II OSK 163/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1249/12 w sprawie ze skargi Z. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 maja 2012 r. nr PA IIb-2097/1680/12 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1249/12, po rozpoznaniu skargi Z. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 maja 2012 r. nr PA IIb-2097/1680/12 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz w pkt 2 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujący stan sprawy: Podlaski Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., decyzją z dnia 16 marca 2012 r. nr N.II.642.520.2012.ST, cofnął Z. A. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, uzyskane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 9 lipca 2003 r. nr N/5171/520/03, w ilości trzech egzemplarzy broni, wydane w celu łowieckim. Pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. wymieniony, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia 14 maja 2012 r. nr PA IIb-2097/1680/12, utrzymał w mocy decyzję z dnia 16 marca 2012 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ I instancji wszczął w dniu 14 listopada 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie ww. pozwolenia w związku z uzyskaniem informacji z dnia 25 października 2011 r. z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości w Warszawie o skazaniu ww. przez Sąd Policyjny w Brukseli w dniu 8 maja 2008 r. za przestępstwo z art. 34 § 2.1 AR 16.03.1968, art. 8.3 ust. 1 A.R. 1.12.1975. Organ I instancji uznał, że powyższa okoliczność pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego – skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo i w dniu 16 marca 2012 r. wydał decyzję cofającą jej pozwolenie na broń palną myśliwską w ilości trzech egzemplarzy, do celów łowieckich. Strona, działając przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że samo skazanie, chodź nie ma bezpośredniego związku z bronią, uzasadnia cofnięcie pozwolenia, pomimo pozytywnej opinii o stronie w środowisku, w którym mieszka. Podkreślił, że w poświadczonym tłumaczeniu z języka francuskiego czyn popełniony przez stronę jawi się jako wykroczenie, a nie jako przestępstwo. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji również naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie może posiadać osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Organ odwoławczy podkreślił, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Dlatego żadne inne dowody, choćby pozytywne dla posiadacza broni, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że decyzją Rady 2005/876/WSiSW z dnia 21 listopada 2005 r. (Dz. Urz. WE Nr L 322/33, 9.12.2005) w sprawie wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego Rada przyjęła program działań mających na celu wprowadzenie w życie zasady wzajemnego uznawania w sprawach karnych. Komendant zaznaczył, że Krajowy Rejestr Karny gromadzi m.in. dane o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe na podstawie ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 292 ze zm.), zaś szczegółowe zasady gromadzenia danych określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie wykazu kodów stosowanych przy przekazywaniu za pośrednictwem systemu ECRIS informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynu zabronionego przyjętej w orzeczeniu oraz orzeczonych kar i środków karnych, jak również środków zapobiegawczych, wychowawczych, poprawczych i wychowawczo-leczniczych oraz sposobu zastosowania tych kodów (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 367). Organ odwoławczy wskazał, że informacja o czynie, którego strona dopuściła się za granicą widnieje w Krajowym Rejestrze Karnym, co oznacza, że zgodnie z ww. ustawą, strona dopuściła się przestępstwa, a nie wykroczenia. W ocenie organu II instancji, przedstawione przez stronę poświadczone tłumaczenie wyroku skazującego jest niemiarodajne oraz może wynikać z odmiennego rozumienia pojęć "wykroczenie" i "przestępstwo" w Belgii oraz w Polsce, albowiem gdyby czyn strony był wykroczeniem, to zgodnie z ustawą o Krajowym Rejestrze Karnym nie zostałby do tego rejestru wpisany. Komendant Główny Policji podniósł również, że cofnięcie stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnym skutkiem naruszenia przez nią przepisów prawa, tj. popełnienia ww. czynu, przy czym czyn nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, ponieważ ustawodawca takiego warunku w ustawie o broni i amunicji nie zawarł. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego naruszenia przez organ I instancji przepisów k.p.a., stwierdził, że do takich naruszeń nie doszło. Tym samym, uwzględniając powyższe, Komendant Główny Policji uznał, że nie ma podstaw do zachowania przez stronę pozwolenia na broń palną myśliwską, dodając, że po zatarciu skazania za przestępstwo strona będzie się mogła ubiegać ponownie o wydanie jej pozwolenia na broń. Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. Z. A., działając przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia z dnia 14 maja 2012 r. nr PA IIb-2097/1680/12, wnosząc o jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani procesowego. Sąd Wojewódzki wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy faktyczne, umożliwiające zastosowanie wobec skarżącego normy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Spór sprowadzał się bowiem do tego, czy czyn, którego popełnienie przypisał stronie Sąd Policyjny w Brukseli, winien być kwalifikowany jako przestępstwo, czy też, jako wykroczenie. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy wobec treści przepisów wyżej powołanej ustawy, podstawą cofnięcia pozwolenia na broń musi być fakt wydania wobec danej osoby prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie umyślnego przestępstwa, ustalenia, co do faktu zaistnienia powyższego stanu, pozostają kluczową przesłanką, rzutującą na rozstrzygnięcie. Czyniąc ustalenia w przedmiotowym zakresie organ winien w pierwszej kolejności bazować na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym. Zgodnie bowiem z aktem prawnym powołującym do życia ten rejestr, gromadzone są w nim dane osób, skazanych za popełnienie przestępstwa w kraju, jak i w krajach Unii Europejskiej. Co się tyczy czynów, za popełnienie których skazanie nastąpiło na podstawie prawa polskiego, ich kwalifikacja, jako przestępstwa, nie nastręcza trudności i nie powoduje wątpliwości. Inaczej rzecz się ma z czynami, za popełnienie których skazano daną osobę na podstawie przepisów prawa obcego, w innym kraju. Biorąc bowiem pod uwagę fakt istnienia różnych systematyk prawnych obowiązujących w krajach Unii Europejskiej, kwalifikacji czynu, jako przestępstwa winno dokonywać się w odniesieniu do prawa obowiązującego w kraju, w którym nastąpiło skazanie. Niezbędne jest więc odniesienie się do konkretnej kodyfikacji i dokonanie w oparciu o nią kwalifikacji przepisu stanowiącego podstawę skazania. Tak więc nie w każdej sytuacji faktycznej będzie możliwym ograniczenie się przez organ do ustaleń w zakresie ujawnienia czynu w Krajowym Rejestrze Karnym. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy Sąd wskazał, że okolicznością niesporną było to, że skarżący został skazany przez Sąd Policyjny w Brukseli w dniu 8 maja 2008 r. Poza sporem pozostaje także to, że jedynym źródłem, w oparciu o które organ dokonał ustalenia w zakresie faktu skazania za popełnienie przestępstwa, był Krajowy Rejestr Karny. Biorąc pod uwagę to, że strona skarżąca już na etapie odwołania kwestionowała prawidłowość ustaleń organu w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, obowiązkiem organu drugiej instancji było szczegółowe odniesienie się do tej materii. Wobec faktu, że strona przedstawiła tłumaczenie spornego wyroku dokonane przez biegłego przysięgłego, z którego wynika, iż czyn za popełnienie, którego skazano stronę nie jest przestępstwem, za niewystarczające Sąd uznał działanie organu ograniczające się do stwierdzenia, że skoro sporne skazanie zostało odnotowane w Krajowym Rejestrze Karnym, to niewątpliwie sporny czyn jest przestępstwem. Organ nie uwzględnił bowiem tego, że dane dotyczące badanego skazania trafiły do Krajowego Rejestru Karnego zanim jeszcze został uruchomiony system ECRIS, zajmujący się przekazywaniem informacji dotyczących kwalifikacji prawnej czynów. Stąd więc, bazując wyłącznie na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym, brak jest możliwości jednoznacznego stwierdzenia, iż sporny czyn został poprawnie zakwalifikowany jako przestępstwo. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobligowany do dokonania kwalifikacji prawnej czynu przypisanego stronie przez Sąd Policyjny w Brukseli, w odniesieniu do aktu prawnego, na podstawie którego orzekał Sąd w Belgii. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucono: 1. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż fakt ustalenia prawomocnego skazania strony wyrokiem Sądu Policyjnego w Brukseli z dnia 8 maja 2008 r. za czyn z art. 34 § 2.1 AR z 16 marca 1968 r. oraz art. 8.3 ust. 1 AR z dnia 1 grudnia 1975 r., który to czyn polegał na tym, że Z. A. w miejscu publicznym, prowadził pojazd, lub towarzyszył kierowcy w celu nauki jazdy podczas gdy analiza wydychanego powietrza stwierdziła stężenie alkoholu co najmniej 0,50 miligrama na litr wydychanego powietrza lub analiza krwi wykazała stężenie alkoholu co najmniej 1,2 grama na litr krwi oraz będąc kierowcą pojazdu na drodze publicznej, nie był w stanie prowadzić pojazdu, nie wykazał wymaganych cech fizycznych lub nie posiadał wymaganych umiejętności, jest okolicznością niewystarczającą do uznania, iż Z. A. należy do kategorii osób, o której mowa art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i organy Policji były zobowiązane w oparciu o przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji cofnąć mu pozwolenie na broń palną myśliwską; 2. w trybie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na błędnych ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd Wojewódzki poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że strona przedstawiła tłumaczenie spornego wyroku dokonane przez biegłego przysięgłego, z którego wynika, iż czyn za popełnienie, którego skazano stronę nie jest przestępstwem. Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany był granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi. Nie okazał się zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na błędnych ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd Wojewódzki poprzez wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że strona przedstawiła tłumaczenie spornego wyroku dokonane przez biegłego przysięgłego, z którego wynika, iż czyn za popełnienie, którego skazano stronę nie jest przestępstwem. Sąd Wojewódzki wbrew twierdzeniu organu nie przesądził, iż czyn, za który skazano skarżącego nie jest przestępstwem, lecz jedynie wskazał, iż skarżący przedstawił odpis wyroku, z którego nie wynika, że został skazany za przestępstwo. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji nie było zatem przedstawienie przez skarżącego wyroku, z którego wynika, iż czyn za który ukarano go przez Sąd Policyjny w Brukseli określony został tam jako wykroczenie, lecz to, że Sąd Wojewódzki uznał, iż niewystarczające w tej sytuacji było oparcie się przez organy Policji jedynie na danych zawartych w Krajowym Rejestrze Karnym, szczególnie, iż skarżący okoliczność tę od samego początku podnosił. Nie zmienia tej oceny stanowisko zajęte przez organ w odpowiedzi na skargę zwykłą i skargę kasacyjną, w których szeroko rozważa się cechy klasyfikacji przestępstw i ich podziału na zbrodnie i występki podnosząc, że w niektórych systemach prawnych również wykroczenia zaliczane do grupy przestępstw, ponieważ właśnie tej poszerzonej analizy, bez przesądzenia obecnie o jej słuszności, zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu Wojewódzkiego decyzji cofającej pozwolenie na broń. Nie można wobec tego uwzględnić również zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji przez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem okoliczności faktyczne sprawy wymagają wyjaśnienia i powtórnej oceny organu, skuteczność zaś tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy. Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.