II SA/Sz 803/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. nr VI/73/11 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej" w Szczecinie oddala skargę Rzecznik Praw Obywatelskich, działając w trybie art. 8 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pismem z dnia [...] r. zmodyfikował uprzednio wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę z dnia [...] r., zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Sz 562/11, dotyczącą § 2 ust. 2 pkt 7 Statutu jednostki budżetowej Gminy Miasto "Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej" – stanowiącego załącznik do Uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 4 listopada 2010 r., Nr IX/N/1391/10 w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej" w Szczecinie wskazując, że przedmiotem jego skargi jest obecnie § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej w Szczecinie w brzmieniu nadanym tej jednostce redakcyjnej uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. Nr VI/73/11 zmieniającą ww. uchwałę z dnia 4 listopada 2010 r. W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia [...] r., pismo Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 5 września 2011 r. zostało zarejestrowane jako odrębna skarga pod sygn. akt II SA/Sz 1134/11. Postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Sz 562/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 4 listopada 2010 r. nr IX/N/1391/10 w przedmiocie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej" w zakresie obejmującym zaskarżenie § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej w Szczecinie, w brzmieniu obowiązującym przed podjęciem Uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r., Nr VI/73/11. Uchwale Nr IX/N/1391/10 Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił rażące naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 13b ust. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), wnosząc jednocześnie o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej znowelizowanego § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a, w którym wskazano, że przedmiotem działalności Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej jest w szczególności świadczenie usług na rzecz Urzędu Miasta i Gminy Szczecin w zakresie wykonywania czynności operatora Strefy Płatnego Parkowania w zakresie dystrybucji i sprzedaży biletów postojowych, abonamentowych i opłat zryczałtowanych na rzecz zarządcy drogi, co jest równoznaczne z wyposażeniem tej jednostki w kompetencje do pobierania opłat za parkowanie, bowiem w wyniku sprzedaży kierowcom wskazanych biletów jednostka budżetowa otrzymuje kwoty pieniężne, których wartość odpowiada, ustalonym w uchwale wprowadzającej strefę płatnego parkowania, stawkom jednorazowych, abonamentowych i zryczałtowanych opłat za parkowanie. W tych okolicznościach, zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, sprzedaż biletów postojowych to w rzeczywistości określony sposób poboru opłat za parkowanie. Rzecznik podniósł, że treść obecnie obowiązującego § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej odpowiada znaczeniowo uprzednio obowiązującemu przepisowi § 2 ust. 2 pkt 7 Statutu, określonego uchwałą z dnia 4 listopada 2010 r., czyli sprzed jego nowelizacji, który wprost uprawniał wskazaną jednostkę do pobierania należnych opłat za parkowanie. W tej sytuacji nadal aktualny pozostaje zarzut uprzednio podniesiony w skardze z dnia [...] r., dotyczący naruszenia zasady legalizmu oraz bezprawnego przeniesienia na Miejską Jednostkę Obsługi Gospodarczej kompetencji przyznanych przez ustawę o drogach publicznych – zarządowi drogi. Ponadto, Rzecznik stwierdził, powołując się na art. 8 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stanowisko wyrażone w doktrynie, że w myśl ww. przepisu, Rzecznik Praw Obywatelskich może wnieść skargę do sądu administracyjnego, jeżeli według jego oceny wymaga tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. Decyzja o udziale w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy wyłącznie do oceny Rzecznika, a jej słuszność nie podlega ocenie sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie, jako bezprzedmiotowej, a ponadto wniesionej przez organ nieuprawniony. Rada Miasta przedstawiła okoliczności związane z następującymi po sobie uchwałami w sprawie tworzenia i funkcjonowania różnych jednostek organizacyjnych, tj. zakładu budżetowego Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego, Miejskiego Zakładu Obsługi Gospodarczej oraz jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej". Ostatecznie organ wskazał, że w dniu 25 lipca 2011 r. Rada Miasta Szczecin podjęła uchwałę Nr X/191/11 zmieniającą uchwałę w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej w Szczecinie, a na mocy uchwały Nr X/192/11 utworzono jednoosobową Spółkę Gminy Miasto Szczecin pod nazwą "Nieruchomości i Opłaty Lokalne" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Szczecinie, której przedmiotem działalności stała się, m.in., obsługa zadań związanych z prowadzeniem Strefy Płatnego Parkowania. Zniesiony zatem został kwestionowany w skardze zapis § 2 ust. 2 pkt 7 uchwały. Rada Miasta podważyła jednocześnie uprawnienie Rzecznika Praw Obywatelskich do wniesienia skargi podnosząc, że Rzecznik nie wskazał na naruszenie przedmiotową uchwałą praw i wolności obywatelskich. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Rzecznika Praw Obywatelskich w Warszawie na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej" w Szczecinie. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Rzecznik Praw Obywatelskich ani w skardze, ani w toku postępowania nie wykazał, że skargę złożył działając w interesie obrony wolności i praw człowieka i obywatela. Nie stwierdził także, w czym Rzecznik Praw Obywatelskich upatrywać mógł naruszenia wolności i praw człowieka i obywatela wskutek zamieszczenia w § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a/ Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej upoważnienia do dystrybucji i sprzedaży biletów postojowych, abonamentowych i opłat zryczałtowanych na rzecz zarządcy drogi. W ocenie Sądu pierwszej instancji, samo powołanie się przez Rzecznika na naruszenie zasady legalizmu, naruszenie art. 7 Konstytucji i art. 13b ust. 8 ustawy o drogach publicznych, to za mało aby uznać, że Rzecznik wniósł skargę zgodnie z ustawowo przyznanymi mu kompetencjami. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił ponadto, że zagadnienia, która z jednostek budżetowych i organizacyjnych gminy była uprawniona do pobrania i odprowadzenia na rachunek budżetu zarządcy drogi należnych mu opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania, w żaden sposób nie wpływa na wolności i prawa człowieka i obywatela. Ponadto nawet uzyskanie rozstrzygnięcia, który z podmiotów utworzonych przez gminę powinien pobierać i wpłacać na rachunek zarządcy drogi opłaty z tego tytułu, nie wpływałoby na zasadność pobranych opłat. Obowiązek ich uiszczenia wynika bowiem jednoznacznie z ustawy o drogach publicznych jak i obowiązującej uchwały w sprawie ustanowienia strefy płatnego parkowania, stanowiącej przepis prawa miejscowego. Na marginesie Sąd pierwszej instancji wskazał, że tożsamą przedmiotowo skargę wniósł Prokurator Okręgowy. W piśmie z dnia [...] r. Prokurator cofnął skargę oświadczając, że cofnięcie skargi wynika z całkowitego uchylenia § 2 ust. 2 pkt 7 załącznika do zaskarżonej uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 8, art. 50 § 1 i art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rzecznik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Rzecznik wywodził, że Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do badania materialnych przesłanek legitymacji skargowej Rzecznika Praw Obywatelskich. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 1134/11 w sprawie ze skargi Rzecznika Praw Obywatelskich na uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. nr VI/73/11 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej" w Szczecinie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oceniając zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, należało stwierdzić, że zarzuty kasacyjne są zasadne. Po pierwsze, Sąd pierwszej instancji dokonał w tej sprawie błędnej wykładni art. 8 § 1 w związku z art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. Jest bowiem oczywiste, że podstawowym zadaniem Rzecznika Praw Obywatelskich (w skrócie RPO) jest ochrona wolności i praw człowieka i obywatela unormowanych nie tylko w Konstytucji RP lecz także regulowanych w innych aktach normatywnych. Ponadto RPO jest właściwy także w przypadku naruszenia praw i wolności człowieka regulowanych w rozdz. II Konstytucji RP w związku z art. 8 § 1 i art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. Oznacza to, że RPO działając w powyższym zakresie podmiotowym i przedmiotowym wnosi skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawie, która dotyczy interesu obywateli, wywodząc swoją legitymację skargową z prawnej ochrony obiektywnego porządku prawnego. Dlatego też w tej sprawie legitymacja skargowa RPO ma swoje umocowanie w art. 8 § 1 i art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., ponieważ przedmiotowa uchwała Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. została wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ponadto w takim przypadku legitymacja skargowa RPO nie jest ograniczona przesłankami o charakterze materialnym, co słusznie podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Stąd, z tej przyczyny Sąd pierwszej instancji nie może z powodu rzekomo braku tej przesłanki oddalić skargę w trybie art. 151 ustawy p.p.s.a., stwierdzając, że wniesienie skargi było pozbawione podstaw prawnych w świetle uzasadnionej ochrony praw i wolności obywatela czy też ochrony praworządności. Po drugie, spowodowało to, że Sąd pierwszej instancji w istocie oddalił skargę RPO tylko z tej przesłanki, ponieważ uznał, że legitymacja skargowa RPO jest o charakterze materialnym, w świetle art. 8 ust. 1 ustawy o RPO, a brak jest przesłanek do uznania w tej sprawie skutecznego wniesienia na tej podstawie prawnej skargi do Sądu pierwszej instancji. Natomiast wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji RPO przysługuje w tej sprawie formalna, a nie materialna legitymacja skargowa, która jest oparta na wykazaniu związku materialno-prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu normatywnego, z odpowiednimi przepisami prawnymi, które regulują sytuację prawną obywateli, na rzecz których wniesiono skargę. Dlatego też, Sąd pierwszej instancji błędnie zakwestionował brak w tej sprawie materialnych przesłanek legitymacji skargowej RPO w świetle art. 151 ustawy p.p.s.a., biorąc pod uwagę, że RPO posiada legitymację skargową o charakterze formalnym do wniesienia danej skargi, której Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał. Po trzecie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zgodnie z dyspozycją art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji rozpatrzy także kwestie dalszego obowiązywania przedmiotowego § 2 ust. 2 pkt 7 załącznika do danej uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. w świetle skutków prawnych, które ten przepis już wywołał. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpatrzeniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z określenia "związany wykładnią prawa" należy wyprowadzić wniosek, że sąd wojewódzki nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, str. 490). W pozostałym zakresie jednakże ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny b) po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny (J.P. Tarno, dz. cyt. i powołane tam orzeczenie Sądu Najwyższego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 747/12. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. Nr VI/73/11 zmieniająca uchwałę Rady Miasta Szczecin z dnia 4 listopada 2010 r. Nr IX/N/1391/10 w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą "Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej w Szczecinie". Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej w Szczecinie, stanowiącego załącznik do ww. uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 4 listopada 2010 r., w brzmieniu nadanym tej jednostce redakcyjnej ww. uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011r. Stosownie do treści kwestionowanego § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej w Szczecinie - w brzmieniu nadanym mu uchwałą Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r. – przedmiotem działalności MJOG jest w szczególności świadczenie usług na rzecz Urzędu i Gminy Miasta Szczecin w zakresie wykonywania czynności operatora Strefy Płatnego Parkowania w zakresie dystrybucji i sprzedaży biletów postojowych, abonamentowych i opłat zryczałtowanych na rzecz zarządcy drogi. Zdaniem strony skarżącej powyższy przepis rażąco narusza art. 7 Konstytucji RP oraz art. 13b ust. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), wyposaża bowiem jednostkę budżetową działającą pod nazwą Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej, w skrócie MJOG, w kompetencje do pobierania opłat za parkowanie przyznanych przez ustawę o drogach publicznych zarządowi drogi. W wyniku sprzedaży kierowcom wskazanych biletów MJOG otrzymuje bowiem kwoty pieniężne, których wartość odpowiada, ustalonym w uchwale wprowadzającej strefę płatnego parkowania, stawkom jednorazowych, abonamentowych i zryczałtowanych opłat za parkowanie. Tym samym, sprzedaż biletów postojowych to w rzeczywistości określony sposób poboru przez MJOG opłat za parkowanie. W ocenie strony skarżącej, treść obecnie obowiązującego § 2 ust. 2 pkt 7 lit. a Statutu Miejskiej Jednostki Obsługi Gospodarczej w Szczecinie odpowiada znaczeniowo uprzednio obowiązującemu przepisowi § 2 ust. 2 pkt 7 Statutu, określonego uchwałą z dnia 4 listopada 2010 r., czyli sprzed jego nowelizacji, który wprost uprawniał wskazaną jednostkę do pobierania należnych opłat za parkowanie. Sąd, oceniając legalność zaskarżonego postanowienia uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 28 marca 2011 r., uznał, że skarga jest bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że mocą uchwały Nr XLV/941/01 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 października 2001 r. utworzony został zakład budżetowy Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego. Do jego zadań należy - zgodnie z treścią § 2.1. pkt 1 lit. u ww. uchwały, zmienionej uchwałą Nr LII/1367/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 25 października 2012 r. - organizowanie systemu parkowania i pobierania opłat z tego tytułu, w tym zawieranie umów na administrowanie strefą płatnego parkowania oraz nadzór nad jej prawidłowym działaniem. W wykonaniu powyższego ZDiTM zawarł porozumienie w dniu [...] r. z Miejską Jednostką Obsługi Gospodarczej, na mocy którego powierzył MJOG wykonywanie czynności w zakresie m.in.: obsługi kasowej sprzedaży opłat abonamentowych, opłat ryczałtowych i kart strefowych, obsługi technicznej w zakresie usługi SMS Parking, prowadzenia kontroli prawidłowości wnoszenia opłat za postój pojazdów w SPP, prowadzenia ewidencji opłat jednorazowych wniesionych przez parkowanie w urządzeniach kasujących, za pomocą usługi SMS Parking, opłat abonamentowych, zryczałtowanych oraz kart strefowych, czynności związanych z obsługą techniczną i konserwacją parkomatów oraz utrzymywania w należytym stanie technicznym i czystości oznakowania oraz tablic informacyjnych SPP. Z powyższego wynika zatem, że na mocy uchwały z dnia 4 listopada 2010 r. Nr IX/N tworzącej jednostkę budżetową Gminy Miasto Szczecin pod nazwą Miejska Jednostka Obsługi Gospodarczej jednostce tej powierzone zostały jedynie czynności techniczne związane z administrowaniem strefą płatnego parkowania, zaś dochody uzyskiwane z funkcjonowania tej strefy i jej obsługi stanowią nadal dochód Gminy Miasto [...]. Należy podkreślić, ze wykonywanie przez MJOG ww. czynności pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o drogach publicznych, stanowiącymi, że ww. opłaty są przekazywane do budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, nie została naruszona delegacja ustawowa dotycząca kompetencji w zakresie pobierania opłat z tytułu parkowania pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania. Wprawdzie w § 2 ust. 2 pkt 7 Statutu MJOG określonym uchwałą z dnia 4 listopada 2010 r. użyto sformułowanie, iż przedmiotem działalności MJOG jest świadczenie usług w zakresie wykonywania czynności związanych z prowadzeniem strefy płatnego parkowania, w tym pobieranie należnych opłat, to jednak uznać należy, że intencją uchwałodawcy nie było przeniesienie na MJOG kompetencji w zakresie pobierania opłat z tytułu parkowania pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, a jedynie powierzenie MJOG wykonywania czynności technicznych z zakresu administrowania tą strefą, co zostało szczegółowo określone w porozumieniu zawartym pomiędzy ZDiTM a MJOG z 3 stycznia 2011 r. Na takie rozumienie przedmiotowego zapisu ww. uchwały wskazuje to, że w tym samym przepisie, przedmiotowe usługi są świadczone przez MJOG wyłącznie na rzecz Urzędu i Gminy Miasta [...]. Niniejsza skarga nie obejmuje jednak uchwały Rady Miasta Szczecin z 4 listopada 2010 r. lecz uchwałę RM Nr VI/73/11 z 28 marca 2011 r. W ocenie Sądu zapis § 1 zmieniający treść § 2 ust. 2 pkt 7 Statutu MJOG stanowiący załącznik do uchwały Nr IX/N/1391/10 Rady Miasta Szczecin z 4 listopada 2010 r. w swojej treści nie jest tożsamy z brzmieniem uchwały RM Nr VI/73/11 z 28 marca 2011 r. W ocenie Sądu brzmienie § 2 ust. 2 pkt 7a) dystrybucja i sprzedaż biletów postojowych, abonamentowych i opłat zryczałtowanych na rzecz zarządcy drogi nie jest tożsama z poprzednim brzmieniem § 2 ust. 2 pkt 7 (statutu stanowiącego załącznik do uchwały Nr IX/N/1391/10 RM z 4 listopada 2010 r.). Treść tego przepisu po nowelizacji jednoznacznie wskazuje na techniczny charakter czynności operatora Strefy Płatnego Parkowania działającego na rzecz zarządcy drogi. W tym stanie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w wyroku.