II SA/Bd 774/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Paweł Staniszewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Starosta T., na podstawie art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zatrzymania prawa jazdy z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, orzekł o zatrzymaniu E. C. prawa jazdy kat. B do czasu zdania egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ podał, że przesłanką zatrzymania stronie uprawnienia do kierowani pojazdami było zatrzymanie w dniu [...] marca 2012 r. prawa jazdy przez Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w C. z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W odwołaniu od powyższej decyzji E. C. zarzucił naruszenie przepisów art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy pomimo posiadania przez skarżącego punktów karnych w liczbie nieprzekraczającej 24. W dniu [...] stycznia 2012 r. skarżący odbył bowiem szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ww. ustawy, co skutkowało odjęciem 6 punktów. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., poprzez pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz art. 7 – 9 i art. 11 Kpa. W uzasadnieniu pełnomocnik, wskazując na wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2007 r. (sygn. akt III SA/Łd 483/06) podniósł, że szkolenie, o którym mowa powyżej odbyte nawet po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych powoduje skuteczne odjęcie 6 punktów karnych. Skarżący nie miał świadomości przekroczenia w dniu [...] stycznia 2012 r. limitu punktów karnych i dlatego w dniu [...] stycznia 2012r. przystąpił do szkolenia, będąc w błędnym przekonaniu, iż liczba posiadanych przez niego punktów zbliża się do maksymalnej liczby 24 punktów. Błędne przekonanie skarżącego pełnomocnik motywuje faktem, że [...] stycznia 2012 r. nie zostało mu zatrzymane prawo jazdy, a ponadto w dniu [...] stycznia 2012 r. dopuszczony został do szkolenia, co zdaniem pełnomocnika nie powinno mieć miejsca w przypadku przekroczenia limitu punktów karnych. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., na podstawie 138 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w sprawie okolicznością bezsporną jest, iż skarżący w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] stycznia 2012r. kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego uzyskując łącznie 25 punktów tj.: - [...] lutego 2011 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów, - [...] marca 2011 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów, - [...] kwietnia 2011 r. za przekroczenie prędkości - 2 punkty, - [...] listopada 2011r. za niedostosowanie się do znaku "zakaz wyprzedzania" 5 punktów, - [...] stycznia 2012 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów. Powyższe skutkowało wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] lutego 2012 r. do Starosty T. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami, zatrzymaniem prawa jazdy przez Policję, a także wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przez organ pierwszej instancji (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. 9 i art. 138 ust. 1 ustawy). Kolegium podkreśliło, że zatrzymanie prawa jazdy dotyczy sytuacji, gdy wpisy liczby punktów do ewidencji mają charakter ostateczny, a jednocześnie w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy organ administracji publicznej nie jest uprawniony do badania prawidłowości rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń i nakładających kary za ich popełnienie. Organ odwoławczy podniósł, że przekroczenie przez skarżącego liczby 24 punktów obligowało organ I instancji do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Jako niezasadny organ ocenił zarzut, że liczba punktów powinna ulec zmniejszeniu z uwagi na odbycie przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2012r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w T. Jak wskazał organ, odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997r., powoduje zmniejszenie ilości punktów karnych lecz dotyczy to sytuacji gdy kierowca odbył takie szkolenie przed uzyskaniem 24 punktów. Nie dotyczy to natomiast przypadku, gdy odbyte szkolenie miało miejsce po uzyskaniu przez kierowcę 24 punktów. Organ wskazał, że fakt odbycia przez skarżącego wspominanego szkolenia pozostaje bez znaczenia, z uwagi na to, że w chwili, gdy skarżący do niego przystępował przekroczył już limit 24 punktów. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu faktu nieświadomości skarżącego co do liczby posiadanych punktów Kolegium stwierdziło, że organ prowadzący ewidencję (Policja) nie ma obowiązku każdorazowo informować kierowców o sumie posiadanych przez nich punktów karnych. Kierowca winien interesować się jaką ilość punktów posiada oraz dbać o to, by nie przekroczyć dozwolonego limitu. Informację w tym zakresie lub zaświadczenie może uzyskać od Policji. W ocenie Kolegium w sprawie nie nastąpiło także zarzucane w odwołaniu naruszenie art. 10 K.p.a., bowiem strona została pouczona o prawie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, lecz z tego prawa nie skorzystała. Organ drugiej instancji za uzasadnione, w świetle dyspozycji art. 108 § 1 K.p.a., uznał nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Kolegium strona, wielokrotnie naruszając przepisy ruchu drogowego, stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. E. C., reprezentowany przez radcę prawnego M. P., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji, wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908), które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną interpretacje i zastosowanie skutkujące przyjęciem, że odbycie szkolenia po przekroczeniu 24 punktów karnych nie powoduje odjęcia 6 punktów karnych, podczas, gdy powyższy przepis rozporządzenia nie powinien być stosowany z uwagi na jego niezgodność z ustawą, 2. art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy pomimo posiadania przez skarżącego liczby punktów nieprzekraczającej 24, w związku z odbyciem w dniu [...] stycznia 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ww. ustawy i odjęciem 6 punktów karnych, 3. innych zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej (art. 8 K.p.a.), informowania stron (art. 9 K.p.a.) oraz przekonywania (art. 11 K.p.a.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stosownie do powyższych założeń uznał, że decyzja ta nie narusza prawa materialnego, zaś w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do takiego uchybienia przepisom proceduralnym, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej: "P.p.s.a."), skutkowałoby uchyleniem decyzji. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organów administracji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 z późn.zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz.1998 z późn.zm.). Zgodnie z treścią art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym, policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W myśl art. 138 ust. 1 i 2 wymienionej ustawy, decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, wydaje starosta. Zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania z zastrzeżeniem art. 114 ust. 4. Przepis art. 130 ww. ustawy stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (ust. 1). Kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3). Z kolei w myśl § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002r., kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, właściwy organ (komendant wojewódzki Policji), zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Ustęp 6 § 8 ww. rozporządzenia stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Dodatkowo należy wskazać, że powyższe rozporządzenie z dnia 30 grudnia 2002 r. zostało z dniem 9 czerwca 2012 r. zastąpione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012r., poz. 488), które w § 8 ust. 6 doprecyzowuje uprzednią regulację stanowiąc, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Nowy akt wykonawczy nie zmienił materialnoprawnych przesłanek i trybu ustalania liczby punktów oraz możliwości zmniejszenia ich liczby w analogicznych jak uprzednio okolicznościach faktycznych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zdarzenia stanowiące podstawę ustalenia stanu faktycznego miały miejsce w dacie obowiązywania uprzedniego rozporządzenia, zatem zasadnie organ odwoławczy, pomimo, że w dacie orzekania obowiązywało już rozporządzenie nowe - powołał uprzedni akt prawny dla oceny skutków tych zdarzeń. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, iż E. C. w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] stycznia 2012r. kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego uzyskując łącznie 25 punktów tj.: - [...] lutego 2011 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów, - [...] marca 2011 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów, - [...] kwietnia 2011 r. za przekroczenie prędkości - 2 punkty, - [...] listopada 2011r. za niedostosowanie się do znaku "zakaz wyprzedzania" 5 punktów, - [...] stycznia 2012 r. za przekroczenie prędkości - 6 punktów. Potwierdzają to dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy toczącej się przed tutejszym Sądem pod sygn. akt [...] ze skargi E. C. na ostateczną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne (w związku z przedmiotowym przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym). Konsekwencją przekroczenia liczby 24 punktów był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. do Starosty T. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami, co wynika z treści § 7 ust.1 pkt 2 rozporządzenia z 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego oraz zatrzymanie prawa jazdy przez Policję, na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że wniosek o sprawdzenie kwalifikacji oraz zatrzymanie prawa jazdy dotyczy sytuacji, gdy wpisy liczby punktów kierowcy do ewidencji mają charakter ostateczny. W postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy organ administracji publicznej nie jest uprawniony do badania prawidłowości rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń i nakładających kary za ich popełnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 138 ust. 1 ww. ustawy, sytuacja, gdy skarżący przekroczył liczbę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego stanowiła dla Starosty T. obligatoryjną przesłankę wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut skarżącego, iż liczba uzyskanych we wskazanym okresie punktów winna ulec zmniejszeniu z uwagi na odbycie przez niego w dniu [...] stycznia 2012r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w T. Należy zaznaczyć, iż odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997r., powoduje zmniejszenie liczby punktów, lecz dotyczy to sytuacji, gdy kierowca odbył takie szkolenie przed uzyskaniem 24 punktów. Odbycie szkolenia nie powoduje jednakże zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które uzyskała liczbę punktów przekraczającą 24. Ze wskazanej wyżej regulacji prawnej wynika, że zdarzeniem, z którym ustawodawca wiąże skutek w postaci zatrzymania prawa jazdy oraz wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest dopuszczenie się przez kierującego pojazdem naruszeń przepisów ruchu drogowego, skutkujące przekroczeniem liczby 24 punktów (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym). Gdyby, bowiem decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy miałaby być wydawana wskutek wpisu punktów karnych do ewidencji, to ustawodawca określiłby to wyraźnie. Użycie określenia: "przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów" należy natomiast wiązać ze zdarzeniem, które stanowi naruszenie przepisów ruchu drogowego. Rozróżnienie tych pojęć widoczne jest w przepisie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który wyraźnie stanowi, że w pierwszej kolejności określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów, a następnie wpisuje się punkty do ewidencji. Również w przepisie § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia, stanowiąc o przypadku, kiedy odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego – wskazano, że dotyczy to osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia "dopuściła się naruszeń". Mylne jest zatem wnioskowanie strony skarżącej, że redukcja punktów karnych nie powinna być wiązana z datą wykroczeń, lecz datą wpisu punktów karnych do ewidencji. Powyższe stanowisko znajduje także oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1152/09 stwierdził, że: "dokonywany przez organy Policji wpis do ewidencji ma charakter deklaratoryjny, a ilość ujawnionych punktów karnych jest pochodną od stwierdzenia – stosownym mandatem – naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wskutek różnych przyczyn organizacyjnych, czy technicznych wpisanie punktów karnych do ewidencji może być oddalone w czasie od dnia popełnienia wykroczenia". Nie może również odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku zarzut skargi dotyczący braku umocowania ustawowego dla wprowadzenia regulacji § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. i jego niezgodności z normą art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym zakresie zasadnym jest przywołanie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 275/10, w którym stwierdzono, iż: "regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym upoważnienia ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczając kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego (...). Odczytanie przepisów ustawy i nadanie im takiej treści, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych – po przekroczeniu limitu 24 – niweczyłaby możliwość osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego". Z tych względów trzeba przyjąć, że dla konsekwencji prawnych wynikających z naruszeń przepisów ruchu drogowego, których dopuścił się kierujący pojazdem, decydujące znaczenie ma data popełnienia czynu stwierdzonego prawomocnym mandatem karnym. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z przypisywanych punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego jest przewidziana w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym możliwość zmniejszenia liczby punktów wskutek odbycia szkolenia przez kierowcę wpisanego do ewidencji. Aby jednak z tego uprawnienia skorzystać, kierowca musi przystąpić do szkolenia przed przekroczeniem określonego limitu punktów. Skoro wiadomym jest jakie są skutki przekroczenia limitu 24 punktów, to aby ich uniknąć wystarczy sumować ilość punktów wynikających jednoznacznie z kolejnych mandatów. Kierowca dopuszczający się wykroczeń drogowych powinien dochować najwyższej staranności przy czynnościach zmierzających do zachowania uprawnień związanych z uczestnictwem w ruchu drogowym (vide wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 225/12). Ponadto należy w pełni zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 1152/09, że: "zarówno interpretacja, jak i zastosowanie w sprawie przepisu art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g Prawa o ruchu drogowym musi być podporządkowane nadrzędnemu celowi, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Zatrzymanie prawa jazdy ze względu na przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest uzasadnione tym, że liczba uzyskanych punktów budzi zastrzeżenia co do możliwości jego bezpiecznego uczestniczenia w ruchu drogowym i wymaga sprawdzenia kwalifikacji". Z powyższych względów stwierdzić przyjdzie, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy administracji prawidłowo oceniły, że odbycie przez skarżącego szkolenia w dniu [...] stycznia 2012 r. nie mogło stanowić podstawy do zmniejszenia liczby punktów otrzymanych przez niego za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w konsekwencji przekroczenie limitu 24 punktów skutkować musiało wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Z analizy zgromadzonego przez organy materiału dowodowego, z uzupełnieniem dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy sygn. akt [...] (z których dowód uzupełniający Sąd przeprowadził z urzędu na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.), uprawnione było stwierdzenie, że skarżący w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] stycznia 2012 r. kilkakrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, otrzymując łącznie 25 punktów. W ocenie Sądu, nie ma dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia podnoszona w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze okoliczność, iż skarżący przystępując do szkolenia ([...] stycznia 2012 r.) nie miał świadomości, że w dniu [...] stycznia 2012 r. przekroczył 24 punkty, gdyż żaden organ administracji go o tym nie poinformował. Należy zaznaczyć, iż Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i w jej gestii leży dokonywanie wpisów punktów i ich usuwanie (art.130 ust.1 ustawy z 29 czerwca 1997r. oraz § 3 ust.1 i § 6 rozporządzenia z 20 grudnia 2002r.). Każdy kierowca może uzyskać od Policji informację lub zaświadczenie o liczbie posiadanych punktów, co wynika z treści § 9 rozporządzenia z 20 grudnia 2002r. Żaden przepis prawa nie obliguje organu administracji do każdorazowego powiadamiania kierowcy jaką ilość punktów zgromadził on w ewidencji. To w interesie kierowcy leży kontrolowanie stanu swoich punktów. Skarżący mógł, zatem i powinien podjąć działania zmierzające do uzyskania informacji o ilości punktów karnych, jakie zgromadził, lecz tego nie uczynił. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela stanowiska wyrażonego w tym zakresie we wskazanych w uzasadnieniu skargi wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych. Jako prawidłową należy uznać ocenę organu odwoławczego odnośnie zaistnienia w sprawie podstaw do nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. W szczególności trafnie podniesiono, iż skarżący wielokrotnie naruszając przepisy ruchu drogowego stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych (w pkt 3) zasad postępowania administracyjnego. Skarga nie została w tej części uzasadniona, zatem trudno domyślać się w jakim dokładnie aspekcie profesjonalny pełnomocnik skarżącego upatrywał naruszenie poszczególnych zasad. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że aczkolwiek zarzuty te należałoby ocenić jako trafne wobec działania organu pierwszej instancji i treści nader lakonicznego uzasadniania jego decyzji (niezgodnego z wymogiem art. 107 § 3 K.p.a.), to uchybienie to zostało konwalidowne przez organ odwoławczy, na skutek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. W prawidłowo ustalonym przez organy administracji publicznej stanie faktycznych sprawy, dokonały one bowiem właściwej wykładni odpowiednich przepisów prawa materialnego. Szczegółowe motywy rozstrzygnięcia zostały jednoznacznie i prawidłowo wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, które zostało wydane z poszanowanie zasad postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Wobec tego stwierdzić należy, iż pomimo uchybień proceduralnych organu pierwszej instancji, sądowa kontrola zaskarżonej decyzji organu odwoławczego (i poprzedzającego ją postępowania w jego całokształcie), daje podstawy do stwierdzenia, że nie narusza ona prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.