II SA/Wa 1414/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Ewa Grochowska - Jung Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej jako Szef ABW) decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie zwolnienia E. M. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem 30 kwietnia 2007 r. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozkazem personalnym Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. E. M. została zwolniona ze służby w ABW z dniem 30 kwietnia 2007 r. E. M. nie skorzystała z możliwości zaskarżenia powyższego rozkazu personalnego i stał się on ostateczny w administracyjnym toku instancji. Wnioskiem z dnia 16 lutego 2012 r. pełnomocnik E. M. wystąpił do Szefa ABW o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. We wniosku zarzucił, że powyższy rozkaz personalny wydany został z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz Dyrektywą Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r., ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. Pełnomocnik zaznaczył, że Dyrektywa Rady 2000/78/WE została implementowana do polskiego porządku prawnego w prawie pracy oraz, że ma ona zastosowanie również do służb mundurowych. Zgodnie natomiast z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II PZP 13/08, będącą interpretacją Dyrektywy, osiągniecie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie może stanowić wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Skoro zatem jedyną przyczyną zwolnienia [...] E. M. jest osiągnięcie wysługi emerytalnej, a organ nie wskazuje na inne przyczyny tego zwolnienia, należy uznać, że rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa, powodującym jego nieważność. Szef ABW, rozpoznając powyższy wniosek, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji konieczne jest wykazanie takich wad decyzji administracyjnej, które uznane są przez ustawodawcę za wady powodujące wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Rażące naruszenie prawa ma natomiast miejsce wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie podstawę prawną rozkazu o zwolnieniu ze służby E. M. stanowił art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, zgodnie z którym "funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych". Organ zaznaczył, że osiągniecie odpowiedniego okresu wysługi emerytalnej pozwala funkcjonariuszowi złożyć raport o zwolnienie ze służby (art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW), bądź w przypadku braku takiego raportu - prawo umożliwia przełożonemu zwolnienie funkcjonariusza z urzędu. Przepis art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW wprost stanowi bowiem, że "funkcjonariusza można zwolnić". Wynika z tego, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie wymienionego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W przypadku tego typu zwolnienia ze służby nie jest wymagana zgoda funkcjonariusza, ani też spełnienie żadnych dodatkowych wymogów. W tej sytuacji na podjęcie przez organ decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby nie wpływa wiek, stan zdrowia, kwalifikacje, nienagannie pełniona służba, ani sytuacja materialna strony. Jedynym kryterium branym pod uwagę przy zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na tej podstawie jest nabycie przez niego prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych. Ponieważ zaś E. M. nabyła prawo do emerytury w pełnym wymiarze, Szef ABW, działając w ramach tzw. uznania administracyjnego, skorzystał z dyspozycji z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW i zwolnił wyżej wymienioną ze służby w ABW. Organ podkreślił jednocześnie, iż termin zwolnienia E. M. ze służby w ABW został wyznaczony z uwzględnieniem okresu, o którym mowa w § 21 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125 ze zm.). E. M. została zapoznana z rozkazem o zwolnieniu ze służby na dziesięć miesięcy przed terminem zwolnienia ze służby, określonym w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a., organ stwierdził, iż okoliczności i powód zwolnienia ze służby przedstawiony w zaskarżonym rozkazie personalnym był E. M. znany. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia argument pełnomocnika strony, że organ nie wskazał w sposób wyczerpujący powodów, dla których wydał rozkaz o zwolnieniu skarżącej ze służby, a także nie przekonał strony o słuszności zawartego w nim rozstrzygnięcia. W ocenie organu nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., bowiem rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. odpowiada wszystkim wymogom przewidzianym dla decyzji administracyjnych w tym przepisie, jak również zawiera przywołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, organ stwierdził, iż nie jest on zasadny, gdyż powyższa regulacja prawa wspólnotowego nie ma zastosowania wobec funkcjonariuszy ABW. Funkcjonariusz ABW nie należy bowiem do kategorii pracowników, których stosunek pracy regulują przepisy prawa pracy, gdyż jest to stosunek o charakterze administracyjno - prawnym. Organ zaznaczył przy tym, że w pkt 19 preambuły tej Dyrektywy zapisano, iż aby umożliwić Państwom Członkowskim utrzymywanie skuteczności sił zbrojnych, mogą one nie stosować przepisów niniejszej dyrektywy, dotyczących niepełnosprawności i wieku w całych siłach zbrojnych lub ich części. Organ wskazał jednocześnie, iż ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o ABW oraz AW nie zawiera generalnej zasady, że w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się przepisy Kodeksu pracy. Skoro więc funkcjonariusz ABW w ramach nawiązanego z nim stosunku służbowego nie może powoływać się na przepisy Kodeksu pracy bez wyraźnego odesłania do tego aktu w ustawie, to tym bardziej nie będą do niego miały zastosowania regulacje prawa wspólnotowego, włączone do przepisów krajowego prawa pracy. W złożonym do Szefa ABW wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik E. M. powtórzył zarzuty, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. wydany został z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz Dyrektywą Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. W ocenie pełnomocnika, argumentacja wskazana w zaskarżonej decyzji potwierdza fakt niezgodności rozkazu personalnego nr [...] z powyższą Dyrektywą oraz innymi przepisami, jednak z niewiadomych względów uznano odmiennie. Nietrafne jest również stwierdzenie organu, iż w toku postępowania zbadane zostały wszystkie okoliczności sprawy. Szef ABW, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację, ponownie podkreślając, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. sprowadza się do oceny tego, czy rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika skarżącej, przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że są one bezpodstawne. Szef ABW, wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., w jego uzasadnieniu przedstawił bowiem przyczynę zwolnienia ze służby skarżącej. Nie znajduje więc uzasadnienia argument pełnomocnika, że organ nie wskazał powodów, dla których wydał rozkaz o zwolnieniu skarżącej ze służby, a także nie przekonał strony o słuszności zawartego w nim rozstrzygnięcia. Organ zaznaczył też, że od momentu wydania skarżonego rozkazu personalnego do dnia faktycznego rozwiązania stosunku służbowego E. M. miała ponad dziesięć miesięcy na zgłoszenie Szefowi ABW ewentualnych uwag czy wątpliwości, co do zasadności wydanego przez niego rozstrzygnięcia. Nadto, skarżąca mogła również zakwestionować przedmiotowy rozkaz, występując do Szefa ABW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, czego jednakże nie uczyniła. Organ podtrzymał też stanowisko, że Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. nie dotyczy funkcjonariuszy ABW. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik E. M. zarzucił organowi naruszenie: przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji; przepisów prawa procesowego przez naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa ABW, utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stwierdził, że rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. narusza wskazane wyżej przepisy oraz stanowi w stosunku do skarżącej dyskryminację ze względu na wiek. Pomimo bowiem, iż w przypadku E. M. zachodzą przesłanki określone w art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, to jednak uzasadnienie decyzji nie wskazuje przyczyn jej wydania. Rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, jest natomiast decyzją uznaniową, powinien zatem być wydany w oparciu o w pełni wyjaśniony stan faktyczny oraz na podstawie zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu organ powinien zaś zawrzeć motywy, którymi się kierował przy wydawaniu decyzji. Pełnomocnik podkreślił, że nabycie uprawnień do emerytury samo przez się nie uzasadnia konieczności zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Tym bardziej, że przejście na emeryturę jest uprawnieniem każdego funkcjonariusza, a nie obowiązkiem. Organ nie wskazał natomiast na czym polega interes społeczny oraz interes służby, które są przyczyną zwolnienia E. M. ze służby w ABW. W ocenie pełnomocnika, nietrafne jest również stwierdzenie, że w toku postępowania zbadane zostały wszystkie okoliczności sprawy. W decyzji stwierdzono wprawdzie, iż zebrano szereg dokumentów związanych ze służbą i zwolnieniem E. M. Przedmiotowy rozkaz personalny nie wskazuje jednak, iż wzięte zostały pod uwagę wymienione dokumenty. Uzasadnienie rozkazu personalnego wskazuje wyłącznie na art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW jako podstawę prawną zwolnienia. Decyzja o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW jest decyzją uznaniową i dlatego wymaga rzetelnego uzasadnienia, zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zwolnienie policjanta z uwagi na nabycie prawa do emerytury w pełnym wymiarze stanowi natomiast dyskryminację ze względu na wiek, w rozumieniu Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że polski ustawodawca implementował Dyrektywę Rady 2000/78/WE w prawie pracy. W świetle art. 3 ust. 1 tej Dyrektywy, państwa członkowskie mogą ustalić, że niniejsza dyrektywa w kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub wiek, nie znajduje zastosowania wobec sił zbrojnych. Jednakże w ustawie o ABW oraz AW brak jest stosownej regulacji, jak również określenia zakresu wyłączenia jej stosowania. Zatem należy uznać, że wystąpienie jako wyłącznej przyczyny zwolnienia osiągnięcia wieku oraz nabycia uprawnień emerytalnych narusza postanowienia przywołanej Dyrektywy. Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga E. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Szefa ABW wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, zainicjowanym wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie zwolnienia E. M. ze służby w ABW. Jako podstawę swojego żądania skarżąca wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając, że wskazany rozkaz personalny rażąco narusza prawo. Należy w tym miejscu przypomnieć, że instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Podstawę prawną zwolnienia E. M. ze służby w ABW stanowił przepis art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. nr 29 poz. 154 ze zm.) Przepis ten stanowi, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych. W literalnej wykładni przepisu art. 60 ust. 2 pkt 4 wynika, że nabycie prawa do emerytury w pełnym wymiarze jest jedyną przesłanką, od której ustawodawca uzależnił możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na tej podstawie prawnej. W niniejszej sprawie jest okolicznością niesporną, że E. M. w dacie zwolnienia ze służby w ABW na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. posiadała prawo do emerytury w pełnym wymiarze. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie zaistniała, wynikająca z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW przesłanka zwolnienia skarżącej ze służby, to rozkazowi personalnemu Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego. Skarżąca zarzuciła w skardze, że powyższy rozkaz personalny rażąco narusza Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. UE. L. 2000.303.16), wskazując, że w świetle zapisów tej Dyrektywy, osiągniecie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie może stanowić wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Należy zgodzić się ze skarżącą, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, że Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy ma zastosowanie również do służb mundurowych, a zatem w sytuacji, gdy osiągnięcie wieku emerytalnego stanowiło wyłączną przyczynę zwolnienia funkcjonariusza ze służby, należy rozważyć, czy w świetle regulacji prawa wspólnotowego nie stanowi to dyskryminacji z uwagi na wiek (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 649/09, LEX nr 582485). Należy jednak mieć też na uwadze, że Naczelny sąd Administracyjny, dokonując wykładni przepisów prawa krajowego w świetle zapisów Dyrektywy, nie stanął jednak na stanowisku, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby dokonane wyłącznie z powodu osiągniecia przez niego wieku emerytalnego, bez uwzględnienia w tym zakresie regulacji prawa wspólnotowego, stanowi kwalifikowaną wadę, skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można bowiem mówić wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, który jest jasny i klarowny oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Trzeba zauważyć przy tym, że w judykaturze podkreśla się, iż przy kwalifikowaniu naruszenia jako rażące nie chodzi o błędy w wykładni prawa, a zatem także błędy w wykładni prawa krajowego w świetle regulacji prawa wspólnotowego, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, LEX nr 50195). Stąd też, mając na względzie powyższe poglądy orzecznictwa, nie sposób uznać, by rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. o zwolnieniu E. M. ze służby w ABW, z uwagi na nabycie przez nią prawa do emerytury w pełnym wymiarze, został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, nie znajdują również potwierdzenia zarzuty skarżącej co do rażącego naruszenia przez Szefa ABW, przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego, przepisów postępowania. Należy w tym miejscu podkreślić, że nie każde naruszenie przepisu prawa procesowego wpływa na prawidłowość wydanej decyzji. Musi bowiem zaistnieć związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego, a treścią wydanego rozstrzygnięcia. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi natomiast żadnych wątpliwości. Skarżąca nabyła prawo do emerytury w pełnym wymiarze i z tej przyczyny Szef ABW podjął decyzję o zwolnieniu jej ze służby w oparciu o art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. Nie można w tej sytuacji uznać, że wydając przedmiotową decyzję Szef ABW naruszył wskazywane przez skarżącą zasady ogólne postępowania administracyjnego, określone w art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a., bądź też przepisy dotyczące postępowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Wbrew zarzutom skarżącej, decyzja ta spełnia również wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a. Reasumując, za niezasadne należy uznać zarzuty skarżącej, że rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. wydany został z rażącym naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Szefa ABW z dnia [...] kwietnia 2012 r., odmawiające stwierdzenia nieważności ww. rozkazu personalnego, odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.