II OSK 1149/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011 r. , sygn. akt II SA/Gd 698/10 w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 698/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Burmistrz Miasta Kwidzyna po rozpoznaniu wniosku M. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "G. ", stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji paliw płynnych wraz z istniejącą infrastrukturą przy ul. [...]" zlokalizowanego na terenie działki nr [-A-] obr. ew. [...] w K. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wskazał, iż na podstawie art. 64 ustawy została skierowana do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie prośba o wyrażenie opinii odnośnie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kwidzynie w dniu [...] stycznia 2010 r. wyraził opinię nr [...], że dla przedmiotowego przedsięwzięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu opinii stwierdzono, że opracowanie raportu dla tego przedsięwzięcia pozwoli na ocenę ewentualnych zagrożeń dla środowiska i zastosowanie środków technicznych ograniczających te uciążliwości do wartości normatywnych. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku w postanowieniu nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wskazał na brak obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla omawianego przedsięwzięcia podkreślając rodzaj inwestycji i jej kwalifikację, położenie inwestycji poza obszarami europejskiej sieci NATURA 2000 i poza pozostałymi obszarami objętymi ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz lokalizację przedsięwzięcia oddaloną o bezpieczną odległość od granic państwa i w związku z tym brak transgranicznego oddziaływania inwestycji. Ponadto organ wskazał, iż z uwagi na skalę przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemne proporcje nie przewiduje się znacznego wzrostu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Inwestycja będzie polegała na rozbudowie istniejącej stacji LPG wraz z niezbędną infrastrukturą. Planowany jest montaż dwupłaszczowego, trzykomorowego zbiornika magazynowego na paliwa płynne o pojemności 25 m3, z odpowiednią armaturą i monitoringiem kontrolującym ewentualny wyciek paliwa, z systemem odsysania oparów, magazynującego takie paliwa jak olej napędowy i benzyny, wyposażonego w jeden dystrybutor paliwowy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz. U. 243, poz. 2063). Organ wyjaśnił, że oddziaływanie na środowisko będzie miało trwały charakter. W warunkach normalnej eksploatacji można spodziewać się, że funkcjonowanie stacji będzie źródłem emisji substancji pyłowo-gazowych do powietrza, będzie powodowało emisję hałasu do otoczenia, powstawanie odpadów komunalnych oraz powstaniem ścieków sanitarnych i deszczowych. Sprzedaż paliw odbywać się będzie poprzez jeden dystrybutor paliwowy, który usytuowany będzie na wysepkach pod zadaszeniem. W czasie tankowania zachodzić będzie emisja oparów benzyn, etylin, oleju napędowego z otworów wlewowych zbiorników samochodowych. Prężność par mieszaniny węglowodorów wypychanych ze zbiorników samochodowych podczas ich tankowania kształtuje się następująco: etylina, benzyna: okres letni: 920 g/m3 od gazów, okres zimowy: 360 g/m3 od gazów, olej napędowy: emisja pomijalnie mała. W celu ograniczenia emisji dystrybutor wyposażony będzie w system odsysania oparów węglowodorów i zwrotu ich do podziemnych zbiorników paliw tzw. VRS. Sprawność robocza tego typu instalacji wynosi 95%. Tankowanie olejem napędowym nie wymaga odsysania oparów - ponieważ emisja mieszaniny węglowodorów jest pomijalnie niewielka. Przy zastosowanej technologii oraz uwzględnieniu właściwości fizycznych i chemicznych substancji ropopochodnych ocenia się, że projektowana stacja paliw nie powinna stanowić zagrożenia dla wód podziemnych. Za taką interpretacją przemawiają następujące fakty: całkowite skanalizowanie siecią kanalizacji deszczowej i skierowanie ścieków poprzez separator do istniejącej kanalizacji deszczowej; wykonanie szczelnego podłoża. Środowisko gruntowo-wodne, przed negatywnym oddziaływaniem projektowanej instalacji, zostanie zabezpieczone przez zastosowanie najwyższej jakości rozwiązań technicznych jak i prowadzony monitoring zarówno stanu technicznego jak i stanu środowiska. Woda będzie użytkowana do celów: p.poż. i gospodarczych (utrzymania porządku i czystości na terenie zakładu). Dlatego też, ścieki te, przed wprowadzeniem ich do sieci kanalizacyjnej muszą być poddawane podczyszczeniu w celu obniżenia stężeń w/w zanieczyszczeń. Place i drogi wewnętrzne będą posiadały szczelną i nieprzepuszczalną powierzchnię. System zbierania cieczy i wód opadowych z całego placu manewrowego stacji winien być zaprojektowany w taki sposób, aby wszystkie odcieki były zbierane przez szczelne kanały opaskowe do urządzeń oczyszczających w celu pozbawienia tych ścieków zanieczyszczeń ropopochodnych lub aktywnych chemicznie. Cały teren będzie odpowiednio wyprofilowany i uszczelniony, aby zanieczyszczenia nie mogły przedostawać się do gruntu. Wyrobione spadki terenu powinny umożliwić odprowadzenie ścieków do odwodnienia liniowego a następnie do separatora i neutralizatorów celem podczyszczenia. Na terenie stacji paliw zostanie zaprojektowana sieć kanalizacji deszczowej, w której wydzielony będzie obieg związany z odwadnianiem płyty dystrybutorów oraz parkingów. Ścieki deszczowe pochodzące z tych obiektów będą odprowadzane do kanalizacji po podczyszczeniu w separatorze osadów i substancji ropopochodnych. Szlamy i osady z systemu podczyszczającego oprócz substancji olejowych mogę również zawierać metale ciężkie pochodzące ze spalin pojazdów. Ze względu na znaczną odległość zabudowań od wskazanych stacjonarnych źródeł dźwięku emisja hałasu nie przekroczy dopuszczalnych norm w tym zakresie. Organ podał, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na szatę roślinną i świat zwierzęcy w wypadku przestrzegania wszystkich zawartych w dokumentacji zaleceń, nie przewiduje się także wycinki drzew lub krzewów. Projektowana inwestycja położona jest z dala od terenów podlegających ochronie w obszarze, który już wcześniej został poddany przekształceniom antropogenicznym. Sam teren zakładu obecnie nie posiada elementów wartościowych przyrodniczo i krajobrazowych. Nie przewiduje się również znacznego wykorzystywania zasobów naturalnych, bowiem planowana rozbudowa istniejącej stacji LPG będzie wymagała zaopatrzenia w wodę dla celów przeciwpożarowych. Zapotrzebowanie wody na te cele będzie odbywało się poprzez istniejący hydrant HP-80 zlokalizowany na istniejącej sieci wodociągowej. Ilość wody niezbędnej dla celów ppoż., zgodnie z przepisami określa się jako 10 dm3/sekundę, którą wydajność zapewnia hydrant HP-80 w ilości 1 szt. Organ wskazał, iż nie przewiduje się zagrożenia dla środowiska z uwagi na znaczne oddalenie planowanego przedsięwzięcia od następujących obszarów: -obszarów wodno-błotnych oraz innych obszarów o płytkim zaleganiu wód podziemnych, najbliżej położone obszary faunistyczne wpisane na listę Konwencji Ramsarskiej to: znajdujący się w odległości ok. 50 km od przedmiotowego przedsięwzięcia Rezerwat przyrody Jezioro Karaś (MP 1958 r. nr 42, poz. 243) położony w powiecie iławskim oraz Rezerwat przyrody Jezioro Drużno (MP 1966 r. nr 5, poz. 26 i Dz. Urz. Woj. War. - Maz. z 2000 r. nr [-C-], poz. 700), położony w powiecie elbląskim, który jest oddalony o około 65 km od przedmiotowego przedsięwzięcia; obszarów wybrzeża - wybrzeże Morza Bałtyckiego w miejscowości Jantar oddalone jest o około 70 km od Kwidzyna; -obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone — nie występują; -obszarów przylegające do jezior - nie występują na omawianym terenie; -uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej - najbliżej położone uzdrowisko to Krynica Morska położona w odległości 87 km od Kwidzyna; -obszarów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszarów Natura 2000 oraz pozostałych form ochrony przyrody; planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarami chronionego krajobrazu oraz poza obszarami Natura 2000. Z analizy lokalizacji przedsięwzięcia w pobliżu obszarów o szczególnej wrażliwości przyrodniczej wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa") wynika, że planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarami chronionego krajobrazu, znajdującymi się na terenie powiatu kwidzyńskiego oraz innymi obszarami chronionymi na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Organ wskazał, iż z uwagi na charakter i skalę przedsięwzięcia, nie przewiduje się zagrożenia dla środowiska następujących obszarów: -obszaru leśnego, który jest usytuowany w odległości ok. 2,0 km na wschód od planowanego przedsięwzięcia; -obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne: usytuowany w odległości ok. 2,5 km od planowanego przedsięwzięcia obszar Starego Miasta (wpisany do rejestru zabytków decyzją Nr rejestru [...] z dnia [...] lipca 1959 r.) oraz zespół budynków stadniny i osiedla Miłosna w Kwidzynie (wpisany do rejestru zabytków decyzją Nr rejestru [...] z dnia [...] lutego 1980 r.) oddalony o około 4 km od planowanego przedsięwzięcia; -obszarów objętych ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych: na rozpatrywanym terenie nie ma wyznaczonych stref ochronnych ujęć wód powierzchniowych lub podziemnych i obszar ten nie jest zlokalizowany na obszarze objętym głównym zbiornikiem wód podziemnych ani na obszarze zasilania takiego zbiornika. Najbliżej położone studnie głębinowe znajdują się na terenie ujęcia wody dla miasta K. przy ul. [...], w odległości ok. 3 km od miejsca planowanej inwestycji. Planowane przedsięwzięcie znajduje się w odległości ponad 100 km od najbliższej granicy państwa z Rosją (Obwód Kaliningradzki). Organ wskazał, iż w trakcie postępowania administracyjnego nie wpłynęły żadne uwagi ani wnioski stron. Po przeanalizowaniu powyższych okoliczności, organ I instancji uznał brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zakresie planowanego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie art. 107 § 1 Kpa poprzez brak daty i numeru decyzji na karcie informacyjnej, która stanowi załącznik decyzji, art. 11 i art.107 § 3 Kpa poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności nie wskazanie przyczyn, z powodu których organ nie przyznał racji stanowisku wyrażonemu w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie z dnia 20 stycznia 2010r., art. 59 ust. 1 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy poprzez wydanie decyzji bez rozważenia wszystkich uwarunkowań przedsięwzięcia i obszaru, na którym jest planowane, w szczególności niedokonanie analizy oraz oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na otoczenie, w tym w powiązaniu ze stacją paliw funkcjonującą w sąsiedztwie na działkach Nr [-D-] i [-B-] . Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż stosownie do treści art. 71 ust. 2 ustawy, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz uwarunkowań kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, polegające rozbudowie stacji paliw płynnych na działce nr [-A-] obręb geodezyjny [...] przy ulicy [...] w K. zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do instalacji, które w odniesieniu do art. 201 ust.1 ustawy prawo ochrony środowiska z dnia 27 lipca 2001 r. wymagać będzie uzyskania pozwolenia zintegrowanego dla jego prowadzenia. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U Nr 58, poz. 535 ze zmianami), planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o dużym ryzyku powstania awarii przemysłowej. O takiej kwalifikacji decydują ilości substancji niebezpiecznych, które znajdować się będą na terenie stacji paliw płynnych w okresie jej normalnego funkcjonowania - poniżej 2500 Mg. Planowana stacja paliw będzie typowym przedsięwzięciem, jakie zostały zrealizowane między innymi na terenie miasta. Zainstalowane na niej będą urządzenia, które posiadają atesty i homologacje niezbędne do ich wykorzystania na tego typu obiektach, w tym między innymi: - podziemny dwupłaszczowy zbiornik na paliwa, z systemem monitoringu szczelności przestrzeni między płaszczowej, - dystrybutor paliwa wieloproduktowy, dwustronny, który będzie wyposażony w aktywny system odsysania oparów (VRS), powstających podczas napełniania zbiorników samochodowych benzyną bezołowiową. Sprawność systemu VRS = 95 %, instalacje paliwowe dopuszczone do stosowania na stacjach paliw płynnych, - urządzenia przewidziane do oczyszczania ścieków deszczowych i pochodzących z prac porządkowych z terenu stacji paliw, a przede wszystkim z tzw. "pola szczelnego" (wyznaczone miejsce na terenie stacji, w obrębie którego odbywa się obrót paliwami) przed ich odprowadzaniem do miejskiego układu kanalizacji deszczowej. Są to typowe, powszechnie stosowane obiekty i urządzenia wyposażenia stacji paliw płynnych i wielokrotnie sprawdzone w czasie ich funkcjonowania. Planowana stacja niczym nie będzie się różniła pod względem zastosowanych urządzeń do magazynowania i dystrybucji paliw od innych stacji już realizowanych na terenie miasta. Organ wyjaśnił, że organ wydający decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przeanalizował wymienione w "Karcie informacyjnej przedsięwzięcia" informację, ocenił miejsce jego realizacji (istniejąca stacja gazu płynnego LPG wraz z obiektami usługowymi i gospodarczymi), sąsiedztwo drogi krajowej nr [-C-] o znacznym natężeniu ruchu pojazdów samochodowych, w tym dużym udziale samochodów ciężarowych oraz brak w sąsiedztwie terenów wrażliwych (zabudowa mieszkaniowa, budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, szpitali i domów opieki społecznej) i akustycznie chronionych. W decyzji te zagadnienia zostały omówione łącznie z potencjalnym oddziaływaniem funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, jako uzasadnienie jej podjęcia. Należy zaznaczyć, że będzie to stacja niewielka z jednym trójkomorowym zbiornikiem na paliwa, gdy standardowo stacje wyposażane są w trzy zbiorniki i co najmniej trzy dwustronne dystrybutory paliw. Wszystkie zastosowane urządzenia i materiały dają gwarancją kompleksowej ochrony środowiska oraz kontrolę funkcjonowania stacji - piezometry. Organ wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji paliw płynnych wraz z istniejącą infrastrukturą przy ulicy [...]" zawarte są wszystkie wymagane elementy, a stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie jest uzasadnione. Organ ten w wydanej opinii nie wskazał żadnych konkretnych przyczyn, dla których uznał potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, stwierdzając jedynie, że sporządzenie raportu pozwoli na ocenę ewentualnych zagrożeń dla środowiska i zastosowanie środków technicznych ograniczających uciążliwości do wartości normatywnych. Organ wskazał, iż zarzut odwołania dotyczący braku oceny oddziaływań skumulowanych, związanych z funkcjonowaniem w sąsiedztwie podobnego przedsięwzięcia (stacja paliw), nie jest zasadny. W tym przypadku problem ten nie występuje, gdyż oba przedsięwzięcia zgodnie z art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm.) powinny ograniczyć swoje oddziaływania do granic własności. Przepis ten stanowi bowiem, iż eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisją hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 (dotyczącego obszaru ograniczonego użytkowania, który nie ma w sprawie zastosowania), powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalacją ma tytuł prawny. Jeżeli funkcjonująca na terenie działek nr [-D-] i [-B-] stacja paliw płynnych nie przestrzega obowiązujących przepisów na jej granicy i nie są dotrzymywane standardy ochrony środowiska, wówczas należy powiadomić organy upoważnione do kontroli jakości stanu środowiska. Skargę na powyższą decyzję wywiodła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. zarzucając naruszenie: - art. 7, 10, 77 § 1 i 4, 80 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie, czy teren inwestycji leży na terenie podlegającym ochronie przyrody, oparcie się na opiniach wydanych w oparciu o błędne założenie, że teren inwestycji nie leży na terenie podlegającym ochronie przyrody i poprzez dowolne przyjęcie, że obiekty i urządzenia mające być zastosowane przy wykonaniu inwestycji są bezpieczne i sprawdzone, a w konsekwencji pochopne przyjęcie, że przedsięwzięcie nie wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy poprzez nierozważnie wszystkich koniecznych elementów niezbędnych od należytego uzasadnienia podjętej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wynika, jakie są szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Uwarunkowania te to rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska, rodzaj i skala możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wskazanych uwarunkowań. Zdaniem skarżącej w trakcie postępowania nie przeprowadzono żadnych dowodów w tym zakresie, nie wyjaśniono stanu faktycznego, nie zweryfikowano informacji podanych przez inwestora. Brak postępowania dowodowego powoduje, że rozstrzygnięcie merytoryczne, którego konsekwencją jest rezygnacja z wiążącego określenia warunków wykonania inwestycji bezpiecznej dla środowiska, ograniczyło treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wskazania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy tak niedbałym postępowaniu, opartym jedynie na karcie informacyjnej przedsięwzięcia sporządzonej przez inwestora, decyzja środowiskowa musi zostać uchylona a postępowanie przeprowadzone na nowo. Skarżąca prowadząca w sąsiedztwie planowanej inwestycji stację paliw, stwierdziła, iż wyłącznie sporządzenie raportu umożliwia zapoznanie się z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na otoczenie. Ponadto skarżąca podniosła, że organy orzekające obu instancji, podobnie jak organy opiniujące, błędnie przyjęły, że planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarami chronionego krajobrazu, gdy tymczasem z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika (pkt 9, ostatnie zdanie), że planowana inwestycja leży na terenie podlegającym ochronie przyrody na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów NATURA 2000. Organy zatem błędnie ustaliły stan faktyczny przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia, nie wyjaśniono przy tym o jaką formę ochrony przyrody idzie w tym przypadku Skarżąca zarzuciła, iż decyzje organów obu instancji nie zawierają obligatoryjnych elementów wskazanych w art. 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwarunkowania te obejmują rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2. Skarżąca wskazała, iż organ odwoławczy nie sprawdził, czy kontrolowana decyzja obejmuje wszystkie wymagane elementy, a decyzja organu I instancji nie omawia obligatoryjnych elementów - ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii (wymóg z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy) oraz zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania (wymogi z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a - e ustawy). Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę podnosząc, że w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów wskazano, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje do magazynowania i dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. W § 2 ust.1 pkt 22 rozporządzenia wskazano, iż sporządzenia raportu wymagają instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub produktów chemicznych, o łącznej pojemności nie niższej niż 10 000 m3, wraz z urządzeniami do przeładunku. Przedsięwzięcie planowane w niniejszej sprawie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wielkość tego przedsięwzięcia nie jest znaczna, dotyczy ono bowiem realizacji dystrybutora o pojemności 25 m3 (co w kontekście wielkości granicznej - 10 000 m3, wskazanej w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia, jest wielkością niewielką). Planowana stacja, jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji, jest stacją niewielką z jednym dystrybutorem paliw i trójkomorowym zbiornikiem na paliwa, gdy standardowo stacje wyposażane są w trzy zbiorniki i co najmniej w trzy dwustronne dystrybutory paliw. Sąd wskazał, iż ustawodawca w art. 63 ust. 1 ustawy przewidział, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie organ ten na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko. Wydane w tym zakresie postanowienie było, zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy, zaskarżalne zażaleniem. Strony nie kwestionowały jego prawidłowości i stało się ono prawomocne. Stosownie do treści art. 84 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wobec treści wydanego postanowienia o braku potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko, organ w trybie art. 84 ust. 1 ustawy wydał decyzję o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu wydana decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 84 ust. 2, 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy. Zawiera ona załącznik w postaci charakterystyki przedsięwzięcia i karty informacyjnej oraz informacje o uwarunkowaniach wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy. Organ odwoławczy w wydanej decyzji szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a rozważania w tym zakresie są prawidłowe. Ponadto Sąd wskazał, że zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wydane w sprawie decyzje zawierają informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1. W szczególności organ zgodnie z wymogami art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a – e ustawy przeanalizował w decyzji rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, a z decyzji wynikają okoliczności związane z zasięgiem tego oddziaływania, wielkością i okresem oddziaływania, prawdopodobieństwem oddziaływania, czy transgranicznym oddziaływaniem przedsięwzięcia na elementy przyrodnicze. Z decyzji wynika, iż z uwagi na skalę przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu, oddziaływanie przedsięwzięcia organiczny się do działki objętej wnioskiem, nie przewiduje się zatem kumulowania oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami w sąsiedztwie. Zarzut skarżącej, iż organ nie wyjaśnił, czy inwestycja leży na terenie podlegającym ochronie przyrody jest bezzasadny. Organ szczegółowo zanalizował w wydanej decyzji tę kwestię, wskazując, iż inwestycja nie leży na obszarze chronionym i znajduje się w znacznej odległości od takich obszarów, szczegółowo wymienionych w decyzji. Oceny tej nie może zmienić omyłkowe wpisanie przez inwestora, iż inwestycja leży na terenie podlegającym ochronie przyrody. Organ dokonał bowiem szczegółowych przeciwnych ustaleń w tym zakresie. Zarzut braku analizy tej kwestii nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż skarżąca podnosząc zarzuty w tym zakresie nie podważyła ustaleń organu, dotyczących odległości inwestycji od obszarów chronionych opisanych w decyzji, ani nie wskazała, na jakim konkretnie innym obszarze chronionym miałaby, wbrew odmiennym ustaleniom organu znajdować się inwestycja. Treść wydanej decyzji, wbrew stanowisku zawartemu z skardze, winna ograniczać się do wskazania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, bo takie unormowanie przewiduje wyraźnie art. 84 ust.1 ustawy. Zarzut skarżącej w tym zakresie jest zatem bezzasadny. Podkreślić należy, iż w prowadzonym postępowaniu organ winien był oprzeć się na informacjach wynikających z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Charakteryzuje ona bowiem przedsięwzięcie, dla którego wydawana jest decyzja. Organ nie ma obowiązku dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie raportu w każdej sprawie, taka jest bowiem istota uregulowania przewidzianego w art. 63 ust. 1 ustawy, który uzależnia konieczność sporządzenia raportu od uwarunkowań konkretnej sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka [...] zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy, poprzez przyjęcie, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest kompletne, mimo, że nie uwzględnia ono: a. ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii (wymóg z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy) b. zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania (wymogi z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, c - e ustawy); 1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 141 § 4 ppsa i art. 151 ppsa, poprzez wadliwe ustalenie, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż zawiera w uzasadnieniu wszystkie elementy wymagane zgodnie z art. w art. 63 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy; mimo, że nie zawiera wymogów wskazanych w art. 63 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. a, c - e ustawy - art. 141 § 4 ppsa i art. 151 ppsa, oraz art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez uznanie za prawidłową decyzję, która została wydana bez należytego ustalenia stanu faktycznego w sprawie - art. 141 § 4 ppsa i art. 151 ppsa, oraz art. 63 ust. 2 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy w zw. z art. 141 § 1 kpa i art. 3 § 2 pkt 2 ppsa poprzez błędne przyjęcie prawomocności wydanego w toku postępowania postanowienia Burmistrza Miasta Kwidzyna z dnia [...] lutego 2010 r. ([...]) stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia - art. 141 § 4 ppsa i art. 151 ppsa, poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a mimo to orzeczenie o oddaleniu skargi. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, że Sąd uznał za należycie uzasadnioną decyzję, która nie zawierała obligatoryjnych elementów wskazanych w ustawie: - wskazania ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii (wymóg z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy) - zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania (wymogi z art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a, c - e ustawy). Strona podniosła, że nie jest wystarczające ograniczenie oceny do wskazania, że obiekt (stacja paliw) nie znajduje się na liście stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. nr 58 poz. 535), jako że jest to klasyfikacja generalna i abstrakcyjna obiektów, zaś wymóg z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy wyraźnie wskazuje, że ocena ma uwzględniać również stosowane w obiekcie technologie. Zasięg rzeczywistego oddziaływania inwestycji, innego niż transgraniczne, w ogóle nie został omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (poza wzmianką, że zgodnie z odpowiednimi przepisami oddziaływanie powinno ograniczać się do terenu działki, na której posadowiono inwestycję). W ocenie strony skarżącej Sąd bezzasadnie przyjął też, że została wyjaśniona kwestia braku kumulacji inwestycji, mimo, że jak wskazano w toku postępowania i w skardze, na sąsiedniej działce znajduje się już inna stacja paliw. Brak kumulacji został zaś przyjęty wyłącznie na podstawie oświadczeń inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "Ppsa") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Badając stosownie do treści art. 183 § 2 Ppsa zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie, dlatego postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 84 ust. 2, 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy. W zaistniałej sprawie, wobec stwierdzenia braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zastosowanie miały przepisy art. 84 ust. 1 i 2 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2). Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Natomiast w myśl ust. 2 art. 85 ustawy uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać: 1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: – ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, – uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, – wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; 2) w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wydane w sprawie decyzje zawierają informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1. W szczególności organ zgodnie z wymogami art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. a – e ustawy przeanalizował w decyzji rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, a z decyzji wynikają okoliczności związane z zasięgiem tego oddziaływania, wielkością i okresem oddziaływania, prawdopodobieństwem oddziaływania, czy transgranicznym oddziaływaniem przedsięwzięcia na elementy przyrodnicze. Z decyzji wynika, iż z uwagi na skalę przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu, oddziaływanie przedsięwzięcia organiczny się do działki objętej wnioskiem, nie przewiduje się zatem kumulowania oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami w sąsiedztwie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu pierwszej instancji, z materiałów sprawy, a w szczególności decyzji administracyjnych wynika bowiem, że inwestycja będzie polegała na rozbudowie istniejącej stacji LPG wraz z niezbędną infrastrukturą usytuowanej na terenie działki nr [-A-] obr. ew. [...] w K. przy ul. [...]. Planowany jest montaż dwupłaszczowego, trzykomorowego zbiornika magazynowego na paliwa płynne o pojemności 25 m3, z odpowiednią armaturą i monitoringiem kontrolującym ewentualny wyciek paliwa, z systemem odsysania oparów, magazynującego takie paliwa jak olej napędowy i benzyny, wyposażonego w jeden dystrybutor paliwowy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz. U. 243, poz. 2063). Zbiornik podziemny będzie wyposażony w odpowiednie zabezpieczenia wynikające z w/w rozporządzenia. Zbiornik będzie zabezpieczony przed działaniem korozji poprzez zastosowanie odpowiednich pokryć antykorozyjnych lub ochrony elektrochemicznej, uziemiony oraz poddany próbie szczelności w miejscu jego umieszczenia. Przekaz paliw będzie odbywał się za pomocą rurociągów typu BRUGG, UPP lub DURAP1NA, jako systemu rur jednościankowych do wykonywania podziemnych instalacji na przedmiotowej stacji paliw. Rurociągi zlewowe planuje się wykonać z rur PETREX, która jest falistym przewodem miedzianym, odpornym na przebicie 20 kV. Nawierzchnia istniejącego placu manewrowego jest utwardzona i szczelna. W miejscu tankowania i rozładunku cysterny nawierzchnia będzie zabezpieczona przed przenikaniem substancji ropopochodnych do gruntu za pomocą geo-membrany lub nawierzchni betonowej wodoszczelnej. Wody opadowe ze stacji będą odprowadzone poprzez projektowany separator do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej poprzez istniejące przyłącze po uprzednim uzgodnieniu z wodociągami w Kwidzynie. Zastosowane materiały budowlane nie będą wchodziły w reakcję z gruntem, będą posiadały stosowne atesty. Monitoring wód gruntowych zapewni zastosowanie piezometrów na spływie wód gruntowych. Planowana inwestycja zamknie się w granicach działki inwestora o powierzchni 0,4315 ha. Nie będzie negatywnie oddziaływać na szatę roślinną i świat zwierzęcy w wypadku przestrzegania wszystkich zawartych w dokumentacji zaleceń. Nie przewiduje się także wycinki drzew lub krzewów. Projektowana inwestycja położona jest z dala od terenów podlegających ochronie w obszarze, który już wcześniej został poddany przekształceniom antropogenicznym. Sam teren zakładu obecnie nie posiada elementów wartościowych przyrodniczo i krajobrazowych. Realizacja projektu w opisywanym rejonie wprowadzi nowe obiekty kubaturowe i technologiczne w teren dotychczas zabudowany, na terenie istniejącej stacji LPG, a tym samym nie zmieni znacząco krajobrazu. Ponieważ planowane obiekty będą miały stosunkowo niewielką wysokość obiekty te nie będą stanowiły dominanty w krajobrazie. Nie przewiduje się również znacznego wykorzystywania zasobów naturalnych, bowiem planowana rozbudowa istniejącej stacji LPG będzie wymagała zaopatrzenia w wodę dla celów przeciwpożarowych. Zapotrzebowanie wody na te cele będzie odbywało się poprzez istniejący hydrant HP-80 zlokalizowany na istniejącej sieci wodociągowej. Ilość wody niezbędnej dla celów ppoż., zgodnie z przepisami określa się jako 10 dm3/sekundę, którą wydajność zapewnia hydrant HP-80 w ilości 1 szt. Zasilanie w energię elektryczną opierać się będzie na istniejącym przyłączu energetycznym. Zapotrzebowanie na potrzeby stacji paliw płynnych hipotetycznie określa się jako 20 KW - w ramach istniejącej mocy - na etapie eksploatacji stacji. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że inwestycja z uwagi na jej rodzaj i skalę nie będzie zagrażać środowisku. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że inwestycja nie leży na terenie podlegającym ochronie i znajduje się w znacznej odległości od takich obszarów., szczegółowo zresztą wskazanych. Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa i art. 151 Ppsa, oraz art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez uznanie za prawidłową decyzję, która została wydana bez należytego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa z uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że art. 141 § 4 Ppsa można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie Sądu I instancji jest kompletne i pozwala na kontrolę kasacyjną zapadłego rozstrzygnięcia w zakresie zastosowanych przepisów prawa materialnego oraz prawidłowości ustalonego stanu faktycznego. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia wyżej wskazanych przepisów. Sąd w sposób należyty ustalił stan faktyczny sprawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie charakterystyka przedsięwzięcia zawarta w karcie informacyjnej stanowiła wystarczającą podstawę do oceny dokonanej przez organ. Wielkość tego przedsięwzięcia nie jest znaczna, dotyczy ono bowiem realizacji dystrybutora o pojemności 25 m3 (co w kontekście wielkości granicznej - 10 000 m3, wskazanej w § 2 ust. 1 pkt 22 rozporządzenia, jest wielkością niewielką). Odnosząc się natomiast do kwestii kumulacji wskazać należy, że kumulacja zachodziłaby w sytuacji gdyby zasięg inwestycji wykraczał poza granice terenu inwestycji. Natomiast w niniejszej sprawie, obszar oddziaływania inwestycji zamknie się w granicach terenu inwestycji. Wobec powyższego prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w przedmiotowej sprawie nie będziemy mieli do czynienia z kumulacją. W tym miejscu należy wskazać również, że Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organu II instancji, iż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do zakładów o dużym ryzyku powstania awarii przemysłowej ani do zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. nr 58, poz. 535 ze zm.) do zakładu o zwiększonym ryzyku zalicza się zakład, w którym występuje jedna lub więcej substancji niebezpiecznych w ilości równej lub większej niż określone w załączniku do rozporządzenia w tabeli 1 lub 2 w kolumnie "Ilość substancji niebezpiecznej decydująca o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku". Zgodnie z pkt 34 tabeli nr 1 ilość substancji niebezpiecznej decydującej o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku w przypadku produktów destylacji ropy naftowej wynosi 2.500Mg. Odnosząc się natomiast do kwestii braku opinii biegłych w zakresie bezpieczeństwa instalacji w ocenie składu orzekającego do oceny powyższego nie jest wymagana opinia biegłych. Inwestor realizując inwestycje ma obowiązek stosować urządzenia dopuszczone do użytkowania w Polce, co będzie przedmiotem kontroli na późniejszym etapie realizacji inwestycji. Słusznie zauważył autor skargi kasacyjnej, że błędnie Sąd I instancji przyjął, iż postanowienie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko było, zgodnie z art. 65 ust. 2 ustawy, zaskarżalne zażaleniem. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei art. 63 ust. 2 ustawy stanowi, że postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 wydaje się po zasięgnięciu opinii właściwych organów (art. 64 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 65 ust. 2 ustawy na postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy przysługuje zażalenie. Z powyższej regulacji zatem wynika, że ustawodawca przewidział możliwość kwestionowania w formie zażalenia jedynie postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji na postanowienia o treści negatywnej dotyczące niestwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to jest takie jakie zostało wydane w niniejszej sprawie, zażalenie nie przysługuje. Istnieje jednak w obu przypadkach obowiązek uzasadnienia postanowienia (art. 65 ust. 3 ustawy). W tym miejscu podkreślić należy, że brak podstaw do złożenia zażalenia na postanowienie o treści negatywnej nie oznacza, że jest ono pozbawione jakiejkolwiek kontroli, gdyż kontrola ta odbywa się przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, a uzasadnienie postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia, pozwala organowi wyższej instancji na poznanie argumentów przemawiających za rezygnacją z przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku wniesienia skargi na decyzję środowiskową mogą też być poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Co prawda uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera oceny postanowienia Burmistrza stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to jednakże biorąc pod uwagę, że wydane wcześniej niż kontrolowana decyzja postanowienie poprzedzone zostało stosownymi opiniami oraz zawiera identyczne argumenty jak wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, to powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala na uznanie, iż powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego uznać należy, że w niniejszej sprawie Sąd nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej, a naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna, jako mniemająca usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.