IV SA/Wa 881/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada W. uchwałą z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu S. W dniu 13 marca 2012 r. M. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wezwała Radę W. do usunięcia naruszenia prawa przepisami wskazanej powyżej uchwały w odniesieniu do nieruchomości oznaczonych nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] znajdujących się w większości w liniach rozgraniczających terenu [...] wyznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu S. Z uwagi na bezskuteczność tego wezwania pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. M. Spółka z o.o. z siedzibą w W. działając w imieniu własnym oraz na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez S. z siedziba w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wymienioną uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2009 r., wnosząc o stwierdzenie nieważności części ustaleń zapisu § 2 pkt 3 zaskarżonej uchwały wprowadzającego obowiązek wskazania na rysunku planu orientacyjnego miejsca lokalizacji dominanty wysokościowej, względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zakresie dotyczącym działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] , [...] i [...] w W. w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy i dopuszczalnej dominanty wysokościowej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., jest właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Ponadto na podstawie przedwstępnej umowy sprzedaży M. Sp. z o.o. w W. posiada pełnomocnictwo do reprezentowania S. w W. w postępowaniach administracyjnych zmierzających do zrealizowania budynku biurowo-handlowego na terenie działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Skarżąca ma zatem interes prawny w zaskarżeniu uchwały Rady W. z dnia [...] czerwca 2009 r. w zakresie obejmującym m.in. obie ww. działki. Działki ewidencyjne nr [...] i [...] w obrębie [...] znajdują się w większości w liniach rozgraniczających terenu [...] wyznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu S. Skarżąca wskazała, że w § 39 ust. 17 ppkt g) zawarto m.in. następujące ustalenia dotyczące przeznaczenia, zasad zagospodarowania, parametrów i wskaźników zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem [...]: 1. Przeznaczenie terenu: a. podstawowe: zachowanie i rozwój funkcji usługowych – zabudowy i obiektów z zakresu handlu detalicznego w obiektach o powierzchni sprzedaży poniżej 2000 m ², biur, administracji, obsługi finansowej b. dopuszczalne usługi z zakresu: gastronomii, zdrowia, nauki, kultury, oświaty, usług bytowych i rzemiosła, opieki społecznej oraz usługi mieszkalnictwa zbiorowego, w tym hotele, pensjonaty, schroniska młodzieżowe, jako funkcje uzupełniające w stosunku do funkcji podstawowej 2. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego: a. minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce: 10% b. maksymalna intensywność zabudowy: 4 c. maksymalna wysokość zabudowy określona w metrach / liczbie kondygnacji: 20m / 6k z zastrzeżeniem § 11 ust. 4 d. szczególne wymagania dotyczące linii zabudowy: - linie zabudowy według rysunku planu, - konieczne ukształtowanie placu publicznego, - dominanta wysokościowa w narożniku południowo-zachodnim placu, - usługi w parterach budynków. Z kolei przepis § 11 ust. 2 tekstu planu ustala, że "wskazuje się miejsca lokalizacji dominant wysokościowych, których wysokość może być większa niż wskazana w ustaleniach szczegółowych wysokości budynków dla całego terenu, jednak nie może przekraczać 40 m. Skarżąca wskazała, że w treści zaskarżonej uchwały wskazano lokalizację dominanty wysokościowej na terenie oznaczonym, symbolem [...], której wysokość nie może przekraczać 40 m. Użyte w treści planu wskazanie lokalizacji dominanty wysokościowej na terenie [...] "w narożniku południowo–zachodnim placu" jest mało precyzyjne i nie określa dokładnej lokalizacji dominanty wysokościowej na terenie. Jednak w związku z wyznaczeniem w § 53 pkt 56 tekstu planu "placu publicznego w liniach rozgraniczających dróg publicznych" oznaczonych symbolem [...]: "plac przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...]" należy przyjąć, że zgodnie z ustaleniami planu, dominanta wysokościowa może być zlokalizowana na terenie [...] przy ul. [...], w południowo-zachodnim narożniku placu [...] – tj. w rejonie skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Skarżąca podniosła, iż pomimo wskazania lokalizacji dominanty wysokościowej na terenie [...] w § 39 ust. 17 ppkt g) tekstu planu, dominanta wysokościowa na terenie [...] nie została wskazana na rysunku planu. Jednocześnie definicja dominanty zawarta w § 2 pkt 3 tekstu planu nakazuje jej orientacyjne wskazanie na rysunku planu. Zatem definicja dominanty pozostaje w sprzeczności z ustaleniami § 39 ust. 17 ppkt g) tekstu planu, ponieważ sporna dominanta nie została wskazana na rysunku planu. Wskazuje to, że przepisy planu w obecnym brzmieniu SA niespójne, a tym samym niewykonalne wobec braku orientacyjnego oznaczenia na rysunku planu dominanty wysokościowej. Przepis tekstu odsyła do nieistniejącego ustalenia na rysunku planu. Rozwiązaniem może być stwierdzenie nieważności części ustaleń zapisu § 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S., wprowadzającego obowiązek wskazania na rysunku planu orientacyjnego miejsca lokalizacji dominanty wysokościowej. Wówczas ustalenie miejsca dopuszczalnej lokalizacji dominanty wysokościowej będzie możliwe jedynie na podstawie tekstu planu. Ewentualnie rozwiązaniem może być, zdaniem skarżącej, wyeliminowanie oczywistego błędu w planie poprzez uchylenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. dla dziełek ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] i [...] w W. w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy i dopuszczalnej dominanty wysokościowej. Brak oznaczenia na rysunku planu miejsca dopuszczalnej dominanty wysokościowej uniemożliwia skarżącej Spółce racjonalne i efektywne wykorzystanie nabywanego terenu oraz zrealizowanie inwestycji. Rada W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że skoro skarga wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem oraz zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie np. w przyszłości, naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie ww. przepisu ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub obowiązek zostały naruszone ustaleniami planu. Nie jest wystarczające zagrożenie naruszenia prawa, ale należy wykazać jaki konkretnie przepis prawa materialnego został naruszony. Do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie legitymuje zatem ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie zindywidualizowanego interesu, nie zaś wadliwość obiektywna uchwały, może stanowić legitymację do wniesienia skargi. Skarżąca Spółka zarzuciła sprzeczność ustaleń planu zawartych w § 39 ust. 17 ppkt g) z ustaleniami § 2 pkt 3, który zawiera definicję dominanty wysokościowej. Z zapisów planu wynika, że na terenie [...] nakazuje się ukształtowanie placu publicznego oraz w południowo-zachodnim narożniku placu dominantę wysokościową nie przekraczającą 40 m. Zapisy planu nie pozostawiają wątpliwości co do usytuowania dominanty, a fakt nie wskazania jej na rysunku planu, które byłoby miejscem orientacyjnym, nie może wpływać na ważność zapisów planu precyzyjnie i jednoznacznie ją ustalających. Tylko ewentualna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały a jej częścią graficzną narusza zasady sporządzania planu miejscowego i w konsekwencji powoduje nieważność uchwały w całości lub w części. Natomiast w przedmiotowej sprawie ustalenia szczegółowe planu są jasne i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych. Jedynie na podstawie tekstu planu możliwe jest ustalenie lokalizacji dominanty. Pominięcie na rysunku orientacyjnego usytuowania dominanty, opisanego jednoznacznie w tekście nie może być kwalifikowane jako naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, iż skarga M. Spółka z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Dokonując w pierwszej kolejności oceny wymogów formalnych wniesionej skargi, na wstępie należy stwierdzić, iż skarga złożona została w przepisanym do tego terminie 60 dni od dnia wezwania Rady W. do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S.. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 274) zwanej dalej P.p.s.a., skargę na akty prawa miejscowego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do usunięci naruszenia prawa zostało złożone przez skarżącą Spółkę w Biurze Rady w dniu 13 marca 2012 r. Rada. W. nie ustosunkowała się do złożonego wezwania, zatem skarżąca zobowiązana błai do wniesienia skargi w nieprzekraczalnym terminie 60 dni liczonym od dnia wniesienia przedmiotowego wezwania. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca Spółka złożyła skargę w siedzibie organu w dniu 16 kwietnia 2012 r., czyli z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Pozytywne ustalenia w zakresie wypełnienia ustawowych wymogów formalnych skargi dają Sądowi możliwość przejścia do kolejnej fazy jaką jest ustalenie "naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia" zaskarżoną uchwałą. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591, ze zm.). każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami uzasadniającymi wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego jest zatem oprócz wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia, co w przedmiotowej sprawie bezspornie nastąpiło, także naruszenie posiadanego przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, przez ustalenia tej uchwały. Stroną w postępowaniu wszczętym na podstawie powyższego przepisu może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia tej uchwały (planu). Naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego podmiotu. Mając na uwadze powyższe, Sąd zbada istnienie interesu pranego po stronie M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., aby następnie dokonać oceny, czy interes prawny skarżącej Spółki został naruszony ustaleniami kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy naruszenie to było wynikiem zgodnego, czy też niezgodnego z prawem działania Rady W. Skarżąca Spółka jest właścicielem działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. Nieruchomość ta znajduje się w większości w obszarze oznaczonym w zaskarżonym planie symbolem [...], którego dotyczą ustalenia zawarte w § 39 ust. 17 zaskarżonej uchwały. Skarżąca spółka wywodzi więc interes prawny z przepisów prawa materialnego regulujących prawo własności co do działki nr ew. [...]. M. Sp. z o. o. uznając , iż posiada w niniejszej sprawie również interes prawny do zaskarżenia uchwały w zakresie działki nr [...] wskazała, że na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego przedwstępnej umowy sprzedaży posiada pełnomocnictwo do reprezentowania S. w W. (będącej wieczystym użytkownikiem ww. działki) w postępowaniach administracyjnych zmierzających do zrealizowania budynku biurowo-handlowego na terenie działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie, w zakresie w jakim skarży uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. w odniesieniu do działki nr ew. [...]. W nawiązaniu do wywodów zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1501/99, publ. LEX nr 48196, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości oraz użytkownik wieczysty. Interes ten znajduje ochronę w przepisach kodeksu cywilnego. Interesu prawnego nie ma w tym postępowaniu podmiot nie posiadający tytułu prawnego do gruntu, położonego na obszarze objętym projektowanym planem. Nie ma interesu prawnego w postępowaniu planistycznym nawet ten, komu przysługuje roszczenie o ustanowieniu określonego prawa do gruntu. Roszczenie o ustanowienie określonego prawa nie jest bowiem w postępowaniu planistycznym chronione żadnym przepisem prawa materialnego. Skarga, o której mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może dotyczyć wyłącznie naruszenia własnego interesu skarżącego. Nie można zatem skarżyć aktu prawa miejscowego w interesie publicznym, tj. kwestionować naruszeń prawa, które w bezpośredni sposób nie naruszają interesu prawnego skarżącego. Ponadto, o ile skarżący powołuje się na naruszenie własnego interesu prawnego, ustalić należy, czy naruszony interes jest w istocie interesem prawnym, czy też jest to interes o naturze wyłącznie faktycznej. Postanowienie aktu prawa miejscowego może być, obiektywnie rzecz biorąc, niekorzystne z punktu widzenia skarżącego, niemniej nie da się tego niekorzystnego wpływu zakwalifikować jako naruszenia interesu prawnego skarżącego. Należy mieć na uwadze, iż w dacie zaskarżenia uchwały, czyli w dacie wniesienia skargi do Sądu (tj. w dniu 16 kwietnia 2012 r.), skarżącej Spółce nie przysługiwało prawo własności, współwłasności czy też prawo użytkowania wieczystego do działki [...] w stosunku do której zakwestionowano zapisy planu. Z powyższego wynika, iż skarżąca kwestionuje postanowienia planu dotyczące nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...], do której nie ma żadnego tytułu prawnego. W ocenie Sądu fakt, iż skarżąca nie ma wskazanego wyżej tytułu oznacza, iż nie posiada ona w sprawie interesu prawnego upoważniającego ją do kwestionowania postanowień planu dotyczących sposobu zagospodarowania działki nr ew. [...] objętej planem. Tytułu tego nie zastąpi oczekiwanie nabycia tych praw, wynikające z przyrzeczenia złożonego skarżącej przez S. w W. w umowie z dnia [...] sierpnia 2011 r. przeniesienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego działki nr ew. [...]. Skarżącej przysługuje zatem jedynie roszczenie o nabycie w przyszłości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, niemniej tego rodzaju roszczenie o charakterze obligacyjnym nie może być źródłem interesu prawnego, albowiem źródłem tym są wyłącznie uprawnienia rzeczowe do gruntu przysługujące skarżącemu w dniu wniesienia skargi (prawo własności oraz prawo użytkowania wieczystego). Nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona uchwała – określając przeznaczenie działki nr ew. [...] – zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ukształtowała sposób wykonywania prawa własności przysługującego M. Sp. z o.o. do tej nieruchomości. Oczywiste jest, iż plan miejscowy – poprzez określone w nim przeznaczenie terenu – wyznacza zakres możliwego sposobu zagospodarowania nieruchomości i w konsekwencji ogranicza sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości wobec oczekiwań i wyobrażeń właściciela w tym zakresie. W tym sensie, plan miejscowy narusza zatem interes prawny skarżącej Spółki, legitymującej się prawem własności ww. działki, skoro kształtuje możliwy sposób wykonywania tego prawa w sferze zagospodarowania nieruchomości. Dla skutecznego uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego w ramach przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jak wskazano powyżej, zasadnicze znaczenie posiada jednak okoliczność, czy naruszenie interesu prawnego ustaleniami planu miejscowego znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Jeżeli bowiem ustalenia planu miejscowego nie mieszczą się w ustawowo określonych kompetencjach rady gminy do tworzenia tego planu, jako aktu prawa miejscowego, to w takim zakresie plan ten nie może wywierać skutków prawnych, jako sprzeczny z określonymi przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, należy do zadań własnych gminy. W myśl zaś art. 4 ust. 1 cyt. ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powołane uprawnienie planistyczne, zwane w doktrynie ,,władztwem planistycznym, czy też ,,samodzielnością planistyczną gminy", nie należy jednak rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów przez normy zawarte w poszczególnych aktach administracyjnych prawa materialnego, ale również przez normy materialne zawarte w samej ustawie o planowaniu przestrzennym. Uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności (prawa użytkowania wieczystego) musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57). Należy jednocześnie mieć na uwadze, iż uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i każdego innego rozstrzygnięcia uznaniowego nie mogą być wykonywane całkowicie dowolnie, bez żadnego prawnego i racjonalnego skrępowania i uzasadnienia. Jakkolwiek obowiązujące przepisy nie wprowadzają wymogu uzasadnienia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to jednak organ zarówno w toku postępowania planistycznego jak i postępowania sądowoadministracyjnego winien wykazać, iż wykonując swoje uprawnienia nie nadużył ich oraz że podjęte w planie ustalenia mieszczą się w granicach przyznanych uprawnień. Przenosząc powyższe wywody na stan przedmiotowej sprawy, należy w ocenie Sądu, stwierdzić niezasadność skargi w zakresie zarzutów wskazujących na przekroczenie przez organy gminy władztwa planistycznego, zaskarżoną uchwałą Rady W. w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], położonej w W. przy ul. [...]. Dla terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem [...], na którym w większości znajduje się działka nr ew. [...], podstawowym przeznaczeniem zgodnie z § 39 pkt 17 jest: zachowanie i rozwój funkcji usługowych – zabudowy i obiektów z zakresu handlu detalicznego w obiektach o powierzchni sprzedaży poniżej 2000 m ², biur, administracji, obsługi finansowej. Przeznaczeniem dopuszczalnym są usługi z zakresu: gastronomii, zdrowia, nauki, kultury, oświaty, usług bytowych i rzemiosła, opieki społecznej oraz usługi mieszkalnictwa zbiorowego, w tym hotele, pensjonaty, schroniska młodzieżowe, jako funkcje uzupełniające w stosunku do funkcji podstawowej. Działka skarżącej nr ew. [...] zagospodarowana jest zgodnie z ww. przeznaczeniem. Jednocześnie dla terenu o symbolu [...], na którym zlokalizowane są dwie działki nr [...] i nr [...], w § 39 pkt 17 pptk g) ustalone zostały szczególne wymagania dotyczące linii zabudowy. Zgodnie z zapisem planu dla tego terenu linie zabudowy ustala się według rysunku planu, konieczne jest ukształtowanie placu publicznego a w narożniku południowo-zachodnim placu dominanty wysokościowej, w parterach budynków przewiduje się usługi. Definicja dominanty wysokościowej zawarta jest w § 2 pkt 3 uchwały, zgodnie z którą jest to budynek, budowla lub część budynku, budowli, zlokalizowane w miejscu orientacyjnie wskazanym na rysunku planu, które mogą mieć wysokość większą niż wysokość maksymalna dla całego terenu, jednak nie większą niż określa plan w § 11 ust. 2. Z kolei § 11 ust. 2 uchwały planu mówi, że wskazuje się miejsca lokalizacji dominant wysokościowych, których wysokość może być większa niż wskazana w ustaleniach szczegółowych wysokość budynków dla całego terenu, jednak nie może przekraczać 40 m. Z powyższych zapisów wynika, że na terenie oznaczonym symbolem [...] plan nakazuje ukształtowanie placu publicznego oraz w jego południowo-zachodnim narożniku dominantę wysokościową nie przekraczającą 40 m. Z rysunku planu wynika, że wzdłuż ul. [...] i ul [...] zaznaczona jest obowiązująca linia zabudowy a z wzdłuż dwóch boków kwartału [...] biegnących wzdłuż ul. [...] nieprzekraczalna linia zabudowy. Świadczy to o obowiązku wyznaczenia placu publicznego wewnątrz terenu [...], gdyż budynki mają być usytuowane na obrzeżu tego kwartału z wszystkich czterech stron. W tej sytuacji, zasadnie organ wskazuje, że zapisy planu nie pozostawiają wątpliwości co do usytuowania dominanty. Jak już wyżej wskazano, działka nr ew. [...] stanowiąca własność skarżącej jest działką zainwestowaną. Natomiast działka nr ew. [...] zabudowana jest pawilonami z lat 60. XX wieku. Skarżąca, jak wynika z umowy przedwstępnej i skargi, po kupnie wieczystego użytkowania gruntu i własności budynków na nim posadowionych ma zamiary inwestycyjne na tym terenie. Biorąc powyższe pod uwagę, ponadto biorąc pod uwagę przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] oraz to, że zapisy planu lokalizują plac publiczny wewnątrz terenu [...], to wynika z tego, że dominanta wysokościowa w południowo-zachodnim narożniku placu publicznego musi być zlokalizowana na terenie działki nr ew. [...]. Skarżąca nie wykazała naruszenia własnego interesu prawnego w stosunku do tej działki. Natomiast podniesiony w skardze zarzut niezgodności ustaleń planu zawartych w § 39 ust. 17 ppkt g) tekstu planu z ustaleniami § 2 pkt 3 tekstu planu nie narusza jej interesu prawnego wynikającego z prawa własności działki nr ew. [...]. W ocenie Sądu, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że pominięcie na rysunku orientacyjnego miejsca usytuowania dominanty, w sytuacji gdy same zapisy planu nie pozostawiają wątpliwości co do jej usytuowania, nie może być kwalifikowane jako naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Z tych wszystkich względów skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.