III SA/Wa 132/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Wójt Gminy R., działający jako wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 34 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), zajął stanowisko w przedmiocie zgłoszonych przez T. J. zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na bezzasadność zarzutu zobowiązanego, który pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. podniósł, że "zaległości podatku Gminy będą umorzone". Organ podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], odmówił umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Ponadto dodał, że przedmiotowe zaległości zabezpieczone zostały przez wpis do hipoteki [...] Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. J., stwierdzając, że skarżone postanowienie jest dla niego krzywdzące. Ponadto wskazał na powody, dla których jego zaległości podatkowe powinny być umorzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18, art. 23 § 3 i art. 23 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2011 r., uznając, iż jest ono prawidłowe. W uzasadnieniu swojego postanowienia opisało przebieg postępowania oraz dokonało wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Kolegium stwierdziło, że podniesione przez Skarżącego okoliczności nie mieszczą się w żadnej z ustawowych podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto zarzuty nie mogą być oparte na zdarzeniach przyszłych. Jednocześnie Kolegium wskazało na decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] czerwca 2011 r. odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2000-2006, za II, III, IV ratę 2007 r., za IV ratę 2008 r., za 2010 r. i za I ratę 2011 r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. J., podnosząc, że postanowienie Kolegium jest dla niego krzywdzące. Stwierdził, że Kolegium pominęło ustawę z dnia 5 sierpnia 2008 r. Ponadto wskazał, że zamierza przeprowadzić kapitalny remont swojego zakładu pracy i zatrudnić większą liczbę pracowników. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Zgłoszone przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego zarzuty zostały przez organ egzekucyjny skierowane do wierzyciela – Wójta Gminy R. celem zajęcia stanowiska w oparciu o treść art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. wierzyciel stwierdził, że zarzuty zobowiązanego są nieuzasadnione. Wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości, zaś zaległości za lata 2000-2007 wraz z odsetkami za zwłokę zabezpieczone zostały wpisem do hipoteki. W tym stanie sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przepisu tego wynika, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca ( § 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego ( § 5). Taka konstrukcja wyżej wskazanych przepisów wskazuje, że wypowiedź wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, wyrażona w formie postanowienia, w toczącym się już postępowaniu egzekucyjnym, stanowi jedynie element materiału dowodowego (wyrok NSA z 29 czerwca 2007 r. I FSK 3/07 Lex nr 368349). Postanowienie bowiem wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów nie rozstrzyga o istocie sprawy lecz stanowi niezbędną informację dla organu egzekucyjnego i warunek rozstrzygnięcia postanowieniem o tych zarzutach w toczącym się już postępowaniu egzekucyjnym (wyrok NSA z dnia 27 mają2009 r. II GSK 980/08 nie publ.). Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpoznając skargę na zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy stanowisko wierzyciela nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 u.p.e.a. mają różnorodny charakter, gdyż wnoszący zarzuty może m.in. kwestionować dopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względów formalnych (pkt 6) lub merytorycznych (pkt 1 i 2), zarzucać wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 pkt 3-4, 6-7, 9-10) czy też podawać w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 5 i 7-8). Konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów spoczywa na zobowiązanym. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 września 2007 r. (I OSK 522/07, LEX nr 374393), to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. Tymczasem Skarżący w swoim piśmie podnosi okoliczności, które nie odpowiadają żadnej z podstaw zarzutów określonych w art. 33 u.p.e.a. Wskazuje bowiem, że zaległości w podatku od nieruchomości zostaną umorzone. Jeśli chodzi o przesłankę umorzenia obowiązku, to w przypadku zobowiązań podatkowych może ona nastąpić zarówno na wniosek zobowiązanego (art. 67a § 1 o.p.), jak i z urzędu (art. 67d o.p.). W związku z tym, że umorzenie zaległości podatkowych następuje na wniosek podatnika, w orzecznictwie WSA wskazuje się, że to na nim spoczywa ciężar udowodnienia (podania do wiadomości organów) okoliczności uzasadniających korzystną dla niego decyzję (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2009 r., I SA/Ke 417/08, LEX nr 507131). Mając na uwadze fakt, że decyzja organu podatkowego w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości wydana została w dniu [...] czerwca 2011 r., Kolegium zasadnie stwierdziło, iż Skarżący powołał się na okoliczność nieistniejącą w dniu składania zarzutów. Nie mniej jednak zarzut przedmiotowy jest niezasadny, bowiem powołaną decyzją Wójt Gminy R. odmówił umorzenia wskazanych zaległości. Za słuszną należy uznać tezę WSA w Warszawie wyrażoną w wyroku z dnia 19 września 2007 r. (III SA/Wa 1151/07, LEX nr 441253), przyjmującą, że wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Dlatego też wierzyciel w swoim stanowisku zasadnie ograniczył się do wyrażenia stanowiska jedynie w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Sąd wskazuje również, że wniesienie zarzutów z innych przyczyn nie upoważnia organu podatkowego do wyrażenia stanowiska w ich przedmiocie. Także podnoszenie w skardze okoliczności odnoszących się do decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych Skarżącego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu w zakresie zaskarżonego postanowienia. W tym stanie sprawy, w tym postępowaniu, tj. w postępowaniu zmierzającym do uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.