I OSK 65/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 265/12 o odrzuceniu skargi i zwrocie uiszczonego wpisu w sprawie ze skargi H.M. na bezczynność Dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej zakończenia i ustalenia wyniku postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko urzędnika Służby Cywilnej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H.M. na bezczynność Dyrektora Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż skarżąca domagała się od organu wydania decyzji w zakresie zakończenia i ustalenia wyniku postępowania kwalifikacyjnego na stanowisko urzędnika Służby Cywilnej w 2009 r. Strona nie zgodziła się przy tym ze stanowiskiem wyrażonym przez Dyrektora KSAP, iż rola Szkoły w postępowaniu kwalifikacyjnym sprowadza się do działań organizatorskich, a w toku tego postępowania nie zapada żadne władcze rozstrzygnięcie. Zdaniem skarżącej podstawę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie stanowił art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. nr 170, poz. 1218 ze zm.) oraz art. 2 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Administracji Publicznej (Dz. U. Nr 63, poz. 266 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 K.p.a. Strona wskazała, że to na Dyrektorze KSAP spoczywa, w jej mniemaniu, obowiązek wydania decyzji w sprawie zakończenia i ustalenia wyników postępowania kwalifikacyjnego. Skarżąca wskazała też na analogię, jaka istnieje jej zdaniem, pomiędzy postępowaniem kwalifikacyjnym w służbie cywilnej i postępowaniem konkursowym na aplikacje zawodowe, w tym aplikację adwokacką. Odrzucając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż wbrew stanowisku strony przedmiot niniejszej sprawy nie znajduje się w katalogu spraw wskazanych w art. 3 § 1 – 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd podkreślił, że żaden przepis nie odsyła do stosowania przy postępowaniu kwalifikacyjnym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a postępowanie to nie rozstrzyga żadnej sprawy indywidualnej, nie jest bowiem postępowaniem konkursowym na określone stanowisko, lecz sprawdzianem wiedzy, umiejętności i predyspozycji kierowniczych. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła H.M., reprezentowana przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej oraz art. 2 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Administracji Publicznej w zw. z art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 60 i 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, iż wbrew stanowisku Sądu nie jest możliwe otrzymanie aktu mianowania bez uprzedniego pozytywnego wyniku postępowania kwalifikacyjnego. Zdaniem skarżącej akt mianowania oraz postępowanie kwalifikacyjne kończą się odrębnymi aktami administracyjnymi, podlegającymi kontroli. Autor skargi kasacyjnej podkreślił przy tym, że skoro przepisy nie określają prawnej formy rozstrzygnięcia postępowania kwalifikacyjnego, to zgodnie z art. 104 § 1 i art. 1 § 1 K.p.a. zastosowanie winny znaleźć odpowiednie przepisy Kodeksu dotyczące m.in. decyzji administracyjnych, terminów oraz trybu doręczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniesiona w sprawie skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.. Art. 22 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej stanowi, Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 2, prowadzi postępowanie kwalifikacyjne dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie. W kolejnych ustępach tego przepisu uregulowane jest postępowanie kwalifikacyjne, w toku którego sprawdza się wiedzę, umiejętności i predyspozycje kierownicze niezbędne do wypełniania zadań służby cywilnej. Wyniki tego postępowania wyraża się w punktach przyznawanych osobno za wiedzę, umiejętności i predyspozycje kierownicze. Ostateczne wyniki postępowania kwalifikacyjnego, stanowiące sumy punktów wyższe od minimalnych liczb punktów za wiedzę, umiejętności i predyspozycje kierownicze określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów (tu rozporządzenie Prezesa RM z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie sposobu przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej [Dz. U. nr 13, poz. 82]), podlegają uszeregowaniu w porządku malejącym i publikowane są w Biuletynie. Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 2 ww. ustawy, Prezes Rady Ministrów dokonuje w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej mianowania pracownika służby cywilnej, który ukończył w danym roku postępowanie kwalifikacyjne z liczbami punktów wyższymi od liczb punktów, o których mowa w art. 22 ust. 7, i z miejscem uprawniającym do mianowania lub ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej. Wbrew twierdzeniom skarżącej postępowanie kwalifikacyjne nie jest postępowaniem odrębnym w stosunku do aktu mianowania, kończącym się decyzją, która mogłaby stać się przedmiotem skargi. Postępowanie to przeprowadzane jest bowiem na potrzeby przyszłych mianowań, dokonywanych przez Prezesa Rady Ministrów między innymi na podstawie uzyskanych w postępowaniu kwalifikacyjnym liczby punktów. Wbrew temu, co podniesiono w skardze kasacyjnej postępowanie kwalifikacyjne jest w istocie tzw. aktem wiedzy, bowiem nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej, po jego zakończeniu nie ogłasza lub doręcza się aktu administracyjnego stronie, lecz przedstawia stwierdzony stan rzeczy, którymi w tym przypadku są wyniki punktowe sprawdzianów, które to wyniki publikuje się w Biuletynie Informacji Publicznej. Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny dopiero sam akt mianowania, poprzedzony procesem rekrutacji, którego częścią jest postępowanie kwalifikacyjne, bądź też odmowa mianowania, kształtuje sytuację prawną pracownika służby cywilnej ubiegającego się o przedmiotowe mianowanie. Przyjąć zatem trzeba, iż dopiero mianowanie, lub też jego odmowa, mogą stać się przedmiotem skargi. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż postępowanie kwalifikacyjne nie jest decyzją administracyjną i nie może być poddane kontroli sądu administracyjnego, a co za tym idzie nie może też podlegać kontroli ewentualna bezczynność organu w tym przedmiocie. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.