VIII SA/Wa 381/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w R. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071 z późn. zm., określany dalej jako "kpa") oraz art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. nr 12 z 2009 r. poz. 68, dalej określana jako "ustawa o PSP") - utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji komendant wojewódzki wskazał, że wspomnianą wyżej decyzją wydaną dnia [...] stycznia 2012 r. Komendant Miejski PSP w R. mianował J. P. na stanowisko oficera operacyjnego w wydziale operacyjnym w zmianowym rozkładzie służby, ustalając jednocześnie uposażenie wymienionemu funkcjonariuszowi na podstawie art. 88 ust. 5 i art. 89 ustawy o PSP. W złożonym od tej decyzji odwołaniu J. P. zarzucił wydanej decyzji błąd dotyczący podstawy prawnej przyznanego uposażenia oraz naruszenie przepisów art. 10, 11 i art. 107 kpa. Uzasadniając stanowisko o bezpodstawności podniesionych w odwołaniu zarzutów, komendant wojewódzki stwierdził w zaskarżonej decyzji, że podziela zasadność odwołania tylko w części dotyczącej pominięcia w sentencji decyzji Komendanta Miejskiego PSP w R. ust. 1 art. 89 ustawy o PSP. Zarzut ten został zresztą uwzględniony przez organ I instancji, który naprawił ten błąd w wydanym postanowieniu z dn. [...] lutego 2012 r. o sprostowaniu oczywistego błędu pisarskiego. Uchybienie w tym zakresie wynikło tylko z błędu pisarskiego albowiem w sentencji uzasadnienia decyzji podstawa prawna była pełna i zgodna ze sprostowaniem. [...] Komendant Wojewódzki PSP nie uznał natomiast zasadności zarzutu, że podstawą prawną zachowania stronie uposażenia powinien być art. 89 ust. 2 ustawy o PSP i w tym zakresie wskazał, że przepis ten w odniesieniu do strony nie ma zastosowania, gdyż w jego sytuacji uposażenie na stanowisku ustalał komendant miejski, a nie komendant główny PSP. Jako całkowicie niezasadne ocenił komendant wojewódzki zarzuty naruszenia art. 10, art. 11, podniósł, że ich powołanie nie znajduje odzwierciedlenia w prowadzonym postępowaniu w sprawie. Na zakończenie argumentacji zawartej w treści uzasadnienia wydanej przez siebie decyzji, [...] Komendant Wojewódzki PSP wskazał, że decyzja organu I instancji po sprostowaniu oczywistego błędu pisarskiego zawiera wszystkie elementy zawarte w art. 107 kpa, w szczególności szeroko uzasadniono podstawy prawne i faktyczne podjętego rozstrzygnięcia. Nie zgadzając się z wydaną decyzją J. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, złożył od niej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w treści której przeciwko zaskarżonej decyzji zostały podniesione zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 10, art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego PSP w R.. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że z zaskarżonej decyzji nie można wywieść dlaczego skarżący został mianowany na stanowisko oficera operacyjnego w wydziale operacyjnym w zmianowym rozkładzie czasu służby zaszeregowane w niższej grupie uposażenia bez zachowania dotychczasowej grupy uposażenia. Pełnomocnik radca prawny wywodziła, że mianowanie funkcjonariusza PSP na niższe stanowisko służbowe po przeniesieniu go do innej jednostki organizacyjnej powinno być poprzedzone postępowaniem administracyjnym, podczas którego zostaną funkcjonariuszowi przedstawione przyczyny przeniesienia go oraz wykazany zostanie brak możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne. Brak takiego postępowania stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa). Mimo obowiązującej w PSP zasady dyspozycyjności funkcjonariuszy decyzja o mianowaniu na stanowisko służbowe jest decyzją uznaniową i jako taka powinna być szczegółowo uzasadniona, a takiego uzasadnienia nie zawiera ani decyzja organu I instancji jak i decyzja II instancji. Stanowi to naruszenie zasady informowania stron (art. 9 kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 kpa). W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej nieuwzględnienie, [...] Komendant Wojewódzki PSP, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto podniósł, że w czasie rozmowy kadrowej ze skarżącym zaproponował mu przeniesienie z urzędu do miejscowości najbliższej jego miejsca zamieszkania na stanowisko starszego specjalisty w wydziale operacyjnym w systemie dziennym lub na stanowisko oficera operacyjnego w miejskim stanowisku kierowania w Komendzie Miejskiej PSP w R.. Wskazał, że panująca w dniu przeniesienia skarżącego obsada etatowa pozwalała jedynie na mianowanie skarżącego na te stanowiska służbowe, ponieważ w jednostce nie było innych wolnych stanowisk oficerskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej, bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 wymienionej powyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana przez Sąd w niniejszej sprawie decyzja jest rozstrzygnięciem z zakresu stosunku służbowego w formacji mundurowej jaką jest PSP. Regulacje dotyczące nawiązania, zmiany, ustania stosunku służbowego strażaka PSP zawarte są we wspomnianej wyżej ustawie pragmatycznej o PSP. Z jej regulacji wynika, że stosunek służbowy strażaka ma charakter administracyjno-prawny, z którego wynika podporządkowanie i brak równości stron. Stosunek służbowy powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, a to oznacza, że konsensusu stron wymaga jedynie zdecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalanie warunków pełnienia tej służby. Ustalenie warunków pełnienia służby należy do strony służbowej i pragmatyka służbowa nie przewiduje układania się przełożonego ze strażakiem w kwestii warunków służby. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego (nie kwestionowanego przez strony) wynika, że skarżący został przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej PSP w R. decyzją Komendanta Głównego PSP z dniem [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 37c ust. 3 pkt 3 ustawy o PSP. Decyzja przenosząca strażaka do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej PSP, w innej miejscowości, nie mianuje go na stanowisko służbowe w tej jednostce, lecz jedynie stanowi akt nadrzędnego organu służbowego, obligujący organ podległy organizacyjnie do podjęcia aktu mianowania. Oznacza to, że do mianowania strażaka przeniesionego, konieczne jest wydanie odrębnej decyzji mianującej go na konkretne stanowisko służbowe. Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o PSP – mianowanie lub powołanie strażaka na określone stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego wykształcenia ogólnego, kwalifikacji pożarniczych oraz stażu służby albo pracy. Stanowiska służbowe w PSP dzieli się na oficerskie, aspiranckie, podoficerskie i szeregowe (art. 36 ust. 2 ustawy o PSP). Powyższe przepisy wskazują kryteria, którymi powinien kierować się organ służbowy mianując strażaka na konkretne stanowisko służbowe. Kontrolowane decyzje, w szczególności decyzja Komendanta Miejskiego PSP w R., wskazują na przesłanki, którymi kierowały się organy służbowe przy podejmowaniu decyzji o mianowaniu skarżącego na stanowisko oficera operacyjnego w jednostce PSP w R., w szczególności przywołują, że "przy uwzględnieniu dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i zdobytych kwalifikacji zawodowych" biorąc pod uwagę aktualną obsadę etatową jednostki, pozwala mianować wymienionego, wyłącznie na stanowisko oficera operacyjnego. Jednocześnie [...] Komendant Wojewódzki PSP odnosząc się w odwołaniu do zarzutów dowolności w mianowaniu na stanowisko służbowe podniósł, że odbył ze skarżącym stosowną rozmowę kadrową, w czasie której wyjaśnił mu powody przeniesienia i zaproponował dwa stanowiska służbowe w jednostce PSP w R.. Powyższe w ocenie Sądu powoduje, że oceniana decyzja, wbrew zarzutom skargi, nie nosi cech dowolności. Zarówno jej uzasadnienie, odpowiadające zdaniem Sądu i spełniające podstawowe wymogi art. 107 § 1 i 3 kpa, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wykazują powody mianowania strażaka na stanowisko służbowe w jednostce PSP w R. i tym samym określenia dla niego konkretnego przydziału służbowego w nowej jednostce do czego przełożeni są zobowiązani ustawowo. Na zgodność z prawem mianowania skarżącego na stanowisko oficera operacyjnego w PSP w R. nie ma wpływu wyrok WSA w Warszawie z dnia 27.06.2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 231/12 uchylający decyzje organów służbowych PSP w przedmiocie przeniesienia skarżącego do dalszego pełnienia służby w innej jednostce PSP. Należy zauważyć, że sądowa kontrola tego rodzaju decyzji personalnych (tj. mianowania na stanowisko służbowe w PSP) jest ograniczona, ponieważ sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian kadrowych i organizacyjnych w jednostkach PSP, jak również nie może ingerować w politykę kadrową tej formacji. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych jest ograniczona do sprawdzenia, czy wydana decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego, czy podjęta decyzja nie jest dowolna i została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, a w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, te warunki są zachowane. Prawidłowo także ustalono skarżącemu uposażenie na nowym stanowisku z powołaniem jako podstawy prawnej art. 89 ust. 1 ustawy o PSP. Mając powyższe na względzie, wobec braku zasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz nie stwierdzenia naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.