I SA/Wr 921/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA - Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi T. C. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. - działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację ; II. orzeka, że akt uchylony w pkt. I nie podlega wykonaniu ; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. - działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 zł ( czterysta pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 23 stycznia 2012 r. T. C. (dalej: wnioskodawca/strona/ skarżący) zwrócił się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie klasyfikacji źródła przychodu w sytuacji sprzedaży nieruchomości. Z opisanego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W dniu 5 maja 2006 r. wnioskodawca dokonał zakupu (sfinansowanego z kredytu) nieruchomości określonej jako: "zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym działka gruntu". W dniu 2 listopada 2006 r. wprowadził ww. nieruchomość do jednoosobowej działalności gospodarczej i ujął w ewidencji środków trwałych. W roku 2007 i 2009 nieruchomość została oddana w najem. Czynsz z tego tytułu stanowił przedmiot faktur, z których VAT został ujęty w rejestrze VAT oraz w deklaracjach. Ponadto, w kosztach działalności ujmowane były faktury kosztowe dotyczące np. utrzymania samej nieruchomości (zakupu silikonu, odkurzacza, czy też zakup żarówek itp.). W dniu 23 grudnia 2011 r. ww. nieruchomość została sprzedana osobom fizycznym. Na tym tle strona sformułowała pytanie, czy przychód osiągnięty z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości należy traktować jako przychód z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanego w prowadzeniu działalności gospodarczej? W uzasadnieniu swojego stanowiska wnioskodawca powołał przepisy art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 3 oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm. - dalej: u.p.d.o.f.). Wskazał, że z przedstawionego przez niego stanu faktycznego wynika, że w 2011 r. sprzedał on nieruchomość stanowiącą środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie wnioskodawcy, zbycie w 2011 r. nieruchomości stanowić będzie zatem przychód z działalności gospodarczej. Powołując treść art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f., wnioskodawca wskazał, że u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów, dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania, powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa. Natomiast dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22 h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości lub wartością wynikającą z dokumentu stwierdzającego nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, którego wartość początkową dla celów dokonywania odpisów amortyzacyjnych ustalono zgodnie z art. 22 g ust. 10, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22 h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tego prawa lub udziału w takim prawie. W związku z powyższym, w ocenie wnioskodawcy, dochodem z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości stanowiącej środek trwały w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, będzie różnica między przychodem z ich odpłatnego zbycia a ich wartością początkową, powiększoną o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Na poparcie swojego stanowiska strona powołała argumentację zawartą w interpretacjach podatkowych Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. o numerach: [...], [...]., [...]i [...]oraz - w oparciu o wnioskowanie a contrario - argumentację wyrażoną w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. II FSK 1507/08. W interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. nr [...]Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe w części dotyczącej przychodu ze sprzedaży budynku mieszkalnego i związanego z nim gruntu, natomiast prawidłowe w pozostałej części. W uzasadnieniu interpretacji organ powołał treść art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 3 i ust. 3, art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 2 c u.p.d.o.f. Z powyższych przepisów wywiódł, że sprzedaż nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny oraz związany z tym budynkiem grunt, skutkuje powstaniem przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Podkreślił, że z uwagi na treść art. 14 ust. 2 c u.p.d.o.f. sprzedaż tej części nieruchomości - wbrew twierdzeniu wnioskodawcy - nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast sprzedaż nieruchomości stanowiącej budynek gospodarczy oraz grunt niezwiązany z budynkiem mieszkalnym, skutkuje powstaniem przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, w skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części uznającej jej stanowisko za nieprawidłowe, zarzucając organowi naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 3 i ust. 1 pkt 8 lit. a, art. 14 ust. 2 c u.p.d.o.f. oraz art. 120 i 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.). W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił m.in., że niedopuszczalne jest takie sformułowanie uzasadnienia w wydanej wiążącej interpretacji indywidualnej, które w istocie nie niesie ze sobą rozwiązania problemu prawno-podatkowego wnioskodawcy. Strona wskazała, że Minister Finansów przyjął w swoich rozważaniach podział nieruchomości na budynek mieszkalny i grunt z nim związany oraz pozostałą część nieruchomości, wyprowadzając z tego podziału konsekwencje w postaci odmiennego kwalifikowania przychodu ze sprzedaży wyodrębnionych przez niego części nieruchomości, z tym, że nie określił, w jaki sposób ma przebiegać w praktyce proponowany przez niego podział, czy zgodnie z podziałem geodezyjnym, czy według wartości poszczególnych części, czy według innych kryteriów. W odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji, Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 - dalej: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja narusza przepisy procedury przewidzianej dla instytucji udzielania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, tj. art. 14 c § 1 i § 2 O.p. W ocenie Sądu, zaskarżona interpretacja nie wyjaśnia bowiem w żaden sposób wątpliwości strony zawartych we wniosku o jej udzielenie, w konsekwencji czego, w sprawie nie można w ogóle mówić o wydaniu indywidualnej interpretacji podatkowej w sensie merytorycznym. Na wstępie rozważań koniecznym jest odwołanie się do funkcji, jakie w zamyśle ustawodawcy miała spełniać instytucja wydawania interpretacji podatkowych w indywidualnych sprawach. Otóż indywidualna interpretacja podatkowa, oprócz realizacji postulatu równości opodatkowania podmiotów wyróżniających się tą samą cechą, winna pełnić przede wszystkim funkcję informacyjną oraz gwarancyjną. Odnośnie funkcji informacyjnej trzeba nadmienić, że we współczesnych systemach podatkowych prawo do informacji należy do podstawowych praw podatnika. Interpretacja indywidualna z założenia stanowić ma pewną sformalizowaną instytucję udzielania informacji zainteresowanemu, w rozumieniu art. 14 b § 1 O.p., na temat sposobu wykładani i stosowania przepisów prawa podatkowego na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotę udzielania interpretacji podatkowych w indywidualnych sprawach podatników trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1796/08, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając, że "[...] celem instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka związanego z realizacją przez podatnika czy płatnika praw i obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, zwłaszcza obowiązku samoobliczenia i wpłacenia należnego podatku. Występując o interpretację, podmiot [...] chce uzyskać odpowiedź na pytanie, jaka norma jest właściwa dla przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Jest to swego rodzaju pomoc prawna, która spełnia zarówno funkcję gwarancyjną, jak i ochronną. Wydana interpretacja spełnia swój cel jedynie wtedy, gdy osoba pytająca uzyskuje wiedzę o prawidłowości bądź nieprawidłowości przedstawionego przez siebie stanowiska". Przy czym, jak podkreślił NSA, w sprawach wydawania interpretacji podatkowych szczególnego znaczenia nabiera zasada zaufania z art. 121 § 1 O.p. Strona w takim postępowaniu ma bowiem prawo oczekiwać pełnej odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z zaprezentowanego przez nią stanu faktycznego, czy to już istniejącego, czy też przyszłego. Przedstawione uwagi o charakterze ogólnym, stanowiące niejako wprowadzenie do tematu indywidualnych interpretacji podatkowych, wskazują na rolę uzasadnienia interpretacji, które jest podstawową, obligatoryjną (z zastrzeżeniem wyjątku z art. 14 c § 1 O.p. zdanie 2), a zarazem jedyną formą wypowiedzi organu podatkowego o wykładni prawa podatkowego w zakresie objętym treścią wniosku. Stwierdzić przy tym trzeba, że w przepisach O.p., regulujących tę materię, brak jest szczegółowych unormowań dotyczących treści uzasadnienia interpretacji podatkowej wydawanej w indywidualnej sprawie. Reguły prawidłowej interpretacji, abstrahując od merytorycznej oceny przeprowadzonej tam wykładni prawa, znaleźć jednak można w art. 14 c § 1 i 2 O.p. W myśl tych przepisów, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14 c § 1 O.p.), a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, także wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14 c § 2 O.p.). Uzupełnienie tych reguł stanowi nawiązanie do zasady z art. 121 § 1 O.p., z której wynika, że obowiązkiem organu podatkowego wydającego interpretację jest próba przekonania (wyjaśnienia), dlaczego nie podzielił on stanowiska przedstawionego we wniosku i na czym oparł odmienną wykładnię przepisów prawa aniżeli prezentowana przez podatnika (płatnika). Wymóg ten potwierdza również treść art. 14 c § 1 O.p. zdanie 1, gdzie jest mowa o tym, że wyrażając własne stanowisko w sprawie organ podatkowy ma obowiązek odnieść się do stanowiska wnioskodawcy. W sposób zbieżny z poglądem wyżej przedstawionym, wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie interpretacji podatkowej, formułuje także orzecznictwo sądowe podkreślając, że szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowoprawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową wykładni przepisów prawa, jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca. W orzecznictwie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Po 274/11; LEX nr 895909), podkreśla się, że wypracowane na tle wykładni art. 14 c § 1 i 2 O.p. standardy prawidłowo - pod względem formalnym - udzielonej interpretacji prawa podatkowego potwierdzają konieczność uwzględnienia przy jej wydawaniu następujących kwestii: - wymogu przytoczenia przepisów prawnych adekwatnych do wskazanego we wniosku stanu faktycznego, - konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawnopodatkowego oraz motywy prawne, na których opiera się taka konkluzja, - obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, ocena prawna zawierać musi wyjaśnienie, dlaczego takie, a nie inne stanowisko zostało zajęte, - organ powinien dokonać wykładni przepisu wskazanego przez wnioskodawcę oraz sposobu jego zastosowania w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego, - stanowisko organu musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14 b § 3 i art. 14 c § 1 O.p.), - wadliwa argumentacja prawna wnioskodawcy, przy prawidłowo wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska podatnika za nieprawidłowe, - obowiązek oceny stanowiska pytającego nie zostaje wyczerpany poprzez wskazanie, że jest ono prawidłowe, czy też nieprawidłowe, ale konieczne jest również uzasadnienie dokonanej oceny poprzez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy, - jeżeli ocena stanowiska wnioskodawcy lub uzasadnienie własnego stanowiska organu wymaga posłużenia się przepisami innymi niż podatkowe, rzeczą organu jest dokonać ich wykładni; nie czyni to wprawdzie z tych przepisów przedmiotu interpretacji indywidualnej, jednak są one wówczas jej elementem. Konfrontując powyższe ze sposobem udzielenia interpretacji w niniejszej sprawie stwierdzić trzeba, że po pierwsze zaskarżony akt, jakkolwiek został wydany w trybie art. 14 b § 1 O.p. oraz nosi formalną nazwę interpretacji z zakresu prawa podatkowego, wymogu tego rodzaju aktu nie spełnia, bowiem brak w nim niezbędnych elementów treściowych właściwych dla każdej interpretacji indywidualnej, tj. pogłębionej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, w tym wykładni przepisów prawa, jaką należało zastosować zdaniem organu wydającego interpretację. Taka konstrukcja zaskarżonego aktu nie pozwala przyjąć, że organ podatkowy dopełnił wymogu z art. 14 b § 1 O.p., tj. wydał w sensie materialnoprawnym (a nie wyłącznie procesowym) pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, czemu z założenia instytucja ta ma służyć. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że pomimo, że strona w skardze nie formułuje zarzutu naruszenia art. 14 c § 1 i § 2 O.p., to takowy zarzut wywieść należy z treści uzasadniania skargi, w którym wskazano, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji zostało sformułowane w sposób, który nie rozwiązuje problemu prawno-podatkowego wnioskodawcy. W wydanej interpretacji indywidualnej, odnośnie kwalifikacji źródła przychodu w sytuacji sprzedaży nieruchomości budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego (wraz ze związanym z nimi gruntem), Minister Finansów w istocie ograniczył się do przytoczenia treści wybranych przepisów u.p.d.o.f. (bez jakiejkolwiek ich analizy) oraz następującego stwierdzenia: "sprzedaż nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny oraz związany z tym budynkiem grunt skutkuje powstaniem przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga, iż z uwagi na treść art. 14 ust. 2 c ww. ustawy sprzedaż tej części nieruchomości - wbrew twierdzeniu wnioskodawcy - nie stanowi przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Natomiast sprzedaż nieruchomości stanowiącej budynek gospodarczy oraz grunt niezwiązany z budynkiem mieszkalnym skutkuje powstaniem przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - tj. pozarolniczej działalności gospodarczej". Zacytowany fragment stanowi całość uzasadnienia stanowiska organu w zakresie kwalifikacji przychodu ze sprzedaży nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy (wraz z gruntem). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, organ dokonujący interpretacji ograniczył się jedynie do zanegowania stanowiska strony, bez wskazania oceny stanowiska zaprezentowanego we wniosku o interpretację, jak również, poza przytoczeniem treści analizowanych przepisów, nie przeprowadził ich wykładni oraz nie wskazał uzasadnienia prawnego własnego stanowiska, poprzestając na ogólnych stwierdzeniach. Uzasadnienie prawne interpretacji powinno natomiast zawierać choćby zwięzły wywód, który dla wnioskodawcy stanowi sposób przedstawienia toku rozumowania organu, w tym przesłanek i argumentów, jakimi kierował się organ dokonując takiej, a nie innej wykładni przepisu podatkowego lub oceny jego zastosowania w opisanej we wniosku sytuacji. Brak tego elementu sprawia, że strona co prawda zna ostateczne stanowisko organu, jednak ma ono cechy wypowiedzi arbitralnej i nie stanowi pożądanej informacji o stosowaniu prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza art. 14 c § 1 i § 2 O.p. Należy bowiem z całą stanowczością podkreślić, że Minister Finansów udzielając interpretacji, zobowiązany był na podstawie ww. przepisów, w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, wskazać prawidłowe stanowisko wraz z jego uzasadnieniem. Zdaniem Sądu, zaskarżona interpretacja narusza również przepis art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 120 O.p., strona bowiem - o czym była mowa powyżej - ma prawo oczekiwać pełnej odpowiedzi na pytania dotyczące konsekwencji podatkowych wynikających z zaprezentowanego przez nią stanu faktycznego. Wskazać w tym miejscu należy, że skarżący we wniosku o udzielenie interpretacji przywołał liczne interpretacje podatkowe w sprawach indywidualnych oraz orzeczenie NSA (z dnia 10 lutego 2010 r. sygn. II FSK 1507/08), do których to rozstrzygnięć organ nie odniósł się w zaskarżonej interpretacji, ani nie wyjaśnił dlaczego, w jego ocenie, nie znajdują one w sprawie zastosowania. W ocenie Sądu, pomimo, że ww. rozstrzygnięcia wiążą wyłącznie organ podatkowy w konkretnej sprawie, w której zostały wydane, to jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją podatnika w rozpatrywanej sprawie, natomiast jej pominięcie niewątpliwie podważa zaufanie podatnika do organów podatkowych, naruszając art. 121 § 1, a w konsekwencji art. 120 O.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 3 i ust. 1 pkt 8 lit. a oraz art. 14 ust. 2 c u.p.d.o.f., Sąd stwierdza, że - wobec wyłożonych wcześniej niedostatków skarżonej interpretacji indywidualnej - ocena zasadności tych zarzutów jest przedwczesna. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy od tego obowiązku uchylił się organ podatkowy. W sądowej kontroli aktów administracyjnych Sąd nie jest bowiem uprawniony do zastępowania organu podatkowego w jego roli organu stosującego prawo na poziomie administracji publicznej. Obowiązkiem Sądu jest wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1076/10, Lex nr 603366). Sąd bada zatem, czy zaskarżona interpretacja została udzielona zgodnie z przepisami prawa i z uwzględnieniem okoliczności faktycznych wskazanych przez wnioskodawcę na etapie jej wydawania. Za nieuzasadniony należy natomiast uznać zarzut naruszenia art. 124 O.p., gdyż - zgodnie z art. 14 h O.p. - nie ma on zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych. Ponownie wydając interpretację, organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić wywody Sądu i ustosunkować się do stanowiska skarżącego przedstawionego we wniosku. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy w połączeniu ze stanowiskiem organu stanowić będzie, w sensie materialnoprawnym, interpretację przepisów prawa podatkowego, co jasno wynika z treści art. 14 c § 1 i § 2 O.p. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzoną od Ministra Finansów kwotę 457 zł stanowi: uiszczony przez stronę wpis od skargi w wysokości 200 zł, którego wysokość została wyznaczona na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), koszty zastępstwa prawnego w wysokości 240 zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu - Dz. U. nr 31, poz. 153 ze zm.) a także opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.