V SA/Wa 2151/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2012 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. w J. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę Przedmiotem skargi z 18 września 2012 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. Spółka z o.o. z siedzibą w J. (zwanej dalej: Skarżącą lub Spółką), jest informacja Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w sprawie negatywnego rozstrzygnięcia protestu złożonego od wyników oceny merytorycznej fakultatywnej projektu pt. "[...]". Zaskarżone pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Skarżąca w odpowiedzi na konkurs ogłoszony przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) w ramach działania 1.4 "Wsparcie projektów celowych" Program Operacyjny Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, złożyła w dniu 29 października 2010 r. z wniosek o dofinansowanie projektu pt. "[...]". Wniosek został zarejestrowany pod nr [...]. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Instytucja Zarządzająca PARP poinformowała Wnioskodawcę, że dofinansowanie nie zostało przyznane, bowiem projekt nie spełnił wszystkich kryteriów obligatoryjnych. W uzasadnieniu pisma wyjaśniono, że wnioskowany projekt nie spełnia dwóch wymaganych kryteriów. Kryterium 9 "Wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu celów i projektu oraz celów działania", oraz kryterium 10 "Harmonogram projektu umożliwia prawidłową i terminową realizację przedsięwzięcia". Pismem z dnia 23 marca 2011 r. wnioskująca Spółka zgłosiła protest od ww. rozstrzygnięcia z dnia [...] marca 2011 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] poinformował, iż nie uwzględnił złożonego protestu. Rozpoznając skargę na ww. informację z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2011 r. (sygn. akt V SA/Wa 1729/11) stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Narodowemu Centrum Badań i Rozwoju. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, iż w stanowisku organu z [...] marca 2011 r. jak też w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. zaniechano w sprawie stosowania zasady swobodnej oceny dowodów. Wskazano tam, iż w żadnym z pism nie wyjaśniono dlaczego odrzucona została pozytywna ekspertyza jednego z ekspertów oceniających spełnienie kryterium 9 i 10 we wnioskowanym projekcie. Sąd rozpoznający wówczas sprawę zarzucił także, iż brak w uzasadnieniu zaskarżonego pisma informacji o przeprowadzeniu autokontroli przez ekspertów oceniających sprawę po zgłoszeniu protestu, jak również brak jest odniesienia do wszystkich zarzutów protestu. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Narodowe Centrum Badań i Rozwoju poinformowało, że w wyniku ponownej oceny złożony protest został uwzględniony. Wskazano przy tym, iż w celu rozpoznania protestu powołano eksperta zewnętrznego, którego opinia stanowiła podstawę wydania rozstrzygnięcia. Opierając się na opinii eksperta uwzględniono zarzut wnioskującej Spółki dotyczący kryterium nr 9 i nr 10 w związku z czym skierowano sprawę do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) w celu dokonania dalszego etapu oceny. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. PARP poinformowała wnioskodawcę, iż wniosek o udzielenie wsparcia oceniony został pozytywnie i uzyskał 78,67 punktów, jednak ze względu na wyczerpanie środków finansowych przeznaczonych na dofinansowanie podpisanie umowy wsparcia nie jest obecnie możliwe. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. wnioskująca Spółka złożyła protest od wyników oceny merytorycznej fakultatywnej projektu. W uzasadnieniu protestu podniesiono, iż wbrew ustaleniom wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w toku ponownej oceny wniosku w 2012 r. nie dokonano ponownej oceny merytorycznej posługując się jedynie w ocenie dwóch kryteriów (1 i 9) ocenami ekspertów z 2010/2011 r., które zakwestionowane zostały w części (kryterium 9) w powoływanym orzeczeniu sądu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Narodowe Centrum Badań i Rozwoju poinformowało wnioskującą Spółkę, iż wniesiony protest nie został uwzględniony. W uzasadnieniu pisma odniesiono się do kwestionowanych kryteriów (nr 1 i nr 9) wskazując przy tym, iż brak jest podstaw do zmiany pierwotnej oceny projektu w omawianym zakresie. Tym samym utrzymana została pierwotna punktacja wnioskowanego projektu tj. 78,67 punktów, a ponieważ ostatni projekt znajdujący się na liście do dofinansowania uzyskał 84,67 punktów, wnioskowany projekt umieszczony został na liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania. Na informację zawartą w piśmie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] sierpnia 2012 r. zawierającego negatywne rozstrzygnięcie protestu Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc m.in. o uwzględnienie skargi, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownej oceny kryterium fakultatywnego nr 1 i nr 9. W uzasadnieniu skargi zarzucono, iż organ nie wykonał ustaleń wyroku wydanego wcześniej w sprawie (sygn. akt V SA/Wa 1729/11) bowiem nie wykonano opinii eksperckiej projektu w PARP. Nadto powołano się na liczne naruszenia formalne oraz merytoryczne jakich zdaniem skarżącej Spółki dopuściły się organy orzekające w sprawie jaki i eksperci oceniający złożony projekt. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwarzył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowią w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). – zwanej dalej: "u.z.p.p.r.". Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 30e u.z.p.p.r., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Wobec tego, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ocena wniosku o dofinansowanie realizacji projektu dokonana w oparciu o przepisy u.z.p.p.r., wskazać również należy, iż za wzorzec kontroli sądowej uznać także należy postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Zatem, kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez organ oceny projektu, sąd administracyjny ma na względzie zgodność z prawem powszechnie obowiązującym, a także z postanowieniami aktów wydanych na podstawie prawa powszechnie obowiązującego przez właściwe podmioty i w granicach ich kompetencji. Wzorzec kontroli stanowią postanowienia u.z.p.p.r., postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego oraz postanowienia regulaminu konkretnego konkursu. Sąd nie jest jednak związany aktami prawa administracyjnego innymi niż wymienione w art. 178 Konstytucji, w tym znaczeniu, że zanim je zastosuje jako wzorzec kontroli, może i powinien badać ich zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a więc przede wszystkim z przepisami ustaw i Konstytucji. O ile nie stwierdzi niezgodności, powinien stosować je, jako wzorzec kontroli sądowo administracyjnej (vide: wyrok NSA z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1493/10, dostępny na stronach internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe regulacje wyznaczają kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję zarządzająca w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza to także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić ich usług oraz wyrażonej przez nich opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii (por. wyrok WSA w Szczecinie z 18.11.2009 r., sygn. akt I SA/Sz 781/09, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej). W tym miejscu wskazać nadto należy, że Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie znane jest stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zajęte w wyroku z 12 grudnia 2011 r. o sygn. akt P 1/11 w zakresie konstytucyjności przepisów art. 30b i 30c u.z.p.p.r., w zakresie jakim dopuszczają uregulowanie procedur odwoławczych poza systemem obowiązujących źródeł prawa. Trybunał Konstytucyjny stwierdził mianowicie, że art. 30 b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim dopuszcza uregulowanie środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w toku postępowania o dofinansowanie z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji, jak też art. 30c ust. tej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do skorzystania ze skargi do sądu administracyjnego od wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w aktach niebędących źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jest niezgodny z art. 87 Konstytucji. Orzeczenie zostało opublikowane w Dz. U. z 2011 r. Nr 279, poz.1644. Trzeba jednak uwzględnić, że Trybunał Konstytucyjny wydając to orzeczenie odroczył jego wejście w życie na okres 18 miesięcy od daty ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw. Oznacza to, że orzekając w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić okoliczności, że normy regulujące postępowanie odwoławcze w ramach PO IG 2007-2013 leżą poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa i miał obowiązek je stosować. Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej w niniejszej sprawie przez właściwe instytucje, jak również legalność działań tych instytucji podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji NCBiR z [...] sierpnia 2012 r., stwierdzić należy, iż odpowiadają one prawu, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przechodząc do wskazania motywów podjętego rozstrzygnięcia wskazać także należy, na powody odmiennego ukształtowania systemu udzielania dofinansowania ze środków unijnych jakie wskazane zostały w uzasadnieniu do rządowego projektu z [...] września 2008 r. ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (druk sejmowy nr 950), w którym stwierdzono, że wprowadzenie kontroli sądów administracyjnych jest podyktowane potrzebą ograniczenia kontroli spraw wyłącznie do kwestii zgodności z prawem działań, a nie kontroli merytorycznej. Dokonanie kontroli merytorycznej prowadziłoby bowiem do wejścia w kompetencje właściwej Instytucji Zarządzającej w zakresie wyboru projektów do dofinansowania, zagwarantowanej jej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającej przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE.L 2006.210.25). Przyjęta w u.z.p.p.r. konstrukcja środków odwoławczych "ma na celu uwzględnienie specyfiki wdrażania poszczególnych programów operacyjnych, jak również zapewnienia maksymalnej autonomii Instytucji Zarządzającej, w związku z ich kompetencjami zapewnionymi na poziomie regulacji unijnych." W uzasadnieniu tym stwierdzono także, że rezygnacja przez ustawodawcę z regulowania postępowań o udzielenie dotacji w drodze aktów prawa powszechnie obowiązujących jest konsekwencją przyjęcia, że ubieganie się o dofinansowanie jest swoistą formą przetargu, który jest regulowany miedzy innymi przepisami Kodeksu cywilnego. "System realizacji projektu, zwłaszcza w części, w jakiej dotyczy on ubiegania się o dofinansowanie, można traktować, jako swego rodzaju regulamin (...) określający warunki tego ubiegania się (...). Powyższe rozwiązanie nie powinno zatem być traktowane, jako wkraczające w materię źródeł prawa powszechnie obowiązującego przez instrumenty i akty niemające takiego charakteru." (str. 35 – 37). Oznacza to, że ramy prawne konkursu ogłoszonego na dofinansowanie projektu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, są wyznaczone warunkami zawartymi w ogłoszeniu (oraz aktami, do których ogłoszenie odsyła) w dniu jego publikacji. Ogłoszenie, a w istocie zawarte w nim postanowienia, oraz złożenie projektu w odpowiedzi na to ogłoszenie przez skarżącą spowodowało zawarcie pomiędzy PARP a skarżącą swoistej umowy, której przedmiotem był sposób przeprowadzenia konkursu na ściśle oznaczonych warunkach. Dlatego też ocena w niniejszej sprawie musi być ograniczona do oceny zgodności postępowania orzekających w sprawie Instytucji z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności postępowania z dokumentem zatytułowanym "Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" (wersja 11 z dnia 2 września 2010 r. wprowadzona Komunikatem Ministra Rozwoju Regionalengo - M.P. nr 78 z 2010 r. poz. 969), dalej: "Szczegółowy opis priorytetów PO IG" oraz Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 1: Badania i rozwój nowoczesnych technologii, Działanie 1.4: Wsparcie projektów celowych – zwanego dalej: "Regulamin konkursu". Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 12 Regulaminu konkursu, wnioski o dofinansowanie, które spełniły wszystkie kryteria oceny formalnej przekazywane są do oceny merytorycznej przeprowadzanej przez Komisję Konkursową (dalej: KK). W postanowieniach § 7 ust. 2 Regulaminu konkursu unormowano, iż ocena merytoryczna dokonywana jest w PARP (pkt 1), KK dokonująca oceny merytorycznej wniosków powoływana jest na podstawie Umowy w sprawie systemu realizacji Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na lata 2007 - 2013 zawartej pomiędzy Instytucją Pośredniczącą dla Działania 1.4 – Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego a Instytucją Wdrażającą – PARP, określającej między innymi zasady wdrażania przez PARP Działania 1.4 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007 – 2013 (pkt 2), w skład KK wchodzi Przewodniczący, Sekretarz oraz członkowie oceniający; członków KK powołuje i odwołuje Prezes PARP po uprzednim zaakceptowaniu propozycji składu KK przez IP (pkt 3), zaś członkowie KK, którzy są ekspertami w rozumieniu art. 31 u.z.p.p.r., dokonują rzetelnej i bezstronnej oceny merytorycznej projektów (pkt 4). Istotnym jest tutaj, iż poprawne formalnie wnioski są poddawane ocenie merytorycznej zgodnie z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący POIG (pkt 5). W myśl § 4 ust. 23 Regulaminu Komisji Konkursowej zatwierdzonemu przez IP w ramach działania 1.4 "Wsparcie projektów celowych": POIG 2007-2013, ocena końcowa ustalana jest na podstawie trzech indywidualnych ocen. Wynikiem oceny końcowej w każdym z poszczególnych kryteriów jest ocena zgodna z wynikiem co najmniej dwóch Ekspertów. W przypadku kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", gdzie Eksperci mogą przyznać punkty w skali od 0 do 40, ocenę końcową stanowi średnia uzyskanych punktów z trzech ocen. Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy w kontekście wskazywanych przez stronę skarżąca zarzutów wskazać należy, iż przedmiot sporu sprowadza się do oceny prawidłowości wykonania wyroku z dnia 4 października 2011 r. wydanego w sprawie uprzedniej pod sygn. akt V SA/Wa 1729/11, oraz do oceny sprawy w ramach kwestionowanych kryteriów. Odnośnie prawidłowości zastosowania wytycznych WSA wskazanych w powoływanym wyroku wyjaśnić należy, iż wyrokiem z dnia 4 października 2011 r. (Sygn. akt V SA/Wa 1729/11) stwierdzono nieprawidłowości w zakresie oceny dwóch kryteriów merytorycznych obligatoryjnych. Instytucja pośrednicząca przystępując do ponownej oceny zgodnie z wyrokiem WSA za przedmiot postępowania przyjęła zatem te kryteria, które kwestionowane były przez Skarżącą w proteście z [...] marca 2011 r. NCBR w celu dokonania rzetelnej oceny kwestionowanych kryteriów powołało eksperta zewnętrznego, który po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w proteście uznał, iż protest zasługuje na uwzględnienie w związku z czym przekazano sprawę do PARP celem dokonania dalszego etapu oceny tj. oceny punktowej w oparciu o kryteria merytoryczne fakultatywne. Wyjaśnić należy, iż przedmiotem oceny dokonywanej po wyroku WSA były tylko i wyłącznie dwa kryteria merytoryczne obligatoryjne, których dotyczył wyrok WSA. Rację ma zatem organ wskazując w odpowiedzi na skargę, iż bezpodstawnie skarżąca wskazywała jakoby NCBR uznał, że cała ocena projektu jest wadliwa. Ocena kryteriów merytorycznych obligatoryjnych i kryteriów merytorycznych fakultatywnych to dwa różne etapy oceny, gdzie uznanie jednego z nich za wadliwy nie pociąga automatycznie wadliwości drugiego etapu. Tym samym w ocenie Sądu nie doszło w sprawie do nieprawidłowości w wykonaniu wyroku WSA w Warszawie z dnia [...] października 2011 r. W zakresie zarzutów dotyczących kwestionowanych kryteriów wyjaśnić należy, iż zarzut dotyczący błędnego zsumowania punktów w kryterium merytorycznym również nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowych operacji, za przedmiotowe kryterium każdy mógł otrzymać 0 lub 3 punkty (nie od 0 do 3), a więc o ocenie decydowała ocena równa ocenie przyznanej przez co najmniej 2 ekspertów. Nie sumowano tutaj ocen i nie wyciągano średniej z trzech ocen. W sytuacji zatem kiedy dwóch ekspertów przyznało 0 pkt a tylko jeden ekspert przyznał 3 pkt to za dane kryterium należało przyznać 0 pkt. Z przedłożonej Sądowi dokumentacji, w szczególności pisma NCBiR z [...] sierpnia 2012 r. wynika, iż skarżąca została w sposób prawidłowy poinformowana o wynikach oceny dokonanej w ramach kwestionowanych kryteriów merytorycznych fakultatywnych: W uzasadnieniu tego pisma wskazano, iż za kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych" projekt mógł otrzymać maksymalnie 40 punktów. Przedstawiono zakres oraz ilość udzielonej punktacji. Pismo to zawiera również informację o uzasadnieniu oceny dokonanej przez ekspertów. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż Sąd nie dokonuje kontroli merytorycznej oceny ekspertów, a jedynie bada czy zachowane zostały w tym zakresie wszelkie wymogi proceduralne, stwierdzić należało, iż działanie organu jest zgodne z prawem. Wskazać trzeba, iż po dokonaniu wyliczenia oceny końcowej, instytucja ta prawidłowo poinformowała wnioskującą Spółkę, iż projekt został oceniony pozytywnie, jednakże podpisanie umowy wsparcia jest niemożliwe. Zauważyć należy, iż zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 14 Regulaminu, wsparcie uzyskują projekty pozytywnie ocenione, do wyczerpania środków finansowych na daną rundę. W przypadku, gdy dostępny budżet nie wystarczy na dofinansowanie wszystkich pozytywnie ocenionych projektów, wsparcie uzyskują projekty, które zdobędą najwięcej punktów w ramach oceny merytorycznej fakultatywnej. W przypadku projektów z jednakową liczbą punktów o otrzymaniu wsparcia decyduje liczba punktów otrzymanych w kryterium merytorycznym fakultatywnym "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych". Pozostałe wnioski ocenione pozytywnie, dla których zabrakło środków w ramach alokacji na daną rundę, umieszczane są na Liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania. Przedmiotowa Informacja czyni również zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r., bowiem zawiera uzasadnienie wyników oceny projektu. W dalszej kolejności Sąd dokonał również kontroli procedury odwoławczej zainicjowanej wniesieniem protestu do NCBiR. Zgodnie z § 9 ust. 1 Regulaminu konkursu, środkiem odwoławczym od wyników oceny projektów składanych w ramach systemu instytucjonalnego PO IG jest protest. Jednocześnie w myśl § 9 ust. 6 Regulaminu konkursu, szczegółowe warunki, terminy i sposób wnoszenia środków odwoławczych określone są w Załączniku 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. Stosownie do postanowień § 5 ust. 1 i 2 Procedury odwoławczej PO IG, protest może wnieść wnioskodawca, któremu doręczona została pisemna informacja o negatywnym wyniku oceny złożonego przez niego wniosku o dofinansowanie projektu. Przez negatywną ocenę projektu rozumie się ocenę dokonaną na każdym etapie (etap oceny formalnej i merytorycznej), której wyniki nie pozwalają na skierowanie projektu do dalszego etapu oceny lub zakwalifikowanie go do dofinansowania. Protest może dotyczyć każdego etapu oceny projektu, zarówno formalnej, jak i merytorycznej. Natomiast protest nie przysługuje na okoliczność niezakwalifikowania projektu do dofinansowania na skutek wyczerpania alokacji, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2 ustawy, a więc alokacji na działanie w ramach PO IG (§ 6 ust. 4). Procedura rozpatrywania protestu uregulowana została w § 9 Procedury odwoławczej PO IG. Zgodnie z § 9 ust. 2, instytucja informująca wnioskodawcę o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu, po otrzymaniu protestu, obowiązana jest dokonać autokontroli oceny wniosku o dofinansowanie projektu w zakresie objętym protestem w terminie 30 dni roboczych od dnia wpływu protestu. Jednocześnie, jeśli instytucja ta, w wyniku autokontroli, nie uzna protestu za zasadny obowiązana jest przesłać go wraz z pełną dokumentacją oraz uzasadnieniem odmowy uznania protestu za zasadny do Instytucji Pośredniczącej (§ 9 ust. 4). W trakcie rozpatrywania protestu Instytucja Pośrednicząca zobowiązana jest do: 1) zapoznania się z wynikami pierwotnej oceny projektu, 2) zapoznania się z treścią protestu złożonego przez wnioskodawcę wraz z jego uzasadnieniem, a w szczególności do wnikliwego przeanalizowania zgłoszonych zarzutów, 3) dokonania ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem, jeżeli zarzuty podniesione przez wnioskodawcę w proteście są uzasadnione, 4) pisemnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w proteście i do uzasadnienia swojego stanowiska. Nadto, w § 14 ust. 1 Procedury odwoławczej PO IG wskazano, iż w celu dokonania rzetelnego i obiektywnego rozstrzygnięcia protestu, możliwe jest korzystanie przez instytucje rozpatrujące protest z opinii ekspertów bądź zespołów doradczych, w szczególności w przypadku, gdy protest dotyczy etapu oceny merytorycznej projektu, a do stwierdzenia właściwości i rzetelności przeprowadzonej oceny niezbędna jest fachowa wiedza merytoryczna. Zgodnie z § 9 ust. 9 Procedury odwoławczej PO IG, nie uwzględniając protestu Instytucja Pośrednicząca przekazuje wnioskodawcy oraz do wiadomości Instytucji Wdrażającej informację o negatywnym wyniku rozpatrzenia protestu wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie procedura odwoławcza uruchomiona przez skarżącą złożeniem protestu z dnia [...] maja 2012 r. została przeprowadzona zgodnie z powyższymi regulacjami. PARP nie uznała protestu za zasadny i przekazała go NCBiR, które protestu nie uwzględniło i poinformowało w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. o wyniku negatywnym wraz ze stosownym pouczeniem. Działanie to znajduje oparcie w § 9 ust. 4 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym, projekt może otrzymać dofinansowanie w wyniku procedury odwoławczej pod warunkiem, że uzyska co najmniej tyle punktów, ile uzyskał projekt umieszczony na ostatnim miejscu na Liście rankingowej projektów rekomendowanych do wsparcia w ramach danej rundy aplikacyjnej. Kontrolując legalność zaskarżonej informacji nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż narusza ono prawo. Przede wszystkim wskazać należy, iż NCBiR skorzystało z możliwości powołania dodatkowego eksperta, tzw. eksperta zewnętrznego. W oparciu o opinię przygotowaną przez tego eksperta Instytucja Pośrednicząca dokonała ponownej oceny projektu w zakresie objętym protestem, uznając określone zarzuty za uzasadnione. Następnie pisemnie ustosunkowała się do podniesionych w proteście zarzutów i przekazała stronie skarżącej informację o swoim stanowisku wraz z uzasadnieniem. W ocenie Sądu, informacja NCBiR zawarta w zaskarżonym piśmie jest kompletna, odnosi się do podniesionych zarzutów, nie nosi znamion dowolności i nie wykracza poza zakres objęty protestem. Za chybiony uznać należało także zarzut dotyczący braku kompetencji eksperta powołanego do oceny sprawy w trybie autokontroli. Niezależnie od tego, iż obowiązku informowania o danych personalnych w tym o dorobku naukowym ekspertów nie sposób wyprowadzić z powołanych przepisów, wskazać należy na przepis art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96 z 2010 r., poz. 615 ze zm.), zgodnie z którym, dane o osobach recenzentów i ekspertów oceniających wnioski o przyznanie środków finansowych na naukę przeznaczonych na zadania określone w art. 5 nie są udostępniane wnioskodawcom. Powszechnie przyjęte jest, iż ekspertami zostają osoby zaufania publicznego cieszące się w środowisku naukowym szacunkiem i nieposzlakowaną opinią. Z omówionych wyżej przyczyn nie mógł również zostać uwzględniony zarzut naruszenia wytycznych zawartych w "Przewodniku po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013". W tym miejscu jeszcze raz przypomnieć należy, iż rolą sądu administracyjnego nie jest polemizowanie z ocenami ekspertów, którzy posiadają stosowną wiedzę i doświadczenie w zakresie oceny wniosków o dofinansowanie realizacji projektów ze środków unijnych. Sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta. Zadaniem sądu jest wyłącznie kontrola prawidłowości stosowanych podczas oceny przepisów, która obejmuje również kontrolę stosowanych procedur. Wskazać trzeba, iż Sąd nie dopatrzył się błędów w działaniu PARP i NCBiR. Przygotowane przez te jednostki informacje są prawidłowe i zgodne z odpowiednimi regulacjami. Wątpliwości Sądu nie budzi ani analiza ocen ekspertów ani zarzutów stawianych przez skarżącą w postępowaniu odwoławczym. Warto dodać, iż instytucje te również nie posiadają uprawnień by kwestionować tezy stawiane przez oceniających. W orzecznictwie podkreśla się iż rolą Instytucji Pośredniczącej jest dochowanie przewidzianej procedury oceny wniosków zmierzającej do przyznania środków, a nie dokonywanie oceny merytorycznej danego projektu. Ocena Komisji Konkursowej, ustalenia ekspertów są dla Instytucji wiążące i nie jest ona uprawniona do samodzielnego oceniania projektowanych przez wnioskodawców czynności w aspekcie ich naukowego charakteru i ich kwalifikowania, lub nie, do danej kategorii badań (por. wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z 21 września 2010 r. o sygn. akt II GSK 1025/10, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej). Na koniec dodać wypada, iż jej projekt został oceniony pozytywnie jednakże z uwagi na to, że w ramach konkursu zostały zgłoszone projekty, które uzyskały wyższą ocenę, Spółce nie zostało udzielone wnioskowane wsparcie ze środków unijnych. Jest to sytuacja, w której trudno jest czynić zarzut właściwym instytucjom, iż mając ograniczone możliwości finansowe (określoną pulę środków pieniężnych), nie udzieliły skarżącej dofinansowania. Skoro bowiem Spółka przystąpiła do konkursu na określonych zasadach, to musi liczyć się z tym, iż konkurencyjne wnioski mogły zostać ocenione wyżej (przy czym oceniane były przez tych samych ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę), a co za tym idzie mają one pierwszeństwo dofinansowania w ramach PO IG. Mając zatem na uwadze to, że nie można było stwierdzić naruszenia prawa przy rozpatrywaniu wniosku skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł skierować sprawy do ponownego rozpatrzenia, lecz na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. zobligowany był skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.