I SA/Lu 490/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skargi H. Z. i K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2011 - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania H. i K. Z. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2011r. znak [...] w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w Z., przy ul. K. za lata 2008-2011 – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ I instancji ustalił H. i K. małż. Z., prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej FTU "A", wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za poszczególne lata 2008-2011. Organ ustalił, że nieruchomość położona przy ul. K. w Z. oznaczona w ewidencji gruntów nr 135/7 o pow. 2632 m2, jest zabudowana budynkiem o pow. 186,68m2. Nieruchomość ta kupiona została przez podatników aktem notarialnym Rep. A. Nr [...] z dnia [...] września 1996r. Od daty zakupu podatnicy nie składali do organu podatkowego informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Dopiero w dniu 24 listopada 2011r. do organu podatkowego wpłynęła przedmiotowa informacja, w której podatnicy zgłosili posiadane grunty i budynek, nie jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz jako grunty i budynki "pozostałe". Organ I instancji powołał treść art 1 a ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i oplątach lokalnych wyjaśniając, że dla uznania gruntu i budynku lub budowli za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę, a przedmioty opodatkowania tracą charakter owego związania tylko wówczas, gdy nie mogą być do tej działalności wykorzystywane. W takiej sytuacji organ I instancji nie uwzględnił zapisu zawartego w informacji podatników. Wskazał, że przedmiotowa nieruchomość sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako grunt Bi – inne tereny zabudowane, jej właściciele są przedsiębiorcami i nabyli przedmiotową nieruchomość na cele prowadzonej działalności gospodarczej, a to uzasadniało zastosowanie stawki jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu od decyzji organu I instancji H. i K. Z., nawiązując się do treści art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podnosili, że grunt oraz budynek nie mogły być wykorzystywane, w tym również ze względów technicznych, w działalności gospodarczej w zakresie handlu i usług transportowych, co potwierdza zaświadczenie biegłego z zakresu budownictwa. Budynek nie spełnia podstawowych warunków korzystania z niego, a plac jest nieutwardzony. Przedmiot opodatkowania nigdy nie był zgłoszony w rejestrach majątku spółki, a na potrzeby działalności gospodarczej wykorzystywali tereny należące do Spółki "B" – Z. Nieruchomość została sklasyfikowana jako Bi, a nie Ba – tereny przemysłowe, stąd zgłoszone zostały do opodatkowania jako grunty i budynki pozostałe. Przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany do działalności gospodarczej, nie wchodzi w skład przedsiębiorstwa, nie jest i potencjalnie nie może być przeznaczony do realizacji zadań gospodarczych, nie zaliczono do kosztów działalności ewentualnych nakładów remontowych, nie był przedmiotem najmu lub dzierżawy. Z tych względów wnosili o uchylenie decyzji organu I instancji i określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości jak dla gruntów pozostałych. W piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2012r. pełnomocnik podatników podnosił, iż w trzecim i czwartym kwartale 2011r. podatnicy poczynili wzmożone kroki, aby przenieść działalność z ul. W. na ul. K. Rozpoczęli adaptację budynku magazynu i poczynili nakłady na nieruchomość, a także założyli stronę internetową w celu rozwoju firmy. Przedtem podatnicy korzystali z terenu B Sp. z o.o., a napraw i konserwacji sprzętu dokonywali w autoryzowanych punktach i innych zakładach mechanicznych. Nieruchomość, choć zakupiona została do wykonywania działalności gospodarcze, do dnia 15.02.2012r. nie była wykorzystywana do tych celów. Do tej daty podatnicy nie prowadzili na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, choć działalność prowadzą od 1991r., a sytuacja taka podyktowana była względami osobistymi. Budynek magazynu nie posiadał posadzki, a teren był skażony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania w pierwszej kolejności wskazało na treść art. 207 §1, art. 21 § 1 pkt 2, art. 21 § 5 oraz art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, wyjaśniając, że organ podatkowy był uprawniony do wydania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za lata objęte decyzją, bowiem podatnicy nie złożyli deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego. Następnie organ odwoławczy, wskazując na treść art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. nr 95, poz. 613, z późn. zm. - dalej "pol"), wywiódł, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zaś podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące między innymi właścicielami, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, albo wieczystymi użytkownikami gruntów. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów powierzchnia zaś dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa (art 4 ust 1 pkt 1 i 2). Organ odwoławczy wyjaśnił też, że podatek od nieruchomości ustalany jest w oparciu o stawkę, którą określa rada gminy w drodze uchwały. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu podatnicy nie kwestionują samego faktu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za poszczególne lata 2008-2011, lecz jego wysokość, wynikającą z zastosowania stawki obowiązującej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z tym organ odwoławczy przytoczył treść art. 1 a ust 1 pkt 3 pol, zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Dokonując wykładni tego przepisu organ wywiódł, że z jego treści wynika, że co do zasady, samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę stanowi podstawę do zastosowania podwyższonej stawki podatku (dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Związek przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą może zostać zerwany tylko w przypadku, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjaśniając pojęcie względów technicznych, organ odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, wskazując, że względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia. Względy techniczne oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzonej działalności gospodarczej ( por. II FSK 2128/09). Mając na uwadze powyższe, organ wskazał, że przyczyny niewykorzystywania nieruchomości leżące po stronie przedsiębiorcy – względy ekonomiczne, finansowe czy też podejmowane przez przedsiębiorcę decyzje gospodarcze lub też brak racjonalnych działań z jego strony nie mogą być zaliczone do względów technicznych. Również stan gruntu i budynku musi trwale uniemożliwiać prowadzenie działalności. Zły stan techniczny nie przesądza o braku możliwości prowadzenia z wykorzystaniem nieruchomości działalności gospodarczej. Organ podkreślił, iż wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności. W takiej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, podnoszone w odwołaniu argumenty nie są uzasadnione. Organ zwrócił uwagę, iż działalność w formie s.c. podatnicy prowadzą od 2006r. Działalność ta prowadzona jest w zakresie usług transportowych i spedycyjnych oraz budowlanych, z wykorzystaniem floty pojazdów ciężarowych oraz parku maszynowego, a także handlu materiałami budowlanymi. Przedmiotowa nieruchomość, działka o pow. 2636m2, zabudowana budynkiem magazynowym (wg ewidencji gruntów budynek ma funkcję handlowo-usługową) o pow. 186,68m2, nabyta została przez małż. Z. w drodze przetargu za fundusze dorobkowe w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Na treść rozstrzygnięcia, co do stawki opodatkowania, nie ma wpływu sklasyfikowanie gruntu i budynku w ewidencji gruntów i budynków. Organ podkreślił nadto, iż ze względu na złożenie informacji o nieruchomości z kilkunastoletnim opóźnieniem, nie było możliwe skontrolowanie przez organ podatkowy stanu nieruchomości od chwili powstania obowiązku podatkowego, a kontrola ta odbyła się dopiero w toku niniejszego postępowania (protokół oględzin z dnia 14 listopada 2011r.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało nadto, że przedstawione w toku postępowania odwoławczego dokumenty nie zmieniają oceny ustaleń faktycznych sprawy. W szczególności dotyczy to kserokopii pisma z dnia 14.12.2011r. podpisanego przez inspektora nadzoru budowlanego J. Ś., gdyż dokument ten nie spełnia wymogów opinii, a nadto zawiera ogólną ocenę stanu nieruchomości, nie zawiera zaś oceny pod kątem użytkowania jej w określonym celu gospodarczym. Z opinii tej nie wynika, że istniały lub istnieją względy techniczne, które uniemożliwiały bądź uniemożliwiają jej wykorzystanie. Ewentualne przeszkody nie mają trwałego charakteru i mogą zostać przezwyciężone – konieczne jest poniesienie nakładów i wykonanie remontu. Również oświadczenie A. . z dnia 2.12.2005r. nie może zmieniać dokonanej oceny. Także przedstawione faktury na dokonywanie napraw sprzętu, za wykonanie strony internetowej, za zakup kostki brukowej lub kotła grzewczego, nie wskazują na względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust 1 pkt 3 pol. Organ odwoławczy odniósł się także do podnoszonej przez podatników okoliczności niezaliczenia przedmiotowej nieruchomości do środków trwałych i treści protokołu kontroli podatkowej z dnia 22 marca 2011r. Konkludując wskazał, że sam pełnomocnik podatników przyznał, że na gruncie możliwe było postawienie sprzętu technicznego, teren był przejezdny, część działki została wybrukowana, a budynek spełniał wymagania techniczne i nie był przeznaczony do rozbiórki. Budynek służył poprzedniemu właścicielowi jako magazyn farb i lakierów, co wg pełnomocnika spowodowało skarżenie terenu, jednak na tę okoliczność nie zostały przedstawione jakikolwiek dowody, a nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie innych gruntów i budynków wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Uznając zatem, iż decyzja organu I instancji znajduje pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne, a podnoszone w odwołaniu zarzuty są bezzasadne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło jak w decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. Z. i K. Z. działający przez pełnomocnika zarzucali wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania: tj. art 122, art 187§1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego przez błędne i dowolne ustalenie miejsca, rodzaju i zakresu prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej oraz poprzez nieuwzględnienie stanu posiadania nieruchomości, a także poprzez nieustalenie rzeczywistego stanu technicznego nieruchomości i warunków technicznych do prowadzenia na jej terenie działalności gospodarczej przez skarżących, a także poprzez brak ustalenia występowania względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust 1 pkt 3 pol, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; powołanych wyżej przepisów postępowania oraz art 180 § 1 i 2 i art 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego i nieuzasadnione różnicowanie materiału dowodowego (strona internetowa skarżących i opinia inspektora nadzoru budowlanego), w sytuacji braku weryfikacji aktualności tej informacji i odmowę mocy dowodowej ww. opinii, gdy skarżący nie byli zobowiązani do przedstawienia opinii biegłego rzeczoznawcy w żadnej określonej formie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; naruszeniem prawa materialnego – art. 1a ust 1 pkt 3 pol przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że występowanie względów technicznych można ocenia na przyszłość, oderwanie przyjęcia względów technicznych od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, a także uzależnieniu względów technicznych od woli skarżących co do prowadzenia prac remontowych, gdy ustawa nie warunkuje tych względów od wskazanych okoliczności, a przy tym wiąże to pojęcie z rodzajem działalności prowadzonej przez podatnika; art. 3 ust 1 pkt 1 i 3 i art. 3 ust 3 pol przez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący wykazali, że nieruchomość znajdowała się w posiadaniu samoistnym i w oparciu o te zarzuty wnosili o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z niekwestionowanych w toku postępowania podatkowego ustaleń faktycznych sprawy wynika, że skarżący H. i K. małż. Z. są właścicielami działki gruntu położonej w Z. przy ul. K., o pow. 2.632m2, oznaczonej w ewidencji gruntów nr 135/7, zabudowanej budyniem o pow. 186,68m2. Bezsporne też jest, iż skarżący na podstawie aktu notarialnego z dnia 18 września 1996r. nabyli prawo wieczystego użytkowania ww. działki wraz z budynkiem magazynu materiałów łatwopalnych usytuowanym na tej działce, przy czym małż. Z. oświadczyli, że ww. prawo i własność budynku nabywają z funduszy objętych majątkiem wspólnym w celu prowadzenia działalności gospodarczej – Firma Transportowo-Handlowa w Z. – K. Z. Bezsporne również jest, że skarżący nie wypełnili obowiązku zgłoszenia ww. przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości właściwemu organowi podatkowemu. Informacja w sprawie podatku od nieruchomości wpłynęła do organu podatkowego dopiero w dniu 24 listopada 2011r., a w informacji tej skarżący wykazali przedmioty opodatkowania jako grunty i budynki "pozostałe", a nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Informacja ta została zakwestionowana przez organ podatkowy. Powyższe okoliczności faktyczne ustalone zostały na podstawie wypisu z rejestru gruntów, wypisu z kartoteki budynków, wypisu aktu notarialnego rep. A Nr [...], oględzin spornej nieruchomości i nie były kwestionowane na etapie postępowania podatkowego. Sporna między stronami pozostawała stawka podatku, bowiem organy podatkowe przyjęły, że przedmioty opodatkowania winny być opodatkowane stawką jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś skarżący - stawką dla gruntów i budynków pozostałych. Skarżący twierdzili bowiem, że nieruchomość nie była wykorzystywana w prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, gdyż grunt był nieutwardzony, błotnisty, a budynek po magazynie farb – skażony i w złym stanie technicznym. Na wstępie podnieść należy, iż trafnie organ odwoławczy wywiódł, że skoro podatnicy nie wypełnili obowiązku złożenia informacji, o której mowa w art 6 ust. 6 pol. (por. art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej), przedawnienie prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego należało liczyć wg reguł przewidzianych w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Trafnie również organ wskazał, iż przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje przepis art. 2 ust 1 pol. Zgodnie, z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zakres podmiotowy opodatkowania wynika zaś z art. 3 ust 1 pol; podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in.: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; Skoro z bezspornych ustaleń faktycznych sprawy wynikało, że skarżący są właścicielami przedmiotowej nieruchomości: gruntu zabudowanego budynkiem, to zgodnie z art.2 ust 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 ust 1 pkt 1 pol są podatnikami podatku od nieruchomości od tych przedmiotów opodatkowania. W skardze skarżący wywodzą, iż w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie byli w posiadaniu spornej nieruchomości, bowiem samoistnym posiadaczem tej nieruchomości był "A" sp. z o.o. , składujący na niej gruz, ziemię itp. , co wynika z pisma z dnia 2.12.2005r. Okoliczność ta (samoistne posiadanie przedmiotu opodatkowania przez inny podmiot) nie była podnoszona na etapie postępowania podatkowego, a powołane pismo, jak wynika z treści odwołania, miało dokumentować fakt niewykorzystywania ze względów technicznych spornej nieruchomości w prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej. Okoliczność ta zaś została oceniona przez organy podatkowe bez naruszenia dyspozycji art. 191 Ordynacji podatkowej, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Podzielić należy pogląd organów podatkowych, że definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawiera art. 1a ust 1 pkt 3 pol. W myśl tego przepisu grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wbrew twierdzeniom skarżących organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni tego przepisu prawa, wywodząc, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje, co do zasady tym, że grunt (budynek, budowla) jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do uznania, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest konieczne stwierdzenie, iż działalność gospodarcza jest faktycznie na nich prowadzona. Decydujące znaczenia ma fakt posiadania przez podatnika statusu przedsiębiorcy. Taka interpretacja powołanego przepisu wynika z jego wykładni gramatycznej. Sąd podziela w całości wykładnię art. 1a ust 1 pkt 3 pol także w zakresie, w jakim organ odwoławczy wskazuje, że względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzji o remontach, przekształceniach, adaptacjach czy też zmianie przeznaczenia. Względy techniczne oznaczają natomiast trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzonej działalności gospodarczej. Skoro w ww. przepisie ustawodawca zawarł zapis "nie jest i nie może być wykorzystywany" nie może budzić wątpliwości, że chodzi o czas teraźniejszy oraz przyszły. Stan gruntu i budynku musi trwale uniemożliwiać prowadzenie działalności. Stąd zarzut, że bezzasadnie organ wywiódł, iż przeszkoda uniemożliwiająca wykorzystanie przedmiotu opodatkowania musi istnieć "na przyszłość" jest chybiony. Prawidłowo również wskazał organ odwoławczy, że dla zastosowania niższej stawki podatku niezbędne byłoby wykazanie przez skarżących, że zachodzą względy techniczne, o których mowa w art. 1 a ust 1 pkt 3 pol. Ciężar dowodowy w tym zakresie spoczywał jednak na skarżących, bowiem to oni z tego faktu wywodzili skutki prawne. Przedstawione zaś przez skarżących dowody, które ich zdaniem miały dowodzić występowania względów technicznych, zostały ocenione przez organy podatkowe zgodnie z wymogami art 187§ 1 i bez naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ ocenił bowiem kompleksowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie dopuszczając się błędów logicznego rozumowania, czy też wbrew zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W szczególności podzielić należy pogląd organu odwoławczego, iż z treści pisma inspektora nadzoru J. Ś. z dnia 14 grudnia 2011r. zatytułowanego "OPINIA" nie wynika, że przedmiotowy grunt i budynek nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej skarżących. Przeciwnie – wynika z niego wprost, że "niezbędne jest poniesienie nakładów inwestycyjnych w postaci gruntownego remontu i modernizacji budynku, utwardzenie placu i inne". Jak jednak wyżej wskazano, takie prace nie mogą być uznane za względy techniczne, a zatem dokonana przez organy podatkowe ocena nie narusza art. 1a ust 1 pkt 3 pol. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, iż ww. pismo nie spełnia wymogów opinii, o której mowa w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie wynika z niego bowiem ani w jaki sposób "biegły" dokonał opisanych lakonicznie ustaleń faktycznych, ani jakie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, warunki użytkowania powinna spełniać baza magazynowa, warsztaty, miejsca garażowania. Niemniej jednak, jako jeden z dowodów w sprawie (art. 180 Ordynacji podatkowej) pismo to ocenione zostało przez organ odwoławczy zgodnie z wymogami art. 191 Ordynacji podatkowej. Również bez naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy dokonał ustaleń co do zakresu prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, opierając się w tym względzie także na twierdzeniach samych skarżących zawartych w odwołaniu ( k.-27). Niezrozumiały jest zarzut błędnego ustalenia miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem organy podatkowe nie negowały, że działalność ta zarejestrowana była przy ul. W. Nie negowały również okoliczności podawanych przez skarżących co do sposobu prowadzenia przez nich działalności gospodarczej (korzystania z innych nieruchomości, napraw sprzętu w wyspecjalizowanych warsztatach itp.). Prawidłowo jednak wskazały, że okoliczności te, w świetle art. 1a ust 1 pkt 3 pol i ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia. Podnoszona w toku postępowania okoliczność "skażenia budynku" ze względu na rodzaj prowadzonej przez poprzedniego użytkownika nieruchomości (magazyn farb) również została oceniona przez organ odwoławczy, a ocena ta nie może być uznana za dowolną, gdy się zważy, iż skarżący nie wykazali, by takie skażenie, uniemożliwiające normalne użytkowanie spornej nieruchomości kiedykolwiek miało miejsce, a nieruchomość tą po dokonaniu niezbędnych prac wykorzystują zgodnie z jej przeznaczeniem. W takiej sytuacji, skoro wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe po przeprowadzeniu postępowania podatkowego zgodnie z regułami zawartymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej ustaliły stan faktyczny sprawy niezbędny do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego dokonując ich prawidłowej wykładni, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 – j.t). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.