VII SA/Wa 916/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skarg Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]" i P. Ć. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2011 r. na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4. art. 36, art. 82 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.), art. 24 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U z 2003 r. Nr 80 poz. 721 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. - o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), art. 33-35, art. 88, art. 93, art. 95 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm) - zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa Zachodniej Obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie węzła G. autostrady [...], ETAP [...] – [...] od węzła R. - km 7+740,00 do węzła S. - km 13+068,00 o łącznej długości 5,33 km" W uzasadnieniu organ wojewódzki podał, że w dniu [...] lutego 2011 r. inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji, przedkładając 4 egz. projektu budowlanego wraz z raportem oddziaływania na środowisko, oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej zmienioną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. Jednocześnie inwestor wniósł o przeprowadzanie procedury ponownej oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). W trybie przewidzianym w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 721 ze zm.), zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poinformowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wnoszenia uwag i składania wniosków. Obwieszczenie Wojewody [...] ukazało się w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza w dniu [...] marca 2011r.) oraz zostało podane do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie na tablicach ogłoszeń, w urzędach gmin: T., R., miasta P. w okresie od [...].02.2011 r. do [...].03.2011 r. W dniu [...] sierpnia 2011 r. na podstawie art. 10 ust. 1 k.p.a., poinformowano strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę. Obwieszczenie Wojewody [...] zostało podane do publicznej wiadomości w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza w dniu [...] sierpnia 2011r.) oraz poprzez umieszczenie na tablicach ogłoszeń w urzędach gmin: T., R., miasto P. w dniach [...].08.2011 r.- [...].08.2011 r. W toku postępowania P. C. właściciel nieruchomości przylegającej do projektowanej drogi, występujący w imieniu własnym oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]", w dniu [...] sierpnia 2011r., złożył uwagi i zastrzeżenia. W jego ocenie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla przedmiotowej inwestycji jest nieostateczna, została wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na fakt wydania w dniu [...].12.2010r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zachodniej obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku Z. - [...] węzeł "[...]". W odniesieniu do tego twierdzenia organ wskazał, że instytucja wznowienia postępowania należy do nadzwyczajnych trybów postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi jedynie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. Sam fakt wznowienia postępowania przez wydanie postanowienia nie oznacza, że decyzja ostateczna w stosunku, do której jest prowadzone postępowanie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Nadto Wojewoda wywodził, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wznowienia nie wstrzymał wykonania decyzji, a postępowanie zostało zakończone decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...].08.201 1 r. umarzającą postępowanie. Tym samym do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor dołączył ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Odnośnie zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane dotyczącego braku zapewnienia w projekcie budowlanym dostępu do drogi publicznej z działki P. Ć., organ wojewódzki stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie zmienia stanu faktycznego i nie ogranicza dotychczasowego połączenia działki uczestnika z drogą publiczną. Dotychczasowy dojazd do tej działki zostanie utwardzony (droga dojazdowa nr 1.20) a także zostanie wybudowane rondo na skrzyżowaniu z drogą wojewódzka nr 184, co wydatnie poprawi bezpieczeństwo. W odniesieniu do twierdzeń o negatywnym oddziaływaniu projektowanego obiektu na środowisko, w tym kolizji z ropociągiem, Wojewoda wskazał, że kwestia ta była przedmiotem analizy na etapie wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonej postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia. Sposób przebudowy zabezpieczenia ropociągu rurami ochronnymi został uzgodniony przez gestora sieci bez potrzeby zmiany jego trasy. Poza tym wskazano, że inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji zwrócił się o udzielenie zgody na odstępstwo od wymogu określonego w § 9 ust. 1 oraz § 166 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 ze zm.), w zakresie wymaganej odległości pomiędzy węzłami "[...]" oraz "[...]" oraz wymaganymi odległościami pomiędzy pasami włączeń i wyłączeń. Minister Infrastruktury upoważnił Wojewodę [...] do udzielenia zgody na odstępstwo od wymogu zawartego w przepisach techniczno-budowlanych. Następnie Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011r. udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo. Poza tym organ I instancji wskazał, że w trybie art. 33 ust. 1, w związku z art. 88 ust. 1, pkt 1 i art. 90 ust. 2, pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) przystąpiono do przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Poinformowano strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków w formie pisemnej, elektronicznej i ustnej do protokołu. Obwieszczenie Wojewody [...] zostało podane do publicznej wiadomości poprzez umieszczenie na stronach internetowych i na tablicach ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w P., oraz na tablicach ogłoszeń, w Urzędach Gmin (T., R., miasto P.) w dniach [...].06.2011 r. - [...].07.2011 r. Zawiadomione strony złożyły pisemne wnioski i zastrzeżenia, które organ przekazał do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w dniach [...],[...] i [...].07.2011 r. W dniu [...] sierpnia 2011 r. wpłynęło postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (RDOŚ) z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzgadniające warunki realizacji przedsięwzięcia i kończące postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. W dniu [...] sierpnia 2011r. organ zwrócił się postanowieniem do inwestora o dostosowanie projektu budowlanego do warunków określonych w postanowieniu RDOŚ. Szczegółowe warunki w zakresie ochrony środowiska, a zwłaszcza obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej nałożono na inwestora na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199. poz. 1227 ze zm.). Projekt budowlany po uzupełnieniu i dostosowaniu do uwarunkowań środowiskowych wynikających z przeprowadzonej oceny jest zgodny z zapisami postanowienia RDOŚ oraz decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Obszar oddziaływania obiektu został określony na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, dotyczy nieruchomości, na których zlokalizowano obiekt oraz części działek przyległych w odległości od 20 m (w terenie zabudowanym) do 40 m (poza terenem zabudowy) od zewnętrznej krawędzi projektowanej jezdni. W związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz po dokonaniu sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ I instancji udzielił pozwolenia budowlanego i nałożył w nim obowiązek uzyskania pozwolenie na użytkowanie obiektów budowlanych kategorii XXVIII. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. odwołanie wnieśli: [...][...], Towarzystwo Ochrony Środowiska "[...]", P. C. oraz W. J. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu odwołań [...] [...], Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]", P. C. oraz W. J., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, pozwolenia na budowę Zachodniej Obwodnicy miasta P., w ciągu drogi krajowej nr [...], na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie węzła G. autostrady [...]. ETAP [...]-[...] od węzła R. - km 7+740.00 do węzła S. - km 13+068,00, o łącznej długości 5.33 km - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla budowy Zachodniej Obwodnicy miasta P., w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...], w rejonie węzła "[...]" autostrady [...], w gminach S., D., K., T., R., powiat [...] i miasto P.. Zgodny jest również z wymaganiami ochrony środowiska, określonymi w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011r. uzgadniającym, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, warunki realizacji przedsięwzięcia. Inwestor uzyskał także pozwolenie wodnoprawne, udzielone decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. zmienioną decyzją tegoż organu z dnia [...] czerwca 2009 r., jak również pozytywną opinię [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, pismo z dnia [...] czerwca 2011 r. Ponadto projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie pozostałe wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Również projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Dokonano sprawdzenia projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył, wymagane przepisem art. 34 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 18 lutego 2011 r. Stosownie zaś do treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tegoż przepisu oraz w art. 32 ust. 4 powołanej ustawy, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, co do braku decyzji lokalizacyjnej, organ wskazał, że Minister Infrastruktury decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił w części, rozstrzygając w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla budowy Zachodniej Obwodnicy miasta P., w ciągu drogi krajowej nr [...]. na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...]. w rejonie węzła "[...]" autostrady [...]w gminach S., D., K., T., R.. Zdaniem organu bez wpływu na istnienie w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnej pozostaje fakt stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1528/08, (podtrzymanym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1007/10), wydania obu decyzji lokalizacyjnych w części z naruszeniem prawa. Skutkiem prawnym powyższych orzeczeń sądów jest bowiem pozostawienie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., w obrocie prawnym, także w tej części w której Sąd uznał, iż naruszają one prawo. Decyzje zachowały moc wiążącą w całym zakresie rozstrzygania. Natomiast zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 717 z późn. zm.), decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, iż organ administracji architektoniczno - budowlanej nie był uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej treści, czy też formułowania odrębnej oceny w rozstrzyganej tą decyzją materii (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 79/05). Organ nie zgodził się również z wyrażonym przez wszystkie odwołujące się strony, poglądem, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, utraciła atrybut decyzji ostatecznej wskutek wznowienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., postępowania w sprawie zakończonej wskazaną decyzją Wojewody [...]. Organ wskazał, na domniemanie mocy obowiązującej decyzji, zgodnie z którą, decyzja ostateczna obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie zmieniona lub uchylona przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Akt administracyjny, nawet wadliwy, jest uznawany za obowiązujący, dopóki w odpowiednim trybie nie zostanie usunięty z porządku prawnego. Nawet jeżeli jest dotknięty poważną wadą prawną, nikt nie może skutecznie powoływać się na jego nieważność zanim ta nieważność nie zostanie formalnie stwierdzona (wyroki: NSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1128/07, WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1414/07 oraz WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 426/07). Odmienny pogląd podważałby celowość obowiązywania przepisu art. 152 K.p.a., przewidującego możliwość wstrzymania przez właściwy organ z urzędu lub na żądanie strony wykonania decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W omawianej sprawie, ani Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., ani Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie skorzystali, pomimo wniosku strony, z możliwości wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., znak [...]. W tak określonym stanie prawnym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż w dacie wydania pozwolenia budowlanego, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, posiadała przymiot decyzji ostatecznej, w związku z czym wiązała organ administracji architektoniczno - budowlanej w zakresie swego rozstrzygania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów sformułowanych w odwołaniach stron, wskazał, że nie znajduje potwierdzenia w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów, podniesiony przez Towarzystwo Ochrony Środowiska "[...]" oraz P. C. zarzut niedostatecznego udziału stron w postępowaniu. Strony wskazywały w nim na zbyt krótki termin wyznaczony przez Wojewodę [...] w obwieszczeniu z dnia [...] sierpnia 2011 r., licząc od dnia jego publikacji. Jak wynikało z akt spawy, przedmiotowe obwieszczenie wywieszone zostało w urzędach Miasta P. i Gminy T. w dniu [...] sierpnia 2011 r., natomiast w Urzędzie Gminy w R. w dniu [...] sierpnia 2011 r. Zważywszy, iż wyznaczony obwieszczeniem termin dla zapoznania się z aktami sprawy opiewał na dni od [...] do [...] sierpnia 2011 r., to zarzut ten był bezzasadny. Braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy dodatkowo przeczy, skierowane do Wojewody [...], pismo P. Ć z dnia [...] sierpnia 2011 r., wystosowane w imieniu własnym oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]"', z którego treści jednoznacznie wynika, iż zapoznał się on z przedmiotowymi aktami. W odniesieniu do zarzutu P. C. oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]", dotyczącego niezapewnienia w omawianym projekcie budowlanym dostępu z należącej do P. Ć. działki nr [...], do drogi publicznej organ stwierdził, iż rozwiązania projektowe nie przewidują zmian w dotychczasowym sposobie dojazdu z nieruchomości skarżącego do drogi publicznej, w szczególności w żaden sposób nie ograniczają tego dostępu. Z dokonanej przez organ analizy projektu zagospodarowania terenu (tom [...]część [...]. rys. nr [...] oraz z projektu budowlanego tom [...], rys. nr [...]i [...]) wynikało, iż dostęp do drogi publicznej dla działki ew. nr [...], zapewnia droga gruntowa, biegnąca wzdłuż granicy działki ew. nr [...], która to droga znajduje się poza wyznaczoną w projekcie linią rozgraniczająca teren inwestycji i nie będzie objęta projektowanymi robotami budowlanymi. Zgodnie z projektem, docelowo powyższa droga połączy się z drogą oznaczoną w projekcie jako droga dojazdowa 1.20 (dotychczas droga gruntowa), która z kolei będzie łączyć się z nowobudowaną drogą dojazdową oznaczoną jako 1.19, biegnącą wzdłuż obecnej drogi wojewódzkiej nr 184 oraz projektowanej obwodnicy. Zatem projektowane rozwiązania drogowe nie ograniczą w żadnym stopniu dostępu z działki ew. nr [...] do drogi publicznej, w stosunku do warunków istniejących obecnie. Odnosząc się do kwestii szerokości zjazdów z projektowanej drogi, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym tom [...], w ciągu planowanej drogi dojazdowej [...], na odcinku przebiegającym w pobliżu działki ew. nr [...] zaprojektowano 2 zjazdy do działek o szerokości 5 m (na wysokości działek ew. nr [...] i [...]). Powyższe parametry zgodne są z obowiązującymi w tym zakresie warunkami technicznymi, określonymi w § 78 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Za bezpodstawny organ uznał także, podniesiony w odwołaniach P. C. oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska " [...]", zarzut udzielenia decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], pozwolenia na przebudowę rurociągów naftowych "[...]", pomimo nie objęcia tej kwestii postępowaniem organów ochrony środowiska. Tymczasem w ocenie organu, z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., uzgadniającego, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, warunki realizacji przedsięwzięcia (str. 6, akapit 4 uzasadnienia), wynika iż jednym z dokumentów dołączonych do wniosku o przedmiotowe uzgodnienie był wniosek inwestora z dnia [...] lutego 2011 r., o udzielenie pozwolenia na budowę. Wymóg dołączenia tego wniosku wynikał wprost z art. 89 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227, z póz. zm.). Oznacza to, iż organowi ochrony środowiska, przeprowadzającemu postępowanie dotyczące oddziaływania na środowisko omawianej inwestycji, był znany całokształt zamierzenia inwestycyjnego, w tym także w zakresie planowanej przebudowy rurociągów [...] "[...]". Dlatego brak odniesienia się w treści samego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2011 r., do tego zagadnienia, nie może być argumentem na brak wiedzy organu w tym zakresie, a tym bardziej jako brak uzgodnienia. Przeciwnie brak wzmianki na ten temat traktować należy, jako brak uwag organu ochrony środowiska w tym przedmiocie. Poza tym inwestor legitymuje się uzgodnieniem z zarządcą rurociągów [...] "[...]" - [...] "[...]" S.A., dotyczącym objętej udzielonym pozwoleniem na budowę przebudowy, co potwierdza pismo z dnia [...] sierpnia 2008 r. (projekt budowlany tom [...], str. [...]). Nadto z projektu budowlanego wynika, że planowana przebudowa polegać ma jedynie na dodatkowym zabezpieczeniu istniejącego rurociągu poprzez jego zabudowę dodatkowymi rurami ochronnymi, co nie tylko nie wpłynie ujemnie na jego bezpieczeństwo, parametry techniczno - użytkowe, czy też przebieg, ale przyczyni się do lepszego ich zabezpieczenia i zniwelowania niekorzystnych oddziaływań zewnętrznych. Bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, pozostają zdaniem organu również formułowane w odwołaniach zarzuty dotyczące postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., jak też sposobu prowadzenia przez ten organ postępowania zakończonego wydaniem rozstrzygnięcia. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma kompetencji do oceny prawidłowości działania organu ochrony środowiska. Stosownie do postanowień art. 92 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ udzielający pozwolenia na budowę, jest związany postanowieniem w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, co oznacza że nie może on rozstrzygać, w szczególności w sposób odmienny, w zakresie uregulowanym tym postanowieniem. Z tych samych względów, nie mogły zdaniem organu podlegać ocenie w niniejszym postępowaniu zarzuty odnoszące się bezpośrednio do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak stanowi bowiem art. 89 ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, raport jest środkiem dowodowym, w oparciu o który RDOŚ dokonuje oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też to organ ochrony środowiska w ramach prowadzonego postępowania weryfikuje, m. in. raport, oceniając jego moc dowodową. Wynika to także wprost z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., w którym organ jednoznacznie stwierdza, iż takie czynności procesowe przeprowadził. Ustalenia i oceny wyrażone przez organ ochrony środowiska w postanowieniu uzgadniającym, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, warunki realizacji przedsięwzięcia, są dla organu administracji architektoniczno - budowlanej wiążące i to one, nie zaś tezy Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stanowią punkt odniesienia w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Z tych względów podnoszone w odwołaniach zarzuty dotyczące treści tego raportu, czy też kompetencji osób go sporządzających, nie podlegały rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu. Taka sama argumentacja organu miała miejsce w kwestii określenia parametrów ekranów akustycznych. Odwołujący się kwestionowali bowiem ich parametry określone w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Jak wynika z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. (str. [...], pkt [...].[...]), organ ten odniósł się wyczerpująco i jednoznacznie do tych zarzutów. Rolą organu administracji architektoniczno - budowlanej było wyłącznie sprawdzenie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami rozstrzygnięć organów ochrony środowiska. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest natomiast uprawniony, w świetle cytowanych wyżej przepisów, do samodzielnego ustalania innych, niż określone przez organ ochrony środowiska, wymogów w tym zakresie. Z analizy projektu budowlanego, tom 12 oraz map do celów projektowych, wynikało, że zarówno parametry projektowanych ekranów akustycznych, jak też ich usytuowanie, są zgodne wymogami określonymi w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., oraz postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nadto zgodnie z pkt. V postanowienia RDOŚ w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., organ ten nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia analizy porealizacyjnej m. in. w zakresie ochrony przed hałasem, w szczególności analiza ta ma objąć tereny w rejonie węzła "[...]", wzdłuż drogi wojewódzkiej nr [...]. Rezultaty tej analizy, w zależności od jej wyników, mogą stanowić podstawę do ewentualnej korekty rozwiązań ochrony akustycznej, zaproponowanych w projekcie budowlanym. Dalej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wywodził, że podnoszone w odwołaniach P. Ć. oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]'', jak też [...][...], kwestie ochrony miejsc występowania poczwarówki jajowatej, zostały rozstrzygnięte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. W pkt. I.13 i 14 oraz III.2, organ ochrony środowiska nałożył m. inwestora obowiązki związane z prowadzeniem prac budowlanych na terenach siedlisk tego gatunku, polegające w na inwentaryzacji stanu zerowego populacji poczwarówki jajowatej, jak też monitoringu tej populacji i jej siedlisk w toku prowadzonych robót. Wyniki nakazanych w tym zakresie działań, mają być przedkładane przez inwestora Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Poznaniu, co oznacza iż wyłącznie ten organ, nie zaś organ administracji administracyjno - budowlanej, jest właściwy do dokonania oceny prawidłowości wywiązywania się inwestora z tych obowiązków, jak też wyciągania konsekwencji w przypadku stwierdzenia ewentualnych uchybień. Ponadto nałożone postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., obowiązki, dotyczą etapu wykonania inwestycji, tak więc pozostają bez wpływu na ocenę udzielonego pozwolenia na budowę. Towarzystwo Ochrony Środowiska "[...]" oraz P. Ć. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę Zachodniej Obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej nr [...] na odcinku Z.- autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie węzła G. autostrady [...], ETAP [...]-[...] od węzła R.- km7+740,00 do węzła S. -km13+068,00 o łącznej długości 5,33km. Kwestionowanym decyzjom zarzucono naruszenie: - art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 16, 28, 49, 75 § 1, 76 § 3, 77 § 1, 78, 80, 142 Kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i e, art. 5 ust 1 pkt 9, art. 28 pkt 1i 2, art. 35 ust 1 pkt 1, art. 35 ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit a - ustawy Prawo Budowlane; - art. 72 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - art. 2, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 24 lutego 1994r o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że inwestycja nie posiada ostatecznej decyzji środowiskowej. Albowiem po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.10.2010r. sygn. akt II OSK 1502/10 - postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010r., zostało wznowione postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zachodniej obwodnicy miasta P. w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku Z.- [...] węzeł "[...]", zakończone decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...].06.2007r. Treść art. 16 k.p.a. wskazuje, że decyzja środowiskowa przestała być decyzją ostateczną. Inwestor nie miał prawa składać takiej decyzji we wniosku o pozwolenie na budowę. Decyzja środowiskowa utraciła atrybut ostateczności zanim inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. W myśl ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzję środowiskową dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i co najważniejsze decyzja musi być ostateczna (art. 72 pkt 3 ustawy o ocenach), a w chwili składania wniosku decyzja środowiskowa nie była już decyzją ostateczną. Z powyższego wynika, że w chwili składania wniosku decyzja musi posiadać atrybut ostateczności. Stosownie do treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tegoż przepisu oraz w art. 32 ust 4 powołanej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane mówi o wymaganiach ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Wymagania te w związku ze wznowieniem postępowania nie były określone. Co do braku zapewnienia dostatecznego udziału stron w postępowaniu, skarżący wywodzili, że termin na umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału zakończył się zanim upłynął termin wywieszenia obwieszczenia (art. 49 Kpa). Co oznacza, że strony dowiadywały się o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem po upłynięciu terminu. Ponadto w obwieszczeniu powołano się na art. 24 Ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, który to przepis nie obowiązywał w trakcie składania wniosku o pozwolenie na budowę i nie obowiązuje obecnie. W ocenie skarżącego nie miało znaczenia prawnego to, że faktycznie zapoznał się on z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. W zakresie ochrony interesów osób trzecich, skarżący wskazał, że przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...] oraz w ramach odwołania domagał się zapewnienia przez inwestora zapewnienia dojazdu do drogi publicznej, (art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), o niezbędnych parametrach określonych w przepisach odrębnych, z których wynika, że powinna mieć co najmniej 3 metry szerokości (§ 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W istocie zostałem pozbawiony dojazdu (droga, której jestem właścicielem ma 4m szerokości a granica z drogą publiczną wynosi 2,52m, przy czym oczywiście droga nie może dotykać granicy, co powoduje, że dojazd jest jeszcze węższy). Zanim przystąpiono do realizacji inwestycji drogowej dojazd do jego nieruchomości zapewniała droga leśna, której właścicielem były Lasy Państwowe. Dojazd odbywał się bez ustanowienia drogi koniecznej, na zasadzie grzecznościowej. GDDKiA przejęła tę drogę w celu zapewnienia dojazdu do nieruchomości położonych przy ul. Z.. W trakcie wydawania decyzji lokalizacyjnej droga ta przeszła na własność GDDKiA, a z powodu przygotowania decyzji na podstawie błędnych map ostatecznie dostęp do drogi publicznej stał się niewystarczający. Kwestię tę zgłaszał w ramach skargi do WSA na decyzję lokalizacyjną. Decyzja o pozwoleniu na budowę swoja treścią obejmuje przebudowę ropociągu przyjaźni. Decyzje taka wydano na podstawie stwierdzenia, że decyzja środowiskowa jak i ponowna ocena obejmowały przebudowę ropociągu. Twierdzenie to nie jest jednak prawdziwe. Skoro jak twierdzi organ projekt budowlany nie obejmuje przebudowy rurociągu to albo inwestor zamierza przebudować ropociąg bez projektu, albo wbrew prawu i żądaniu właściciela ropociągu, nie zamierza go przebudowywać. Bez względu na to, który wariant ma miejsce nie został on objęty nadzorem organu ochrony środowiska, choć w obu wypadkach powinien. Organ wydając pozwolenie na budowę w żaden sposób nie odniósł się da postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Skoro na to postanowienie nie przysługiwało zażalenie, to organ był zobowiązany do zastosowania art. 142 K.p.a. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie wyłączyła stosowania tego przepisu. Tym samym organ naruszył art. 80 k.p.a., gdyż nie przeanalizował całego zebranego materiału. Takie działanie organu stoi również w sprzeczności z ustawą Prawo budowlane, co wynika z art. 81 ust 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo Budowlane. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeanalizował sprawy, gdyż w decyzji dwukrotnie nastąpiło odwołanie się do parametrów ekranów akustycznych zawartych w decyzji środowiskowej. Tymczasem decyzja środowiskowa takich informacji nie zawiera. Jak wynika z map akustycznych ekrany najprawdopodobniej zostały zaprojektowane w sposób nieprawidłowy. Właśnie aby wyjaśnić tę kwestię domagałem się przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Organ odmówił zapoznania się z przedstawionymi mapami akustycznymi wykonanymi wcześniej dla tego samego odcinka przy tych samych parametrach i obciążeniu drogi i w ramach tego samego zamówienia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że obowiązek ochrony interesów osób przed hałasem nie został zapewniony (art. 5 ust. 1 pk1 lit e Prawa budowlanego). Jeszcze bardziej kuriozalne rozstrzygnięcie wydał RDOŚ w odniesieniu do drgań, stwierdził bowiem, że nie rozpatrywał tego bo nie ma norm dla drgań, wobec tego w ogóle nie wyjaśniał tej kwestii. W zakresie ochrony [...][...] - inwestor został wezwany dwukrotnie do uzupełnienia raportu. Pomimo tych wezwań raport nie został uzupełniony. "Uzupełniony" raportu został złożony w dniu [...] czerwca 2011r z odręcznym dopiskiem B. R. pt" uzupełnienie informacji na temat [...][...]". Z samego zapisku wynika, że niczego nie uzupełniono. B. R. nie był nawet członkiem zespołu opracowującego raport. Zamiast przedłożenia informacji o gatunku inwestor zobowiązał się do monitoringu zniszczenia populacji po wybudowaniu drogi - analiza porealizacyjna. Nie jest więc możliwe zaprojektowanie metod ochrony populacji [...]. Inwestor nie uzupełnił raportu, a zgodnie z art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany musi być zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, to organ nie mógł wydać pozwolenia na budowę. Monitoring nie jest ochroną środowiska. Również analiza porealizacyjna nie może zastąpić wytycznych ochrony środowiska, gdyż jej celem jest sprawdzenie skuteczności zastosowanych rozwiązań, przy czym w tym wypadku nie zastosowano żadnych rozwiązań chroniących środowisko. Błędnie uznano dopiski sporządzone w raporcie, bez zgody autorów, jako integralną część raportu, z naruszeniem ustawy z dnia 24 lutego 1994r o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Nadto w zaskarżonej decyzji GINB nie ustosunkował się do wadliwego oznaczenia stron postępowania, pomimo, że zarzut ten był sformułowany przez Towarzystwo "[...]" w odwołaniu, Osobnym postanowieniem zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, jednakże w ocenie skarżących Prawo budowlane takiej możliwości nie przewiduje. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargi nie są zasadne. Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty skarg oraz ich argumentacja, są w zasadzie tożsame ze stanowiskiem stron zawartym w odwołaniach oraz uwagami przedłożonymi organowi I instancji w toku postępowania. Stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy architektoniczno-budowlane wyczerpująco wypowiedziały się w tym zakresie. Najistotniejszy z zarzutów sformułowanych w skardze to ten, że inwestycja nie posiada ostatecznej decyzji środowiskowej, ani decyzji lokalizacyjnej. Tymczasem inwestor ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę złożył wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty, co zasadnie ustaliły organy obu instancji. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił m. in. art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80 poz. 721 ze zm.) w związku z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz 1118 ze zm.) oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane . Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 wynika m. in., iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...] [...], jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 1 i ust. 4, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności inwestor przedłożył decyzję lokalizacyjną, to jest ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r., o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla budowy Zachodniej Obwodnicy miasta P., w ciągu drogi krajowej nr [...]. na odcinku Z. - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...]. w rejonie węzła "[...]" autostrady [...] w gminach S., D., K. T., R.. Słusznie organ wskazał, że bez wpływu na istnienie w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnej pozostaje fakt stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2009 r.. sygn. akt IV SA/Wa 1528/08, (podtrzymanym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1007/10), wydania decyzji lokalizacyjnych organów obu instancji - w części z naruszeniem prawa. Skutkiem prawnym powyższych orzeczeń sądów jest bowiem pozostawienie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., w obrocie prawnym, także w części naruszającej prawo, a co za tym idzie zachowanie przez te decyzje mocy wiążącej w całym zakresie rozstrzygania. Natomiast zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80. poz. 717 z późn. zm.), decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza iż organ administracji architektoniczno - budowlanej nie był uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści, zwłaszcza zaś do jej weryfikacji, czy też formułowania odrębnej, oceny w rozstrzyganej tą decyzją materii (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 79/05). Organ zasadnie zakwestionował także twierdzenia skarżących, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, utraciła cechę decyzji ostatecznej po wznowieniu postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. postępowania w sprawie zakończonej wskazaną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja ostateczna obowiązuje, dopóki nie zostanie zmieniona lub uchylona przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. W odniesieniu do merytorycznych zarzutów skarżących dotyczących braku spełnienia przez zaprojektowaną inwestycję, wymogów ochrony środowiska wskazać należy, że zasadniczo kwestionowali oni przebieg planowanej obwodnicy oraz raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując iż jest on wadliwy. Należy jednak pamiętać, iż decyzje organów w przedmiocie pozwolenia budowlanego miały swoje oparcie także w treści art. 93 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. To właśnie w tym przepisie określona została relacja między (w znacznej mierze autonomicznymi) postępowaniami, prowadzonymi w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a postępowaniem w przedmiocie pozwolenia budowlanego. Organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, uwzględnia warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz postanowieniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Nie ocenia jednak ponownie przesłanek, które doprowadziły do wydania wskazanej wyżej decyzji środowiskowej oraz postanowienia uzgadniającego. Bezpośrednim odzwierciedleniem uwzględnienia warunków wynikających z przeprowadzonej oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko są nałożone przez organ w decyzji budowlanej obowiązki, wskazane w art. 93 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Nie znajduje potwierdzenia w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów, podniesiony przez skarżących zarzut niedostatecznego udziału stron w postępowaniu, polegający na wyznaczeniu przez Wojewodę [...] w obwieszczeniu z dnia [...] sierpnia 2011 r. zbyt krótkiego termin, licząc od dnia jego publikacji, do zapoznania się z aktami. Jak wynikało z materiałów spawy, przedmiotowe obwieszczenie wywieszone zostało w urzędach Miasta P. i Gminy T. w dniu [...] sierpnia 2011 r., natomiast w Urzędzie Gminy w R. w dniu [...] sierpnia 2011 r. Zważywszy, iż wyznaczony obwieszczeniem termin dla zapoznania się z aktami sprawy opiewał na dni od [...] do [...] sierpnia 2011 r., to zarzut ten był bezzasadny. Niemożności zapoznania się z aktami sprawy dodatkowo przeczy, skierowane do Wojewody [...], pismo P.C z dnia [...] sierpnia 2011 r., wystosowane w imieniu własnym oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]"', z którego treści jednoznacznie wynika, iż zapoznał się on z przedmiotowymi aktami. W odniesieniu do zarzutu polegającego na niezapewnieniu dostępu do drogi publicznej z należącej do P. C. działki ew. nr [...], organ zasadnie stwierdził, iż rozwiązania projektowe nie przewidują zmian w dotychczasowym sposobie dojazdu z nieruchomości skarżącego do drogi publicznej, w szczególności w żaden sposób nie ograniczają tego dostępu. Z analizy projektu zagospodarowania terenu, wynikało, że dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...], zapewnia droga gruntowa, biegnąca wzdłuż granicy działki nr [...], która znajduje się poza wyznaczoną w projekcie linią rozgraniczająca teren inwestycji i nie jest objęta projektowanymi robotami budowlanymi. Zgodnie z projektem, docelowo powyższa droga połączy się z drogą oznaczoną w projekcie jako droga dojazdowa [...] (dotychczas droga gruntowa), która z kolei będzie łączyć się z nowobudowaną drogą dojazdową oznaczoną jako [...], biegnącą wzdłuż obecnej drogi wojewódzkiej nr [...] oraz projektowanej obwodnicy. Zatem projektowane rozwiązania drogowe nie ograniczą w żadnym stopniu dostępu z działki ew. nr [...] do drogi publicznej, w stosunku do warunków istniejących obecnie. Odnosząc się do kwestii szerokości zjazdów z projektowanej drogi organ wyczerpująco wyjaśnił, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym tom [...], w ciągu planowanej drogi dojazdowej [...], na odcinku przebiegającym w pobliżu działki ew. nr [...] zaprojektowano 2 zjazdy do działek o szerokości 5 m (na wysokości działek ew. nr [...] i [...]). Powyższe parametry zgodne są z obowiązującymi w tym zakresie warunkami technicznymi, określonymi w § 78 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Prawidłowo za bezpodstawny organ uznał także, podniesiony w odwołaniach P.C. oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska " [...]", zarzut udzielenia decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r., pozwolenia na przebudowę rurociągów [...] "[...]", pomimo nie objęcia tej kwestii postępowaniem organów ochrony środowiska. Tymczasem jak wynikało z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., uzgadniającego, po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, warunki realizacji przedsięwzięcia, jednym z dokumentów dołączonych do wniosku o przedmiotowe uzgodnienie był wniosek inwestora z dnia [...] lutego 2011 r., o udzielenie pozwolenia na budowę. Oznacza to, iż organowi ochrony środowiska, przeprowadzającemu postępowanie dotyczące oddziaływania na środowisko omawianej inwestycji, był znany całokształt zamierzenia inwestycyjnego, w tym także zakres planowanej przebudowy rurociągów naftowych "[...]". Dlatego brak odniesienia się w treści samego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2011 r., do tego zagadnienia, nie może być argumentem na brak wiedzy organu w tym zakresie, a tym bardziej jako brak uzgodnienia. Bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, pozostają również zarzuty dotyczące postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., jak też sposobu prowadzenia przez ten organ postępowania zakończonego wydaniem tego rozstrzygnięcia. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma kompetencji do oceny prawidłowości działania organu ochrony środowiska. Stosownie do postanowień art. 92 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ udzielający pozwolenia na budowę, jest związany postanowieniem w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Z tych samych względów, nie mogły podlegać ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzuty odnoszące się bezpośrednio do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport jest środkiem dowodowym, w oparciu o który RDOŚ dokonuje oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ ochrony środowiska w ramach prowadzonego postępowania weryfikuje, m. in. raport, oceniając jego moc dowodową. Z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., wynika, że organ takie czynności procesowe przeprowadził. Taka sama argumentacja ma zastosowanie w odniesieniu do parametrów ekranów akustycznych. Podnoszone w skargach P. C. oraz Towarzystwa Ochrony Środowiska "[...]'', kwestie ochrony [...][...], zostały rozstrzygnięte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r. W pkt. I.13 i 14 oraz III.2, organ ochrony środowiska nałożył na inwestora obowiązki związane z prowadzeniem prac budowlanych na terenach siedlisk tego gatunku, polegające w na inwentaryzacji stanu zerowego populacji [...][...], jak też monitoringu tej populacji i jej siedlisk w toku prowadzonych robót. Wyłącznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., nie zaś organ administracji administracyjno - budowlanej, był właściwy do dokonania oceny występowania i sposobu ochrony tego gatunku. Reasumując, dokonana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza niniejszej sprawy była rzetelna i wyczerpująca. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 16, 28, 49, 75 § 1, 76 § 3, 77 § 1, 78, 80, 142 Kodeksu postępowania administracyjnego; art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i e, art. 5 ust 1 pkt 9, art. 28 pkt 1i 2, art. 35 ust 1 pkt 1, art. 35 ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 1 lit a - ustawy Prawo Budowlane; art. 72 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; art. 2, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 24 lutego 1994r o Prawie autorskim i prawach pokrewnych – były bezpodstawne. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) skargi oddalił.