II GSK 1758/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie Jan Bała (spr.) NSA Gabriela Jyż Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 162/11 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z 19 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 162/11, oddalił skargę K. K. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: organ, Kolegium) z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd I instancji podał, że postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] w przedmiocie zakazania K. K. prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców oraz skreślenia przedsiębiorcy OSK "R." z rejestru działalności regulowanej (z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców). Kolegium wskazało, że decyzję Prezydenta Miasta L. doręczono K. K. w trybie w trybie zastępczym (art. 44 k.p.a.) w dniu [...] grudnia 2010 r. Odwołanie datowane na [...] stycznia 2011 r. wniesiono w dniu [...] stycznia 2011 r. bezpośrednio na dziennik podawczy w siedzibie organu pierwszej instancji. Decyzję wysłano do strony za pośrednictwem poczty. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu [...] grudnia 2010 r., zaś drugie w dniu [...] grudnia 2010 r. Tym samym należy przyjąć, iż w dniu [...] grudnia 2010 r. nastąpiło doręczenie decyzji co uzasadnia to treść art. 44 § 1 – § 4 k.p.a. W tej sytuacji, 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia [...] grudnia 2010 r., i upływał w dniu [...] grudnia 2010 r. Skarżący wniósł odwołanie w dniu [...] stycznia 2011 r. czym uchybił terminowi do wniesienia odwołania. SKO wskazało, iż późniejsze odebranie decyzji przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2011 r. nie jest doręczeniem decyzji w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze do Sądu I instancji skarżący podniósł, że Kolegium błędnie przyjmuje, iż decyzja została doręczona w trybie tzw. fikcji doręczenia w dniu [...] grudnia 2010 r. skoro faktycznie odebrał decyzję w siedzibie organu w dniu [...] stycznia 2011 r. Skarżący nie miał możliwość uzyskania informacji o pozostawieniu przesyłki z decyzją ponieważ w listopadzie 2010 r. przebywał w szpitalu z powodu zawału mięśnia sercowego, a następnie do dnia [...] grudnia 2010 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego. W związku z tym nie był w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przy Al. S. [...] (tam adresowano do niego korespondencję) i nie miał informacji o pozostawieniu jakiegokolwiek awiza. Sąd I instancji oddalając skargę podał, że pierwsze zawiadomienie (awizo), o którym mowa w art. 44 § 2 k.p.a. miało miejsce w dniu – [...] grudnia 2010 r., zaś drugie, o którym mowa w art. 44 § 3 k.p.a. – w dniu [...] grudnia 2010 r. Tym samym Kolegium trafnie przyjęło, iż w dniu [...] grudnia 2010 r. nastąpiło doręczenie decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2010 r. W tych okolicznościach 14-dniowy termin do wniesienia odwołania przez skarżącego rozpoczął bieg [...] grudnia 2010 r. – a nie [...] stycznia 2011 r. kiedy skarżący odbierał decyzję w siedzibie organu – i upływał [...] grudnia 2010 r. Odwołanie wniesiono w dniu [...] stycznia 2011 r. i nie zawiera ono – co potwierdza K. K. w skardze sądowej – podania (wniosku o przywrócenie uchybionego terminu). W tym stanie rzeczy skarżący nie może mówić o prawnie skutecznym doręczeniu mu decyzji w dniu [...] stycznia 2011 r. K. K. złożył skargę kasacyjną na powyższy wyrok, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania: – art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.), art. 44 § 2 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mógłby przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy przemawiający na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegał, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o przesłuchanie doręczającego skarżącemu przesyłkę zawierającą decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. na okoliczność ustalenia miejsca pozostawienia K. K. informacji, tj. awiza z wiadomością o możliwości i terminie odebrania przesyłki. Na kopercie, w której znajdowała się decyzja widnieją co prawda pieczątki doręczyciela informujące, że pismo było dwukrotnie awizowane, ale brak jest jednocześnie jego informacji, gdzie umieścił awizo. W niniejszej sprawie jest to niezwykle istotne, bowiem skarżący w miejscu pracy, gdzie nastąpiły próby doręczenia nie posiada skrzynki na listy. Ponadto na kopercie widnieje błędna adnotacja "mieszkanie zamknięte", w sytuacji gdy biuro znajdowało się w lokalu użytkowym. Nadto brak jest informacji o terminie do odbioru awizowanej przesyłki. W tej sytuacji nie można mówić o skutecznym doręczeniu zastępczym w trybie art. 44 k.p.a. i w konsekwencji uchybieniu terminu do złożenia odwołania przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono przede wszystkim naruszenie art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 44 § 2 k.p.a., gdyż zdaniem kasatora nie zostały zachowane warunki postępowania w przypadku niemożności doręczenia pisma. Naczelny Sąd Administracyjny zarzut ten podziela. Zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia pisma z miejscu określonym w § 1 umieszcza się w odwoławczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Z kolei według art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Ustawodawca w omawianych przepisach ustanowił domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostały spełnione warunki w tych przepisach określone. Sąd I instancji przyjmując, że takie domniemanie doręczenia pisma nastąpiło bezzasadnie pominął, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki o jakich mowa w art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Na kopercie zawierającej wspomniane pismo brak jest bowiem adnotacji doręczyciela czy i gdzie (w jakim miejscu określonym w art. 44 § 2 k.p.a.) pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Nie można zatem uznać, że przesyłka była prawidłowo dwukrotnie awizowana i prawidłowo doręczona. Jeszcze raz należy podkreślić, że domniemanie doręczenia przewidziane w art. 44 § 1 – § 4 k.p.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia tylko wówczas gdy wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie zostały spełnione, a w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.