I SA/Po 595/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Bejgerowska WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant referent stażysta Monika Wiza po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie m.in. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 i ust. 4, art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 26 ust. 6 b, art. 27 ust. 1, art. 27 b, art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określił A. G. zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż przeprowadzona u A. G. kontrola podatkowa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2005-2009 wykazała, iż w okresie objętym kontrolą podatnik dokonał osobiście szeregu transakcji sprzedaży samochodów używanych, które nabył uprzednio za granicą i sprowadził do kraju. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ustalił, iż podatnik w latach 2005-2009 nabył 9 samochodów osobowych, z których 7 sprzedał, a 2 z nich użytkował na cele osobiste, co potwierdza poniższe zestawienie: - Renault [...], rok produkcji 1992, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Renault [...], rok produkcji 1991, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Peugeot [...], rok produkcji 2002, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, samochód zakupiony na cele osobiste - Opel [...], rok produkcji 2003, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Citroen [...], rok produkcji 2005, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Opel [...], rok produkcji 2004, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, samochód zakupiony na cele osobiste, sprzedany [...], cena sprzedaży [...] zł. - BMW [...], rok produkcji 1998, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Citroen [...], rok produkcji 2002, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Peugeot [...], rok produkcji 2006, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. W ocenie organu zebrany w trakcie kontroli materiał dowodowy potwierdził, iż podstawowym celem kupna samochodów był cel zarobkowy, albowiem zakupione samochody podatnik zbył w krótkim odstępie czasu od dnia ich nabycia. Opierając się na przepisie art. 5 a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ stwierdził, iż transakcje sprzedaży samochodów zostały dokonane w ramach niezgłoszonej działalności gospodarczej. W związku z powyższym organ wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. Organ pierwszej instancji ustalił, iż A. G. w 2005r. uzyskał przychód z wynagrodzenia za pracę w "X." Sp. z o.o. w kwocie [...] zł oraz przychód w kwocie [...] zł ze sprzedaży niezabudowanej działki gruntu położonej w Ł. - nabytej w drodze darowizny w 2004r. Ponadto w załączniku PIT/O do złożonego zeznania PIT-37 za 2005r. A. G. wykazał odliczenie darowizny wynikającej z odrębnych ustaw na rzecz Parafii [...] w R. w kwocie [...] zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. stwierdził zgodność danych wykazanych przez podatnika w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-37 dotyczących wysokości przychodów, kosztów ich uzyskania, odliczonych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne z informacją PIT-11 sporządzoną dla A. G. Natomiast weryfikując dokonane przez podatnika w 2005r. transakcje sprzedaży samochodów organ przesłuchał w charakterze świadka E. R. oraz L. R.. E. R. w dniu [...] nabyła od A. G. za kwotę [...] zł. Renault [...], rok produkcji 1992. Zeznała, iż w momencie zakupu samochód był zarejestrowany w kraju i był w dobrym stanie. Z kolei L. R., który w dniu [...] kupił od podatnika Renault [...], rok produkcji 1991, wyjaśnił, iż samochód był uszkodzony, nie był zarejestrowany w kraju. Organ podatkowy ustalił także, iż A. G. w okresie od [...] do [...] złożył w Urzędzie Skarbowym w P. 9 wniosków (VAT-24) o wydanie zaświadczenia (VAT-25) potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Ilość sprowadzonych do kraju przez podatnika samochodów potwierdził w piśmie z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w P. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że podatnik na potrzeby osobiste posiadał również inne pojazdy: samochód osobowy Renault [...], nr rej. [...], nabyty w dniu [...] i sprzedany w dniu [...]; motocykl [...], nr rej. [...] sprzedany w dniu [...] oraz pojazd samochodowy [...] nr rej. [...] - nie zbyty przez kontrolowanego do 31.12.2009r. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż podstawowym celem kupna i sprzedaży samochodów był cel zarobkowy, albowiem zakupione przez podatnika samochody w krótkim odstępie czasu od nabycia, po dokonaniu koniecznych napraw (w przypadku samochodów uszkodzonych) zostały sprzedane. Działania te nie były incydentalne i były podejmowane w dłuższym okresie czasu. Ponadto wskazał, iż częstotliwość dokonywanych transakcji, nie mająca z reguły miejsca w przypadku zakupu samochodów do celów osobistych, krótkotrwały okres ich użytkowania oraz posiadanie jednocześnie większej ilości samochodów, świadczą o prowadzeniu przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie handlu używanymi samochodami. Wobec powyższego, organ uznał, że działania A. G. polegające na nabywaniu aut nie dla własnych potrzeb, a w celu ich dalszej odsprzedaży, wykluczyło możliwość zaliczenia uzyskanego przez podatnika przychodu do źródła określonego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organu sprzedaż samochodów wygenerowała przychód ze źródła określonego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a pkt 6 oraz art. 14 ust. 1 w/w ustawy. Uznając zatem działania podejmowane przez podatnika w 2005r. za noszące znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie handlu samochodami organ pierwszej instancji określił A. G. zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. w kwocie [...] zł. W odwołaniu z dnia [...], podatnik reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów powołanych w sentencji decyzji, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną wykładnię, oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W uzasadnieniu stwierdził, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych sprzedaż dwóch samochodów nie może być traktowana jako działalność gospodarcza, zaś dokonana ocena dowodów przez organ podatkowy pierwszej instancji została przeprowadzona selektywnie i z naruszeniem zasad postępowania. Ponadto odwołujący się podkreślił, iż sprzedane przez niego samochody były jego własnością prywatną i nie zostały zakupione celem dalszej odsprzedaży. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż działania podejmowane przez podatnika w latach 2005-2009, noszą znamiona działalności gospodarczej i winny być opodatkowane zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazał, iż dokonywane przez A. G. czynności zakupu i sprzedaży samochodów miały charakter zarobkowy, przynoszący zysk. Zdaniem organu, świadczą o tym niska cena, za jaką podatnik nabywał pojazdy w porównaniu z ceną jaką otrzymywał przy ich sprzedaży. Dla przykładu: samochód Renault [...] rocznik 1992 zakupiony za kwotę [...] euro w przeliczeniu na polskie złote za [...] zł został sprzedany za [...] zł. Organ podniósł także, iż podatnik podejmował działania mające na celu podniesienia wartości przedmiotu sprzedaży i remontował pojazdy, które następnie sprzedawał. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że działania podejmowane przez podatnika, mimo braku rejestracji działalności gospodarczej były zorganizowane i świadczą o ukierunkowaniu na osiągnięcie zysku, bez ponoszenia dodatkowych kosztów wynikających z rejestracji działalności gospodarczej oraz systematycznym poszukiwaniu nabywców. Zdaniem organu wskazują na to zeznania E. R. i L. R., którzy zakupili od podatnika samochody w 2005r. Zeznali oni, iż podatnik zamieszczał ogłoszenia o sprzedaży samochodów w prasie oraz internecie. Fakt nierejestrowania w kraju wszystkich zakupionych samochodów potwierdza również pismo Starostwa Powiatowego w P. z dnia [...]. Organ drugiej instancji podniósł także, że czynności zakupu i sprzedaży samochodów miały charakter powtarzalny, a zysk pojawił się w związku i na skutek kontynuacji określonych czynności noszących znamiona działalności gospodarczej. Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia prawa procesowego organ uznał je za bezpodstawne albowiem organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. G. wniósł o uchylenie w/w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w całości. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów powołanych w sentencji decyzji, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną wykładnię, oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Argumentując podniesione zarzuty skarżący wskazał, iż przychód ze sprzedaży samochodów w 2005r. nie powinien być zaliczony do przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, albowiem zostały one sprowadzone do kraju przez skarżącego do użytku prywatnego. Ponadto wskazał, iż L. R. sprzedał samochód poniżej kosztów zakupu, gdyż naprawa tego auta, po dokładnym sprawdzeniu w kraju, była nieopłacalna. Skarżący stwierdził, że jego błędem było to, że sprzedaży aut nie ujął w zeznaniu rocznym PIT-37. Podniósł przy tym, iż nie oznacza to jednak, że osiągnięty przez niego przychód ze sprzedaży aut można zakwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej. Podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego skarżący uznał, iż dokonana przez organ ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była selektywna i miała cechę dowolności. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w P., powołując motywy zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2005 r., (t.j. – Dz. U. z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: ustawa o PDOF) jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o PDOF pod pojęciem pozarolniczej działalności gospodarczej należy rozumieć działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Natomiast na mocy art. 14 ust. 1 ustawy o PDOF za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zarzuty skargi dotyczą naruszenia zarówno powołanych powyżej przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną wykładnię, jak i naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy Konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 187§1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Reguła ta znajduje potwierdzenie w treści art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy prawnej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Wyjaśnienie przesłanek, którymi kierują się organy przy załatwianiu sprawy winno znaleźć się w szczególności w uzasadnieniu decyzji podatkowej. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący w latach 2005-2009 nabył 9 samochodów osobowych: - Renault [...], rok produkcji 1992, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Renault [...], rok produkcji 1991, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Opel [...], rok produkcji 2003, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Citroen [...], rok produkcji 2005, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - BMW [...], rok produkcji 1998, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Citroen [...], rok produkcji 2002, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Peugeot [...], rok produkcji 2006, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. - Opel [...], rok produkcji 2004, data nabycia [...], cena nabycia [...] euro, samochód zakupiony na cele osobiste, sprzedany [...], cena sprzedaży [...] zł. - Peugeot [...], rok produkcji 2002, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, samochód zakupiony na cele osobiste. W toku postępowania ustalono ponadto, że skarżący we wskazanym okresie na potrzeby osobiste posiadał również inne pojazdy: samochód osobowy Renault [...], nr rej. [...], nabyty w dniu [...] i sprzedany w dniu [...]; motocykl [...], nr rej. [...] sprzedany w dniu [...] oraz pojazd samochodowy [...] nr rej. [...] - nie zbyty przez kontrolowanego do 31.12.2009r. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest natomiast ocena, czy organ podatkowy w odniesieniu do wymienionych powyżej pierwszych 7 samochodów zasadnie uznał, że nabycie i sprzedaż tych samochodów nastąpiło w ramach prowadzenia niezgłoszonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego nabył on wszystkie wymienione powyżej samochody na własne potrzeby i nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży samochodów. Przytoczone powyżej stanowisko skarżącego nie znajduje jednak uzasadnienia w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących w 2005 r. roku norm prawa podatkowego. Przede wszystkim należy podkreślić, że trafnie wskazuje organ podatkowy, iż w świetle obowiązującego w 2005 r. stanu prawnego uznanie określonej działalności za pozarolniczą działalność gospodarczą wymagało ustalenia, że działalność ta była zarobkowa i wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły oraz była prowadzona we własnym imieniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy zasadnie wyjaśnił, że charakter zarobkowy wskazuje na cel wykonywania działalności, który sprowadza się do uzyskania stosowanego wynagrodzenia w zamian za wykonywane określonych czynności. Działalność zarobkowa musi być prowadzona w sposób zorganizowany. Jak wyjaśnił organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w znaczeniu formalnym o zorganizowanym prowadzeniu działalności gospodarczej można mówić wówczas, gdy osoba ją prowadząca dokona szeregu czynności, które są niezbędne dla zaistnienia w obrocie gospodarczym oraz w sensie materialnym działalność będzie zorganizowana, gdy dany podmiot podejmuje szereg racjonalnych czynności, tak by uczynić swoją działalność efektywną. Ciągłość oznacza natomiast, że mamy do czynienia nie z jednostkowym zachowaniem, lecz sekwencją określonych czynności. Odnosząc zatem ustalony w sprawie stan faktyczny do obowiązujących w 2005 r. przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, że zasadnie organ podatkowy uznał w treści zaskarżonej decyzji, że skarżący osiągał przychód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o PDOF. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżący prowadził działalność przez okres kolejnych kilku lat (2005-2009). W 2005 r. nabył, a następnie sprzedał 2 samochody: Renault [...], rok produkcji 1992, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł oraz Renault [...], rok produkcji 1991, data nabycia [...], cena zakupu [...] euro, data sprzedaży [...], cena sprzedaży [...] zł. O tym, iż samochody te nie zostały nabyte na własne potrzeby, a ich sprzedaż nastąpiła w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej przekonuje po pierwsze, fakt, że skarżący w 2005 r. dysponował trzema innymi pojazdami: samochodem osobowym Renault [...], nr rej. [...], nabytym w dniu [...] i sprzedanym w dniu [...]; motocyklem [...], nr rej. [...] sprzedanym w dniu [...] oraz pojazdem samochodowym [...] nr rej. [...] - nie zbytym przez kontrolowanego do 31.12.2009r. Po drugie, uwagę zwraca krótki okres czasu upływającego między nabyciem samochodów a ich sprzedażą. Jeden z samochodów został nabyty [...] i sprzedany po upływie niemal dokładnie dwóch miesięcy w dniu [...], drugi samochód kupiony został tego samego dnia i sprzedany po upływie nieco ponad dwóch miesięcy w dniu [...]. Trudno również znaleźć racjonalne uzasadnienie dla nabycia tego samego dnia dwóch samochodów na własne potrzeby, zwłaszcza w sytuacji gdy skarżący dysponował w tym momencie trzema innymi pojazdami. Po trzecie, na prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej wskazuje także znaczna różnica między ceną nabycia samochodów i ich sprzedaży oraz osiągnięty w związku z tym dochód. Samochód Renault [...] rocznik 1992 zakupiony za kwotę [...] euro w przeliczeniu na polskie złote za [...] zł został sprzedany za [...] zł, natomiast samochód Renault [...] rocznik 1991 zakupiony za kwotę [...] euro w przeliczeniu na polskie złote za [...] zł został sprzedany za [...] zł. Po czwarte, z zeznań świadków (E. R. i L. R.), którzy zakupili od skarżącego samochody w 2005r. wynika, że zamieszczał on ogłoszenia o sprzedaży samochodów w prasie oraz Internecie. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności należy podkreślić, że trafnie uznał organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w 2005 r. skarżący osiągał przychody z tytułu prowadzenia niezgłoszonej pozarolniczej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PDOF. Stan faktyczny ustalony na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości. Zasadnie wywiódł organ podatkowy, że działalność skarżącego cechował charakter zarobkowy, zorganizowanie oraz ciągłość. Wskazują na to liczba nabytych w latach 2005-2009 samochodów, krótki czas między ich nabyciem i sprzedażą, relatywnie wysoki dochód realizowany z tytułu przeprowadzanych transakcji oraz publikowanie ogłoszeń oferujących samochody na sprzedaż. Konkludując należy stwierdzić, że w świetle powyższych rozważań oraz wobec braku uchybienia przez zaskarżoną decyzję normom prawa procesowego i materialnego także w zakresie nie objętym skargą – w ocenie Sądu – nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.