania przez zobowiązanego obowiązków niepieniężnych wynikających z decyzji, o których mowa w pkt 2, poprzez stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie dokonano zmiany w art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych, dodając do zakresu zadań Generalnego Inspektora kompetencje w zakresie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sąd, dokonując ponownej analizy wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie podjęcia działań egzekucyjnych w celu wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną oraz reakcji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w postaci pism z dnia [...] grudnia 2010 r.,[...] stycznia 2010 r. i [...] marca 2010 r., mając na uwadze powyżej przytoczone przepisy, doszedł do wniosku, że organ nie będąc do tego zobowiązany podjął działania przewidziane w art. 6 § 1 i 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z treści powyżej określonego pisma jednoznacznie wynika, że wniosek z dnia [...] listopada 2009 r. nie mógł zostać załatwiony zgodnie z żądaniem strony, gdyż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w świetle obowiązujących i mających w sprawie zastosowanie przepisów nie posiadał możliwości działania jako organ egzekucyjny w zakresie objętym wnioskiem skarżącego. Tym samym organ przesądził, iż wniosek skarżącego nie może być załatwiony poprzez nałożenie na zobowiązanego żądania wykonania przedmiotowej decyzji w związku z brakiem przepisu zezwalającemu Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych na podjęcie tego typu działania. Parlament Europejski w dniu 24 października 1995 r. wydał dyrektywę 95/46/WE (DZ. U. UE. L 1995.281.31) w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych. Termin implementacji tej dyrektywy wyznaczono na 23 października 1998 r. Według danych na dzień 9 lutego 2000 r. pełna implemetacja dyrektywy została zrealizowana w 9 państwach (patrz. Ochrona danych osobowych – Janusz Barta, Ryszard Markiewicz – Komentarz wyd. II – Zakamycze 2002 str. 82). Ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych została w znacznej mierze opracowana na podstawie powyżej określonej dyrektywy. Jednakże ustawodawca nie ustrzegł się pewnych błędów, czego wyrazem są jej liczne nowelizacje. Brak regulacji, w szczególności przepisu zapewniającego organowi mającemu ustawowy obowiązek zapewnienia ochrony danych osobowych, skutecznego dochodzenia w drodze egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, spowodował konieczność usunięcia luki w tym zakresie. Jak już wyżej wskazano nastąpiło to jednak dopiero na mocy przepisów ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz niektórych innych ustaw, które wyposażyły Generalnego Inspektora w uprawnienia egzekucyjne. Dopiero zatem z chwilą wejścia w życie powyższych przepisów, tj. od dnia 7 marca 2011 r., możliwe jest dochodzenie w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków nakładanych w drodze decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Z powyższych względów, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, a w szczególności dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów Sąd uznał, że są one niezasadne. Sąd nie mógł uwzględnić żądania skarżącego i uchylić zaskarżonego postanowienia i nakazać przeprowadzenia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych postępowania egzekucyjnego w zakresie żądania skarżącego określonego w jego wniosku z dnia [...] listopada 2009 r. Nałożenie obowiązku nie było możliwe, gdyż w dacie złożenia i rozpoznania przez organ wniosku, nie zezwalały na to przepisy prawa. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.