IV SA/Gl 799/12

Dnia 22 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Dyrektora A z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 1 sierpnia 2012 roku W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na pismo Dyrektora A z dnia [...] roku nr[...], na podstawie którego organ odmówił skarżącemu potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe. W odpowiedzi na skargę z dnia 12 września 2012 roku Dyrektor A reprezentowany przez radcę prawnego T. U. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie z uwagi na fakt, iż "zachowanie organu w niniejszej sprawie nie mieści się w katalogu form działania podlegających kontroli sądu administracyjnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a. Mając na uwadze powyższe należy rozstrzygnąć kwestię, czy na pismo organu o odmowie potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem skarga przysługuje m.in. na akt bądź czynność podejmowane w sprawie indywidualnej, skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczące jego uprawnienia lub obowiązku określonego w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Poza tym konieczne jest żeby ów akt lub czynność z zakresu administracji publicznej zawierały element władztwa administracyjnego, czyli tym samym o treści uprawnienia bądź obowiązku przesądza jednostronnie organ natomiast adresat jest związany tym jednostronnym działaniem. Czynność, która jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie to odmowa potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Jest ona zatem podejmowana w indywidualnej sprawie określonego podmiotu oraz dotyczy potwierdzenia uprawnienia tego podmiotu wynikającego z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ś.o.z. Od jednostronnego działania dyrektora oddziału wojewódzkiego NFZ zależy, czy uprawniony podmiot skorzysta z przysługującego mu leczenia uzdrowiskowego. Biorąc pod uwagę powyższe cechy czynności odmowy potwierdzenia skierowania na leczenie uzdrowiskowe należy stwierdzić, że jest to czynność z zakresu administracji publicznej, która została poddana kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (postanowienie NSA z 25 września 2007 r. sygn. akt II GSK 136/07). Jednakże stosownie do art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Ponadto art. 52 § 3 P.p.s.a. mówi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem skargi jest pismo Dyrektora A wydane na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie leczenia uzdrowiskowego (Dz.U. Nr 274, poz. 2174) w związku z art. 33 ś.o.z. Poza tym należy wskazać, iż zgodnie z § 5 ust. 3 powyższego rozporządzenia na niepotwierdzenie skierowania przez Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia nie przysługuje odwołanie. A tym samym wobec braku możliwości odwołania się, przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego należało wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie zwracał się do organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa a jedynie, w jego imieniu drogą telefoniczną, wystąpił o to jego lekarz rodzinny ale jak sam skarżący przyznał w piśmie z dnia 22 września 2012 roku nie ma na to żadnego potwierdzenia. Podsumowując skarga z dnia 1 sierpnia 2012 roku podlega odrzuceniu z uwagi na fakt, iż W. K. nie dopełnił warunku stanowiącego o dopuszczalności skargi tj. nie wyczerpał środków zaskarżenia i nie wezwał na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.