III SA/Kr 335/12

Sygn. akt III SA/Kr 335/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.), WSA Maria Zawadzka, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012r., sprawy ze skargi K. J., na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji, z dnia 1 marca 2012r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 października 2012r. Postanowieniem z dnia [...] 2012r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 219 kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił K. J. wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę, tj. potwierdzającego pełnienie funkcji kierowcy pojazdów uprzywilejowanych w trakcie służby w organach MO/Policji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że z ustaleń dokonanych w toku postępowania wyjaśniającego wynika, że organ nie dysponuje dokumentami pozwalającymi na wydanie K. J. zaświadczenia o żądanej treści. Organ wskazał, że pojęcie pojazdu uprzywilejowanego zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym i pojazdem takim jest pojazd wysyłający sygnały świetlne w postaci niebieskich świateł błyskowych i jednocześnie sygnały dźwiękowe o zmiennym tonie, jadący z włączonymi światłami mijania lub drogowymi; określenie to obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie, na której początku i na końcu znajdują się pojazdy uprzywilejowane wysyłające dodatkowo sygnały świetlne w postaci czerwonego światła błyskowego. Biorąc pod uwagę tę definicję, organ przyjął, że każdy oznakowany pojazd służbowy Policji oraz odpowiednio wyposażony pojazd nieoznakowany może w określonej przepisami sytuacji uzyskać atrybut pojazdu uprzywilejowanego. Jednocześnie organ przyjął, że K. J. w trakcie służby realizował zadania służbowe między innymi jako kierowca pojazdu służbowego. Organ stwierdził jednakże, że samo pełnienie służby w pionie prewencji nie jest równoznaczne z wykonywaniem funkcji kierowcy pojazdu uprzywilejowanego, czyli pojazdu uczestniczącego w danym momencie w akcji uzasadniającej użycie sygnałów świetlnych i dźwiękowych, o których mowa w przytoczonym przepisie. Organ zwrócił się do podległych sobie jednostek, w których pełnił służbę K. J. o przesłanie dokumentów dotyczących użytkowania sprzętu transportowego oraz innych dokumentów (notatników służbowych), z których mogłyby wynikać dane na temat użytkowania przez K. J. pojazdów służbowych jako uprzywilejowanych, jednak uzyskał odpowiedź, że te dokumenty zostały wybrakowane. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 marca 2012r. w którym organ zwrócił uwagę, że sformułowany przez K. J. w dniu 12 stycznia 2012r. wniosek był jednoznaczny, podnoszone zatem w zażaleniu argumenty, które miałyby uzasadnić wadliwość postanowienia organu I instancji, nie mogą zostać uwzględnione. W skardze do WSA w Krakowie K. J. zarzucił przeprowadzenie niekompletnego postępowania dowodowego i naruszenie przepisów rozporządzeń poprzez niegromadzenie w aktach osobowych dokumentów mogących mieć znaczenie dla podwyższenia świadczenia emerytalnego funkcjonariusza Policji. Skarżący podniósł, że organy pominęły szczególny charakter służby w komórkach ruchu drogowego, patrolowo-interwencyjnej. Ta praca bardzo często związana była z koniecznością podejmowania natychmiastowych działań w tym ratunkowych, z wykorzystaniem pojazdów uprzywilejowanych. Zdaniem skarżącego, skoro organ nie zgromadził wymaganej dokumentacji, powinien teraz wydać zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie miał danych, które pozwoliłyby mu wydać zaświadczenie o takiej treści, jakiej domagał się skarżący w swoim wniosku z 12 stycznia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Przedmiotem kontroli sądowo administracyjnej w rozpoznawanej sprawie było postanowienie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem toczącym się na podstawie art. 217 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej kpa), o uproszczonym i odformalizowanym charakterze. Może się ono zakończyć w dwojaki sposób: wydaniem zaświadczenia lub wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 217 § 1 kpa i art. 219 kpa). Wydawane na podstawie tych przepisów przez organy administracyjne zaświadczenie jest jedną z tzw. czynności faktycznych administracji. Jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego, nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych, nie ma też mieć charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r., II SA/Wr 551/10, dostępny w bazie LEX nr 755651). Stosownie do art. 217 § 2 kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie skarżący w dniu 12 stycznia 2012r. zwrócił się wnioskiem o wydanie zaświadczenia żądanej treści, zachodził zatem przypadek przewidziany w przytoczonym powyżej art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Przepis art. 218 § 1 przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, z § 2 tego przepisu wynika natomiast, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W niniejszej sprawie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego organ ustalił, że w prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrach bądź w innych danych znajdujących się w jego posiadaniu nie ma takich danych, które pozwoliłyby organowi wydać zaświadczenie potwierdzające fakty albo stan prawny, wynikający z tych ewidencji czy rejestrów o treści żądanej przez skarżącego. W orzecznictwie podkreśla się, że odmowa wydania zaświadczenia może mieć miejsce wówczas, gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów ani innych danych (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 1999r., III SA 955/98, LEX nr 37214). Określenie "danych znajdujących się w jego posiadaniu", użyte w art. 218 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco (por. wyrok z dnia 21 stycznia 1997 r., SA/Łd 3105/95, OSP 1998, z. 6, poz. 106, z aprobującą glosą E. Ochendowskiego). Nietrafny jest więc zarzut skargi, że skoro organ nie zgromadził wymaganej dokumentacji, powinien teraz wydać zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego. Należy zatem uznać, że skoro w niniejszej sprawie organy administracyjne nie dysponowały danymi pozwalającymi na wydanie skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści, tj. że w trakcie służby w MO i Policji pełnił on funkcję kierowcy pojazdów uprzywilejowanych, trafnie orzeczono w niniejszej sprawie o odmowie wydania takiego zaświadczenia, prawidłowo stosując art. 219 kpa który przewiduje, że "Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie". W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.